Chapter 7
Aid'Part
“มั่นหน้า!”
“หน้าด้านสุดๆ ”
“เจ๋งสุดๆ .....โอ้ย! ไอ้แคมป์มึงตบหัวกูทำไมเนี่ย”
“พวกกูกำลังด่ามัน ใครใช้ให้มึงชม” ผมไม่รู้จะโกรธหรือจะขำพวกมันดีที่อยู่ๆ ก็รวมตัวกันมาด่าผม ที่แปลกใจก็คือไอ้ติณณ์ก็เอากับพวกมันด้วยนี่สิ
“มึงคิดดูดิมันจะไม่เจ๋งได้ไง มันได้เป็เพื่อนลมเลยนะเว้ย” คนที่คาดไม่ถึงคือไอ้ศิลป์ครับ ั้แ่ที่รู้ว่าผมรู้จักกับลม ก็เอาแต่ถามว่าผมทำยังไงตอนแรกนึกว่ามันจะไม่พอใจซะอีก
“หน้าด้านอย่างมันเนี่ยนะเจ๋ง มึงไปยัดเยียดความเป็เพื่อนให้เขาใช่ไหม ตอบ!” ดูคำพูดคำ จายัดเยียดห่าไร เขาเต็มใจเว้ย (รึเปล่าวะ)
“ชอบเขาหรอวะ”
พอไอ้ติณณ์ถามออกมาแบบนั้นไอ้สองตัวมันก็เงียบแล้วหันมามองหน้าผมอย่างตั้งตารอคำตอบทันที
ดูจริงจังกันซะจริงๆ
ตอนที่พวกมันรู้ว่าผมกับลมเป็เพื่อนกันพวกมันก็ดูจะสนใจเหลือเกิน ถามผมทั้งเื่ที่เขาโพสในเฟสหรือที่ผมโพสบ้างและล่าสุดคำถามของไอ้ติณณ์นี่แหละพีคสุด
ชอบงั้นหรอ คำนี้ไม่ได้มีในหัวเลยนะ…
“ชอบอ่ะไร ถ้าหมายถึงชอบแบบเพื่อนอะชอบ” ผมคิดว่างั้นนะ
“ตอแหล” หนึ่งดอกจากไอ้แคมป์
“เพื่อนที่ไหนซื้อของไปให้เกือบทุกวัน” ดอกที่สองจากไอ้ติณณ์
“ถ้ามึงไม่จีบกูจะจีบแล้วนะ” ส่วนไอ้ศิลป์…
ควับ!
ผมหันไปมองหน้ามันทันที
“นั่นๆ มึงมองหน้าไอ้ศิลป์ทำไม หวงอะดิ”
ผมว่าไอ้แคมป์แม่งมั่วว่ะ หวงอะไรผมแค่มองหน้าไอ้ศิลป์เฉยๆ เหอะ
“กูไม่ได้ชอบเว้ย”
“ชอบก็บอกว่าชอบ มึงจะกั๊กทำห่าอะไร” ผมไม่ได้กั๊กนะแค่ไม่รู้ว่าจะบอกว่ายังไงดี มันอธิบายไม่ถูกว่ะรู้แค่ว่าอยากเห็นหน้า อยากคุยด้วย อยากซื้อของกินไปให้และที่สำคัญอยากเห็นเขายิ้มถึงแม้ั้แ่ที่รู้จักกันมาจะไม่เคยเห็นเลยก็เถอะ
“คนสนใจเยอะนะเว้ย ชักช้าหมาคาบไปแดก”
“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละสัส เพื่อนกัน”
“มึงใช้วิธีจีบคนอื่นเป็เพื่อนหรอ เพิ่งรู้นะเนี่ย” เอาไอ้แคมป์ไปเก็บทีครับ
“จีบก็บอกว่าจีบดิ” พวกมัน้าอะไรจากผมครับทุกคนนนนน
ไลน์~
ก่อนที่ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับพวกมันเสียงไลน์ก็ดังขึ้นพอดี
พอคิดว่าใครจะไลน์มาผมก็รีบเปิดดูทันที
LM: ห้องสมุด
ข้อความตอบกลับมาจากที่ผมถามไปก่อนหน้านี้ว่าเขาอยู่ไหน
“มีแอบยิ้มอีก ชอบเขาแหละดูออก” ไอ้แคมป์นี่มันวอนโดนตีนจริงๆ นะ
“มึง ขอไลน์ลมหน่อยดิ” ไอ้นี่ก็อีกคน เื่อะไรจะให้ล่ะวะกว่าจะได้มาต้องหาเื่แถนะเว้ยไม่ใช่ขอแล้วจะได้เลย
“ไม่ให้”
ผมลุกขึ้นเก็บของแล้วกะจะเดินออกได้แต่ไอ้ติณณ์เรียกไว้ชะก่อน
“แล้วนั่นมึงจะไปไหน”
“ธุระ เดี๋ยวมา”
“ธุระที่ชื่อว่าลมปะ” ผมเกลียดไอ้แคมป์ครับทุกคน!
ผมไม่ได้ตอบอะไร เดินออกมาเลยรำคาญพวกมันแซวเก่งชิบหาย
แต่ก่อนที่ผมจะมุ่งหน้าไปห้องสมุดผมก็นึกได้ว่าลมมีสอบพรุ่งนี้ตอนนี้คงกำลังอ่านหนังสืออยู่แน่ๆ ผมจึงแวะมินิมาร์ทใต้ตึกซื้อของกินไปให้สักหน่อย ไม่รู้ว่าได้กินอะไรบ้างรึยัง
' เพื่อนที่ไหนซื้อของไปให้เกือบทุกวัน '
กึก
ผมชะงักมือที่กำลังเลือกของกินทันทีเมื่อประโยคที่ไอ้ติณณ์เพิ่งพูดลอยเข้ามาในหัว ก่อนที่ความรู้สึกสับสนจะผุดขึ้นมา ชอบงั้นหรอ ใช่หรอวะ หรือผมแค่สนใจ เป็ห่วง อยากคุยในฐานะเพื่อน แต่เมื่อคิดกลับกันผมไม่ได้รู้สึกอยากทำแบบนั้นกับไอ้สามตัวนั้นเลยนี่หว่า
แต่จะอะไรก็ช่างเพราะตอนนี้ผมตอบตัวเองได้เพียงแค่ว่าลมพิเศษกว่าคนอื่น ก็แค่นั้น...
เมื่อเข้ามาในห้องสมุดผมก็มองหาคนที่บอกว่าอยู่ชั้นนี้พอถามอีกทีว่าอยู่ตรงไหนอีกคนก็เงียบไปเลยผมเลยต้องเดินหาและพยายามไม่ให้รบกวนคนอื่นที่สุด พอเป็ห้องสมุดแม้แต่ขยับตัวก็ดูเสียงดังแล้ว
โต๊ะตรงมุมสุดของชั้นนี้ปรากฏคนที่ผมคุ้นเคยเป็อย่างดีเ้าตัวกำลังฟลุบหลับอยู่กับโต๊ะ จากที่คิดว่าจะปลุกกลับกลายเป็ว่าผมลากเก้ากี้ด้วยเสียงที่เบาที่สุดมานั่งข้างๆ คนที่นอนฟลุบอยู่
ผมมองกลุ่มผมสีดำนั้นอย่างเพลินๆ พลันคิดถึงเื่เมื่อสองวันก่อนขึ้นมา วันที่ผมไม่สบายแต่เป็วันที่โคตรรู้สึกดีเลย ใครจะไปคิดว่าตื่นขึ้นมาจะมีคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอมานั่งอยู่ในห้องตัวเองแถมยังหาข้าวหายาให้ผมกินอีก ทั้งยังมารู้ทีหลังว่าอีกฝ่ายเช็ดตัวให้ผมด้วย
ชีวิตไอ้อิฐโคตรคอมพรีสเลยครับ
พอได้รู้จักจริงๆ แล้วคนตรงหน้าน่ารักกว่าที่คิด ไม่ค่อยพูดแต่โคตรใส่ใจ
ไลน์~
ขณะที่ผมกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ เสียงไลน์ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ
แคมป์ปิ้ง: ไอ้ห่าอิฐมึงอยู่ไหน อาจารย์เข้าสอนแล้วเนี่ย!
ชิบหาย!!!
ผมมองเวลาในมือถือก็พบว่ามันถึงเวลาเรียนแล้วจริงๆ ด้วย เพลินจนลืมเข้าเรียนแล้วไอ้อิฐเอ้ย
แต่ก่อนจะไปผมมองของที่เพิ่งซื้อก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วถือวิสาสะหยิบโพสอิทของอีกคนมาเขียนแล้วแปะไว้ข้างๆ ถุงขนม
ขอสักโพสอิทสักแผ่นคงไม่ว่ากันนะ
ผมยิ้มให้คนที่หลับไม่รู้เื่ ก่อนจะรีบเดินออกไปทันที
ต้องใส่เกียร์หมาแล้วไหมเนี่ย!
ซื้อมาฝาก… กินให้หมดนะ
ตั้งใจอ่านหนังสือล่ะ สู้ๆ ^^
จาก อิฐ
....................................
“วันนี้มึงไปซ้อมบอลปะ”
“พี่เขาให้หยุดหนึ่งวัน”
“งั้นไปหาไรกินกัน หิว” ไอ้แคมป์ว่าพลางเขย่งกอดคอผม ดูความพยายามของมันครับเตี้ยแล้วยังไม่เจียมตัวอีก
“โทษที กูไม่ว่าง”
“เนี่ย มึงมีพิรุธไงไอ้อิฐ” เอาอีกละ ผมล่ะเบื่อมันจริงๆ
“มึงก็ปล่อยมันไปดิ เป็ลูกมันรึไงตามตูดมันอยู่นั่นแหละ” วันนี้กูโคตรรักมึงเลยไอ้ศิลป์
“เอ้า กูแค่ชวนมันไปหาไรกินไง ่นี้มันเรียนแล้วกลับหอเลย”
“เดี๋ยวมันหิวมันก็ไปแดกเองแหละน่า” พูดดีครับเพื่อนติณณ์
ไอ้แคมป์มันทำหน้างอเป็ปลาทูคอหักไปแล้วครับ ทำแล้วไม่น่าเกลียดครับแต่น่าถีบมากกว่า
“งั้นไว้เจอกันพวกมึง”
ผมบอกอย่างนั้นไอ้ติณณ์กับไอ้ศิลป์ก็พยักหน้าให้ ส่วนไอ้แคมป์มันก็เมินผมครับ เมินได้เมินไปเลยมึงอะ
ปกติ่นี้ผมจะซ้อมกีฬาทุกวันเพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้าจะมีการแข่งกีฬาภายในลมก็เช่นกัน ผมไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็ตัวแทนบาสของคณะค่อนข้างจะเซอร์ไพรส์สำหรับผม จริงๆ ลมก็ไม่ได้ดูผอมหรือมีกล้ามมากเกินไปออกจะดูดีเป็ที่นิยมของคนส่วนมากด้วยซ้ำ
และนี่ก็เป็วันหยุดวันแรกที่ผมไม่ต้องซ้อมจะได้ไปดูอีกคนซ้อมบ้างสักที
พอผมกำลังจะเดินเข้าไปในโรงยิมก็เจอสิ่งที่ทำให้คิ้วกระตุกทันที
ลมรับของจากผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง ตามสไตล์หน้านิ่งๆ แต่ดูเหมือนจะทำให้คนตรงหน้าเขินจนต้องรีบเดินออกไป
ฮอตจริงๆ เลยน้า
มีแต่คนเอาของมาให้และหนึ่งในนั้นก็คือผม แต่ขอโทษนะพอดีผมสนิทกับเขาว่ะ
จะขิงทำไมวะเนี่ย
“มีเสบียงมาส่งด้วยแฮะ” อีกคนหันมามองผมด้วยสายตาประมาณว่า มาทำไม
“จะกินหรอ”
“เปล่า”
“แล้วมาทำไม” ผมเดินตามอีกคนเข้ามาในโรงยิม
ตอนนี้คงเป็่เวลาพัก แล้วไอ้คนที่เดินนำหน้าผมมันเดินออกไปข้างนอกทำไมวะเมื่อกี้
“มาดูมึงซ้อมไง”
“อีกหน่อยจะไปซ้อมแล้ว หาที่นั่งแถวนี้แล้วกันฝากนี่ด้วย” ลมยื่นถุงขนมที่รับจากผู้หญิงคนเมื่อกี้มาให้ผม
จะกินให้ไม่เหลือเลย
“ทำหน้าอะไรของมึง” สงสัยจะแสดงออกทางสีหน้ามากเกินไป ผมเลยหันไปยิ้มกว้างให้ลมแทนก่อนจะเดินไปหาที่นั่งดูอีกคนซ้อม
“เอ้าพี่อิฐ หวัดดีครับมาดูพี่ลมซ้อมหรอ”
ไอ้เนมวิ่งมาหาผมก่อนจะสวัสดี ผมรู้จักมันเพราะเป็น้องรหัสลม แล้วมันก็ชอบโผล่มาบ่อยๆ นิสัยมันน่ารักดีครับ ยิ้มเก่งแถมเป็มิตรกว่าไอ้ตัวที่อยู่ใกล้ๆ ลมเกือบตลอดเวลาอีกด้วย คงไม่ต้องบอกว่าใครนะครับ ไอ้ต้นไม้ใบหญ้านั่นไง เจอหน้าทีไรกวนตีนผมทุกที
“เออ”
“แล้วนี่ของใครอะ ผมกินได้ปะ”
“ได้ดิ” ผมยื่นถุงขนมที่ไม่ใช่ของตัวเองให้ไอ้เนม เชื่อเถอะครับว่าเ้าของขนมไม่ด่าผมหรอก
ผมมองคนที่พยายามโยนลูกบาสลงห่วง ยอมรับเลยครับว่าผมไม่สามารถละสายตาไปจากคนที่กำลังแย่งลูกบาสอยู่ในสนามได้เลย ไม่ว่าจะเป็ขณะที่แย่งลูกบาสจากฝั่งตรงข้ามหรือตอนดึงเสื้อขึ้นมาเช็ดเหงื่อบนใบหน้า หัวใจมันก็ทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะตอนที่ดึงเสื้อขึ้นแล้วเห็นกล้ามหน้าท้องที่ไม่มากไม่น้อยนั่นอีก บอกเลยว่าลมกับชุดบาสผมโคตรแพ้!
เด็กเกษตรอะไรจะขาวขนาดนี้วะ ทั้งการเล่นที่ดูจริงจังนั้นอีก ถ้าวันจริงคงมีคนคลั่งแน่ๆ ผมนี่แหละคนหนึ่ง
แต่ผมก็ต้องแปลกใจความรู้สึกตัวเองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเริ่มชัดขึ้นั้แ่หน้าโรงยิมแล้วหรือว่าบางที...
“เหม่ออะไร” ผมสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ คนที่น่าจะกำลังเล่นบาสอยู่ในสนามกลับมายืนอยู่ตรงหน้าผม
ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้ผมใจเต้นแรงมากกว่าเดิม ลมที่กำลังยืนใช้ผ้าผืนเล็กยีผมตัวเองก่อนจะเสยผมขึ้น ปกติเจอแต่เวอร์ชั่นนิ่งๆ แต่ตอนนี้เวอร์ชั่นเกี้ยวกราด ผมไม่ไหววว
“เป็อะไร” อีกคนแตะแขนผมเบาๆ กว่าผมจะหาเสียงตัวเองเจอก็ทำเอาคนตรงหน้าเริ่มขมวดคิ้ว
“ป่าวๆ ซ้อมเสร็จแล้วหรอ” มึงลนทำไมเนี่ยไอ้อิฐ
“เสร็จแล้ว กูไปอาบน้ำแปป” อาบน้ำ ตอนคนเยอะๆ อะนะ ไม่ได้ดิ!
ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรคนตรงหน้าก็ไม่อยู่ซะแล้ว มึงเป็บ้าหรอไอ้อิฐ เหม่อจนเขาไปแล้วเนี่ย
สักพักลมก็ออกมาในชุดนักศึกษาพร้อมกับหัวที่เปียกที่ผมกำลังมองว่ามันดูเซ็กซี่บวกกับกระดุกที่ปลดออกสองเม็ดทั้งชายเสื้อที่ปล่อยออกมา เหมือนกับวันที่ผมมีเื่กับไอ้ไม้แต่วันนี้มันต่างตรงที่มันโคตรจะดูดีเลยอะ
มึงเป็เอามากแล้วไอ้อิฐ!
“ถุงขนมล่ะ”
“ให้ไอ้เนมไปแล้ว”
“ไอ้เนม” ลมมันทำหน้างงๆ คงสงสัยว่าไปอยู่ที่ไอ้เนมได้ยังไงล่ะมั้ง
“เห็นมันหิวเลยให้มันไป”
“อืม” ไม่โดนด่าจริงๆ ด้วยแฮะ
“นี่จะกลับเลยปะ”
“แปปนึง รอไอ้เนมก่อน” ลมว่าพลางใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดผมตัวเองไปด้วย
“รอทำไม”
“จะเอาสรุปให้มัน” ผมพยักหน้าให้ก่อนจะแย่งผ้าจากมืออีกคน
“นั่งลงดิ เดี๋ยวเช็ดให้”
“ไม่เป็ไร” ถามว่าผมฟังไหมครับ บอกเลยว่าไม่
ผมกดไหล่อีกคนให้นั่งลงก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหัวอีกคนเบาๆ ตอนนี้คนอื่นเริ่มทยอยกันกลับบ้างแล้ว เกือบทุกสายตาหันมามองผมกับลม แล้วยังไงครับผมไม่แคร์สักหน่อยและดูเหมือนว่าคนที่นั่งให้ผมเช็ดหัวอยู่ยิ่งไม่สนใจมากกว่าผมอีก นั่งเล่นเกมเฉยทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังไม่ยอมให้ผมเช็ดหัวให้แท้ๆ
“ได้กินขนมที่ให้ไปเมื่อตอนบ่ายปะ”
“ขนมอะไร”
“ก็นมกับขนมไง ที่ห้องสมุด” นี่มีคนให้เยอะจนจำไม่ได้เลยหรอวะ
“อ๋อ ไอ้ไม้กินน่ะ” คิ้วผมนี่กระตุกเลยครับ ไอ้ไม้อีกแล้วไอ้หมาบ้านี่
แต่ประโยคต่อมาของลมทำให้ความไม่พอใจของผมเปลี่ยนไปทันที
“แต่โพสอิท อยู่กับกูนะ”
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
เชี่ยแล้ว... ใจ กู!
“ทีหลังลงทุนหน่อยนะ โพสอิทก็โพสอิทกู”
เขินเลยว่ะแม่ง
“พี่ลม! สรุปของผมอะ” เสียงดังๆ ของไอ้เนมดังมาแต่ไกลผมเลยหยุดเช็ดผมให้อีกคน
“มึงเดินมาถึงก่อนค่อยถามก็ได้มั้ง”
“แฮร่ ว่าแต่พี่เอามาใช่ปะ”
“อืม ไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถาม” ลมยื่นสรุปให้ไอ้เนม ก่อนมันจะโผล่เข้ากอดคนข้างๆ ผม
“ขอบคุณครับบบบ”
“อะแฮ่ม!”
“ตีนติดคอหรอครับพี่อิฐ” ไอ้เด็กผี! ใครบอกว่ามันน่ารักวะ
“เดี๋ยวมึงจะโดนไอ้เนม” มันหัวเราะชอบใจ ไม่ได้กลัวผมเลยสักนิดทำไมมีแต่คนกวนตีนผมจังวะวันนี้
“ผมกลับก่อนนะพี่ จุ้ปๆ ” ยังมีหน้ามาจุ๊ปๆ อีกไอ้นี่
“กลับดีๆ ”
พอไอ้เนมเดินออกไปผมก็มองคนที่ยู่ข้างๆ
“เรากลับกันบ้างดีกว่า วันนี้ปั่นจักรยานมาปะ” ผมถามคนที่กำลังเดินนำหน้า
“ไม่ได้เอามา”
“งั้นเดินกลับกัน”
“อืม”
ผมมองแผ่นหลังอีกคนก่อนจะยิ้มออกมา
บางที...ผมอาจจะตอบคำถามของไอ้ติณณ์ได้แล้วล่ะ
***จะมีอะไรที่อิฐพอจะชนะลมได้บ้างไหมน้อ
2K
