ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 110: เกมของราชันย์

ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องส่วนตัวชั้นสูงสุด... มีเพียงเสียงเปลวเทียนที่สั่นไหวและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งสาม

ท่านกงซุนเยว่และแม่ทัพหลี่เฉียง... สองบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สามารถชี้ชะตาชีวิตคนนับพันได้ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว... บัดนี้กลับตัวสั่นเทาราวกับลูกนกที่เผชิญหน้ากับพญามังกร! แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของหลินฟานนั้น... มันหนักหน่วงและน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้!

แต่ตัวแทนจากบัลลังก์เงา... กลับแตกต่างออกไป!

ในฐานะนักฆ่าชั้นยอด... ความหวาดกลัวได้ถูกลบเลือนไปจากจิตใจของเขาแล้ว! เหลือเพียงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่เฉียบคม!

เขาไม่ได้คิดจะต่อสู้... แต่คิดจะหนี!

ฟุ่บ!

ร่างของเขาพลันสลายกลายเป็นควันสีดำ! พุ่งตรงไปยังหน้าต่างที่ปิดสนิท! นี่คือเคล็ดวิชาหลบหนีชั้นยอดของบัลลังก์เงา! "ร่างมายาไร้ร่องรอย"!

แต่หลินฟาน... กลับไม่ได้ขยับแม้แต่ก้าวเดียว...
เขาเพียงแค่... หรี่ตาลง...

"ข้าอนุญาตให้เจ้าไปแล้วรึ?"

"เคล็ดวิชาจิตทลายสวรรค์... ผนึกมิติ!"

พลังจิตที่มองไม่เห็นและทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้ระเบิดออกจากร่างของเขา! มันไม่ได้โจมตีใคร... แต่มันกลับ "ผนึก" มิติทั้งหมดภายในห้องนี้ไว้ชั่วขณะ!

ร่างควันสีดำของนักฆ่าที่กำลังจะทะลุผ่านหน้าต่างออกไป... พลันหยุดชะงักลงกลางอากาศ! ราวกับชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น! เขาถูกบังคับให้กลับคืนสู่ร่างเดิม!

แววตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์แบบ!

"ผนึกมิติด้วยพลังจิตเพียงอย่างเดียว! เจ้า... เจ้าไม่ใช่ขอบเขตแก่นแท้ทองคำ!" เขาอุทานออกมาอย่างสิ้นสติ

หลินฟานยิ้มบางๆ "กว่าจะรู้ตัว... ก็สายไปเสียแล้ว"

เขาไม่ได้ใช้ดาบ... เขาเพียงแค่ดีดนิ้ว...

ประกายสายฟ้าสีดำทมิฬที่เล็กที่สุด... แต่กลับบรรจุพลังแห่งการดับดาราเอาไว้... พุ่งออกจากปลายนิ้วของเขา... แล้วหายเข้าไปในหน้าผากของนักฆ่า...

ร่างของตัวแทนจากบัลลังก์เงา... ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกก่อตั้ง... ยืนนิ่งไม่ไหวติง... ก่อนจะค่อยๆ สลายกลายเป็นผงธุลี... ร่วงหล่นลงสู่พื้น...

บัดนี้... ในห้องเหลือเพียงหลินฟาน... และขุนนางกับแม่ทัพที่กำลังตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัวจนแทบจะสิ้นสติ

หลินฟานเดินไปนั่งลงที่ตำแหน่งประธานอย่างสบายอารมณ์... แล้วรินสุราให้ตัวเองหนึ่งจอก
เขายกจอกขึ้น... มองไปยังคนทั้งสองที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นโดยไม่รู้ตัว

"เอาล่ะ... มาเริ่ม 'งานเลี้ยง' ของเรากันต่อเถอะ"

"ท่าน... ท่านอสนีบาตโหว... โปรดไว้ชีวิตด้วย!" ท่านกงซุนเยว่ร้องออกมาเป็นคนแรก เขาสูญเสียความสง่างามของขุนนางชั้นสูงไปจนหมดสิ้น "เรื่องทั้งหมด... เป็นแผนการขององค์ชายรอง! พวกเราแค่ทำตามคำสั่ง!"

"ข้ารู้" หลินฟานกล่าวเสียงเรียบ "ข้ารู้ทุกอย่าง"

"แต่การทำตามคำสั่ง... ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเจ้าจะไม่มีความผิด"

เขาจิบสุราลงไปหนึ่งอึก... แล้ววางจอกลง...
"ข้าจะไม่ฆ่าพวกเจ้า"

คำพูดนี้ทำให้ทั้งสองคนเบิกตากว้างด้วยความหวัง!

"...แต่ข้าจะทำให้พวกเจ้า... ปรารถนาที่จะตายเสียยังดีกว่า"

เขาดีดนิ้วอีกครั้ง...

ประกายสายฟ้าสองสายพุ่งเข้าไปในจุดตันเถียนของท่านกงซุนเยว่และแม่ทัพหลี่เฉียง!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!"

ทั้งสองกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดแสนสาหัส! รากฐานการบำเพ็ญเพียรที่พวกเขาสั่งสมมาทั้งชีวิต... กำลังถูกทำลายลงอย่างช้าๆ! พวกเขากำลังจะกลายเป็นคนธรรมดาที่ไร้ซึ่งพลัง! สำหรับผู้ฝึกตนแล้ว... นี่คือชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!

เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง... ทั้งสองก็นอนหมดสติจมกองน้ำลายฟูมปากอยู่บนพื้น

หลินฟานลุกขึ้นยืน... แล้วเดินไปที่หน้าต่าง...
เขามองลงไปยังราชธานีที่ยังคงสว่างไสวและงดงาม...

"องค์ชายรองจ้าวหลิงเฟย..."

"ข้าได้ส่ง 'ของขวัญ' สองชิ้นกลับไปให้เจ้าแล้ว"
"เกมของเจ้า... จบลงแล้ว"

"บัดนี้... ถึงตาข้า... ที่จะเริ่ม 'เกมของข้า' บ้าง"
เขาหันหลังกลับ... แล้วร่างของเขาก็สลายกลายเป็นประกายสายฟ้า... หายไปจากหอวิหคเมามาย... ทิ้งไว้เพียงความพินาศและความสิ้นหวังให้แก่ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง...