[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

นิ้วทั้ง 10 ในมือทั้ง 2 ข้างค่อยๆเล็กลงก่อนจะหายไป แขนทั้งสองเริ่มขยายใหญ่จนมีความยาวราว 2 เมตร ทันใดนั้นเองแขนทั้งสองก็เริ่มเปลี่ยนขนาดให้ดูเรียวยาวราวกับใบมีดแหลมคม มันดูไม่ต่างจากขาแมงมุมตัวใหญ่ที่พึ่งฆ่าตาย

“ นิ้วพี่หายไปไหนแล้วล่ะ พี่จะไม่พิการใช่ไหม ”

แอลลี่ถามด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่ชายของเธอกลับมาได้สติอีกครั้ง การรับพลังของแมงมุมระดับ 6 เข้าไปสิ่งที่เปลี่ยนไปจากเดิมคือแขนและขาทั้งสองข้างที่ลดขนาดลงจนดูกับไม้แผ่นบางๆ มันกลับมีความคมเป็นอย่างมาก หากให้ตัดวัตถุรอบข้างคงง่ายกว่าเดิม

“ ไม่มีพิษจากแมงมุม เหมือนมันจะเป็นสายพันธุ์ทั่วไปมีดีตรงที่วางไข่ได้เร็ว ส่วนแขนขาพวกนี้ไม่น่าจะใช้งานได้ดี ”

โยฮันมองไปยังแขนขาตนเอง หากใช้ต่อสู้เป็นหลักคงเป็นเรื่องยากเพราะมันยาวเกินไป แขนและขาของเขามีความยาวเพิ่มเป็น 2 เมตร นอกจากจะทำให้ทรงตัวได้ยากแล้ว มันยังดูเปราะต่อแรงที่พุ่งเข้ามากระทำด้านข้าง โอกาสใช้งานมันจึงมีน้อย ต้องมั่นใจให้แน่ชัดว่าช่วงที่เขาใช้งานจะไม่มีสิ่งใดโจมตีเข้ามาจากทางด้านข้าง

นิ้วที่หายไปเป็นการหดตัวของกระดูก ซึ่งเขาไม่เข้าใจกลไกมากเท่าไหร่ รู้แค่ว่านิ้วของเขายังอยู่ในช่วงที่ใช้พลังของแมงมุม หลังจากยกเลิกมันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

หลังจากทดสอบร่างกายพบว่าไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากเท่าไหร่เพราะได้พลังแมงมุมมาแล้ว โยฮันจึงเดินเข้าไปตัดขาซอมบี้ระดับ 6 มาทำอาวุธชิ้นใหม่ เนื่องจากว่าคมจากขาของมันมากกว่ากระดูกค้างคาวที่เขาทำขึ้นมา ด้วยใบมีดจากขาของมันที่เกิดจากธรรมชาติน่าใช้งานกว่าดาบกระดูก

“ หืม หาโอกาสใช้งานยาก แต่ไม่คิดว่าโอกาสนั้นจะมาเร็วขนาดนี้ ”

แขนขวายืดออกไปอีกครั้งจนมีความยาว 2 เมตร มันได้เปลี่ยนไปเป็นสีแดงหลังจากส่งพลังงานเข้าไป ความคมที่เกิดขึ้นจึงมากกว่าเดิมหลายเท่า หลังจากแทงแขนลงไปในขาของแมงมุมโยฮันก็เริ่มกรีดผ่าขาของมันให้มีลักษณะเป็นรูปดาบ โดยให้ส่วนที่คมเป็นใบมีด 

ถึงขาของมันจะมีขนาดใหญ่ เขากลับไม่ได้ต้องการทั้งขา เขาต้องการแค่เปลือกนอกที่มีความหนาเพียง 2 นิ้วเท่านั้น การตัดเปลือกหุ้มขาของแมงมุมจึงเหมือนกับการตัดแผ่นสังกะสีออกมาให้เป็นรูปดาบด้วยการหันส่วนที่เป็นคมออกไปด้านนอก

หลังจากตัดเปลือกจนได้ดาบมาหนึ่งเล่ม โยฮันจึงบอกให้น้องสาวไปตัดส่วนที่เป็นผิวของซอมบี้มาพันบริเวณด้ามจับเอาไว้ จากนั้นเขาก็เริ่มตัดขาของมันไปเรื่อยๆ ด้วยขนาดตัวที่สูงใหญ่ เขาคิดว่าคงสามารถตัดขาของมันออกมาเป็นดาบได้ราว 30 - 50 เล่ม นับว่าเป็นทรัพยากรที่มีค่าไม่น้อย

“ หนูต้องพันมันทั้งหมดเลยเหรอคะ ” แอลลี่มองดูดาบวางเรียงราย แม้รอยตัดจะดูแหวงหายไปบ้างมันกลับยังคงถูกมองว่าเป็นดาบ 

“ พันเท่าที่ได้ ถ้าฉันตัดขามันเสร็จแล้วก็จะกลับเลย ”

“ โอเคค่ะ ”

แอลลี่พยายามพันด้ามจับดาบต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอหยิบดาบเล่มหนึ่งขึ้นมามอง บริเวณเหนือด้ามจับมีรูถูกเจาะเป็นวงกลมขนาดเท่ากำปั้น นับว่าเป็นดาบที่มีรูปร่างแปลกตากว่าดาบอื่นๆไม่น้อย แต่ทว่าเธอกลับนึกขึ้นได้ว่ารูกลมๆน่าจะใส่แก่นพลังงานได้พอดี เธอจึงคิดสนุกอยากจะติดอัญมณีให้กับดาบเพื่อให้มันแตกต่างจึงนำแก่นพลังงานของแมงมุมวางเอาไว้บนรู  ทันใดนั้นเธอกลับสะดุ้งตกใจตื่น เมื่อจู่ๆดาบทั้งเล่มเปล่งแสงสีแดงออกมาราวกับตอนที่เธอเสริมพลังให้กับมัน

“ พี่! ”

โยฮันหันหน้ากลับมามองดูน้องสาว เขาอยากรู้ว่าเธอร้องตะโกนเรียกทำไม ทันใดนั้นเขากลับเป็นฝ่ายขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าดาบเล่มหนึ่งบนพื้นกำลังเรืองแสงสีแดงออกมา

“ เธอทำอะไร ” โยฮันกระโจนลงมาใกล้ๆ เขาอยากรู้ว่าแอลลี่ทำให้ดาบเปล่งแสงได้ด้วยวิธีไหน เมื่อมองไปยังสิ่งที่เขาเรียกว่าแก่นพลังมันกำลังจ่ายพลังงานให้กับดาบ โยฮันจึงแยกมันออกมาจากกันส่งผลให้พลังงานที่ส่งไปยังตัวดาบหายไป

“ หนูวางมันเข้าไปด้วยกันเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ จริงๆ ” แอลลี่พยายามบอกพี่ชายเพราะกลัวว่าความซนของเธอจะทำให้เกิดเรื่องอันตรายขึ้น

โยฮันจึงพยักหน้าให้น้องสาวหลังจากรู้ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรจริงๆ เขาจำได้ว่าแก่นพลังงานที่ได้จากตัวเงินตัวทอง น้องสาวของเขาทดสอบหลายวิธีดูแล้ว ไม่พบวิธีใช้งานมันเลย แม้จะลองอมเอาไว้ก็เช่นกัน การวางแก่นพลังงานไปกับอาวุธน้องของเขาก็ทำแล้วและไม่เกิดอะไรขึ้น โยฮันนำดาบสะพายหลังออกมาเจาะรูแล้ววางแก่นพลังงานเข้าไป มันกลับเงียบไม่มีพลังใดๆปลดปล่อยออกมา

“ หรือว่ามันต้องใช้กับร่างมันคะ ”  โยฮันยื่นแก่นพลังให้แอลลี่เพื่อให้เธอนำมันลงไปวางบนอาวุธที่มีรู ปรากฎว่าพลังงานถูกถ่ายโอนไปยังดาบ เขาจึงเจาะรูดาบเล่มอื่นที่สร้างมาจากร่างแมงมุมปรากฎว่ามันทำงานได้เช่นกัน  โยฮันจึงลองนำแก่นพลังของตัวเงินตัวทองออกมาวาง ปรากฎว่าดาบที่สร้างจากค้างคาวหรือดาบที่ตัดมาจากแมงมุมไม่มีการตอบสนอง

“ ถ้าเรากลับไปร่างตัวเงินตัวทองคงจะรู้ความจริง ช่วยมัดดาบพวกนี้เอาไว้ด้วยกัน เราจะเดินทางกลับเร็วๆนี้ ”

“ โอเคค่ะ แล้วจะให้ทำยังไงกับแก่นพลังนี่ดีคะ ” 

“ วางมันเอาไว้กับดาบ ฉันอยากรู้ว่ามันจะเสริมพลังได้นานแค่ไหน แล้วก็มันจะฟื้นฟูพลังกลับมาได้ไหม ถ้ามันทำได้หมายความว่ามนุษย์จะมีอาวุธทรงพลังเอาไว้ต่อกรกับซอมบี้ ”

แอลลี่เบิกตาโตเมื่อนึกถึงวันข้างหน้าที่มนุษยชาติอย่างพวกเธอตอบโต้ซอมบี้กลับไปด้วยอาวุธทรงพลัง เพียงแต่ว่าซอมบี้ระดับ 1 ตัวมีแก่นพลังงานเพียงแค่ 1 อัน หมายความว่าจะมีมนุษย์ไม่กี่คนที่สามารถใช้งานอาวุธชิ้นนี้ได้ 

“ เอาล่ะเสร็จแล้ว ไปเก็บร่างของแมวก่อนค่อยกลับ ”

ดาบ 20 เล่มยกขึ้นสะพายหลังโยฮัน แอลลี่ยกอีก 30 เล่มสะพายหลังตัวเองเช่นกัน ก่อนที่เขาจะจับมือน้องสาวแล้วดีดตัวขึ้นไปบนอากาศจากนั้นก็กางปีกร่อนไปยังจุดที่ฆ่าตัวเงินตัวทอง 

ภายใต้การร่อนด้วยความเร็วสูง สองพี่น้องก็พบว่ารอบๆร่างของตัวเงินตัวทองตอนนี้มีซอมบี้มากมายพยายามรุมฉีกเนื้อหนังของมันเพื่อกินเป็นอาหาร เขาจึงปล่อยแอลลี่ลงไปสังหารจากนั้นก็ช่วยเธอเล็กน้อย ตอนนี้ทางฝั่งของวินยังไม่พร้อมจะล่าซอมบี้ที่นี่เขาจึงต้องลดจำนวนพวกมันลงก่อนชั่วคราว

“ พี่คะ เล็บมันยาวอยู่ ตัดมาทำดาบเลย ”

แอลลี่กลับมายืนด้านข้างโยฮันด้วยสภาพร่างกายเต็มไปด้วยเลือด โยฮันจึงให้เธอช่วยตัดเล็บตัวเงินตัวทองเพราะมันสามารถใช้ทำอาวุธได้เช่นกัน หลังจากเขาได้เล็บมาหนึ่งชิ้น โยฮันจึงเจาะรูแล้ววางแก่นพลังงานตัวเงินตัวทองลงไป ผลปรากฎว่าเล็บของมันเปล่งแสงสีแดงจากการเสริมพลัง เขาจึงมั่นใจมากยิ่งขึ้นว่าแก่นพลังงานจากซอมบี้ระดับ 6 สามารถสร้างอาวุธที่ทรงพลังได้

“ พี่คะ แก่นพลังของแมงมุมกำลังฟื้นฟู ”

แอลลี่นำแก่นพลังแมงมุมขึ้นมาให้พี่ชายดู จากการทดลองเสริมพลังให้กับอาวุธพบว่ามันสามารถใช้งานได้นานถึง 15 นาที ต่อให้จะเป็นช่วงเวลาที่น้อยมาก แต่มันกลับยกระดับการโจมตีให้สูงขึ้นได้จนฆ่าสังหารศัตรูที่มีระดับสูง เมื่อโยฮันเห็นว่าแก่นพลังงานกำลังฟื้นฟู เขาจึงยิ้มอย่างยินดีเพราะอีกราว 5 ชั่วโมงมันจะกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง หมายความว่าภายใน 1 วันจะสามารถเสริมพลังให้กับอาวุธได้มากกว่า 1 หน

“ ไปกันเถอะ ”

แอลลี่มัดเล็บตัวเงินตัวทองเอาไว้ด้วยกัน ก่อนจะให้พี่ชายของเธอเป็นคนสะพาย จากเดิมสามารถร่อนตัวกลับไปยังห้างได้สบายๆ ตอนนี้พวกเขาทั้งสองต้องเปลี่ยนไปวิ่งเพราะน้ำหนักมากเกินกว่าจะร่อนได้ แต่ถึงอย่างนั้นพลังของระดับ 6 กลับทำให้พวกเขาวิ่งด้วยความเร็วมากกว่า 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เพียง 5 นาทีพวกเขาทั้งสองคนก็กลับมาถึงห้าง

“พึ่ง 22.00 น. เรายังมีเวลาอีกเยอะในคืนนี้ ” แอลลี่เตือนพี่ชาย ทันใดนั้นวินก็วิ่งออกมาต้อนรับพลางมองดูสิ่งที่สองพี่น้องนำติดตัวกลับมาด้วย 

“ พี่เป็นยังไงบ้าง ”

“ยังสบายดี ส่วนนี่คือชิ้นส่วนซอมบี้ระดับ 6 ช่วยแจกจ่ายมันให้นักสู้ที ส่วนซอมบี้ฉันฆ่าที่โรงไฟฟ้าและโรงเก็บน้ำมัน ช่วยส่งนักสู้ไปทีก่อนที่ร่างของมันจะถูกซอมบี้แถวๆนั้นกินไปหมด ”

“ ได้พี่ ผมจะรีบส่งไปในคืนนี้เลย ”

โยฮันวางของสะพายหลังลงเพื่อให้นักสู้นำมันไปเก็บเตรียมแจกจ่าย อย่างไรก็ตามมีดาบ 2 เล่มที่ดูพิเศษกว่าเล่มอื่นๆเพราะโยฮันเสียเวลาตัดมันนานกว่าเพื่อน  วินที่ไม่รู้ว่าโยฮันกำลังจะทำอะไรจึงมองด้วยความรู้สึกคาดหวัง

“ วิน ฉันพบวิธีทำให้อาวุธทรงพลัง ” โยฮันอธิบายเกี่ยวกับแก่นพลังงานที่ได้จากซอมบี้ระดับ 6 นอกจากนั้นเขาบอกให้วินเตือนนักสู้ให้แหวกสมองของระดับ 5 ดูด้วยเพราะเขาจำได้ว่ามีระดับ 5 บางตัวใช้พลังงานได้ ไม่แน่พวกเขาอาจจะนำมันมาสร้างอาวุธได้เช่นกัน หลังจากทดลองใช้แก่นพลังงานเสริมพลังให้กับดาบ วินถึงขั้นเบิกตากว้างราวกับเขามองเห็นเส้นทางในการโต้กลับซอมบี้

“ ของดีเลยนะพี่ ในที่สุดไอเทมสุดยอดทางฝั่งมนุษย์ก็โผล่มา ”

“ นายเล่นเกมเยอะไปแล้ว ช่วยแจกจ่ายมันให้คนที่เหมาะสมด้วย ”

“ ในความคิดผมนะ ถ้าจะให้ผมแจกตอนนี้คงเป็นให้ทีมของพี่สาวไอริส 1 เล่มแล้วก็ให้ทีมของลุงพล 1 เล่ม ส่วนเล่มอื่นๆที่ไม่มีแก่นพลังจะแจกจ่ายให้คนที่วิวัฒนาการครั้งที่ 4 ก่อนแล้วตามด้วยคนที่วิวัฒนาการระดับ 3 ที่เป็นกลุ่มกลายพันธุ์เหมือนกับผม ”

“ แล้วเป็นยังไงบ้าง ทีมอื่นๆติดต่อมาหรือยัง ”

“ เมื่อกี้ทีมของพี่ไอริสติดต่อมาบอกว่าเจอผู้รอดชีวิตแล้ว พวกเขามีกันราวร้อยคน  พี่ไอริสจึงกำลังวางแผนพาพวกเขาเดินทางกลับเลยเพราะกองกำลังที่ไปด้วยน่าจะรับมือกับซอมบี้ไหว ”

“ คงไม่ต้องให้ฉันไปช่วยใช่ไหม ” แอลลี่ใช้ศอกสะกิดพี่ชายหลังจากอีกฝ่ายไม่แสดงความหล่อผ่านทางคำพูด

“ พี่ต้องไปช่วยสิ ”  วินเห็นสีหน้าแอลลี่ เขาก็เข้าใจได้ว่าเธอกำลังบอกให้พี่ไปช่วยสาว อย่างไรก็ตามจากการประเมินของเขา โอกาสเดินทางกลับมาที่ห้างมีสูงมาก เขาจึงบอกให้โยฮันไม่ต้องช่วยเหลือ

“ ถ้าอย่างนั้นไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอไปฆ่าซอมบี้ระดับ 6 อีกตัวก่อน ”

“ แล้วครั้งนี้พี่จะไปฆ่าตัวไหน ”

“ โรงไฟฟ้าแห่งที่ 2  ”

โยฮันอุ้มร่างแอลลี่เอาไว้ก่อนจะดีดตัวขึ้นไปบนฟ้าหายไปจากการมองเห็นของทุกคน 

 ---------------------------------------------------------------

“ คุณหนู ทุกคนพร้อมแล้ว ”

ไอริสมองลงมาจากตึก แล้วหันกลับไปมองดูผู้คนที่กำลังจะนำกลับไปรวมกลุ่มกันกับกลุ่มของเธอที่ห้าง เมื่อทุกคนพร้อมแล้วเธอจึงบอกให้เปิดไฟฉายส่องสว่าง แม้การเปิดไฟฉายในตอนกลางคืนจะเรียกซอมบี้ให้เข้ามาหาจำนวนมาก มันกลับเป็นการสร้างพื้นที่ต่อสู้ให้กลุ่มของเธอเช่นเดียวกัน

หลังจากไฟฉายเริ่มทำงาน นักสู้ก็เริ่มกระจายตัวออกไปรอบๆพลเรือนที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มใช้ความเร็วระดับ 2 วิ่งลงจากตึกมารวมกันอยู่ด้านหน้าตึก เมื่อไม่มีใครลืมสิ่งใด กลุ่มคนราวสองร้อยก็เริ่มวิ่งมุ่งหน้าขึ้นไปบนถนนที่สามารถนำพวกเขาไปถึงห้างหลบภัย

“ ไปเร็วเข้า ต่อให้มีอะไรเกิดขึ้นอย่าได้หันไปมอง! ”

ลุงสนิทร้องตะโกนบอกผู้คนที่ถูกนักสู้ล้อมเอาไว้ให้ตั้งใจวิ่ง พวกเขาจะปลอดภัยหากไม่มองสองข้างทาง.