หนึ่งกระบี่สยบมาร

บทที่ 45 เจ้าจงดิ้นรนไปเถิด ส่วนข้าจะอยู่ยงคงกระพัน1

เมื่อได้ยินเสียงนั้น เย่ฉวนก็ตัวแข็งทื่อทันที!

ช่างเป็นเสียงที่คุ้นเคยนัก!

เสียงของสตรีตรงหน้าทำให้เขาสั่นไปทั้งตัวเพราะมันไม่ต่างกับเสียงของสตรีลึกลับในหอคอยเรือนจำแม้แต่นิด!

"นางออกมาแล้ว?"

"นางออกมาได้งั้นเหรอ?"

เย่ฉวนรู้สึกงงงวยอย่างที่สุด

หลังจากได้รับคำท้าทายจากสตรีลึกลับ จ้าวหอฮั่นพลันหรี่ตาลงเล็กน้อย "ให้คนที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักอัปสรเมรัยออกมาสู้กับเจ้างั้นรึ? ยโสนัก! ข้าเกรงว่าแม้แต่อาณาจักรฮั่นอันยิ่งใหญ่ที่สุดของทวีปชิงก็ยังมิกล้าพูดเช่นนั้น"

เป็นที่รู้กันดีว่าอำนาจของสำนักอัปสรเมรัยไม่ได้จำกัดอยู่ในแคว้นเจียงแต่เพียงเท่านั้น ทว่ายังแผ่ขยายไปทั่วทั้งทวีปชิงอีกด้วย!

ในทวีปชิงนั้น แม้ว่าราชวงศ์การปกครองจะมีการเปลี่ยนแปลง แต่กระนั้นสำนักอัปสรเมรัยก็ยังคงยืนหยัดอยู่มาได้ตลอด!

ผลลัพธ์แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์อะไรบางอย่าง!

สตรีลึกลับไม่ได้กล่าวอะไรอีก ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ มืออันบอบบางของนางค่อย ๆ หยิบยกแม่น้ำสายใหญ่ที่อยู่ด้านล่างขึ้นมา ทันใดนั้น! เมื่อสายน้ำมารวมตัวกัน แม่น้ำก็พลันควบแน่นและกลายเป็นกระบี่วารีต่อหน้าต่อตาผู้คนที่กำลังหวาดกลัว!

ในไม่ช้า น้ำในแม่น้ำก็แห้งหายจนเกือบหมด!

เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว ทุกคนในที่นั้นต่างก็แสดงท่าทีแตกต่างกันไป

ไม่เว้นแม้แต่ จ้าวหอฮั่น!

การเคลื่อนย้ายวัตถุแบบนั้นมันคือบ้าอะไรกัน?

"ระวัง!"

ทันใดนั้นเสียงของสตรีลึกลับก็ดังขึ้นภายในหัวของเย่ฉวน "เจ้าจงดูไว้ซะนี่คือ 'หนึ่งกระบี่ชี้ชะตา' ที่แท้จริง"

เมื่อกล่าวจบ กระบี่วารีนั้นก็กลายเป็นลำแสงที่พุ่งพาดผ่านตัวทุกคนไป

รวดเร็วอะไรขนาดนี้?

ไม่ใช่สิ!

ทุกคนในที่นั้นสามารถมองเห็นภาพได้อย่างชัดเจน!

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของจ้าวหอฮั่นกลับดูเปลี่ยนไปมากในขณะนี้ การโจมตีด้วยกระบี่นี้พุ่งเป้าไปที่เขาโดยตรง ทว่าการโจมตีครั้งนี้กลับเคลื่อนที่ไปมาด้วยความเร็วต่ำอย่างไม่น่าเชื่อ นี่มันหมายความว่าอะไรกันแน่? เขาไม่เข้าใจความหมายของการฟาดฟันกระบี่ครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย!

การต่อสู้ครั้งนี้ได้เกินขอบเขตความรู้ความเข้าใจของเขาไปมากแล้ว!

ถึงกระนั้นจ้าวหอฮั่นก็ไม่ได้นิ่งเฉยรอรับความตายที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ เขาพับมืออย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มีลำแสงสีทองปรากฏขึ้นรอบ ๆ ตัวทันที ในเวลาเดียวกันนั้นสองมือเคลื่อนไหวประสานกันเป็นกระบวนท่า ก่อนที่เขาจะกระแทกฝ่ามือออกไปข้างหน้าอย่างดุเดือด "ฝ่ามือหมื่นขุนเขา!"

พลันมีพลังงานแสงสีทองปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคนโดยรอบ ภูผารอบด้านต่างก็กำลังสั่นสะเทือนพร้อมกันอย่างรุนแรง ในไม่ช้าลำแสงพลังงานสีน้ำตาลราวกับดินร่วนที่ไร้สิ้นสุดก็พุ่งออกมาจากภูเขาเหล่านี้ พลังงานทั้งหมดได้ไหลลงจานแผ่นสีทองเสมือนแม่น้ำที่ไหลลงสู่มหาสมุทร ต่อมาจานแผ่นนั้นก็ได้สั่นไหวอย่างแรงจนระเบิดเป็นสีทองสุกใส มันสว่างจ้าเสียยิ่งกว่าแสงแดดที่แผดเผาเสียอีก!

ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ยืนมองอยู่ กระบี่ของสตรีลึกลับผู้นั้นในที่สุดก็ถูกคู่ต่อสู้โจมตีกลับแล้ว

ในทีแรกพวกเขาคิดว่าภูเขาจะพังทลายและโลกจะต้องแตกสลายเป็นแน่ แต่ทว่าภาพที่ได้เห็นต่อไปนั้นกลับทำให้พวกเขาแข็งค้างกลายเป็นหิน

เมื่อกระบี่วารีอยู่ห่างจากจานแผ่นทองคำประมาณสามเมตร จานแผ่นนั้นก็พลันแตกออกไม่มีชิ้นดี ก่อนจะกลายเป็นลำแสงสีทองที่กระจัดกระจายไปทั่วท้องฟ้า ซึ่งต่างจากกระบี่วารีที่ไม่ได้เร่งความเร็วแม้แต่นิด จ้าวหอฮั่นมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ กระบี่วารีเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ และชายชราเองก็ไม่สามารถที่จะปัดป้องมันได้ สุดท้ายแล้วจึงได้แต่ปล่อยให้กระบี่วารีเล่มนั้นแทงเข้ามาที่ตรงกลางหว่างคิ้ว!

สตรีลึกลับยังคงยืนตระหง่านอยู่ไกล ๆ เผชิญกับสายตานับร้อยคู่ของคนที่มารวมตัวกัน ทว่านางไม่ได้หันหลังกลับมามองเลยแม้แต่น้อย!

พ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์!

เป็นความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์ด้วยการลงกระบี่เพียงครั้งเดียว!

อีกด้านหนึ่ง ฮั่นเซียงเหมิงและชายชราต่างก็ตัวสั่นเทิ้มด้วยความตกใจ!

เย่ฉวนไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของจ้าวหอฮั่นผู้นี้ แต่พวกเขารู้! ในแคว้นเจียงแห่งนี้นั้น ความแข็งแกร่งของจ้าวหอฮั่นย่อมติดหนึ่งในห้าอันดับแรกอย่างไม่ต้องสงสัย แต่กระนั้นสตรีนางนี้ก็ยังสามารถเอาชนะเขาได้ด้วยการฟาดฟันกระบี่เพียงหนึ่งครั้งและไม่มีเกินกว่านั้น

เป็นไปได้หรือไม่ว่าแท้จริงแล้วนางก็คือจ้าวแห่งกระบี่?

ทันใดนั้นเสียงของสตรีลึกลับก็ดังขึ้นอีกครา "การโจมตีด้วย 'หนึ่งกระบี่ชี้ชะตา' หมายความว่าหากข้าต้องการให้เขามีชีวิตอยู่ เขาย่อมยังหายใจ แต่หากข้าต้องการให้เขาตาย ชีวิตของเขาย่อมดับสิ้น เมื่อข้าได้ชักกระบี่ครั้งหนึ่งแล้ว ข้าสามารถตัดสินความเป็นและความตายของศัตรูได้ภายในครั้งเดียว เจ้าเข้าใจหรือไม่?"

เย่ฉวนสำลักเล็กน้อย "ข้า ข้าไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่!"

สตรีลึกลับพยักหน้าเล็กน้อย "เป็นเรื่องปกติ หากบอกว่าเข้าใจสิข้าคงจะต้องตีเจ้าสักทีแล้ว แม้ว่าเจ้าอาจจะยังไม่เข้าใจทักษะอันลึกซึ้งได้ในตอนนี้ แต่อย่างไรก็ตามเมื่อเจ้าเห็นการกวัดแกว่งกระบี่ เจ้าย่อมต้องมีความคิดทั่วไปอยู่ในใจ แค่เพียงเท่านี้ก็เป็นประโยชน์กับเจ้ามากแล้ว"

เย่ฉวนมองอย่างพินิจพิจารณา "ข้าจะต้องเข้าใจเรื่องนี้ได้แน่ๆ!"

สตรีลึกลับพยักหน้ารับ "เรียกให้คนที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักอัปสรเมรัยออกมาสู้กับข้าซะ หากข้าไม่สามารถโจมตีคน ๆ นั้นได้ภายในหนึ่งกระบี่ ถือว่าข้าแพ้!"

ทุกคนเงียบงัน

จ้าวหอฮั่นมองไปที่สตรีลึกลับ  ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างขมขื่น "คราวนี้เป็นตาของสำนักอัปสรเมรัยของข้าบ้างแล้ว..."

เสียงของจ้าวหอฮั่นหยุดลงกะทันหัน นั่นเพราะกระบี่วารีที่ปักอยู่ระหว่างคิ้วนั้นได้เจาะเข้าไปในกะโหลกศีรษะอีกครึ่งนิ้ว!

เลือดสด ๆ ไหลทะลัก!

สตรีลึกลับพูดขึ้นอีกครั้ง "ร่างกายของเจ้านั้นอ่อนแอจนแม้แต่จะพูดก็ยังไม่ไหว แต่ที่ข้าเลือกให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อนั่นก็เพราะว่าข้าต้องการให้เจ้าเป็นพยานรู้เห็นว่าข้าได้กลั่นแกล้งสำนักอัปสรเมรัยอย่างไรบ้าง เอาละ ตอนนี้จงเรียกใครสักคนออกมา ส่งคนที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักอัปสรเมรัยออกมาสู้กับข้าเดี๋ยวนี้!"

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดเหล่านั้น สีหน้าของจ้าวหอฮั่นก็ไม่ต่างอะไรจากคนเพิ่งกล้ำกลืนฝืนกินสิ่งของที่ไม่ต้องประสงค์เข้าไป ชายชราทำท่าพร้อมจะขย้อนออกได้ทุกเมื่อ

เขารู้ทันทีว่าสำนักอัปสรเมรัยเจอศัตรูตัวฉกาจเข้าให้แล้ว!

ว่าแต่ภูมิภาคเล็ก ๆ อย่างแคว้นเจียงไปมีคนที่แข็งแกร่งได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ในขณะนี้มีจุดสีดำปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอันห่างไกล มันเริ่มขยายวงใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และทันใดนั้นเองก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมากลางอากาศ "ข้าคือจ้าวหอชั้นที่แปด ไม่รู้ว่าสำนักอัปสรเมรัยไปทำอะไรให้ท่านขุ่นเคืองมากขนาดนี้..."

ไม่รอช้า กระบี่วารีที่กำลังจดจ่ออยู่ที่จ้าวหอฮั่นพลันตั้งขึ้นและพุ่งตรงไปบนท้องฟ้า

ความเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างรวดเร็วเหนือคาด

"อ้ากกก!"

บนท้องฟ้ามีเสียงร้องดังขึ้น ก่อนที่ในพริบตาศีรษะเปื้อนเลือดของชายชราจะค่อย ๆ ตกลงมาจากก้อนเมฆ