ตำนานผู้วิเศษ

ชายผู้ส่งสารกระโดดลงจากม้า เมื่อเขาเห็นหวงเหวินผู้เป็นแม่ทัพเขาก็รีบวิ่งมาตรงหน้าพร้อมคุกเข่า

"ท่านแม่ทัพขอรับ คุณหนู 'หวงย่าซิน' ได้เสียชีวิตแล้วขอรับ นอกจากนั้นผู้วิเศษแท้จริงซือหนงและสองนักรบหกดาบ ที่เป็นผู้คุ้มกันคุณหนูก็น่าจะตายแล้วเช่นกัน วิหคส่งสารยืนยันเรื่องนี้พึ่งมาถึงเมืองหลวง นอกจากนั้นจารึกทำเนียบผู้วิเศษแท้จริงของอาณาจักรก็ยืนยันแล้วว่า ท่านซือหนงเสียชีวิตแล้วจริงๆ ข้อมูลจากสองแหล่งเหมือนกัน ดังนั้น... ข้าน้อยจึงมาเรียนให้ท่านแม่ทัพทราบ นอกจากนั้นจ้าวผู้ปกครองอาณาจักรยังส่งข้อความมาถึงท่าน ท่านส่งข้อความมาว่า 'หวงเหวินข้าเสียใจด้วยกับการตายของลูกสาวเจ้าอย่างสุดซึ้ง' "

อยู่ๆ บรรยากาศโดยรอบเงียบงัน

หวงเหวินหันหน้าไปจ้องท่านชายชิวห้าวผู้ปากเก่ง ท่านชายชิวห้าวตัวเขารู้สึกราวกับว่า สัตว์ร้ายกำลังจ้องมองตัวเขา เขาเดินถอยก้าวแล้วก้าวเล่าในขณะที่หวงเหวินสาวเท้าเข้าใกล้ตัวเขา

"เมื่อครู่เจ้า... เจ้าเป็นคนบอกข้าใช่หรือไม่ว่า ข้าดีแต่พูด แนวเทือกเขาเล็กๆ แค่นี้ ทำไมยึดไม่ได้ งั้นดี จากนี้ไปข้าจะไม่เพียงยึดมัน แต่จะ..."

หวงเหวินกัดฟันเสียงดังกร๊อบกร๊อบ จากนั้นก็กระชากร่างของท่านชายชิวห้าวมาตรงหน้าอย่างไม่ให้เกียรติแม้แต่น้อย "ข้าจะบุกไปถึงเมืองหลวงอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง จากนี้แม้เลือดจะย้อมแผ่นดินเป็นสาย ผู้คนจะตายนับแสนข้าก็จะไม่สนใจ ดีดีดี ช่างดียิ่งนัก พวกเจ้าช่างกล้า กล้าทำบางสิ่งบางอย่างลับหลังข้า ย่าซินบุตรสาวของข้า นางไม่ใช่คนโง่ที่จะตายอย่างไม่มีเหตุผล แม้คนส่งสารจะไม่พูดข้าก็รู้ เรื่องของไอ้จารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงครามนั่นอีกแล้วใช่หรือไม่ นอกจากนี้ผู้ที่ทางอาณาจักรเลือกส่งไปเพื่อขโมยมัน ยังเป็นบุตรสาวของข้า แผนการสองชั้น พวกเจ้ารู้ว่าข้ารักบุตรสาวคนนี้มากขนาดไหน แน่นอนพวกเจ้าคงไม่ตั้งใจให้นางตาย เรื่องนี้คงไม่อยู่ในการคาดเดา แต่พวกเจ้าคิดว่า หากเกิดอะไรขึ้นกับนาง ข้าคงจะทำงานสุดกำลังและรีบบุกเข้าไปช่วยนาง และข้าคงจะไปตายที่นั้น"

"ไอ้สวะตระกูลชิว เจ้าอ่านใจข้าออกน้อยเกินไป ตลอดชีวิตข้าภักดีต่ออาณาจักรศิลาดำนั่น คือสิ่งที่ข้าตอบแทนเจ้าอาณาจักรคนก่อน แต่เจ้าและเหล่าผู้มีเกียรติทั้งหลายของอาณาจักรแห่งนี้ กลับเอาแต่พยายามหลอกใช้ข้าและคิดฆ่าข้า พวกเจ้าเคยคิดถึงผู้คนและเหล่านักรบที่ตายเพราะพวกเจ้าหรือไม่ ก็ดี พวกเจ้าทำให้ข้าหวงเหวินบ้าแล้วจริงๆ ถ่ายทอดคำสั่งข้าออกไป ต่อจากนี้พวกเราจะเข้ายึด 'แนวเทือกเขาคำสาปตะวันฉาย' ใครกล้าหนี ใครกล้าไม่ทำตามที่ข้าสั่ง ข้าไม่สนว่ามันจะมาจากตระกูลผู้มีเกียรติตระกูลใด แม้มันจะเป็นถึงทายาทผู้สืบทอดสายหลัก ถ้ามันกล้าขัดคำสั่งข้า มีแต่ความตายเท่านั้น"

"!เจ้ากล้า" ท่านชายชิวห้าวขึ้นเสียงดัง แต่ในน้ำเสียงนี้แฝงความรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ

เพี๊ยะ มือของหวงเหวินฟาดหน้าท่านชายผู้นี้อย่างไม่เกรงใจ ท่านชายชิวห้าวหน้าสั่นร่างกลิ้งคลุกฝุ่น แต่ท่านชายชิวห้าวผู้นี้ยังไม่ทันได้สติดี ปราณพลังสีเลือดก็ร้อยรัดร่างของเขา ดึงกระชากเข้าหาหวงเหวินที่ตอนนี้ดูราวกับคนคลั่ง

เขาเอามือฟาดหน้าท่านชายชิวห้าวอีกครั้ง พร้อมเสียงแผดดังราวสัตว์ร้าย

"ทำไมข้าจะไม่กล้า ในเมื่อพวกเจ้ากล้าเล่นอุบายลับหลังข้า พวกเจ้าส่งลูกสาวข้าไปตาย ข้าหวงเหวินยังมีอะไรที่ต้องเกรงใจพวกเจ้าอีกอย่างงั้นรึ ถามใจของพวกเจ้าดู ในอาณาจักรศิลาดำ แม้แต่บิดาของเจ้าที่กอดสมบัติวิเศษปกป้องอาณาจักรไว้แนบกายแน่น เขากล้าสู้กับข้าซึ่งหน้าหรือไม่ แต่หลายสิบปีนี้ต่อหน้าพวกเจ้า ข้าให้เกียรติพวกเจ้าเสมอมา แต่พวกเจ้ายังกล้า... กล้าวางแผนส่งลูกสาวข้าไปตาย เช่นนั้นก็ดี... ดี... ต่อจากนี้ข้าจะให้พวกเจ้าได้สมใจ ข้าจะไม่สนว่าจะมีคนตายเท่าไหร่ อาณาจักรแห่งนี้จะสูญเสียเพียงใด ข้าจะออกรบ รบไปจนถึงดินแดนของผู้ที่มันทำให้ลูกสาวข้าตาย"

ท่านชายชิวห้าวร่างสั่นสะท้าน เขาพึ่งได้เห็นความน่ากลัวและอหังการที่แท้จริงของนักรบแปดดาบ

ว่ากันว่าเรื่องการเมืองนั้น เป็นเรื่องสลับซับซ้อน มันตั้งอยู่บนผลประโยชน์และกลอุบายมากมาย

หวงย่าซินหญิงงามที่ถูกเซี่ยซีหานสังหาร แท้จริงตัวนางไม่ควรเป็นผู้ไปทำงานสำคัญ เช่นการขโมยจารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม

แต่อาณาจักรศิลาดำก็ดั่งเช่นอาณาจักรอื่นๆ ภายในมีผลประโยชน์มากมายและการเล่นพรรคเล่นพวก มีการพยายามแตะตัดขาวางอุบายใส่ฝ่ายตรงข้ามไม่หยุด

หวงเหวินนักรบแปดดาบผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาจักร เขาควรจะนำทัพและบุกยึดดินแดนต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย แต่หวงเหวินเขาไม่ใช่แค่นักรบแปดดาบที่บ้าการรบ แต่เขายังชำนาญในศาสตร์กลยุทธ์ หลงใหลในการศึกสงครามที่ใช้อุบายทำศึก มุ่งเน้นเลี้ยงทหารฝึกนักรบกล้า ดังนั้นการบุกตีอย่างบ้าคลั่งโดยหวงเหวินจึงมีน้อยครั้งเต็มที แต่เขามักจะค่อยๆ ใช่แผนการอันแยบยลค่อยๆ ทำศึกกับศัตรูแล้วเอาชนะอย่างเด็ดขาด

เขายอมล่าช้าเพื่อฝึกคนของตัวเอง บางครั้งก็ยอมผิดพลาด เพื่อการได้ก้าวที่ยิ่งใหญ่และไกลกว่าเดิม ทำให้หลายปีมานี้อาณาจักรศิลาดำยิ่งใหญ่กว่าเดิมมากขึ้นเรื่อยๆ และชื่อเสียงของหวงเหวินก็เกริกเกียรติ จนอาจจะยิ่งใหญ่และมีความสำคัญกว่าเจ้าอาณาจักร เช่น คนตระกูลชิวซะอีก... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญหา

เมื่อหน้าหนาวหมดลง หมาล่าเนื้อก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป

ลึกลึก หวงเหวินรู้ว่า เจ้าอาณาจักรคนปัจจุบันต้องการกำจัดตัวเอง และพยายามทำลายชื่อเสียงของตัวเขาตลอด แต่แม้เจ้าอาณาจักรจะดูมีอำนาจและยิ่งใหญ่ แต่โลกใบนี้พึ่งพาได้เฉพาะความแข็งแกร่งที่แท้จริงของตัวเอง เจ้าอาณาจักรตระกูล 'ชิว' แข็งแกร่งได้เพราะครอบครองสมบัติลึกลับชิ้นหนึ่ง ซึ่งมันก็คล้ายอาณาจักรหมีขาวแดนเหนือ แต่ปัญหาของยอดสมบัติของอาณาจักรศิลาดำคือ... มันใช้ได้แต่อาณาเขตไม่ไกลจากราชวัง ดังนั้น ตระกูลชิวจึงยิ่งใหญ่ได้เฉพาะเขตพื้นที่เมืองหลวง ส่วนอื่นๆ พวกเขายังต้องพึ่งพาผู้คนและตระกูลผู้มีเกียรติอื่นๆ เป็นสำคัญในการปกครอง

แต่ในวันนี้ตระกูลชิวผู้เป็นจ้าวอาณาจักรศิลา พวกเขาไม่รู้เลยว่า พวกเขานั้นได้ทำบางสิ่งบางอย่างที่ผิดพลาดไปเสียแล้ว

...

นักรบและผู้วิเศษนับหมื่นวิ่งกรูกันเขาแนวเทือกเขาคำสาปตะวันฉาย ที่มันได้รับชื่อคำสาปตะวันฉายนั่นก็เพราะว่า ทุกๆ ครั้งที่แนวเขานี้เริ่มวันใหม่ แสงพระอาทิตย์ฉายอาบพื้นดิน เหล่าผู้ที่อยู่บนแนวเทือกเขา ในช่วงเวลาศึกสงคราม พวกเขามักจะเห็นซากศพมากมายในเช้าวันใหม่เสมอ มันจะกองทับถมกันไม่จบไม่สิ้นที่แนวเขานี้

นี่คือชัยภูมิอันยอดเยี่ยมของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง

แต่ในวันนั้น มันแตกต่าง

"!ใครกล้าขวางข้าตาย" หนึ่งบุรุษควบขี่อาชาปีศาจสีดำเงา ทั่วร่างมันมีเกล็ดคล้ายงู ดวงตาของมันราวกับมีเพลิงอยู่ภายใน หางของมันคืองู หวงเหวินควบขี่อาชาปีศาจตัวนี้ พร้อมตวัดหอกของเขาฟาดไปทุกที่

ทุกๆ หอกที่หวงเหวินนักรบแปดดาบแทงหรือฟาดออกไป ปราณพลังก่อเกิดเป็นคลื่นสังหารรูปหอกขนาดใหญ่ ทลายแผ่นดิน บดขยี้ชีวิตนักรบกล้าในรัศมีพลังราวกับเป็นมดปลวก

"อสูร... อสูรกำลังมา รีบไปแจ้งเจ้าอาณาจักร หวงเหวินอสูรที่มีชีวิตของอาณาจักรศิลาดำบ้าไปแล้ว มันเกณฑ์คนบุกตีพวกเราอย่างไม่คิดชีวิต แนวเขาคำสาปตะวันฉายของพวกเราอาจจะแตกจริงๆ ก็ได้" ชายคนหนึ่งที่บนชุดเกราะหนักมีตราสัญลักษณ์ดาบห้าเล่มพูดด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

ตอนนี้แนวเทือกเขาคำสาปตะวันฉาย ต่างเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง แนวตั้งรับ แนวป่าและสันเขา จุดแล้วจุดเล่าถูกทำลาย ผู้วิเศษมากมายใช้พลังวิเศษและคำสาปของตัวเองทำลายแนวหลัง มันสามารถฆ่านักรบของอาณาจักรศิลาดำได้จำนวนมาก แต่น่าเสียดาย

สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถฆ่าหวงเหวินอสูรที่บ้าคลั่งได้

...

วันใหม่ ช่วงเวลาเช้าอันสดใส เซี่ยซีหานตอนนี้ตื่นนอน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุข การได้นอนหลับอย่างเต็มตื่นสำหรับเซี่ยซีหานนี่คือความสุขอันยิ่งใหญ่เหลือเกิน

"เตียงของที่แห่งนี้ช่างนุ่มละมุน หมอนข้างนิ่มๆ แบบนี้ทำให้ข้าไม่อยากจะปล่อยมือจากมันเลย วันนี้นอนแบบไม่ต้องตื่นเลยดีไหม ถึงจะนอนไม่หลับ แค่ของหลับตาและนอนนิ่งๆ บนเตียงก็ยังดี" เซี่ยซีหานพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่มีความสุข

แต่ความสุขนี้ก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเซี่ยซีหาคิดอะไรออก

"โลกใบนี้กำลังใกล้ถึงจุดจบ ฉิบหายแล้ว ถ้างั้นบิดาจะนอนอย่างมีความสุขได้ยังไง บิดายังมีภาระมากเกินไป นอกจากต้องหาวิธีกลับบ้านไปพบเจ้าน้องสาวตัวแสบ ตอนนี้บิดายังมีลูกสาวและลูกศิษย์ที่ต้องหาวิธีพาหนีอีกด้วย ไม่ได้การบิดาต้องรีบตื่น" เซี่ยซีหานยันกายตื่น ก่อนจะคิดต่อว่าตัวเองควรทำอย่างไรดี

และเขาก็นึกออก

"ข้าต้องหาทางเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเองและพวกของข้า แต่การฝึกฝนทั้งเส้นทางผู้วิเศษและนักรบ ต่างก็ต้องใช้เวลาในการฝึกฝน หากโลกใบนี้มีปืนใหญ่และเครื่องบินทิ้งระเบิดคงดีไม่น้อย หรือถ้ามีหุ่นรบก็คงจะดีที่สุด..." และพอเซี่ยซีหานพูดถึงตรงนี้ เขาก็พบว่าโลกใบนี้มีสิ่งที่ใกล้เคียงกันอยู่นี่หว่า และตัวเขาก็ยังอยู่ในโครงการที่ต้องผลิตมันอีกด้วย

"ข้ามีจารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงครามนี่หว่า" เซี่ยซีหานรีบเดินไปที่โต๊ะที่มีหนังสือมิติเก็บของกองอยู่นับสิบเล่ม โดยมีสองเล่มเป็นของฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา   เซี่ยซีหานเก็บจารึกยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงครามไว้ในหนังสือมิติเก็บของของฮุ่ยเฟินราชาหมื่นบุปผา ตอนนี้เขารีบเปิดมัน