เกิดใหม่เป็นเซียนทั้งที ขอประเดิมด้วยการรีดไถปีศาจหมู

ซูหยุนพยักหน้ารับ รอให้สวี่บินถามชื่อตนกลับบ้าง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับปิดปากเงียบสนิท ไม่คิดจะเอ่ยอะไรต่อแม้แต่ครึ่งคำ

ซูหยุนแกล้งทำหน้าโกรธ "ศิษย์พี่ ท่านทำแบบนี้มันดูถูกกันเกินไปหน่อยนะ"

สวี่บินขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ฝีเท้ายังคงก้าวต่อไปไม่หยุด ตวาดเสียงเย็น "หลีกไป!"

ซูหยุนถอนหายใจยาว "ศิษย์พี่สวี่ ท่านคงไม่เคยได้ยินเรื่องราวของข้ากระมัง..."

ศิษย์คนหนึ่งด้านหลังสวี่บินทนท่าทางยียวนของซูหยุนไม่ไหวอีกต่อไป แสยะยิ้มเยาะ "เจ้าเป็นตัวอะไร? ถึงกล้ามาทำกำแหงต่อหน้าศิษย์พี่สวี่?"

สวี่บินปรายตามองกลุ่มคนด้านหลังซูหยุน เห็นทุกคนยืนกอดอกทำท่าเหมือนกำลังดูละครลิง ไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วย แล้วหันกลับมามองซูหยุนที่ยืนตีหน้าเศร้าแต่ไม่ยอมหลีกทาง ในใจเริ่มรู้สึกแปลกๆ... เจ้าซูหยุนคนนี้ ถ้าไม่ใช่แค่ราคาคุย ก็ต้องมีกับดักอะไรรออยู่แน่ๆ

เขาไม่ได้คิดว่าซูหยุนจะบ้าบิ่นถึงขนาดคิดจะหยุดพวกเขาทั้งกลุ่มด้วยตัวคนเดียว เขาประเมินว่าในบรรดาศิษย์ที่เข้ามาในแดนลับครั้งนี้ ตบะของตนนั้นสูงส่งที่สุด เรื่องแบบนี้อย่าว่าแต่ทำเลย แค่คิดเขายังไม่เคยคิดด้วยซ้ำ

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ซูหยุนมากขึ้นเรื่อยๆ ความระแวดระวังในใจสวี่บินก็ยิ่งทวีความรุนแรง เขาแอบโคจรพลังปราณเตรียมพร้อม มือขวาค่อยๆ เลื่อนไปจับด้ามกระบี่

ในจังหวะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะลงมือนั้นเอง...

"ซูหยุน!"

เสียงคำรามด้วยความเคียดแค้นดังสนั่น ทำให้สวี่บินชะงักมือ หันขวับไปมอง ก็พบคนของ สำนักอวิ๋นหลาน และ สำนักเสวี่ยซา เดินทางมาถึงพอดี เจ้าของเสียงตวาดนั้นไม่ใช่ใครอื่น เป็น อวิ๋นเฟิง นั่นเอง

วันนั้นหลังจากถูกซูหยุนซ้อมจนปางตาย พอกลับถึงสำนักอวิ๋นหลาน อวิ๋นเฟิงก็สืบข่าวของซูหยุนอย่างบ้าคลั่ง ครั้นรู้ว่าซูหยุนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเย่ซวน ไฟริษยาและไฟแค้นก็ลุกโชนจนแทบเผาไหม้จิตใจ พาลเกลียดชังศิษย์สำนักเสวียนหยวนทุกคนไปด้วย เขาแอบไปอ้อนวอนแกมบังคับ อวิ๋นซาน ผู้เป็นบิดา ให้ช่วยล้างอายให้

ส่วนอวิ๋นซาน เมื่อกลับมาได้ฟังเรื่องราวที่อวิ๋นเฟิงใส่สีตีไข่ ก็รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ จึงตอบตกลงข้อเสนอพันธมิตรลับๆ ของสำนักเสวี่ยซาโดยไม่ลังเล เพื่อจะสั่งสอนบทเรียนเลือดให้แก่สำนักเสวียนหยวนในแดนลับแห่งนี้

เวลานี้ เมื่ออวิ๋นเฟิงได้เจอหน้าคู่แค้น ดวงตาก็แดงก่ำปานจะถลนออกมา กัดฟันกรอด "คราวก่อนปล่อยให้เจ้าหนีไปได้ แต่คราวนี้ข้าจะดูสิว่าเจ้าจะหนีไปไหนพ้น! ความอัปยศที่เจ้ามอบให้ข้า ข้าจะคืนให้เป็นเท่าทวีคูณ!"

สวี่บินเห็นดังนั้น จึงส่งสัญญาณให้ศิษย์น้องถอยหลังออกมา ในเมื่อศัตรูคู่อาฆาตทั้งสองสำนักของสำนักเสวียนหยวนมาถึงที่แล้ว เขาเองก็ไม่จำเป็นต้องลงมือให้เปลืองแรง

แต่ทว่า... คนของสำนักเสวี่ยซานั้นรู้จักความร้ายกาจของซูหยุนดียิ่งกว่าใคร พวกเขาไม่ได้ประมาทเหมือนอวิ๋นเฟิง ศิษย์ผู้นำกลุ่มส่งสายตาให้พรรคพวก ทุกคนต่างรู้ใจ เตรียมพร้อมรับมือทันที

ซูหยุนเห็นท่าทางเกลียดเข้ากระดูกดำของอวิ๋นเฟิง ก็ไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย ในใจตัดสินเด็ดขาดแล้วว่า... วันนี้ อวิ๋นเฟิงจะไม่มีทางได้เดินออกจากที่นี่แบบมีลมหายใจแน่นอน

เขาหรี่ตาลง แสร้งทำเสียงดุเหมือนผู้ใหญ่สอนเด็ก "เจ้าเด็กคนนี้ ไร้มารยาทจริงๆ เจอ 'พ่อ' ตัวเองทั้งที พูดจาแบบนี้ได้ยังไง?"

สวี่บินเลิกคิ้วสูง... ไอ้หมอนี่... กวนประสาทจนน่ากระทืบจริงๆ

อวิ๋นเฟิงถูกคำพูดของซูหยุนกระตุ้นโทสะจนหน้าเปลี่ยนสี จากขาวซีดเป็นแดงจัด แล้วเปลี่ยนเป็นม่วงคล้ำในพริบตา เขาแผดเสียงคำรามลั่น สั่งลูกสมุนเสียงหลง "ศิษย์พี่ทุกท่าน! ฆ่ามันซะ!"

ศิษย์สำนักอวิ๋นหลานรู้ดีว่าอวิ๋นเฟิงสติหลุดไปแล้ว แต่ก็รีบโคจรพลังปราณ ตั้งขบวนล้อมอวิ๋นเฟิงไว้ตรงกลาง ศิษย์คนหนึ่งปรายตามองคนของสำนักเสวี่ยซา เอ่ยเสียงเย็น "พวกเจ้าจะยืนดูอยู่เฉยๆ รึไง?"

หัวหน้ากลุ่มสำนักเสวี่ยซาหัวเราะ "ฮึๆ" ก่อนจะพาลูกน้องก้าวออกมาข้างหน้า เป็นเชิงแสดงความจริงใจในการร่วมมือ

ซูหยุนเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้า ไม่พูดพล่ามทำเพลงอีกต่อไป เท้ากระแทกพื้นส่งแรงถีบตัวพุ่งทะยานออกไปดุจลูกธนูหลุดจากแหล่ง ทิ้งรอยเท้าลึกจมดินไว้เบื้องหลัง

ในชั่วพริบตาที่ออกตัว ภายในร่างซูหยุนบังเกิดเสียงคำรามกึกก้องประดุจอสนีบาตฟาดฟัน เป็นสัญญาณของการเร่งเร้าพลังปราณถึงขีดสุด!

สวี่บินและคนอื่นๆ เพิ่งเคยเห็นปรากฏการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก ต่างตกตะลึงจนตาค้าง แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของซูหยุนทำให้พวกเขาหน้าซีดเผือด พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว...

ถึงตอนนี้ สวี่บินเพิ่งจะเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง เพียงแค่คลื่นพลังที่แผ่ออกมา ก็ทำให้เขาหมดความกล้าที่จะต่อต้านแล้ว หากต้องเผชิญหน้ากันตรงๆ เกรงว่าเขาคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะขยับตัว!

เขานึกย้อนไปถึงท่าทีอวดดีจองหองของซูหยุนก่อนหน้านี้ แล้วได้แต่ยิ้มขื่นในใจ ที่แท้... คนที่อวดดี จองหอง และไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริงๆ... ก็คือตัวข้าเอง...

ฟางเหวินและพรรคพวกเห็นสีหน้าเหวอรับประทานของศิษย์สำนักเทียนเหยียน ก็แอบสะใจลึกๆ พวกเจ้าสำนักเทียนเหยียนชอบวางมาดว่าเป็นที่หนึ่ง คราวนี้เจอของจริงเข้าให้ เป็นไงล่ะ! หึๆ อย่าเพิ่งรีบตกใจไป ของดีเพิ่งจะเริ่ม... ศิษย์น้องซูจะฝากความทรงจำที่พวกเจ้าจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตให้ดู...

ซูหยุนไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนปฏิกิริยาคนอื่น สายตาของเขาจับจ้องไปที่อวิ๋นเฟิงเพียงจุดเดียว ร่างกายเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ เพียงไม่กี่ลมหายใจก็พุ่งฝ่าวงล้อมมาประชิดตัวศิษย์สำนักอวิ๋นหลาน!

อวิ๋นเฟิงเห็นพลังอำนาจของซูหยุน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขารีบควัก กลองหนังใบเล็ก ออกมาอีกครั้ง ถ่ายเทพลังปราณเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ปากก็ตะโกนลั่น "ศิษย์พี่! ขวางมันไว้!"

ศิษย์สำนักอวิ๋นหลานตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของซูหยุนแล้ว แต่หากยอมถอย อวิ๋นเฟิงต้องตายแน่ และเมื่อนึกถึงบทลงโทษอันโหดเหี้ยมของอวิ๋นซาน พวกเขาก็ต้องกัดฟัน พุ่งเข้าใส่ซูหยุนอย่างพร้อมเพรียง!

ซูหยุนสีหน้าไร้อารมณ์ ยื่นมือขวาออกมา ฟานเทียนอิน ก็ปรากฏขึ้นในมือ พลังปราณทะลักเข้าไป ลวดลายสีทองบนตัวตราประทับสว่างวาบ เขาตวัดมือฟาดออกไป ศิษย์สองคนที่พุ่งเข้ามาปะทะรู้สึกเหมือนถูกภูเขาทั้งลูกพุ่งชน เสียงกระดูกแตกหักดังลั่นกร๊อบแกร๊บ ร่างกระเด็นปลิวไปไกล ล้มลงแน่นิ่งสิ้นสติทันที...

ส่วนคนที่เหลือแค่โดนคลื่นพลังกระแทกจากฟานเทียนอิน ก็กระอักเลือด ล้มระเนระนาดหมดสภาพต่อสู้ไปตามๆ กัน

เมื่อกวาดล้างอุปสรรคตรงหน้าจนเกลี้ยง ซูหยุนก็หิ้วฟานเทียนอิน ก้าวเดินเข้าไปหาอวิ๋นเฟิงช้าๆ... อย่างมั่นคง

อวิ๋นเฟิงขวัญหนีดีฝ่อ หน้าซีดเหมือนไก่ต้ม มือไม้สั่นเทาพยายามเร่งพลังเสริมเกราะป้องกันให้หนาขึ้น

ซูหยุนมองข้ามม่านพลังป้องกันนั้นไป จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอวิ๋นเฟิง แล้วเอ่ยถามเรียบๆ "อวิ๋นซานมีลูกชายขยะแบบเจ้าออกมาได้ยังไงนะ?"

ผู้ชมโดยรอบต่างส่ายหัว อวิ๋นเฟิงก็มีตบะพอตัว ไม่งั้นคงไม่ได้เข้ามาในแดนลับ แต่กระดูกสันหลังของเจ้านี่มัน... ช่างน่าสมเพชจริงๆ เสียชื่อพ่อหมด

ทันใดนั้น ดวงตาของกัวเลี่ยงก็วาวโรจน์ รีบส่งกระแสเสียงบอกทุกคน "พวกสำนักเสวี่ยซา... กำลังจะหนี!"

ทุกคนหันขวับไปมอง ก็เห็นศิษย์สำนักเสวี่ยซาแววตาลอกแลก เริ่มขยับตัวถอย...

ฟางเหวินแสยะยิ้มเหี้ยม "ฝันไปเถอะ! ปิดล้อมพวกมันไว้ อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

อวิ๋นเฟิงไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าพันธมิตรของตนกำลังจะทิ้งเขาไป สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับซูหยุน สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่เยือกเย็นและเด็ดขาด เขาฝืนกลืนน้ำลาย ฝืนยิ้มประจบ "ซูหยุน... ความแค้นของเราถือว่าเลิกแล้วกันไปดีไหม? ข้าสาบานเลย ต่อไปนี้ข้าจะไม่มาหาเรื่องเจ้าอีก!"

เห็นซูหยุนยังนิ่งเฉย เขาเริ่มลนลาน "ข้า... ข้าให้ท่านพ่อมอบผลึกวิญญาณ ยาต้ม ศาสตราเวทให้เจ้าเยอะๆ เลยก็ได้! เจ้าอยากได้อะไรข้าให้หมดเลย ขอแค่ปล่อยข้าไป... นะ?"

ประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของเขากลายเป็นเว้าวอน...

ซูหยุนยกมือขวาขึ้น ลวดลายสีทองบนฟานเทียนอินส่องสว่างวาบอีกครั้ง เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น

"เป็นไปไม่ได้!"

อวิ๋นเฟิงเห็นว่าซูหยุนไม่คิดจะปล่อยตนแน่แล้ว ก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "ถ้าเจ้าฆ่าข้า ท่านพ่อข้าต้องไม่ปละ..."

ยังพูดไม่ทันจบ ซูหยุนก็ฟาดฝ่ามือลงมา!

ม่านพลังป้องกันฉีกขาดราวกับกระดาษสา ฟานเทียนอินกระแทกเข้าเต็มอกของอวิ๋นเฟิง!

อวิ๋นเฟิงเบิกตาค้างจ้องมองซูหยุน เลือดสดๆ ทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด ร่างกายอ่อนยวบลงเหมือนกองโคลน อวัยวะภายในถูกแรงกระแทกแหลกเหลว สิ้นใจตายคาที่!

ในจังหวะนั้นเอง ศิษย์ สำนักเพียวเหมี่ยว ก็เดินทางมาถึง และได้เห็นฉากที่ซูหยุนตบอวิ๋นเฟิงตายคาที่พอดี

เหล่าศิษย์หญิงต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก ตอนที่ผู้อาวุโสเสิ่นบอกให้ซูหยุนช่วยดูแลพวกนาง พวกนางนึกว่าเป็นเพราะผู้อาวุโสเอ็นดูซูหยุนเฉยๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่พอมาเห็นพลังระดับสัตว์ประหลาดของซูหยุนกับตาตัวเองตอนนี้... ความรู้สึกในใจช่างซับซ้อนนัก พวกนางเริ่มเสียใจที่ทิ้งกลุ่มสำนักเสวียนหยวนไว้ที่ทางเข้า เกรงว่าสายสัมพันธ์ระหว่างพวกนางกับซูหยุนคงขาดสะบั้น ไม่เหลือเยื่อใยใดๆ อีกแล้ว...

และก็เป็นไปตามคาด ซูหยุนไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกนาง เขาหันขวับไปจ้องกลุ่มสำนักเสวี่ยซาแทน

ณ พระราชวัง

เสี่ยวถงจ้องมองฉากการลงมือของซูหยุนตาไม่กระพริบ ตบมือชอบใจใหญ่ "สมแล้วที่เป็นคนที่ ตี้จวิน เลือก! เจ้านายคนใหม่นี่โหดได้ใจจริงๆ!"

แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดอะไรได้ เบะปากบ่นอุบ "แต่นายท่านจะถือไอ้อิฐเน่าๆ นั่นไปตลอดทำไมเนี่ย! ข้าเก่งกว่าตั้งเยอะนะ!"

สวี่บินข่มความตกใจไว้ในอก หันไปกระซิบถามศิษย์น้องเสียงเบา "พวกเจ้าคิดว่าไง?"

ศิษย์ปากดีที่เคยด่าซูหยุนก่อนหน้านี้หน้าเหมือนคนจะร้องไห้ "อย่าถามข้าเลยศิษย์พี่... ข้างานเข้าแล้วแน่ๆ..."

สวี่บินปลอบใจ "เจ้าอย่าเพิ่งกังวลไป ดูคนสำนักอวิ๋นหลานสิ นอกจากสองคนที่ขวางทางแล้วตาย ที่เหลือก็แค่บาดเจ็บ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้คิดฆ่าแกงกันให้หมดสิ้น ซูหยุนผู้นี้แม้จะลงมือโหดเหี้ยม แต่น่าจะเป็นคนแยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน..."

แต่คำปลอบใจนั้นกลับทำให้ศิษย์ผู้นั้นหน้าเศร้ากว่าเดิม คนพวกนั้นยังไม่ได้พูดอะไรสักคำยังโดนซ้อมปางตาย แต่ข้านี่สิ... ไปด่าเขาเข้าให้แล้ว จะเหลือซากไหมเนี่ย...

ในขณะที่เขากำลังอกสั่นขวัญแขวน ซูหยุนก็เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ากลุ่มสำนักเสวี่ยซา กวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นฟางเหวินและคนอื่นๆ ปิดทางหนีทีไล่ไว้หมดแล้ว จึงยิ้มถาม

"คิดจะหนีรึ?"

หัวหน้ากลุ่มสำนักเสวี่ยซาเห็นว่าหมดทางหนี กลับดูสงบนิ่งลง ถอนหายใจ "ข้านึกว่าเราประเมินเจ้าไว้สูงแล้วนะ ไม่นึกว่าเจ้าจะเก่งกว่าที่คิดไปอีก... แต่เจ้าคิดหรือว่าพวกเรามาจัดการเจ้า จะไม่ได้เตรียมการอะไรมาเลย?"

ภาพไหดินเผาเก่าๆ ในมือศิษย์สำนักเสวี่ยซาที่เขาฝูหนิวผุดขึ้นในความทรงจำของซูหยุน

เขาถอนหายใจ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เพราะแบบนี้ไง ข้าถึงบอกว่าพวกเจ้าน่ะ... สมควรตายยิ่งกว่าใคร"