เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

เมเดอรีนก็พอทำใจไว้ส่วนหนึ่งแล้ว เธอคาดการณ์เอาไว้ว่าชายคนนี้คงจะไม่รู้อะไรมากนัก ตัวแปรสำคัญของเรื่องนี้จริงๆแล้วคงจะเป็นตัวของชายที่ชื่ออนุวัฒน์คนนั้นมากกว่า และแน่นอนว่าเขาเข้าถึงตัวยากกว่าคนอื่นสักหน่อย แต่เธอก็ไม่อยากจะเสียเวลา ลูกน้องก็ตายไปในวันนี้เยอะ ถ้าไม่ได้อะไรกลับไปเลย มันก็จะลำบากเธอไม่น้อย“ก็ไม่ได้รู้อะไรมากเท่าไร.. ถ้าฟังจากน้ำเสียงแล้วคุณเฉินหลงน่าจะเป็นชายวัยกลางคนที่มีอายุอยู่ในช่วง 50-60 ปี ภาษาไทยของเขาไม่ค่อยจะแข็งแรงสักเท่าไร และการเดินทางมาของเขาแต่ละครั้ง จะเดินทางด้วยเครื่องบินส่วนตัวที่มาจากประเทศจีน คาดว่าน่าจะเป็นคนใหญ่คนโตของประเทศนั้น นี่คือทั้งหมดที่ผมรู้..” เกียรติไกรกล่าว“เรื่องของการเงินล่ะ เขาให้คุณดูแลเรื่องการเงินนี่..” เมเดอรีนกล่าวถามต่อ“การเงินส่วนใหญ่จะถูกโอนให้กับตระกูลหลิน หลังจากนั้นผมก็ไม่ทราบแหล่งเงินของเขาแล้ว มีเพียงคุณอนุวัฒน์เท่านั้นที่จะเป็นคนบอกว่าต้องโอนเท่าไร..” เกียรติไกรกล่าว เมเดอรีนมองจ้องไปที่เกียรติไกรด้วยสายตาที่พินิจพิจารณา เธอต้องมองให้ออกว่าชายคนนี้ปิดบังอะไรอยู่หรือไม่ แต่ในสายตาของเขามีแต่ความเป็นห่วงภรรยาอันเป็นที่รักเท่านั้น“โอเค... แน่นอนว่าฉันจะทำตามสัญญาที่ได้ให้เอาไว้.. คอมพลีท..” เมเดอรีนกล่าวพร้อมกับปิ่นที่พยักหน้ารับคำสั่งของเธอ เมเดอรีนลุกจากโซฟา และเดินไปทางประตู ก่อนที่เธอจะหันกลับมากล่าวกับเกียรติไกรเป็นประโยคสุดท้าย“ถ้าคุณรอดจากบทลงโทษนั้นมาได้ ครั้งหน้าที่เจอกันหวังว่าคุณจะใจดีกับฉันบ้างนะ..” เมเดอรีนกล่าวด้วยรอยยิ้มของเธอ เกียรติไกรพยักหน้าให้กับเธอเล็กน้อย และหันมาจ้องมองภรรยาที่ไม่ได้เดินออกตามเมเดอรีนไป จากนั้นเมเดอรีนเจ้าแม่แวมไพร์ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยร่างค้างคาวของเธอ“ครั้งหน้าที่เจอกัน ไม่เธอก็ผม.. ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง” สีหน้าที่เศร้าหมองของเกียรติไกรแปรเปลี่ยนมาเป็นความโกรธเกรี้ยว คนที่เอาครอบครัวของเขามาเป็นเครื่องมือต่อรอง มันช่าง..น่าเกลียด และถ้าเจอกันครั้งหน้า เขาจะสับยัยเมเดอรีนอะไรนั่นให้เป็นพัน เป็นหมื่นชิ้นเลยคอยดู ในขณะที่เกียรติไกรกำลังคุยกับเมเดอรีนอยู่นั้นเอง มีมี่ก็ได้โทรหาอาจารย์ของเธอเช่นกัน..“อาจารย์คะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ..” น้ำเสียงของมีมี่มันบ่งบอกถึงความตื่นตกใจจริงๆ ไอซ์ที่เพิ่งจะรับสายก็มึนงงเล็กน้อย ในความคิดของไอซ์ที่รู้ว่ามีมี่อยู่กับภรรยาของเกียรติไกร และเขาก็เพิ่งจะให้โพชั่นรักษาระดับก็ไม่ได้ต่ำไปกับเกียรติไกร แล้วมันจะมีปัญหาอะไรอีก“เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกล่ะ..” ไอซ์กล่าวถามไปอย่างสงสัย จากนั้นมีมี่ก็สาธยายเรื่องราวทั้งหมดให้กับอาจารย์ของเธอฟัง ไอซ์เองก็ฟังมันอย่างเงียบๆ เหมือนว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร และหลังจากที่ได้ยิน เขาคิดว่าไปช่วยเหลือพวกเขาตอนนี้ก็คงจะไม่ช่วยอะไร บางทีอาจจะทำให้เรื่องมันแย่ลงก็เป็นไปได้ อีกอย่างพันธสัญญาของเกียรติไกรก็ยังไม่ได้จางหายไป เขาคาดเดาว่ามันคงเป็นการแสดงละครอย่างที่มีมี่ได้กล่าวมา เขาเงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเบาๆ“ฉันทราบแล้ว หลังจากเรื่องทุกอย่างจบลง เธอก็มาพร้อมกับเกียรติไกรก็แล้วกัน.. ส่วนสถานที่ฉันจะบอกอีกที พร้อมแล้วติดต่อมา..” ไอซ์กล่าวพร้อมกับกดวางสายไป“เรื่องอะไรอีกล่ะไอ้ตัวแสบ วันนี้ทุกคนเดือดร้อนก็เพราะแกเลยนะ ยัยบิวตี้ น้องฟางฟาง และน้องปอนต้องมาโดนลูกหลงไปด้วย แกควรอธิบายมาได้แล้วนะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” ครีมที่เห็นว่าไอซ์วางสายไปแล้ว เธอก็หันมาดุเจ้าน้องชายตัวดีของเธอทันที“ปอนไม่เป็นอะไรมากค่ะพี่ครีม จะหนักจริงๆก็มีแต่พี่บิวตี้แหละค่ะ” ปังปอนกล่าว“หนักอะไรกัน แค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกนะน้องปอน ฮ่าๆๆ” บิวตี้เข้าใจว่ามันเป็นเหตุการณ์สุดวิสัย มันไม่สามารถควบคุมการกระทำของคนอื่นได้ เธอจึงกล่าวออกมาเพื่อช่วยไอซ์แบบอ้อมๆ“ไม่หนักก็แย่แล้ว ถ้ามันโดนจุดสำคัญของแก แกคงได้ขึ้นสวรรค์ไปแล้ว เฮ้อ..ยังจะช่วยมันแก้ตัวอยู่ได้” ครีมกล่าวพร้อมกับถอนหายใจเสียงดัง“เอาน่าๆ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่มีใครตายก็ดีที่สุดแล้ว ทั้งหมดนี้ก็ต้องขอบคุณผู้กองเลยนะคะ เออ! น้องฟางฟางด้วยนะ เป็นครั้งแรกเลยที่ได้นั่งฮอล์ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูป ชมวิว ครั้งหน้าเอาใหม่” บิวตี้กล่าวกับครีม ก่อนจะหันไปขอบคุณผู้กองมิ้ง และหลินฟางฟาง“แน่นอนค่ะพี่บิวตี้ ครั้งหน้าเราจะบินไปไกลๆเลย พี่จะได้ชมวิวสวยๆ” หลินฟางฟางกล่าว และต่อด้วยผู้กองสาวอย่างมิ้งที่พูดขึ้นต่อในทันที“ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว ไหนๆพวกคุณก็รู้แล้ว หลังจากนี้เราคงจะได้เจอกันบ่อยขึ้นในฐานะแฟนของไอซ์เขานะคะ..” นฤมลกล่าวขึ้นมา และเธอก็ไม่ลืมที่จะบอกกล่าวหน้าที่ของเธอด้วยเช่นกัน แน่นอนว่ามันทำให้ทั้งปังปอน และหลินฟางฟางต้องหรี่ตามองไปที่เธอด้วยเช่นกัน“จ้ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ..” บิวตี้กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม“เดี๋ยวนะ! แกอย่าเนียน คิดว่ายัยบิวตี้มาขัดแล้วฉันจะลืมอย่างนั้นเหรอ รีบเล่ามาได้แล้ว” ครีมกล่าวพร้อมกับทำหน้าตึงเครียด ไอซ์อุตส่าห์โล่งอกที่มีคนอื่นมาช่วย แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าพวกเขาไม่ได้ช่วยอะไรเลย“แกก็อย่า...” บิวตี้กำลังจะกล่าว ครีมก็หันมาจ้องเสียก่อน นอกจากนั้นครีมยังใช้นิ้วชี้มาที่หน้าของเธออีก มันแสดงถึงว่าเธอต้องหยุดพูด แน่นอนว่าเธอก็ต้องทำ แม้ว่าใครจะไม่รู้แต่เธอนั้นรู้ดี เวลาที่ครีมโกรธเป็นจริงเป็นจังขึ้นมา ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เอาเธอไม่อยู่ทั้งนั้น“เออ.. ก็ได้ครับ จริงๆแล้วมันสืบเนื่องมากจากบริษัทเลม่อนที่เพิ่งจะซื้อมานั่นแหละครับ ผมกลัวว่าเงินในการลงทุนจะไม่พอ ก็เลยจะขายโพชั่นรักษาระดับสูงในการประมูลเพื่อหาเงินสักก้อนน่ะครับ แต่ผมก็เพิ่งทราบมาจากหน่วยข่าวกรองว่าพวกผู้ก่อการร้ายต้องการมัน และคงคิดว่าผมมีอีกหลายชิ้น พวกเขาก็เลย..ก็อย่างที่เห็นแหละครับ..” ไอซ์กล่าว“..ก็อีแค่โพชั่นขวดเดียว มันถึงกลับต้องปล้น ต้องจับตัวกันเลยหรือยังไงเนี่ย พวกนั้นมันคิดอะไรอยู่กันแน่..” ครีมส่ายหัว และกล่าวบ่นออกมา ปังปองที่ติดตามข่าวมาก่อน และเคยได้รับโพชั่นรักษามาจากไอซ์แล้ว เธอก็แสดงสีหน้าตกใจไม่น้อย เหตุมันเป็นเพราะโพชั่นนั้นหรือเปล่า“ไอซ์คะ อย่าบอกว่าเป็นโพชั่นนั้น.. ตายจริง! พี่ครีมไม่เคยได้ยินเรื่องโพชั่นระดับ SS ที่ถูกประมูลไปกว่าพันล้านเหรียญสหรัฐเหรอคะ โพชั่นของไอซ์มีระดับใกล้เคียงกับตัวที่เป็นข่าวการประมูลไปเลยล่ะค่ะ มันก็น่าจะเป็นผลทำให้ก่อเหตุได้เลยนะคะ..” ปังปอนกล่าวถามกับไอซ์ซึ่งเขาก็พยักหน้าให้กับเธอ ไอซ์รู้ว่าปังปอนจะถามเรื่องอะไร เขาจึงยอมรับไปตรงๆว่ามันเป็นโพชั่นตัวเดียวกันกับที่เขาให้เธอไป ปังปอนจึงหันกลับมาเอ่ยกับครีมทันที“ฟางฟางเองก็คิดอย่างนั้นค่ะพี่ครีม.. ครั้งก่อนพ่อของฟางฟางประมูลมันไปในราคาประมาณนั้นจริงๆค่ะ” หลินฟางฟางกล่าวเสริม และจริงๆแล้วก็ตัวเธอนั่นแหละที่ดื่มน้ำยานั้นเข้าไปเอง มูลค่าของมันนับว่าสูงมากจริงๆ“ห๊ะ! เรื่องจริง? มันประมูลได้เงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ..แล้วไอ้โพชั่นอะไรนั่นของแกอยู่ระดับไหน” ครีมเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันทีที่ทราบจำนวนเงินในการขาย ดวงตาของเธอมันเปลี่ยนเป็นรูปแบงก์สีเทาๆ ก่อนจะหันมาถามไอซ์ด้วยความหวัง“เออ..แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ระดับ S ก็ตาม แต่มันก็ถูกขายออกไปแพงเอาเรื่องอยู่ครับ แต่ว่าการขายตรงรอบแรก ขายไปที่สองพันล้านบาทครับ ก็เลยคิดว่าจะลองนำมันมาประมูลอีกชิ้น เพื่อหากำลังเงินทุนสำรองเอาไว้ ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะลงมือปล้นกันโต้งๆขนาดนี้” ไอซ์กล่าว“โอเคๆ ดีมากไอ้น้องรัก.. แล้วได้เงินมาเท่าไรล่ะ ... ช่างมันเถอะ อย่าลืมโอนให้กับฉันก็พอ”ครีมกล่าวพร้อมกันพยักหน้ายิ้มอย่างคนกระหายในเงินตรา ไอซ์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็แอบเซ็งไม่น้อย แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเขาเองก็มีแผนเอาไว้ในใจแล้วเช่นกัน“ก็ผมให้พี่ไปแล้วนี่ครับ ตั้ง 1,500 ล้าน นั่นคือผลกำไรทั้งหมดแล้วที่ได้จากการขายครับพี่ครีม...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 113

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 113

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้