วันนี้เธอพาเ้าสองแฝดออกมาเดินเล่นเนื่องจากวันนี้เหล่าเหวินและคนงานได้มาสร้างรั้วบ้านให้เป็วันแรก เธอรำคาญที่บ้านใหญ่หรือชาวบ้านมักจะสอดรู้สอดเห็นเื่ภายในบ้านหรือแม้กระทั่งอาหารการกินของบ้านเธอ ขณะที่กำลังเดินเล่นอยู่ดีๆ พี่สะใภ้จางหันมาเห็นเธอก็เรียกเธอให้นั่งบนแคร่หน้าบ้านที่มีคนกลุ่มใหญ่นั่งคุยและกินเล่นกันอยู่ แม้จะไม่อยากไปแต่จะให้ปฎิเสธคนเยอะๆก็ใช่ที่ เลยเดินไปนั่ง
"น้องสะใภ้หลี่มาเดินเล่นหรือจ๊ะ พาเด็กๆมานั่งเล่นตรงนี้ก่อนสิ มาๆๆ ไงจ๊ะเ้าแฝด อ้วนขึ้นใช่มั้ยเนี่ย ฮื้มม เดี๋ยวนี้ตัวติดแม่เชียวนะ มาเล่นกับพวกพี่ๆก่อนเร็ว"
"ทำอะไรกันอยู่เหรอจ๊ะ"
"ไม่มีอะไรหรอก ่ที่กองผลิตหยุดพวกเราก็มานั่งคุยกันไปทำอาหารกินเล่นกันไปแก้เบื่อนี่แหละจ๊ะ" พี่สาวที่เธอไม่รู้จักคนหนึ่งตอบ
"แล้วนี่ทำอะไรกินกันเหรอจ๊ะ มีอะไรให้ฉันช่วยมั้ย"
"ไม่เป็ไรๆนี่ก็เกือบจะเสร็จแล้วล่ะ เออนี่น้องสะใภ้ เื่ของอาเจียงตกลงพาไปโรงพยาบาลแล้วหมอว่ายังไงบ้างจ๊ะ ฉันได้ยินตาแก่บ้านฉันบอกว่าอาการหนักเชียวล่ะ" คนในกลุ่มคนนึงะโถามออกมา
"ฉันก็รู้เท่าพี่สะใภ้นั่นแหละจ๊ะ ได้ยินเสี่ยวอวี๋มาเล่าให้ฟังเมื่อวาน น่าสงสารนะจ๊ะ ไม่รู้ว่าทำเวรทำกรรมอะไรไว้"
"ท่าจะเป็บ้าไปซะล่ะม้างงงง ฉันก็เคยได้ยินว่ามีไอ้หนุ่มอีกหมู่บ้านหนึ่ง อาการมันก็คล้ายๆกับอาเจียงนี่แหละ สุดท้ายก็ถูกเอาไปขังไว้ในกรงหมูไม่ให้อาละวาดล่ะ"
"แล้วอาการของน้องสาวอันหนิงเป็ยังไงบ้างจ๊ะ"
"ได้ยินว่าจะอาจจะไม่รอดนะ เมื่อวานแม่ฉันไปฟังมาจากบ้านหลิว กำลังเตรียมเก็บของกันในบ้านด้วยล่ะ น่าสงสารบ้านหลิวนะมีลูกสาวคนเดียว นี่ถ้าน้องสะใภ้หลี่ไม่โผล่มาป่านนี้บ้านหลิวก็คงเป็ดองกับบ้านเฉินแล้วล่ะ" อีกคนพูด
"ทำไมหรือจ๊ะ"
"เธอไม่รู้อะไร ก็อาอันหนิงน่ะ ชอบเฉินซีซวนน่ะสิ เห็นสนิทสนมไปมาหาสู่กันดีกับคนบ้านเฉินนานอยู่นะ แต่หลังจากที่เธอเข้ามาก็ห่างหายกันไป ออ ที่ยังสนิทสนมกันดีอยู่ก็เห็นจะกับอาเจียงนี่แหละ" อีกคนแทรกขึ้นมา
"หรือจ๊ะ ฉันไม่รู้หรอกจ๊ะ พี่ซีซวนไม่เคยเล่าให้ฟัง"
"โอ้ยยย น้องซีซวนจะรู้อะไร้ มองออกด้วยเหรอว่าใครเป็ผู้หญิงน่ะ วันๆเห็นขลุกอยู่กับกลุ่มผู้ชายพากันเข้าป่าล่าสัตว์ ฮ่าาาาาา" แล้วก็พากันหัวเราะทั้งกลุ่ม
"ฮืออออ แม่จ๋า ฮือออช่วย..ใหญ่ ฮืออออ" ชิงชิง
"เสี่ยวชิงเป็อะไรลูก พี่ใหญ่เป็อะไร"
เสี่ยวซีไม่พูดไม่จา เอาแต่ร้องไห้พยายามดึงมือเธอให้ลุกตามไป พอไปถึงก็เห็นลูกชายของเธอถูกเด็กโตกว่าสองสามคนรุมจับดึงทึ้งอยู่ เธอถึงกับสติหลุดทันใด รีบวิ่งเข้าไปดึงเด็กผู้ชายกลุ่มนั้นออก
"เสี่ยวซี เสี่ยวซี แม่อยู่นี่ลูก แม่อยู่นี่ ตอบแม่หน่อย เสี่ยวซี"
"แม่ ฮืกกฮืออออ ซีเจ็บ เจ็บ เจ็บตรงนี้ ฮืกกกก ฮืออออ" ใจเธอมาเป็กองเมื่อไม่เห็นลูกในสภาพที่เธอหวาดกลัว เธอรีบปลอบลูกและสำรวจดูสภาพของลูกชาย เสื้อเป็รอยเปื้อนไปหมดและขาด มีรอยบีบที่แขน หน้าผากมีรอยถลอกเล็กน้อย พอตรวจสภาพลูกชายเสร็จเธอก็หันกลับไปเอาเื่เด็กกลุ่มนั้นทันที
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น!! ทำไมพวกเธอถึงทำร้ายเสี่ยวซี"
"......."
"เสี่ยวซี เล่าให้แม่ฟังหน่อยลูกเกิดอะไรขึ้น ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่อยู่นี่แล้วลูก แม่อยู่นี่"
"ฮึกก ฮึกก พวกเขาแย่งขนม ฮึกกก และจะเอาเสื้อของซีกับน้องด้วยครับ ฮึก ฮึกก แต่ซีไม่ให้ พวกเขาเลยเข้ามา" ครบทั้งประธาน กิริยา กรรม
"ไม่จริง ลูกฉันไม่มีนิสัยแบบนั้นหรอก เฉินลู่ซี เป็เด็กเป็เล็กรู้จักโกหกแล้วเหรอ โตไประวังจะเป็นักเลงโต" แม่ไอ้เด็กเวร
"ลูกเธอน่ะสิ นักเลงโต ถามลูกเธอสิ แต่ดูแล้ววว ฉันว่าไม่ต้องถามก็น่าจะรู้แล้วล่ะ นี่จะโทษเด็กเลยก็คงจะไม่ได้สินะ ที่เห็นคนอื่นมีขนมมีของอร่อยๆกินแล้วอยากได้อยากมีน่ะ ต้องดูที่พ่อแม่ด้วยถึงจะดี อย่างที่เขาว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น"
"หลี่เซียงเซียง!"
"เอ๊ะ! ฉันพูดอะไรผิดเหรอ" เธอทำหน้าใสชื่อไร้เดียงสา แหม...บทร้ายนี่ก็ขอให้บอก เธอก็ถนัด
"แกจะเอายังไง"
"ฉัน้าค่าปลอบขวัญ 50 หยวน"
"มันจะเกินไปแล้วนะ ฉันไม่ให้"
"พี่สะใภ้ทุกคนจ๊ะ ช่วยเป็พยายานให้ฉันหน่อยเถอะจ๊ะ พวกพี่ก็เข้ามาเห็นเหตุการณ์พร้อมฉัน ดูสภาพเสี่ยวซีสิ เดี๋ยวฉันต้องพาเสี่ยวซีไปหาหมอ แล้วชุดของเด็กสองคนนี้ก็ใส่ต่อไม่ได้แล้วเสี่ยวซีกับเสี่ยวชิงตัวก็แค่นี้ เด็กสองสามคนนั้นก็โตกว่าดูแล้วก็อายุน่าจะมากกว่าแล้ว แล้วดูสภาพเสี่ยวซีสิจ๊ะ เด็กอยากกินขนมของคนอื่นถึงกับต้องแย่งชิง ก็เพราะที่บ้านไม่ยอมให้ อันนี้ฉันก็เข้าใจ แต่ก็ไม่เห็นกับต้องทำเหมือนไม่มีใครสั่งสอนมาก่อนแบบนี้เลยนี่จ๊ะ"
"นังหลี่เซียงเซียงมันจะมากไปแล้วนะ แกว่าฉันเหรอ" แล้วหล่อนก็พุ่งเข้ามาใส่เธอทั้งตัว เธอถอยหลังเอี้ยวตัวหลบแล้วขัดขาจนอีกฝ่ายล้ม
"อุ๊ยย ขอโทษทีจ๊ะ" เอาสิ เธอก็คันไม้คันมือ อยากออกกำลังกาย
"นังหลี่เซียงเซียง วันนี้แกตายยยยย"
หลังจากนั้นเหตุการณ์ก็ชุลมุนทันที เธอกำลังจะแจกหมัดอีกรอบก็ถูกวงแขนแกร่งของใครบางคนโอบรอบเอวเล็กๆของเธอเอาไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง แล้วใช้แขนอีกข้างยันร่างของอีกคนออกไป หลังจากนั้นก็ดึงเธอเข้าหาตัวเขาอีกครั้งพลางสำรวจร่างกายเธอขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
"คุณเป็ยังไงบ้าง"
".........."
เธอสะบัดตัวจนหลุดจากอ้อมแขนของเขา แล้วหันกลับไปยกมือชี้หน้าผู้หญิงคนนั้น
"อย่าคิดว่าหาเื่ฉันแบบนี้แล้วฉันจะยอมจบนะ ฉันจะไปฟ้องผู้นำ ถ้าผู้นำไม่รับฟ้องฉันจะเข้าไปฟ้องศาลในตัวเมือง เธอเตรียมตัวไว้ได้เลย" แล้วก็เดินแกมวิ่งกลับไปหาสองแฝด โดยมีผู้ชายตัวสูงเดินตามหลังเธอมาอีกที
"พ่อจ๋า ฮึกก ฮืออออ พ่อจ๋า" ชิงชิงเดินไปเกาะขาพ่อหลังจากที่จำพ่อได้แล้ว ชายหนุ่มก้มหน้าลงหอมแก้วสาวน้อยของเขาและหันไปสำรวจสภาพลูกชาย ก่อนจะถอนใจยาว ยกแขนข้างหนึ่งอุ้มลูกชายข้างหนึ่งอุ้มชิงชิง แล้วหันมาบอกเธอ
"กลับบ้านกันก่อน"
เธอเดินตามสามพ่อลูกอยู่ด้านหลัง เมื่อกี้สติหลุดไปหน่อยเลยยังไม่ทันได้สำรวจเขา ว่าแล้วก็ลอบสำรวจรูปร่างสูงใหญ่ของเขาจากด้านหลัง กะความสูงด้วยสายตาคร่าวๆน่าจะแตะ180-185เิเได้ แผ่นหลังของเขากว้าง ทำให้เธอจินตนาการได้ถึงมัดกล้ามที่ตึงแน่นอยู่ภายในเสื้อทหารที่เขาสวมอยู่ สำรวจลงมาเรื่อยๆ เอวสอบหนา อืมมมม ่ขา...
"เปิดประตูบ้านด้วยครับ" ชายหนุ่มหันมาบอกหลี่เซียงเซียงที่เดินเหม่อจนถึงหน้าบ้าน
"คะ อ่อ ค่ะๆ" น่าอายชิบหาย แอบสำรวจเขาแล้วยังโดนจับได้อีก
ชายหนุ่มวางเด็กๆลงแล้วเดินกลับไปหยิบกระเป๋าเป้ทหารที่วางเอาไว้หน้าบ้านหลังจากกลับมาถึงแล้วเจอแต่คนงานที่มาทำรั้วบ้าน หลังจากสอบถามจึงรู้ว่าภรรยาให้มาสร้างรั้วให้ จึงฝากกระเป๋ากับเหล่าเหวินเอาไว้แล้วเดินไปตามหาภรรยากับเด็กๆตามทางที่เหล่าเหวินบอก
"เด็กๆพาพ่อไปนั่งก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่ไปต้มน้ำและเตรียมเสื้อผ้าสำหรับอาบน้ำให้ คุณดูเด็กๆด้วยนะคะ ฉันไปต้มน้ำก่อน คุณจะได้อาบน้ำด้วยเลย"
หลังจากบอกเสร็จเธอก็รีบหันหลังหนีเข้าห้องครัวทันที รีบหาหม้อมาต้มน้ำ ปกติใช้เครื่องทำน้ำอุ่นจากในมิติเลย วันนี้ต้องต้มน้ำเองหรือนี่ แล้วต่อไปเธอจะทำยังไงล่ะ เอาเถอะตอนนี้สมองไม่ค่อยทำงาน พรุ่งนี้ค่อยคิด
หลังจากเธอต้มน้ำเสร็จกำลังจะยกไปห้องน้ำ เขาก็เข้ามาจัดการยกทั้งหม้อไปห้องน้ำและเทผสมกับน้ำเย็นพร้อมคอยเอานิ้วจุ่มน้ำเพื่อวัดอุณหภูมิแล้วหันมาบอกเธอว่าจะอาบน้ำให้เด็กๆเอง ได้ยินแบบนั้นเธอก็ไม่ว่าอะไร เมื่อก่อนคงเป็เขาที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กๆ เธอจึงพยักหน้าและออกไปทำอาหารเย็น เพื่อเอาใจเด็กๆและถือเป็การต้อนรับเขาด้วยเย็นนี้เธอจะทำเมนูไข่ตุ๋นและกะหล่ำตุ๋นหมูสับเห็ดหอมให้เด็กๆ ส่วนของเธอกับเขามีซี่โครงหมูอบซีอิ้วอันนี้เอามาจากมิติ แกงจืดหมูสับไข่ม้วนหมูห่อสาหร่ายและกระเพราหมูสับ สามพ่อลูกเดินตามกลิ่นอาหารมาห้องครัวั้แ่เธอยังทำไม่เสร็จ จึงโดนเธอไล่ให้ออกไปรอที่โต๊ะกินข้าว
"แม่หอม หอม ชิงชิงหิวแล้ว กินข้าวค่ะ"
"ซีกับพ่อก็หิวแล้วครับ วันนี้แม่ทำอะไรกินบ้างครับ"
"มีแต่ของโปรดลูกทั้งนั้นเลย ดูสิ มาแม่ตักให้นะคะ เอาล่ะ กินได้เลย"
"โอ้วโห มีไข่ตุ๋นด้วย พ่อจ๋าไข่ตุ๋นอร่อย"
"คุณกินเยอะๆนะคะ"
"อืมม คุณก็เหมือนกัน"
หลังจากอาหารทุกอย่างเสร็จแล้วเธอก็ยกออกมาวางบนโต๊ะ โดยมีเขาเดินเข้ามาช่วย ตอนนี้เธอเริ่มฝึกให้สองแฝดกินข้าวเองแล้ว ถึงจะเลอะเทอะไปบ้างก็ไม่เป็ไร เธอมองสำรวจเสี่ยวซี เห็นว่าหน้าผากมียาทาเคลือบไว้อยู่ คงเป็เขาที่ทำแผลให้เสี่ยวซี ส่วนตัวเขาเองยังไม่ได้อาบน้ำ เธอนึกว่าเขาจะอาบน้ำพร้อมเด็กๆเสียอีก
หลังจากกินข้าวเสร็จเธอก็เข้าไปล้างจานโดยไล่ให้เขาไปนั่งเล่นกับเด็กๆ...ซวยล่ะสิ เธอลืมเก็บเลโก้ เมื่อเดินออกมาก็พบกับดวงตาสีดำสนิทที่เงยหน้าจ้องเธอตอบกลับ
"เอ่ออ คุณจะอาบน้ำก่อนมั้ยคะ ฉันต้มน้ำเสร็จแล้ว"
"คุณอาบก่อนเลย ผมดูเด็กๆให้" ั้แ่เข้ามาในบ้านเขาก็แปลกใจ แทบจะนึกว่าตัวเองเข้าบ้านผิด เมื่อก่อนถ้าเขากลับมาถึงบ้านไม่ว่าจะเดินทางมาเหนื่อยแค่ไหนก็จะต้องทำความสะอาดบ้านและยังต้องทำอาหาร รวมไปถึงอาบน้ำให้เด็กๆ เมื่อกี้ตอนอยู่ในห้องน้ำเขาสังเกตว่าห้องน้ำมีการทำใหม่ มีขวดหลายขวดที่เขาไม่รู้จักเพิ่มเข้ามา นี่ถ้าเด็กๆไม่บอกเขาคงไม่รู้ว่าขวดไหนใช้ทำอะไรบ้าง ตอนนี้บ้านสะอาดสะอ้าน ทุกอย่างวางเป็ระบบระเบียบ ห้องครัวดูแล้วสบายตา อย่างตอนนี้เขานั่งอยู่บนพื้นพรมหนาๆแต่นุ่มที่เขาเคยเห็นขายอยู่แต่ในห้างใหญ่ๆเมื่อตอนออกไปซื้อของจำเป็ในหน่วยงาน ตามองตามเด็กๆ ผิวสีขาวชมพู อวบอ้วน ร่าเริงขึ้นกว่าเมื่อก่อนนัก รวมถึงของเล่นที่พวกเขาเรียกกันว่าเลโก้นี่อีก แล้วยังอาหารอร่อยหลายอย่างนั้นอีก มันอร่อยมากจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็ฝีมือของหลี่เซียงเซียง นี่หล่อนเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ ถ้าเค้าไม่ได้รู้สึกไปเอง หล่อนดูสวยขึ้นแต่ก็ดูสะอาดตา ทำให้มองแล้วอยากมองอีก เมื่อคิดตามมาถึงตรงนี้เขาก็ยกมุมปากยิ้มอดดีใจกับการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้ จะดีขนาดไหนนะถ้าหล่อนเป็แบบนี้ต่อไป
ฝั่งหลี่เซียงเซียงที่แอบเข้ามาอาบน้ำในมิติก็กำลังวุ่นวายใจ ใจเธอยังเต้นตึกตักอยู่เลย สมองก็คิดไปเรื่อยเปื่อย ั้แ่ที่แม่ให้เธอแยกห้องนอนตอนเด็กจนถึงอายุเกือบสี่สิบเธอก็ไม่เคยนอนกับมนุษย์ผู้ชายที่อายุเกินแปดขวบมาก่อน เธอยังเป็หญิงสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องดุจแจกันหยกขาว เธอจะทำยังไงดีๆๆ ความคิดในสมองตีกันวุ่นวายไปหมด เธอไม่รู้จะทำอะไรก่อนหลัง เธอไม่เคยกระวนกระวายจนเสี่ยงกับภาวะหัวใจวายฉับพลันแบบนี้มาก่อน แม้กระทั่งตอนนั่งพรีเซนท์งานที่มีคนนั่งจ้องเป็ร้อยย ก็ไม่เคย
"ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว คุณจะอาบต่อเลยมั้ยคะ ฉันจะไปต้มน้ำให้"
"ผมต้มเรียบร้อยแล้ว เด็กๆง่วงกันแล้ว คุณพาพวกแกเข้านอนเถอะ เด็กๆให้แม่พาไปนอนนะ พ่อไปอาบน้ำก่อน"
เหตุการณ์วันนี้คงจะหนักหนาสำหรับสองแฝด พอหัวถึงหมอนปุ๊ปก็หลับเลยโดยไม่ต้องให้เธอกล่อม หลังห่มผ้าให้เด็กๆแล้วเธอก็ออกมารอเขาข้างนอกตั้งใจจะคุยกับเขาเื่เหตุการณ์วันนี้ แต่ใครจะรู้ว่าเขาเดินออกมาจากห้องน้ำโดยนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เธอเผลอมองสำรวจจาก้า ผมสีดำสนิทของเขายังไม่แห้งดีจนมีหยดน้ำหล่นลงมาตามเส้นผมดัง ติ๋ง...ติ๋ง คงจะเหมือนใจเธอตอนนี้ที่เต้น ตุบ...ตุบ ผู้ชายคนนี้มีใบหน้าที่แข็งกระด้างแต่หล่อเหลางดงามที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ใบหน้าของเขาทำให้นึกถึงความเป็ไปไม่ได้ที่กัวฟู่เฉิงและกัวผิ่นเซาจะเมคเลิฟกันแล้วคลอดออกมาเป็เขา แผงอกหนากว้างมีเส้นขนสีน้ำตาลเข้มจัดปกคลุมเกลี่ยกระจายอย่างน่าลูบไล้ไล่ไปตามความยาวของลำตัว ลงสู่เอวสอบเพรียวที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามและหายไปในผ้าเช็ดตัว.....เอ๊ะ เมื่อกี้เธอเหมือนเห็นอะไรนะ เมื่อมองกลับขึ้นไป้าอีกรอบ
"คุณาเ็หรือคะ" ถามพร้อมวิ่งไปดูใกล้ๆทันที
"ถูกยิงน่ะ เอาะุออกแล้ว ตอนนี้ไม่เป็อะไรแล้ว"
"ขอฉันดูแผลหน่อย มีแผลที่อื่นด้วยนะคะ คุณมานั่งตรงนี้ก่อนคะ เดี๋ยวฉันไปเอาอุปกรณ์ทำแผลสักครู่" หลังจากนั้นก็วิ่งไปเอาอุปกรณ์
"แล้วเมื่อตอนเย็นยังฝืนอุ้มเ้าแฝดอีก ต่อไปไม่ต้องอุ้มแล้วนะคะ ลูกตัวหนักมาก แล้วนี่หมอให้ยามากินมั้ยคะ" เธอทำแผลไปบ่นไป
"ไม่เป็ไรผมอยากอุ้ม ไม่ได้เห็นลูกนาน อุ้มหน่อยไม่เป็ไรหรอก แผลนี่อีกเดี๋ยวก็หายหมอให้ยามาด้วยอยู่ในกระเป๋าของผม" เธอก็วิ่งไปเอากระเป๋ามาให้เขา ระหว่างที่มองเขาหยิบของออกจากกระเป๋าทีละชิ้นๆ เธอก็เหมือนเห็นกระเป๋าโดเรม่อน นี่ใส่ได้ทุกอย่างเลยเหรอ เสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว กล่องนมผงของลูก ลูกอมกระต่ายขาว ผ้าสำหรับตัดเสื้อ มีแม้กระทั่งข้าวและแป้ง เธอกระพริบตาปริบๆจนสุดท้ายเขาหยิบเงินและตั๋วต่างๆส่งให้
"เงินและตั๋วนี่ผมให้คุณเก็บเอาไว้ใช้"
"ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉัน ฉันยังพอมี"
"คุณไม่ได้เอาเงินจากแม่ของคุณใช่มั้ย คุณมาอยู่กับผมแล้วนะ อย่าใช้เงินของแม่เลย รับไปครับ"
"........" เข้าใจแล้วคำว่าน้ำท่วมปากเป็ยังไง แล้วเขาก็ยัดใส่ในมือเธอ
"ขอบคุณคะ"
หลังจากนั้นเธอก็เล่าเหตุการณ์วันนี้ให้เขาฟัง เขาบอกว่าจะไปจัดการต่อให้เธอในวันพรุ่งนี้ รวมถึงอัพเดททุกเื่ราวในหมู่บ้านระหว่างที่เขาไม่อยู่ เธออยากเล่าเื่ของเธอให้ฟังด้วยแต่ยังไม่กล้าพอ ขอเวลาทำใจและเรียบเรียงอีกหน่อยแล้วกัน แล้วก็เดินไปเตรียมน้ำดื่มให้เขาดื่มตามหลังกินยา เื่อาการของเขาเธอไม่ห่วงเพราะมั่นใจเื่น้ำจากมิติ คาดว่าไม่กี่วันแผลของเค้าและเสี่ยวซีก็น่าจะหายเป็ปกติ
"ไปนอนกันเถอะ ผมง่วงนอนแล้ว"
"เดี๋ยวฉันไปเตรียมอีกห้องให้นะคะ คุณจะได้นอนสบายๆ เด็กๆนอนดิ้น จะมาเผลอโดนแผลคุณเอาได้" เธอรีบพูดจนลิ้นแทบพันกัน
"ไม่เป็ไร แผลไม่ได้เจ็บอะไรมากแล้ว นอนด้วยกันเหมือนเดิมนั่นแหละ นี่ก็ดึกแล้ว"
"ค่ะ"
เมื่อเข้ามาในห้องเธอก็รีบข้ามไปนอนด้านในทันที หอมแก้มเ้าแฝดคนละที แล้วบอกฝันดีกับเขาและหันหลังนอนพร้อมหลับตาลงอย่างรวดเร็ว
1K
