จอมอาคมกู้บัลลังก์

ความมืดในเขตคลังแสงและโรงเก็บอาวุธกลายเป็นสังเวียนแห่งใหม่

คำอินทร์วิ่งลึกเข้ามาในเขาวงกตที่สร้างจากกองลังไม้และชั้นวางอาวุธ พิษที่แล่นอยู่ในแขนขวาเริ่มส่งผลรุนแรงขึ้น 

มันไม่ได้สร้างแค่ความเจ็บปวดแต่ยังนำมาซึ่งความเหน็บชาและความอ่อนล้าที่ค่อยๆ กัดกินพละกำลังของเขา ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ และภาพเบื้องหน้าก็เริ่มมีเงาพร่ามัวซ้อนทับอยู่

เขารู้ดีว่าตนเองกำลังแข่งกับเวลา หากเขาไม่สามารถจัดการกับจอมอาคมเฒ่าผู้นี้ได้ในเร็ววัน พิษร้ายก็จะทำให้เขากลายเป็นอัมพาตและตกเป็นเหยื่อของมันอย่างสมบูรณ์

"หนีไปไหนไม่พ้นหรอก เจ้าหนู"

เสียงแหบพร่าดุจใบไม้แห้งของครูบาเฒ่าดังสะท้อนก้องมาจากรอบทิศ มันไม่ได้วิ่งตาม แต่มันกำลัง "เดิน" ตามมาอย่างใจเย็น ราวกับนายพรานที่มั่นใจว่าเหยื่อของตนไม่มีวันหนีรอดไปได้

"พลังชีวิตของเจ้า ช่างหอมหวาน อีกไม่นานมันก็จะเป็นของข้า"

คำอินทร์กัดฟันแน่น เขาต้องสู้! เขาต้องหาทางสู้กลับ!

เขาแฝงตัวเข้ากับเงามืดหลังกองหีบเหล็กขนาดใหญ่แล้วรวบรวมพลังสมาธิที่เหลืออยู่ โคจรพลังจากแก่นอาคมเพื่อต้านทานพิษร้ายพร้อมกับใช้จิตสร้างภาพมายาขึ้น

เขาสร้างร่างของตนเองขึ้นมาหนึ่งร่าง เป็นร่างที่กำลังนั่งหอบหายใจอย่างหมดแรงพิงอยู่กับลังไม้อีกฟากหนึ่ง เป็นการล่อเหยื่อที่ดูเหมือนจะสิ้นหวังเต็มที

ครูบาเฒ่าเดินย่างเข้ามาในบริเวณนั้นอย่างช้าๆ ไม้เท้าในมือของมันเคาะลงบนพื้นเป็นจังหวะ ดวงตาที่ขาวขุ่นของมัน "มอง" ไปยังร่างมายาของคำอินทร์แล้วมันก็แสยะยิ้ม

"หมดฤทธิ์แล้วสินะ"

มันยกไม้เท้าขึ้นเตรียมพร้อมจะร่ายอาคมสังหาร 

และในจังหวะนั้นเอง!

คำอินทร์ตัวจริงก็ได้ทะยานร่างลงมาจากบนกองหีบที่เขาซ่อนตัวอยู่! ดาบในมือพุ่งตรงไปยังแผ่นหลังที่เปิดโล่งของจอมอาคมเฒ่า!

แต่ครูบาเฒ่าก็ไหวตัวทันอย่างน่าเหลือเชื่อ! มันไม่ได้หันกลับมาแต่กลับใช้ไม้เท้าในมือกระทุ้งไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว!

เคร้ง!

ดาบของคำอินทร์ปะทะเข้ากับไม้เท้าอาคม! แต่เขาก็ยังสามารถตวัดดาบต่อไปกรีดเข้าที่แขนของชายชราจนเลือดสีดำคล้ำไหลซึมออกมาได้!

"หนอย!" ครูบาเฒ่าอุทานด้วยความโมโห! มันหมุนตัวกลับมาแล้วใช้ฝ่ามือฟาดใส่พื้นดิน!

"เถาววัลย์อเวจี!"

พื้นดินรอบตัวพลันปริแตก! เถาวัลย์หนามสีดำทมิฬจำนวนมากพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง! แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ไล่ตาม แต่กลับพุ่งขึ้นมาเป็นกำแพงหนามกักขังคำอินทร์ไว้ในวงล้อม!

เกมแมวไล่จับหนูได้จบลงแล้ว บัดนี้มันคือการต่อสู้ในกรงมรณะ!

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ณ ลานกว้างหน้ากระโจมแม่ทัพใหญ่ 

หัวหน้าหน่วยองครักษ์และทหารที่เหลืออีกสิบแปดนายมองเห็นภาพทั้งหมด พวกเขาเห็นผู้นำของตนล่อจอมอาคมผู้ชั่วร้ายออกไปได้สำเร็จตามแผน

นี่คือโอกาสเดียวของพวกเขา!

หัวหน้าหน่วยองครักษ์ยกมือขึ้นแล้ววาดลงอย่างรวดเร็ว เป็นสัญญาณ "เข้าโจมตี"

ร่างของเหล่าทหารกล้าแห่งสยามทะยานออกจากเงามืดพร้อมกัน!

เป้าหมายของพวกเขาคือทหารหลวงตัตมะดอว์ที่ยืนเฝ้าอยู่รอบนอก!

การสังหารเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบและโหดเหี้ยม

ทหารองครักษ์สยามสองนายพุ่งเข้าประกบทหารพม่าหนึ่งคน คนหนึ่งใช้มืออุดปาก ส่วนอีกคนใช้มีดสั้นเชือดลำคอ ทุกอย่างจบลงโดยไม่มีเสียงร้องใดๆ เล็ดลอดออกมา

พลธนูในหน่วย ยกหน้าไม้ขนาดเล็กขึ้นเล็งแล้วยิง ลูกศรไร้เสียงพุ่งไปปักเข้าที่ขมับของทหารยามที่ยืนอยู่บนหอสังเกตการณ์ใกล้ๆ ร่างนั้นร่วงลงมาอย่างเงียบงัน 

พวกเขาเคลื่อนไหวราวกับภูตผีราวกับเงาแห่งความตาย ค่อยๆ เก็บกวาดทหารยามชั้นนอกไปทีละคน ทีละคนโดยไม่ให้เกิดเสียงหรือความผิดปกติใดๆ ที่จะทำให้ทหารยามที่อยู่หน้ากระโจมรู้ตัว

ความมีวินัยและความสามารถในการรบเป็นทีมของพวกเขาถูกแสดงออกมาอย่างถึงขีดสุด ทุกคนต่างรู้หน้าที่ของตนเอง เคลื่อนไหวสอดประสานกันราวกับเป็นร่างเดียวกัน

ในเวลาเพียงไม่กี่นาทีทหารยามรอบนอกสิบกว่านายก็ถูกกำจัดลงจนหมดสิ้น 

บัดนี้พวกเขาได้เดินทางมาถึงปราการด่านสุดท้ายแล้ว

เบื้องหน้าของพวกเขาคือทางเข้ากระโจมที่โอ่อ่าของเนเมียวสีหบดีและที่หน้าทางเข้านั้นมีทหารองครักษ์ร่างสูงใหญ่สี่นายยืนเฝ้าอยู่

พวกเขายืนนิ่งราวกับรูปสลักสวมเกราะเหล็กดำสนิทตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าในมือถือง้าวเล่มยาวที่ส่องประกายคมกริบ

พวกเขาคือองครักษ์ส่วนตัวของแม่ทัพใหญ่ คือยอดฝีมือที่เก่งกาจที่สุดในบรรดาทหารหลวงทั้งหมด

หัวหน้าหน่วยองครักษ์รู้ดีว่าการจะผ่านคนเหล่านี้เข้าไปไม่สามารถทำได้อย่างเงียบเชียบอีกต่อไป มันต้องเป็นการปะทะซึ่งๆหน้า ที่ต้องรวดเร็วและต้องเด็ดขาดที่สุด

เขาหันไปสบตากับลูกน้องที่เหลือ ทุกคนต่างพยักหน้ารับ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวพร้อมที่จะสละชีวิตเพื่อเปิดทาง

กลับมาที่การต่อสู้ในเขตคลังแสง 

คำอินทร์กำลังเพลี่ยงพล้ำอย่างหนัก พิษในร่างกายเริ่มทำให้แขนของเขาชามากขึ้น การตวัดดาบเริ่มเชื่องช้าลง 

ครูบาเฒ่าหัวเราะอย่างพึงพอใจ นร่ายอาคมบทใหม่ พื้นดินที่คำอินทร์ยืนอยู่พลันกลายเป็นโคลนดูด! ทำให้ขาของเขาจมลงและเคลื่อนไหวได้ยากลำบากยิ่งขึ้น!

"จบสิ้นกันที...เจ้าหนู" มันกล่าวแล้วยกไม้เท้าขึ้น เตรียมจะปลิดชีพเขา

ในขณะเดียวกัน ณ หน้ากระโจมแม่ทัพใหญ่ 

หัวหน้าหน่วยองครักษ์ชักดาบของตนเองออกมา เขากำลังจะให้สัญญาณเข้าโจมตีครั้งสุดท้าย 

สองสมรภูมิ สองการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายกำลังจะปะทุขึ้นในวินาทีเดียวกัน!

---------

ถ้าชอบผลงาน รบกวนช่วยรีวิวสูงสุดให้หน่อยนะครับผม ขอบคุณครับ