ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        สะใภ้รองสกุลหูไม่ได้หวังให้หูหลันเยวี่ยแต่งงานได้ดี แต่ต่อหน้าแม่สามีเธอกลับแสร้งทำเป็นกังวลว่าหลานสาวจะถูกเจ้าคนขี้เกียจข้างบ้านหลอกเอา

        "บ้านรอง รีบกลับไปทำอาหารได้แล้ว" พูดจบแม่เฒ่าหูก็ลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะเดินออกไป

        พอเปิดประตูออกมาก็เห็นสะใภ้สามแอบฟังอยู่ด้านนอกด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ

        แม่เฒ่าหูจ้องเขม็งใส่สะใภ้สามด้วยความโกรธเคือง "นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ยังไม่รีบไปทำกับข้าวอีก แกจะปล่อยให้ลูกชายกับหลานชายของฉันอดตายหรือไง?"

        สะใภ้สามที่ตื่นตกใจเพราะถูกจับได้ว่าแอบฟังอยู่ รีบวิ่งหนีไปเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก

        สะใภ้รองมองตามแผ่นหลังของสะใภ้สามด้วยสายตาเหยียดหยาม

        แม่เฒ่าหูเดินผ่านประตูออกไปด้วยฝีเท้าฉับไว เดิมทีเธอตั้งใจจะตรงไปที่บ้านลูกชายคนโต แต่ดันบังเอิญเจอเลขานุการหมู่บ้าน หลิวป๋อหมิงที่เดินออกมาจากบ้านสกุลหลินพอดี

        ปกติแล้วพอแม่เฒ่าหูได้เจอหน้าคนใหญ่คนโตก็จะทักทายแต่ไกล วันนี้ก็เช่นกัน

        "เลขานุการหลิว ใกล้ถึงเวลากินข้าวเย็นแล้วยังยุ่งอยู่อีกเหรอ?"

        ใบหน้าของแม่เฒ่าหูที่เหี่ยวย่นเหมือนเปลือกผลชิ่ง เกือบจะยิ้มจนบานเป็นดอกไม้

        หลิวป๋อหมิงหัวเราะเบาๆ ตอบรับความกระตือรือร้นของแม่เฒ่า "คุณป้าหู ผมมาแสดงความยินดีด้วย หลานสาวคนโตของบ้านกำลังจะหมั้นกับทายาทวีรชน อีกไม่กี่ปีคุณก็จะได้อุ้มเหลนแล้วนะครับ"

        ยินดีอะไรกัน!

        แม่เฒ่าหูโกรธจนแทบคลั่ง แต่ต่อหน้าหลิวป๋อหมิงเธอก็พยายามรักษามารยาท "เลขานุการหลิว ท่านบอกว่าหนูเยวี่ยของบ้านฉันจะหมั้นกับเด็กสกุลหลิน ฉันเป็นย่าแท้ๆ ทำไมถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ?"

        หลิวป๋อหมิงยิ้มตอบ "รู้ตอนนี้ก็ยังไม่สายนะครับ ผมทำหน้าที่เป็นพ่อสื่อให้คนอื่นเป็นครั้งแรกในชีวิต ไม่คิดเลยว่าจะสำเร็จในคราวเดียวแบบนี้"

        ตอนนี้แม่เฒ่าหูถึงกับฝืนยิ้มไม่ออก เธอจึงได้แต่พูดจาเอาใจหลิวป๋อหมิง จากนั้นก็รีบเดินไปยังบ้านของหูฉางหมิน

        เพียงแค่คิดว่าหลานสาวที่มีความสามารถและงดงามราวกับดอกไม้ จะต้องไปตกเป็นของเจ้าคนขี้เกียจข้างบ้าน แม่เฒ่าหูก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน

        เธอยังคงหวังว่าในวันข้างหน้าหลานสาวคนนี้จะได้แต่งงานกับผู้ชายที่มีความสามารถ เพื่อให้คนในครอบครัวพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย

        หากต้องแต่งงานกับเจ้าคนขี้เกียจข้างบ้าน จะได้อานิสงส์อะไรกัน

        แม่เฒ่าหูพุ่งเข้าไปในบ้านหูฉางหมินพร้อมโทสะที่อัดแน่นอยู่เต็มอก ขณะนั้นเอง คนในบ้านกำลังจะกินข้าวเย็นกันอยู่

        หูหลันเยวี่ยเห็นแม่เฒ่าเข้ามาก็รีบยิ้มแย้มทักทาย

        "คุณย่า กินข้าวเย็นเร็วขนาดนี้เลยเหรอคะ?"

        "ฉันยังไม่ได้กิน" แม่เฒ่าหูตอบอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วก็ลากเก้าอี้มานั่งที่โต๊ะอาหารเอง

        เมื่อเห็นหมั่นโถวแป้งขาว และเนื้อหมูอบวุ้นเส้นที่ส่งกลิ่นหอมอบอวล แม่เฒ่าหูก็กลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

        เมื่อแม่เฒ่าหูนั่งลง จ้าวหงเหมยก็รีบยื่นตะเกียบให้ด้วยตนเอง "ถ้ารู้ว่าคุณแม่จะมากินข้าวเย็นด้วย พวกเราคงทำกับข้าวดีๆ เพิ่มอีกสักอย่าง"

        "หมูอบวุ้นเส้นไม่ใช่กับข้าวดีๆ แล้วอะไรถึงจะนับว่าเป็นกับข้าวที่ดีล่ะ?" แม่เฒ่าหูพูดจาเสียดสีจ้าวหงเหมยด้วยความไม่พอใจ "สะใภ้ใหญ่ อย่าคิดว่ากินอิ่มแค่ไม่กี่วันแล้วจะลืมตัวได้นะ"

        "คุณย่า ที่แม่ของหนูพูดก็แค่คำพูดตามมารยาท ย่าฟังไม่ออกเหรอคะ?" หูหลันเยวี่ยโต้ตอบแม่เฒ่าแทนแม่อย่างไม่ไว้หน้า

        หูฉางหมินรีบกระแอมไอ "รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นหมด"

        แม่เฒ่าหูคีบเนื้อชิ้นใหญ่ใส่ปาก เนื้อนั้นไม่ติดมันไม่ติดหนัง แทบจะละลายในปาก พอกินเข้าไปแล้วยังไม่ทันได้ลิ้มรส เนื้อก็ไหลลงท้องไปแล้ว

        ไม่ใช่วันเทศกาล บ้านใหญ่ก็กินดีอยู่ดีขนาดนี้ ส่วนบ้านรองกับบ้านสาม ทุกวันนี้ได้กินแต่แป้งจี่กับผักกาดขาว นานๆ ทีถึงจะได้เห็นเนื้อสักชิ้น

        แม่เฒ่าหูยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขุ่นเคือง เนื้อที่อยู่ในปากจึงไม่ได้หอมหวานเหมือนตอนแรกอีก

        "ลูกคนโต ตอนที่เดินมาเมื่อกี้ แม่เจอเลขานุการหมู่บ้าน เขาบอกว่าจะทำหน้าที่เป็นแม่สื่อให้หนูเยวี่ยกับเจ้าเด็กข้างบ้าน เรื่องจริงใช่ไหม?" แม่เฒ่าหูไม่ได้ลืมจุดประสงค์ที่รีบร้อนมาบ้านใหญ่ในวันนี้

        เมื่อเผชิญหน้ากับการสอบถามของแม่ หูฉางหมินก็ตอบตามความเป็นจริง "ใช่ครับ ต่อไปพวกเรากับคุณป้าสกุลหลินก็จะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว"

        ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ใบหน้าของแม่เฒ่าหูก็บึ้งตึงไม่ต่างจากภูเขาฉางไป๋ที่ทอดยาว "พวกแกจะให้หนูเยวี่ยแต่งงานกับหลินซือหย่วนจริงๆ น่ะหรือ? พวกแกไม่รู้หรือไงว่าเขาเป็นคนยังไง?"

        "คุณย่า หลินซือหย่วนเป็นของดี เป็นของหายากเลยนะคะ" หูหลันเยวี่ยยิ้มแย้ม พร้อมกันนั้นก็หยิบหมั่นโถวแป้งขาวมาฉีก

        แม่เฒ่าหูจ้องเขม็งใส่หลานสาวที่ยิ้มแย้มให้เธอ "ยัยเด็กตายยาก อย่ามาพูดอะไรที่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง ฉันไม่เข้าใจหรอกว่าอะไรคือของหายาก ฉันรู้แค่ว่าหลินซือหย่วนเป็นคนขี้เกียจ"

        หูหลันเยวี่ยรีบหุบยิ้ม แล้วพูดกับแม่เฒ่าอย่างจริงจัง "คุณย่า หนูกับหลินซือหย่วนอายุไล่เลี่ยกัน พวกเราเหมาะสมกันดีค่ะ หนูไม่ได้โง่นะ ถ้าหลินซือหย่วนแย่ขนาดนั้น หนูจะตกลงคบกับเขาได้ยังไง?"

        ไม่รอให้แม่เฒ่าโต้แย้ง หูหลันเยวี่ยก็พูดต่อ "ปีหน้าหนูจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้งค่ะ หลินซือหย่วนก็จะไปสอบด้วยกัน ถ้าพวกเราสอบติดมหาวิทยาลัย อนาคตจะต้องดีกว่าตอนนี้อีกแน่นอน คุณย่าไม่ได้หวังให้หนูมีความสามารถ จะได้ดูแลน้องๆ หรอกหรือ ตอนนี้หนูยังเป็นครูอัตราจ้าง จะมีปัญญาไปดูแลใครคะ หนูสอบติดมหาวิทยาลัยแล้วถึงจะเรียกว่ามีความสามารถจริงๆ ค่ะ...สมัยยังเรียนหนังสืออยู่ ผลการเรียนของหนูดีมากมาตลอด ที่สอบไม่ติดครั้งนั้น ก็เพราะว่าก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย หนูเพิ่งรู้เรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของตัวเอง"

        หูหลันเยวี่ยไม่อยากให้แม่เฒ่ามาขัดขวางเรื่องที่เธอจะแต่งงานกับคนสกุลหลิน และเธอก็รู้ดีว่าแม่เฒ่าให้ความสำคัญกับอะไรมากที่สุด

        เมื่อฟังสิ่งที่หูหลันเยวี่ยเพิ่งพูดไป แม่เฒ่าก็ไม่ได้โกรธเคืองเหมือนตอนแรก "แกจะบอกว่าหลินซือหย่วนยินดีที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมกับแก? เขาจะสอบติดหรือ?"

        หูหลันเยวี่ยพูดอย่างจริงจัง "หนูเชื่อว่าพวกเราสองคนต้องสอบติดแน่นอนค่ะ หลินซือหย่วนไม่ได้ไม่ฉลาดหรอกนะคะ แต่ตอนนั้นเขาจงใจสอบให้ไม่ผ่านต่างหาก เพราะถ้าเขาสอบติดมหาวิทยาลัยแล้วได้ไปเรียนข้างนอก คุณย่าของเขาก็จะอยู่บ้านคนเดียว เขาเลยไม่สบายใจค่ะ คุณย่าไม่เชื่อ ลองไปถามครูที่เคยสอนเขาดูก็ได้"

        หูฉางหมินรีบพูดเสริม "คุณแม่ ถ้าซือหย่วนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ผ่านจริงๆ ก็จะไปขอให้เพื่อนร่วมรบของพ่อเขาช่วยหางานดีๆ ในเมืองให้ คุณแม่วางใจได้เลยครับ หนูเยวี่ยอยู่กับเขาไม่มีทางเสียเปรียบหรอก"

        ที่จริงหูฉางหมินอยากจะบอกข้อมูลที่แท้จริงของหลินซือหย่วนให้แม่ฟัง แต่พอหูหลันเยวี่ยส่งสายตาให้เป็นสัญญาณ เขาก็กลืนสิ่งที่กำลังจะพูดลงท้องไป

        แม่เฒ่าหูกลอกตาไปมาเล็กน้อย

        เธอรู้ว่าปู่กับพ่อของหลินซือหย่วนได้สร้างเส้นสายเอาไว้มากมาย แถมคุณย่าสกุลหลินก็มาจากตระกูลใหญ่ ตระกูลเดิมก็ยังมีญาติพี่น้องที่เก่งกาจอีกเยอะ

        แม้ภายนอกสกุลหลินจะดูเหมือนเสื่อมโทรมลงไป แต่เส้นสายที่อยู่เบื้องหลังกลับไม่มีใครในหมู่บ้านเทียบได้ ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังมีข่าวลือว่าบ้านสกุลหลินมีเหรียญเงินอยู่ด้วย

        หลังจากชั่งน้ำหนักดูแล้ว แม่เฒ่าหูก็ไม่ได้คัดค้านเรื่องที่หูหลันเยวี่ยจะคบหากับหลินซือหย่วนอย่างหนักแน่นเหมือนก่อนหน้านี้อีก

        อย่างไรก็ตาม ในใจของแม่เฒ่าหูยังคงมีแผนการบางอย่างอยู่

        หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ แม่เฒ่าหูก็ออกจากบ้านใหญ่ แต่ยังไม่ได้กลับบ้านทันที เธอมุ่งหน้าไปยังบ้านสกุลหลินที่อยู่ข้างๆ ทันที