เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

แต่จ้าวลี่อิ่งหารู้ไม่ว่าฮัสกี้ที่เธอคิดว่าจะต้องกลัว กระวนกระวาย หรือสำนึกผิด เพราะถูกไล่ออกจากบ้านนั้นที่จริงแล้วกลับกำลังดีอกดีใจอยู่เลย…

        สวี่มั่วยืนอยู่ในโถงทางเดินฟังเสียงจ้าวลี่อิ่งที่หมุนตัวกลับเข้าบ้าน จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินไปทางลิฟต์

        เขาเดินไป พลางเรียกหน้าจอระบบขึ้นมาในหัว มองดูสถานการณ์ในห้องไลฟ์สด

        ไม่ผิดคาด ตอนนี้ห้องไลฟ์ยังคงเต็มไปด้วยความโกลาหล

        [ฮ่าๆๆๆ! อิ๋งอิ่งเหมือนจะไล่เจ้าฮัสกี้ออกจากบ้านจริงๆด้วย?]

        [อิ๋งอิ่ง เธอเสียงดังไปหน่อยนะ…พวกเราได้ยินกันหมดเลย…]

        [ดูท่าอิ๋งอิ่งจะโกรธจริงๆ ซะแล้ว]

        [พูดเป็นเล่นไป! ถ้าฮัสกี้บ้านฉันกล้าแบบนี้ฉันคงจับมันไปต้มกินแล้ว!]

        [คืนนี้คุ้มจริงๆครั้งแรกที่เห็นอิ๋งอิ่งเป็นแบบนี้เลย! ฮ่าๆๆ ตลกชะมัด!]

        [เวรเอ๊ย! เมื่อกี้มัวหัวเราะเพลิน ลืมอัดคลิปเลย!ใครอัดไว้บ้าง ส่งมาให้ทีสิ ฉันอยากเก็บไว้ดู!]

        [ฮ่าๆ ฉันอัดไว้แล้ว!]

        [ฉันก็อัดไว้!]

        [ขอคลิปหน่อย]

        [ฉันก็ขอด้วย…]

        [รีบอัปขึ้นโซเชียลสิ เผลอๆ ติดกระแสไม่รู้ตัว]

        [รู้สึกว่า ‘รวมฮิตช็อตฮาของสตรีมเมอร์’ ตอนถัดไป อันดับหนึ่งคงเป็นอิ๋งอิ่งแน่แล้ว…]

        [พวกนายนี่มันร้ายจริงๆ…]

        [ว่าแต่ว่า อิ๋งอิ่งยังไม่กลับมาหรือ]

        [อาจจะอายอยู่ก็ได้นะ]

        [ว่าแต่ ชุดชั้นในยังตกอยู่บนพื้นเลย อิ๋งอิ่งจะเอาไหมถ้าไม่เอาให้ฉันก็ได้?]

        [ไปไกลๆ เลย! ฉันขอจองพันนึง!]

        [จนๆ อย่ามาหน้าไม่อายแถวนี้ ฉันให้หมื่นนึง!]

        [ช็อกซีนีม่า]

        [พูดมากฉิบ ถ้ามีปัญญาก็ส่งจรวดมาสิ?]

        [ระบบแจ้งเตือน: ผู้ใช้ 'tts' ส่งจรวดx1]

        [ระบบแจ้งเตือน: ผู้ใช้ '**' ส่งจรวดx1]

        [เชรดเข้! สายเปย์ของจริง]

        […]

        ผู้ชมทั้งหลายคุยกันอย่างครึกครื้นผ่านหน้าจอแชตแต่ก็ยังไม่เห็นจ้าวลี่อิ่งกลับมาเสียที

        สวี่มั่วคาดเดาว่า อีกฝ่ายคงเพิ่งรู้ตัวว่าก่อนหน้านี้เสียฟอร์มไปเลยแอบนั่งเสียใจอยู่ข้างๆ แน่

        สวี่มั่วเดินมาถึงหน้าลิฟต์ เหลือบมองทางบันไดหนีไฟด้านข้างแล้วนึกถึงความสูงยี่สิบกว่าชั้น จึงหันไปดูตัวเลขบนจอแสดงชั้นเหนือประตูลิฟต์เห็นเป็นชั้น 31 กำลังเลื่อนลงมา

        พอดีเลย!

        สวี่มั่วก้าวไปที่ปุ่มลิฟต์ ใช้ขาหน้าดันตัวขึ้นยืนพิงผนังแล้วยกอุ้งเท้าขึ้นกดปุ่มได้พอดี

        เมื่อปุ่มสว่างขึ้น เขาก็กลับมายืนสี่ขาตามเดิม ถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วรออยู่ตรงหน้า

        “ติ๊ง...”

        ไม่นานนัก เสียงดังแผ่วก็ดังขึ้น ประตูลิฟต์เปิดออก

        สวี่มั่วชะโงกหน้ามองเข้าไปเห็นเพียงชายร่างผอมใส่แว่นในชุดพนักงานส่งอาหารกำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์

        สวี่มั่วเดินเข้าไปในลิฟต์ แหงนหน้ามองแผงปุ่มควบคุม เห็นปุ่มชั้น 1 สว่างอยู่อย่างที่คิด ก็พยักหน้าอย่างพอใจ

        ถ้าข้างในไม่มีคน เขาคงต้องใช้บันไดแทนเพราะไม่อยากให้พนักงานในห้องควบคุมเห็นภาพสุนัขตัวหนึ่งกดปุ่มใช้ลิฟต์เอง

        ภายในลิฟต์ เด็กส่งอาหารก้มหน้าเล่นมือถืออยู่ พอเหลือบเห็นฮัสกี้เดินเข้ามาก็ชะงักไปครู่หนึ่งแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก คิดว่าเจ้าของหมาน่าจะตามเข้ามาแต่ผ่านไปหลายวินาทีจนประตูลิฟต์จะปิดก็ยังไม่มีใครเข้ามาอีกเขาถึงได้เงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องตกใจ เพราะข้างนอกไม่มีใครเลย

        เพียงเสี้ยวอึดใจ ประตูก็ปิดสนิท ลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวลง

        “…”

        เด็กส่งอาหารเบิกตาโพลง หันไปมองฮัสกี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างงุนงง

        นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย ทำไมถึงมีแค่ฮัสกี้ขึ้นลิฟต์มา

        สวี่มั่วสัมผัสได้ถึงสายตานั้นจึงเหลือบมองเขาหนึ่งครั้ง ก่อนก้มหน้าเปิดหน้าจอระบบแอบดูห้องไลฟ์ของจ้าวลี่อิ่งอย่างเงียบๆ ต่อ

        ไม่นานนัก เสียงติ๊งก็ดังขึ้นอีกครั้ง ประตูลิฟต์เปิดออก

        สวี่มั่วเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าเป็นชั้น 1 แล้วจึงก้าวออกไปทันที

        ในลิฟต์ เด็กส่งอาหารยังคงมองฮัสกี้ด้วยแววตาประหลาดพอประตูกำลังจะปิดก็รีบเดินออกมาเช่นกัน พอมาถึงประตูทางออกเขาก็เห็นเจ้าฮัสกี้ยืนรออยู่ตรงนั้น

        เอ่อ…

        เด็กส่งอาหารตื่นตะลึงไม่หายกวาดตามองฮัสกี้พลางเดินไปกดปุ่มประตูทางออก

        พอเปิดออก เจ้าฮัสกี้ก็สะบัดหางแล้วเดินออกไปอย่างสบายใจ

        เฮ้อ! นี่ฉันถูกใช้เป็นเด็กเปิดประตูไปแล้วจริงๆ สินะ?!

        เด็กส่งอาหารมองตามฮัสกี้ด้วยสีหน้าแปลกประหลาด พลางคิดในใจว่า

        นี่มันหมาบ้านใครกัน ช่างฉลาดเสียจริง!

        ขณะเดียวกัน สวี่มั่วเปิดหน้าจอระบบขึ้นมาอีกครั้งเห็นจ้าวลี่อิ่งกลับเข้าสู่ไลฟ์แล้วดูท่าเหมือนจะเพิ่งไปเติมเครื่องสำอางมาใหม่ด้วย

        ห้องไลฟ์ก็เต็มไปด้วยกระแสแซวและหยอกล้อทันที

        จ้าวลี่อิ่งทำเป็นลืมเรื่องเมื่อครู่ แล้วกลับมาพูดคุยกับผู้ชมก่อนจะเริ่มร้องเพลงต่อ

        เห็นดังนั้น สวี่มั่วก็ปิดห้องไลฟ์ไป

        เขาเคยดูประกาศตารางเวลาไลฟ์ของจ้าวลี่อิ่งเห็นว่าเวลาปกติคือทุกวันตั้งแต่สองทุ่มถึงเที่ยงคืน ตอนนี้เพิ่งสามทุ่มกว่าๆนั่นหมายความว่ายังเหลือเวลา 'อิสระ' อีกสามชั่วโมง

        สวี่มั่วแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีที่มีดวงจันทร์ส่องแสงสายลมเย็นพัดผ่าน พลันรู้สึกแปลกประหลาด

        เมื่อกลายเป็นสุนัข มุมมองยามเงยหน้ามองดวงดาวก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

        ฉันเนี่ย…กลายเป็นหมาไปแล้วจริงๆ สินะ…

        แม้สวี่มั่วจะพยายามบังคับตัวเองให้ยอมรับความจริงแต่ก็ยังอดรู้สึกเศร้าสร้อยไม่ได้

        ถึงจะมีระบบอันแข็งแกร่งอยู่ในมือแต่ก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกกี่ปีถึงจะได้กลับเป็นมนุษย์อีกครั้งและก่อนถึงวันนั้น ตนก็ต้องใช้ชีวิตในฐานะสุนัขไปเรื่อยๆซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะทนได้ถึงเมื่อไร…

        เมื่อคนเราจมอยู่กับความเศร้า ยิ่งคิดก็ยิ่งหดหู่สวี่มั่วรู้สึกว่าตอนนี้ขาดก็แค่เหล้าหนึ่งขวด ผู้ช่วยไว้ด่าฟ้าทั้งคืนเท่านั้น

        “อ๊ะ…อย่า…อย่าทำตรงนี้สิ…ถ้ามีใครผ่านมาเห็นจะทำยังไง…”

        “ดึกป่านนี้แล้วจะมีใครมาได้ไง อย่ากลัวเลยน่า…”

        “อืม…อย่านะ…อ๊ะ…”

        ขณะที่สวี่มั่วกำลังจมอยู่ในห้วงความเศร้าสร้อยเสียงไม่เข้าท่าก็ลอยมาตามสายลม ทำลายความคิดไปสิ้น

        ให้ตายเถอะ! ใครมันมาทำอะไรกันตรงนี้!ไม่เห็นรึไงว่าฉันกำลังอินอยู่กับอารมณ์ศิลป์!!