ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

ในขณะเดียวกัน ราชาอีกาดำที่ขยับเข้ามายืนอยู่ใกล้ๆ   อาชูร่า ค่อย ๆ แผ่รัศมีพลังอันมืดมนออกมาอีกครั้งมือที่เหี่ยวแห้งยื่นออกไปในอากาศ ราวกับกำลังคว้าจับสิ่งที่มองไม่เห็น

“ซู่!!”

พลังงานสีดำสนิทปกคลุมรอบตัวเจ้าราชาอีกาดำรัศมีมืดมนแผ่ขยายออกไปเบื้องล่างสัมผัสกับร่างไร้วิญญาณของผู้ที่เสียชีวิตจากการระเบิด

พลังชีวิตที่เหลืออยู่ของพวกเขาถูกดูดกลืนเข้าสู่ร่างของเจ้าราชาอีกาดำอย่างไม่ปรานีความมืดครอบงำทุกสิ่งราวกับพายุที่กำลังกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า

เสียงหัวเราะที่แหบห้าวและเย็นเยียบของราชาอีกาดังก้องไปทั่วบริเวณทำให้ทุกคนที่มองเห็นต่างรู้สึกหวาดกลัวและขยะแขยง

บรรยากาศรอบสนามแข่งเต็มไปด้วยความตึงเครียดและสิ้นหวังรอคอยเพียงแสงสว่างจากกองกำลังช่วยเหลือจากอาณานิคมที่จะมาถึง

อาชูร่าหัวหน้ากลุ่มก่อการร้ายผู้เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและความเหี้ยมโหดยืนอยู่กลางสนามด้วยท่าทางที่สงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเร่งรีบในสายตา

สถานการณ์รอบตัวเขากำลังวุ่นวายและโกลาหลมากขึ้นทุกขณะทว่าในใจเขากลับคำนวณทุกอย่างอย่างรวดเร็ว

"เร็วเข้า! " อาชูร่าสั่งการลูกน้องที่อยู่ใกล้

ลูกน้องในชุดดำที่มีสัญลักษณ์ไม้กางเขนบนหลังต่างพากันเร่งรีบและวุ่นวายกับการเสริมอุปกรณ์บางอย่างเข้าไปในผนังของโลกมิติของเหลวทรงอำนาจมากมายต่างอยู่ในอุปกรณ์เหล่านั้น

“คลืน!!”  “คลืน!!”

ความเร็วในการหดตัวของโลกมิติเพิ่มเร็วขึ้นทุกทีปราชญ์ทั้งสองที่คุมเชิงอยู่ภายนอกต่างรับรู้ถึงสัมผัสที่เริ่มถูกตัดขาดออกจากการควบคุมโลกมิติและรู้ถึงเหตุร้ายแรงที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยได้แต่รอคอยผู้เป็นอาจารย์ให้มาถึงโดยไว

ภายในโลกมิติที่กำลังบิดเบี้ยวและหดเล็กลงอย่างรวดเร็วท้องฟ้าที่เคยกว้างใหญ่และผืนดินที่เคยยาวไกลเริ่มขยับเข้าหากันอย่างไม่หยุดยั้ง

ความมืดมิดและพลังงานที่บิดเบี้ยวหมุนวนไปมาเหมือนมวลพลังงานอันโหดร้ายที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่อยู่ภายใน

ปราชญ์ชรานามหวาง ซึ่งเป็นผู้ที่รับหน้าที่ต้านทานพลังอันมหาศาลที่กำลังบีบโลกมิตินี้ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดเหงื่อไหลอาบทั่วใบหน้า

ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความเหนื่อยล้าและแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนสายตาของเขาจ้องมองไปยังผืนฟ้าที่ใกล้จะบรรจบกับผืนดินใบหน้าที่เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวล

"ไม่เคยคิดเลยว่า ของเหลวทรงอำนาจ...มันจะทรงพลังถึงเพียงนี้!" ปราชญ์รำพึงเบา ๆ

ขณะที่เขาใช้พลังที่เหลือเข้าต่อต้านและยื้อเวลาต่อไป

ท้องฟ้าเหนือหัวเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทพื้นดินที่เคยมั่นคงกลับเริ่มแตกร้าวและยุบตัวพลังงานที่เคยไหลเวียนอย่างเสถียรบัดนี้กลับปั่นป่วนและวิปริตราวกับโลกมิตินี้กำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า

นาฟที่ยืนอยู่ใกล้สัมผัสได้ถึงภัยพิบัติการล่มสลายของโลกมิติใบนี้ความตึงเครียดและแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาช่างคล้ายคลึงกับสิ่งที่เขาเคยเจอ

“จะมีอะไรที่สามารถต้านทานอำนาจของเจ้าของเหลวบ้านี้ได้บ้างนะ!” นาฟพึมพำในใจ

ในขณะที่มฤตยูดำทรุดกายลงกับพื้นเบื้องหน้าองค์ชายสาม ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนล้าและบาดแผลจากการต่อสู้อันดุเดือดร่างกายที่แข็งแกร่งเริ่มอ่อนแรง

หายใจหอบหนักด้วยความเหนื่อยล้าดวงตาสีแดงของเขาจ้องมององค์ชายด้วยความเคียดแค้น แต่ในสายตานั้นยังคงมีแววของความเย่อหยิ่งที่ไม่เคยจางหาย

องค์ชายหลงเฉียนยืนอยู่เหนือร่างของมฤตยูดำด้วยดาบสีทองที่ยังคงส่องประกายแวววาว แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้เช่นกันแต่องค์ชายยังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม ดวงตาจ้องมองมฤตยูดำด้วยความหวาดระแวง

“ฮ่า ฮ่า!...”  “ฮ่า ฮ่า!...”

มฤตยูดำหัวเราะราวกับคนบ้าคลั่งขณะที่เขาเอื้อมมือไปหยิบขวดแก้วเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมของเขา ขวดนั้นบรรจุของเหลวสีเข้ม

มฤตยูดำเปิดฝาขวดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะยกมันขึ้นดื่มของเหลวดังกล่าวไหลลงคอของเขาอย่างรวดเร็ว ทุกหยดที่ไหลผ่านทำให้ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดงสดและพลังที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเขาก็เริ่มตื่นขึ้น

องค์ชายสามจ้องมองการกระทำของมฤตยูดำด้วยสายตาที่ระแวดระวัง

“ฟู่!!!”

ทันใดนั้น ร่างของมฤตยูดำก็เริ่มเปลี่ยนแปลงเสียงคำรามดังก้องไปทั่วสนาม ร่างกายที่เคยทรุดโทรมบัดนี้กลับเต็มไปด้วยพลังใหม่ผิวหนังของเขากลับแข็งแกร่งขึ้น ร่างกายของเขาเริ่มขยายใหญ่ขึ้น

ขณะที่พลังอำนาจอันมหาศาลไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดและกระดูกของเขามวลพลังมหาศาลแผ่กระจายออกมาจากภายใน แสงสีแดงเรืองรองส่องประกายแวววับ

“เตรียมตัวตายได้แล้ว....องค์ชาย!”

มฤตยูดำคำรามเสียงดังพลังที่พึ่งได้รับกลับมาทำให้เขาเหมือนกลายเป็นอสูรร้ายที่แข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นกว่าเดิม

องค์ชายสามไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขายกดาบสีทองขึ้น

“เพิ่มพลังขึ้นเทียบเท่าระดับ6 สินะ! ถึงกับยอมสละร่าง วิวัฒน์ใหม่ ยอมลดศักดิ์ศรีใช้สารคัดหลั่งเพื่อการวิวัฒน์

ยอมทิ้งร่างกายที่สืบทอดพลังอันทรงเกียรตินี้เชียวรึ!”

มฤตยูดำหัวเราะเสียงดังอย่างเย้ยหยันดวงตาสีแดงสดของเขาจับจ้องไปที่องค์ชายด้วยความเคียดแค้น

"ศักดิ์ศรีงั้นหรือ.....?"

เขาถามด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความเกลียดชัง

"เจ้าพูดถึงศักดิ์ศรีราวกับว่ามันมีค่าอะไรสำหรับข้า...ตระกูลของข้าไม่เคยให้สิ่งใดนอกจากความทุกข์ทรมาน!ศักดิ์ศรีที่เจ้ายึดถือมันปกป้องอะไรได้? มันปกป้องชีวิตที่บริสุทธิ์ของคนที่ข้ารักได้หรือ?"