ภายในคฤหาสน์อิฐขาว ชายหนุ่มคนหนึ่งตื่นขึ้นจากหลับใหลด้วยใบหน้าที่สดชื่น อาจจะเป็เพราะมีความสุขที่ข่มขู่น้องชายตนเองจนได้รับความดีความชอบในการกอบกู้บ้านเมืองมาได้ หรือไม่ก็ตื่นเต้นที่กำลังจะได้อาวุธสุดยอดที่น้องชายจอมอวดดีนั่นใช้จัดการพวกเผ่าใต้พิภพได้จนอยู่หมัด ในเช้าวันนี้อามอโฟสรู้สึกสดชื่นเป็พิเศษและแทบอดใจรอไม่ไหว
ตอนที่กำลังจะเดินไปล้างหน้าล้างตานั้น จู่ๆอามอโฟสก็ได้ยินเสียงของใครบางคนจากข้างนอก มันะโมาที่ห้องของเขา แล้วพร้อมกันนั้นก็มีเสียงอะไรบางอย่างปามาที่หน้าต่างห้องเขาอย่างแรง
"ไปตายซะเ้าคนไร้ยางอาย!" เสียงนั้นว่าแบบนั้นจากนั้นก็มีไข่เน่าถูกปามาที่หน้าต่างของอามอโฟส
แผล๊ะ!
ดวงตาอามอโฟสเบิกขึ้นทันที เขารีบวิ่งไปที่หน้าต่างและดูว่าใครอาจหาญกล้ามาทำเสียมารยาทกับเขาแบบนี้ แต่ว่าน่าเสียดาย ตอนที่อามอโฟสไปถึงคนร้ายก็ได้วิ่งหนีหายไปแล้ว
"เ้านั่นมันเป็ใครกัน! บังอาจ!" จากที่อารมณ์ดีเมื่อครู่ก็กลับตาลปัตรเป็ตรงกันข้ามในไม่กี่วินาที อามอโฟสรู้สึกเดือดดาล แต่จะให้ไปหาตัวคนร้ายตอนนี้ก็ขี้คร้าน สุดท้ายอามอโฟสจึงพยายามสงบสติอารมณ์และกลับไปทำงานสำคัญของตนที่เตรียมไว้ให้ลุล่วง ตอนที่อามอโฟสเดินออกไปข้างนอกนั้น ตลอดทางเขารู้สึกได้ถึงสายตาและสีหน้าที่ขยะแขยงมองมาจากข้ารับใช้ทุกคน ข้ารับใช้เ่าั้มองเขาด้วยแววตาที่แปลกประหลาดและคุยบางอย่างลับหลังเขา
"นี่พวกเ้า..."
ตอนที่อามอโฟสจะเข้าไปซัก ข้ารับใช้เ่าั้ก็ตะลีตะลานขอโทษและรีบวิ่งหนีไป อามอโฟสกลับมาหงุดหงิดอีกครั้งไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองหรือเ้าพวกนี้มันกำลังนินทาเขาจริงๆ สุดท้ายจากที่พยายามทำใจให้สงบเื่ไข่เน่า อามอโฟสก็กลับมาอารมณ์เสียอีกครั้ง
ในวันนั้นอามอโฟสััได้ถึงสายตาที่รังเกียจและเสียงซุบซิบจากพวกข้ารับใช้ตลอดทั้งวัน เขาไม่รู้ว่าพวกมันพูดเื่อะไร พอเข้าไปถามก็บอกว่าไม่มีอะไร ทั้งวันนั้นมันแทบจะทำให้อามอโฟสเป็บ้า
หลังทำงานและวางแผนจับกุมอาโนอิทอสในวันพรุ่งนี้จนเสร็จ อามอโฟสก็คิดจะออกไปเดินเล่นสูดอากาศข้างนอก เขาคิดว่าอยู่ห่างจากพวกข้ารับใช้หน่อยจะทำให้อารมณ์เขาเย็นลงขึ้นได้
แต่ว่า ใครจะไปคาดคิด เมื่อเดินออกมานอกคฤหาสน์ได้สองก้าวและมองไปที่รูปปั้นหินรูปตัวเองที่สั่งแกะโดยช่างฝีมือดีที่สุดแห่งวาซิลาสและหินชั้นดีจากแกรนิต เข่าของอามอโฟสแทบจะทรุดลงเพราะหัวใจที่จะวาย โลกเขามันราวกับพังทลายและขาวโพลนไปหมด
"นี่มัน...อะไรกัน"
อามอโฟสไม่รู้ว่าวันนี้พวกชาวเมืองมันเป็อะไรกันไปหมด ไม่รู้ว่าพวกมันรวมหัววางแผนฆ่าเขาด้วยการยั่วให้โมโหตายหรือเปล่า แต่เขาเหลืออดแล้ว ถ้าข้ารับใช้พวกนั้นส่วนใหญ่ไม่เป็คนที่พ่อเขาส่งมา เขาคงจะปะาพวกมันไปแล้ว
ยามนี้ มองไปที่เบื้องหน้า รูปปั้นอันทรงสง่าและเปี่ยมด้วยเกียรติภูมิของอามอโฟสที่กำลังชูดาบและถือหัวแม่ทัพของอาณาจักรศัตรูอย่างองอาจ ตอนนี้มันถูกแต่งแต้มให้เสื่อมเสียด้วยสิ่งปฏิกูลและสีที่คาดว่าน่าจะมาจากพืชรากหญ้าชั้นต่ำ ศักดิ์ศรีของเขาถูกป่นปี้ด้วยของชั้นต่ำพรรค์นั้น อามอโฟสเดือดดาลเป็ฟืนเป็ไฟ
ในท้ายสุดอามอโฟสไปหาพี่ชายของตนและระบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้กับอีกฝ่าย เมื่ออิชการ์เป็คนเดียวที่ตลอดมาอยู่ข้างเขาเสมอ
"เ้าชาวเมืองสารเลวพวกนั้น! ข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด! จะฆ่าล้างโคตรพวกมันให้ไม่เหลือเลย อย่าให้ข้ารู้ว่าใครเป็ผู้ทำเื่พวกนี้!? มันช่างกล้าดีนักที่มาทำเช่นนี้กับข้า อามอโฟส บุตรชายลำดับที่สองแห่งวาซิลาส!" อามอโฟสเดินทางมาถึงเมืองอัสตาไปที่เป็เมืองชั้นในของเพโตและอยู่ติดไม่ไกลกับเซสตอสที่เป็เมืองชั้นในของอาโนอิทอสและอามอโฟส เมื่อมาถึงก็ไม่คิดอะไรนอกจากบ่นออกมาเป็สิ่งแรก
อิชการ์มีใบหน้าที่สงบเสมอต้นเสมอปลาย ไม่แตกต่างจากเมื่อวาน นั่งจิบชาด้วยสีหน้าที่ไม่สนไม่แคร์สิ่งใดบนโลกใบนี้
"ท่านพี่! ชาวเมืองพวกนี้มันกำแหงขึ้นทุกวัน พวกมันคงจะไม่พอใจที่ข้าทิ้งพวกมันไว้ที่อาฟีโนนั่นจึงได้คิดแก้แค้น หากปล่อยไปแบบนี้คงจะมีข่าวว่าเชื้อพระวงศ์วาซิลาสถูกรังแกโดยชาวเมืองตนเอง เมื่อเป็เช่นนั้นตระกูลของเราต้องเสียชื่อเสียงและตกเป็ที่หัวเราะเยาะของพวกเอซโทรซเป็แน่ ข้าว่าข้าอาจจะใช้เหตุผลนี้ไปบอกท่านพ่อ ขออนุญาตให้กำจัดชาวเมืองอาฟีโนทุกคนทิ้งเสีย ท่านพ่อจะต้องอนุญาตแน่ๆ ท่านคิดว่าอย่างไร?"
อิชการ์หลับตา ไม่สนใจอะไร เขาดื่มชาอย่างสงบเสมือนกับผู้ที่ไม่สนความเป็ไปของโลก แต่เมื่ออามอโฟสยังส่งสายตารอคำตอบน่ารำคาญรบกวน อิชการ์จึงวางถ้วยชาและตอบ "นั่นเป็ความคิดที่แย่อย่างมาก หากกษัตริย์สั่งโทษปะาชาวเมืองทั้งเมือง
ด้วยจำนวนที่มากขนาดนั้น จะก่อให้เกิดความกลัวและการฏขึ้นในเร็ววัน วาซิลาสจะถูกล้มล้างอำนาจในไม่ช้าเมื่อเ้าขอเช่นนั้นกับท่านพ่อ"
อามอโฟสะโ "พวกมันก็แค่อาฟีโนไม่กี่พันคน ฆ่าพวกมันทั้งเมืองก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรกับวาซิลาสหรอก! เหตุใดท่านพี่จึงได้กลัวคนเพียงแค่นั้น!?"
อิชการ์ตอบ "ฏที่ข้ากำลังพูดถึงไม่ใช่หมายถึงพวกอาฟีโน แต่เป็ชาวเมืองทั้งหมดของอาณาจักรวาซิลาส"
ทันทีที่อิชการ์พูดเช่นนั้น อามอโฟสพลันเงียบกริบ พูดอะไรไม่ออกเพราะเพิ่งจะเข้าใจความหมายของอิชการ์
อิชการ์บอก "ฆ่าล้างประชาชนตนเองทั้งเมืองด้วยเหตุผลเล็กจ้อยเพียงแค่นั้น แน่นอนว่าจะต้องสร้างความกลัวให้กับชาวเมืองในเมืองอื่นๆ ด้วยผู้ปกครองที่อารมณ์ขึ้นลงๆและฆ่าคนเป็ผักปลาเช่นนี้ ใครจะไม่กลัวว่าวันดีคืนดีเ้าปกครองอาจจะหงุดหงิดแล้วสั่งโทษปะาล้างโคตรทั้งเมืองพวกมันอีกเมือง? เมื่อถึงยามนั้นประชาชนทั้งหมดแห่งวาซิลาสย่อมนิ่งเฉยไม่ได้และจำใจต้องลุกขึ้นสู้กับวาซิลาส และด้วยความต่างระหว่างจำนวนประชาชนกับอัศวินที่เรามี ข้าคงไม่ต้องบอกเ้าว่าฝ่ายไหนจะแพ้อย่างย่อยยับ"
อามอโฟสหน้าซีด เพราะเพิ่งรู้สึกตัวว่าความคิดตัวเองวาบเดียวเกือบจะนำพาจุดจบมาสู่สายเืวาซิลาสแล้ว แต่ว่าพอคิดว่าใช้วิธีนี้ไม่ได้เขาก็ยิ่งหงุดหงิด เพราะแบบนี้มันก็หมายความว่าเขาไม่สามารถทำอะไรพวกชาวเมืองสารเลวนั่นได้เลยไม่ใช่หรือยังไง?
"บัดซบ!"
อิชการ์มองเห็นความวุ่นวายในดวงตาของอามอโฟส รู้สึกเห็นใจเขาจึงบอก "หากเ้าคิดจะแก้แค้นจริงๆ แทนที่จะจับผิดทั้งกลุ่ม เ้าควรจะหาทางจับแค่คนร้ายตัวก่อเหตุคนเดียวและลงโทษมัน เมื่อเป็เช่นนั้นย่อมไม่มีปัญหาอะไร"
"แต่ว่าคนทำเื่นี้ก็คือหนึ่งในพวกชาวเมือง แล้วตอนนี้พวกมันก็กำลังไม่พอใจข้าที่ข้าทิ้งพวกมันไปคราวก่อน จะให้ข้าพาอัศวินไปหาตัวคนร้ายอย่างไรในเมื่อไม่มีชาวเมืองคนไหนจะยอมช่วยเหลือข้าเลย?"
อิชการ์มองอามอโฟส "เ้ายังไม่รู้อย่างนั้นหรือว่าพวกข้ารับใช้ของเ้าและพวกชาวเมืองกำลังไม่พอใจอะไรเ้า?"
อามอโฟสเผยสีหน้าที่งุนงง "ท่านพี่กำลังพูดถึงสิ่งใด?"
อิชการ์บอก "ข้าไปได้ยินมาว่าพวกอาฟีโนไม่ได้โกรธเ้าเื่ที่เ้าทิ้งพวกมันไป แต่กำลังโกรธเ้าที่คิดจะเอาเปรียบอาโนอิทอสที่ไปแย่งผลงานของมันแล้วยังคิดจะขู่เข็ญเอาอาวุธของมันด้วย"
ทันทีที่อิชการ์บอก ดวงตาอามอโฟสเบิกกว้าง ที่แท้เ้าพวกนั้นตลอดทั้งวันก็กำลังนินทาเขาเื่นี้เองหรอกหรือ!? หัวใจอามอโฟสเผาไหม้ด้วยความโกรธ
อิชการ์บอก "เ้าทอดทิ้งพวกมันไปก็สร้างความบาดหมางให้มากพอแล้ว แต่กลับยังคิดจะหาเื่อาโนอิทอสที่เป็ผู้มีพระคุณของพวกมัน นั่นย่อมทำให้พวกมันทนไม่ได้เป็ธรรมดา หลังจากที่เ้าทิ้งพวกมันคราวก่อนแล้วกดดันให้พวกมันเผชิญหน้ากับความตายตามลำพัง อาโนอิทอสที่เข้าไปช่วยชีวิตพวกมันก็เปรียบเสมือนเทพเ้าของพวกมันไปแล้วเ้าที่หาเื่กับเทพเ้าของพวกมัน ต่อให้มียศเ้าชายคุ้มกะลาหัวพวกมันก็ไม่สนหรอก"
อามอโฟสกัดฟันกรอด "เ้าพวกเนรคุณ พวกมันอาศัยอยู่ในดินแดนของวาซิลาสก็ต้องเสียสละเป็ของตอบแทนบ้างพวกมันทำได้อย่างไรจึงมาแว้งกัดผู้มีพระคุณอย่างข้า?"
อิชการ์บอก "ตามธรรมชาติของมนุษย์ย่อมนึกถึงตนเองก่อนเสมออยู่แล้ว ยังไงก็ตาม ที่เ้าควรสนใจตอนนี้ไม่ใช่คิดเื่แก้แค้นพวกมัน แต่ตามหาตัวคนร้าย ตามที่ข้าเล่าให้ฟัง ทำให้เดาได้ว่าเื่ทั้งหมดเกิดขึ้นจากการที่มีใครบางคนปล่อยข้อมูลการสนทนาที่เ้าคุยกับอาโนอิทอสเมื่อวันก่อนออกไป ทำให้พวกชาวเมืองได้ยินจึงโกรธ เป้าหมายของคนร้ายก็คงจะเพื่อทำให้ชาวเมืองไม่พอใจและต่อต้านเ้า เ้านั่นคือคนร้ายตัวจริงที่เ้าควรจะจับมาลงโทษจริงๆ ไม่ว่าใครก็ตามที่รู้ข้อมูลการเจรจาในวันนั้นก็คือผู้ต้องสงสัย"
อามอโฟสมองอิชการ์ "ท่านพี่ ท่านคิดว่าคนที่อยู่เื้ัเื่นี้เป็อาโนอิทอสหรือไม่?"
อิชการ์นิ่งไปสักพัก ราวกับกำลังนึกถึงใบหน้าเมื่อวานนี้ของอาโนอิทอส ไม่นานนักเขาส่ายหน้า "ตัดอาโนอิทอสออกไปได้เลย อ้างอิงจากที่มันพูดเมื่อวาน ข้าไม่คิดว่ามันจะก่อเื่พวกนี้ขึ้นหรอก ถึงจะไม่อยากเชื่อแต่ข้าก็คิดว่ามันน่าจะเปลี่ยนไปแล้ว คนที่พูดเื่ความปลอดภัยของชาวเมืองมาก่อนเป็อันดับแรกเช่นนั้นไม่มีเวลาว่างมาแกล้งคนอื่นหรอก เ้าไปหาตัวคนร้ายคนอื่นได้เลย"
เมื่ออิชการ์ยืนยันเช่นนั้นดวงตาของอามอโฟสก็แดงเดือดด้วยจิตสังหาร ตราบใดที่คนก่อเหตุไม่ใช่เชื้อพระวงศ์เขาก็สามารถลงโทษมันอย่างไรก็ได้ ในเมื่ออาโนอิทอสไม่เกี่ยวข้องกับเื่นี้เขาก็จะลงโทษคนร้ายให้สูงสุด!
ในวันเดียวกันนั้น อามอโฟสรีบกลับเมืองตนเองแล้วตรงไปหาข้ารับใช้คนหนึ่งของตน อีกฝ่ายเป็สหายเขาที่ทำงานรับใช้เขาอย่างใกล้ชิดมาตลอด นอกจากนี้มันก็ยังเป็คนเดียวที่เขาเอาเื่ที่คุยกับอาโนอิทอสมาเล่าให้ฟัง
"ฟีรอส! เ้าเศษสวะเนรคุณไร้ค่า! เ้านี่เองที่หักหลังข้า!" เมื่อมาถึงอามอโฟสพุ่งเข้าหาฟีรอสอย่างรวดเร็วแล้วซัดอีกฝ่ายติดกำแพง
ใบหน้าของฟีรอสซีดขาว ยกมือขึ้นป้องหัวตนเอง "ฝะ ฝ่าา!? ทรงทำเช่นนี้ทำไมพะย่ะค่ะ!? กระหม่อมทำอะไรผิด!?"
อามอโฟสคำรามด้วยความเดือดดาล "อย่ามาเสแสร้งนะเ้าคนปลิ้นปล้อน! เ้าลอบกัดข้า เ้าเอาข้อมูลที่ข้าเล่าให้ฟังไปบอกพวกชาวเมืองใช่หรือไม่!?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หน้าฟีรอสยิ่งซีดเข้าไปใหญ่ "ฝะ ฝ่าา! ทรงพูดเื่อะไรพะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่รู้เื่ กระหม่อมไม่ได้เอาเื่นั้นที่ฝ่าาเล่าให้ฟังไปบอกใครทั้งนั้น ฝ่าาดีกับกระหม่อมมาตลอด กระหม่อมไม่หักหลังฝ่าาหรอก!"
อามอโฟสคำราม "อย่ามาโกหกข้านะ! เ้า--!"
ฟีรอสะโ "ข้าไม่ได้โกหกนะฝ่าา! ข้าไม่มีทางหักหลังฝ่าาได้หรอก หากข้าทำเช่นนั้นแล้วทำให้ฝ่าาลำบากข้าจะได้ประโยชน์อะไร!?"
เมื่อฟีรอสตอบกลับมาเช่นนี้ อามอโฟสก็พูดอะไรไม่ออก ราวกับว่าเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตัวเองทำเื่โง่ๆลงไปแล้ว "นี่เ้า...ไม่ได้เป็คนร้ายหรอกหรือ?"
ฟีรอสกุมหน้าของตนเองด้วยความเ็ป เขาบอก "กระหม่อมบอกแล้วว่ากระหม่อมไม่ได้หักหลังฝ่าา กระหม่อมจะกล้าทำเช่นนั้นได้อย่างไรในเมื่อหากฝ่าาจับได้กระหม่อมก็ย่อมต้องถูกปะา กระหม่อมจะอยากให้ตัวเองถูกปะาแลกกับทำให้ฝ่าาแค่ถูกแกล้งไปทำไมกัน?"
อามอโฟสอึ้ง จากนั้นก็รู้สึกว่าที่ฟีรอสพูดมามีเหตุผล เขาพลันรู้สึกโง่ที่มากล่าวหาฟีรอสเช่นนี้ แต่ถ้าหากฟีรอสไม่ใช่คนร้ายแล้วคนร้ายมันเป็ใคร?
ตอนนั้นเอง ดวงตาของอามอโฟสก็สว่างวาบขึ้นมา จะว่าไปก่อนหน้าที่จะไปเจรจา คนที่แนะนำให้เขาขู่เข็ญและแย่งผลงานของอาโนอิทอสมาก็คือที่ปรึกษากลอดัสของเขานี่? อามอโฟสพลันเผยรอยยิ้มเย็นเยียบในใจ เมื่อรู้ตัวคนร้ายในที่สุด อามอโฟสวิ่งไปที่ห้องทำงานของกลอดัส เมื่อมาถึงก็ถีบประตูออก เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งทำงานอยู่บนโต๊ะอามอโฟสก็เืขึ้นหน้าแล้วตรงไปหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วก่อนจะปัดเอกสารทั้งหมดบนโต๊ะทิ้งแล้วต่อยหน้าอีกฝ่าย
"เ้าคนชั่วช้าสารเลว! เ้าอยู่ข้างข้ามาตลอดจนถึงตอนนี้ คอยช่วยเหลือข้ามาตลอดอย่างภักดิ์ดี แต่ข้าไม่เคยรู้เลยว่าหลังหน้ากากความภักดิ์ดีนั้นจะเป็เ้างูเ้าเล่ห์จอมหลอกลวง!" อามอโฟสคำราม
กลอดัสที่อยู่ดีๆก็โดนต่อยก็มองอามอโฟสด้วยความโกรธ "ฝ่าา! ฝ่าาทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรพะย่ะค่ะ!?"
อามอโฟสคำราม "อย่ามาไขสือ! ข้ารู้หมดแล้วว่าเ้าหักหลังข้า! เ้าเอาเื่ที่ข้าข่มขู่อาโนอิทอสไปบอกชาวเมืองให้พวกมันเกลียดข้าใช่หรือไม่!? เ้าและฟีรอสเป็สองคนที่รู้เื่นี้ ฟีรอสพิสูจน์ว่าตนเองเป็ผู้บริสุทธิ์แล้วก็เหลือเ้าคนเดียวที่น่าสงสัย เ้าใช่ไหมที่หักหลังข้า!?"
กลอดัสคำรามด้วยความโกรธ "ฝ่าาได้โปรดระวังคำพูดด้วย! กระหม่อมจะทำเช่นนั้นไปให้มันได้ประโยชน์อะไร!"
อามอโฟสะโ "ข้าไม่รู้! เ้าคนเ้าเล่ห์อย่างเ้าคิดแผนชั่วอะไรในใจใครจะบอกได้? เ้าอาจจะเกลียดชังข้ามานานจึงอยากจะหาทางกำจัดข้าก็ได้ หรือดยุคที่ไหนอาจจะเสนอตำแหน่งให้เ้าเ้าจึงได้หักหลังข้าก็ได้ บอกมาข้าผิดหรือถูก?"
กลอดัสกุมหน้าตนเองด้วยความเ็ปและความโกรธ ไม่นึกว่าตนเองต้องมาโดนต่อยฟรีเพราะเ้าชายโง่ๆเช่นนี้เขาบอก "ฝ่าา! ลองคิดให้ดี! ถ้าหากกระหม่อมทำเื่เช่นนั้นอย่างการเอาเื่ที่เจรจาไปบอกพวกชาวเมือง เช่นนั้นมันจะไม่ทำให้กระหม่อมโดนลูกหลงไปด้วยหรือในเมื่อกระหม่อมเป็คนแนะนำแผนนี้ให้ฝ่าาเอง!"
เมื่อกลอดัสแก้ต่างแบบนี้อามอโฟสก็หน้าเบี้ยว แต่ครู่ต่อมาเขาก็ะโ "งั้นเ้าก็อาจจะได้รับข้อเสนอบางอย่างจากดยุคที่เป็ปฏิปักษ์กับข้าให้ทำเื่พวกนี้ก็ได้ไม่ใช่รึไง!? ในเมื่อมีดยุคหนุนหลังและมีตำแหน่งดีๆรอคอย ใครจะไม่อยากรับ!?"
กลอดัสพยักหน้าและยิ้มอย่างเ็า "ใช่พะย่ะค่ะ ในเมื่อมีดยุคใหญ่ๆหนุนหลังและมีตำแหน่งดีๆรอคอยเป็ใครก็คงอยากได้ แต่ว่าถ้างั้นทำไมกระหม่อมยังอยู่ที่นี่อีกในเมื่อมีตำแหน่งดีๆรอคอย?"
อามอโฟสหน้าซีด
กลอดัสกล่าวอย่างเ็า "หากกระหม่อมหักหลังฝ่าา ฝ่าาคิดว่ากระหม่อมจะอยู่รอให้ฝ่าขาทเอาตัวไปตัดหัวหรือ? หากกระหม่อมหักหลังฝ่าาจริงๆกระหม่อมไม่มานั่งทำงานอยู่แบบนี้แต่คงจะวิ่งไปหาดยุคที่เสนอตำแหน่งให้กระหม่อมไปแล้ว ฝ่าาคิดว่ากระหม่อมจะโง่ขนาดนั้นเลยอย่างนั้นหรือ?"
เพียงแค่คำอธิบายเท่านี้ก็ชี้ให้เห็นชัดว่ากลอดัสไม่ใช่คนร้าย อีกเช่นเคยอามอโฟสรู้สึกว่าตัวเองทำเื่โง่ๆไปอีกแล้วเขาสร้างความไม่พอใจให้กับคนใกล้ชิดที่สุดสองคนของตนเอง ทำให้ตอนนี้ไม่มีใครเชื่อใจเขาแล้ว อามอโฟสรู้สึกหงุดหงิดและเครียด ในเมื่อเป็แบบนี้ก็เท่ากับเขาไม่มีเบาะแสของคนร้ายเลยไม่ใช่รึยังไงกัน? แล้วใครที่หักหลังเขา!?
"บัดซบ!" อามอโฟสทนไม่ไหวสุดท้ายก็ได้แต่สบถออกมา
กลอดัสหงุดหงิดที่ถูกต่อยฟรี และหงุดหงิดที่เห็นหน้าอามอโฟสตอนนี้ ไม่อยากให้มันอยู่ที่นี่นานให้เขาคันหมัด กลอดัสเลยบอก "ฝ่าา บางทีอาจจะไม่มีใครหักหลังฝ่าาหรอกพะย่ะค่ะ ในเมื่อพวกเราเป็คนของฝ่าา จะมีใครกล้าแทงข้างหลังฝ่าาแล้วเสี่ยงตายกับการกลั้นแกล้งเล็กๆน้อยๆเช่นนี้?"
อามอโฟสกำหมัด "แล้วถ้าหากไม่ใช่พวกเ้า! แล้วมันจะเป็ใครได้เล่า! มันจะต้องมีใครสักคนหักหลังข้าเื่แบบนี้มันจึงได้เกิดขึ้นมาไม่ใช่หรือยังไงกัน!?"
กลอดัสรู้สึกเหนื่อยกับการมีผู้นำโง่ๆ เขาเลยอดทนบอก "กระหม่อมกำลังบอกว่าต่อให้จะไม่มีใครในฝ่ายท่านหักหลังท่าน เื่แบบนี้มันก็เกิดขึ้นได้อยู่ดีพะย่ะค่ะ"
อามอโฟสมองกลอดัส "เ้าหมายความว่าอย่างไร?"
กลอดัสบอก "คนที่รู้เื่เจรจาไม่ได้มีแค่คนของฝ่าาแต่ก็ยังมีคนของท่านอิชการ์กับอาโนอิทอสไม่ใช่รึยังไง? ในห้องนั้นไม่ได้มีแค่พวกท่านสามคนอยู่จริงหรือไม่? ท่านลองนึกดูให้ดีๆสิว่ามีใครอยู่ในห้องนั้นตอนเจรจาบ้าง?"
อามอโฟสรู้ว่ากลอดัสกำลังจะพูดอะไรแต่เขาบอก "แต่ท่านพี่บอกว่าอาโนอิทอสไม่มีทางเป็คนร้ายได้ งั้นคนรับใช้ของมันก็ย่อมไม่มีทางทำเื่แบบนี้ไม่ใช่หรือยังไง? ในเมื่ออาโนอิทอสไม่ได้เป็คนร้าย อาโนอิทอสก็ไม่ได้เป็คนสั่งหากไม่มีคนสั่ง คนรับใช้จะไปทำอะไรพลการเองทำไม?" เพราะว่าคำพูดของอิชการ์นั้นถูกต้องเสมอ ทำให้ทันทีที่ได้ยินว่าอาโนอิทอสไม่ใช่คนร้าย อามอโฟสจึงตัดความเป็ไปได้ทั้งหมดเกี่ยวกับข้ารับใช้ของอาโนอิทอสที่ได้ยินเื่นี้ไปและคิดว่ามีแต่ข้ารับใช้ตนเองที่เป็คนร้าย
กลอดัสบอก "จริงอยู่ว่าอาโนอิทอสอาจจะไม่ได้เป็คนบงการ แต่การที่อาโนอิทอสไม่ได้บงการก็ไม่ได้หมายความว่าข้ารับใช้คนนั้นของมันจะทำอะไรพลการเองไม่ได้นี่พะย่ะค่ะ?"
อามอโฟสอึ้ง "เ้าหมายความว่าอย่างไร?"
กลอดัสบอก "เ้านายที่ดีนั้นคือเ้านายที่สร้างความรักให้แก่ลูกน้อง ตราบใดที่เ้านายสร้างความเคารพและภักดิ์ดีให้ผู้ใต้ปกครองเพียงพอ ถึงแม้เ้านายจะไม่เอ่ยสิ่งใด ผู้ใต้ปกครองก็ยินยอมแม้กระทั้งถวายชีวิตเพื่อผลประโยชน์ของเ้านายหรือแม้กระทั้งถวายชีวิตเพื่อแก้แค้นแทนเ้านาย"
"เ้าหมายความว่า.."
กลอดัสบอก "คนร้ายก็คือข้ารับใช้ที่อยู่กับอาโนอิทอสในวันนั้นพะย่ะค่ะ"
อามอโฟสกำหมัดแน่น เมื่อรู้ตัวคนร้ายในที่สุด ดวงตาเขาเดือดพล่านด้วยความโกรธ ในเวลาต่อมา ไม่รอช้าเขานำกำลังทหารควบม้าบุกไปที่คฤหาสน์อาโนอิทอสทันที
เคล้ง!
เมื่อมาถึงอามอโฟสถีบประตูคฤหาสน์ของอาโนอิทอสแล้วบุกเข้าไปด้านใน
"ทะ ท่านอามอโฟส! มีธุระอันใดถึงได้มาที่นี่เ้าคะ?" ข้ารับใช้ที่คอยต้อนรับแขกเมื่อเห็นอามอโฟสมาพร้อมกับทหารหลายคนด้วยใบหน้าโกรธก็ทำให้เธอหวาดกลัวแล้วพยายามเข้าไปคุยกับอีกฝ่าย
อามอโฟสถาม "เ้าข้ารับใช้ที่เข้าไปในห้องประชุมกับอาโนอิทอสเมื่อวานซืนอยู่ที่ไหน!? ข้าอยากเจอตัวมัน!?"
ข้ารับใช้สาวตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก "หะ..หากท่านอามอโฟสกำลังตามหาแขกท่านนั้น กระหม่อมได้ยินว่าเขาออกจากคฤหาสน์ไปั้แ่เช้าแล้วเ้าค่ะ"
อามอโฟสตวาด "มันไปที่ไหน!?"
ข้ารับใช้สั่นกลัว เธอบอก "กระหม่อมได้ยินว่าเขาอยากได้ยามาทำน้ำหอมจึงไปเก็บกล้วยไม้ที่ป่าหลังเมืองเ้าค่ะ"
ทันทีที่ได้ตำแหน่ง อามอโฟสและทหารก็ควบม้ามุ่งไปยังที่แห่งนั้นทันที เหล่าข้ารับใช้ของอาโนอิทอสได้แต่สั่นกลัวกับที่และไม่รู้ว่านี่มันเื่อะไรกัน
ในเวลาไม่กี่ชั่วยาม อามอโฟสก็ได้นำกำลังคนของตนมาถึงป่าหลังเมืองในที่สุด ที่นี่เป็ร้างและปลอดผู้คน ในตอนแรกอามอโฟสลำบากคิดว่าจะหาทางฆ่าข้ารับใช้ของอาโนอิทอสเงียบๆไม่ให้มีใครเห็นยังไง แต่พอรู้ว่าอีกฝ่ายมาที่นี่มันก็ทำให้อามอโฟสสบายใจเพราะแบบนี้จะช่วยย่นเวลาให้อามอโฟสทรมานเ้าคนร้ายนั่นเล่นได้ง่ายขึ้น
ตรงหน้าถ้ำเดียวดายนั้นอามอโฟสเห็นม้าตัวหนึ่งมัดเชือกไว้อยู่ แสดงให้เห็นว่าเ้าคนร้ายยังอยู่ที่นี่
"พวกเ้าไปล้อมทางออกไว้ ส่วนที่เหลือไปหาตัวมัน" อามอโฟสสั่งการไป หลังจากนั้นเหล่าทหารสิบกว่านายก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน
อามอโฟสรออยู่ด้านนอกให้คนของตัวเองนำคนร้ายออกมา
เขารออยู่แบบนั้น ตอนแรกอามอโฟสคิดว่ามันจะใช้เวลาไม่นาน แต่ว่า..
ผ่านไปแล้ว 5 นาที อามอโฟสก็ยังไม่เห็นใครออกมา
หรือผ่านไปแล้ว 10 นาที อามอโฟสก็ยังไม่เห็นสัญญาณว่าจะมีใครกลับมาเร็วนี้ๆ
อามอฟอสรออยู่แบบนั้น แต่ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหนเขาก็ไม่เห็นมีใครออกมา ทหารที่เขาส่งไปก็ไม่มีใครกลับมารายงานสักคน อามอโฟสเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากลจึงเข้าไปดูด้านในด้วยตัวเอง ด้านในนี้มืดสนิททำให้มองไม่เห็นอะไร อามอโฟสเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆจนคิดว่าจะสุดปลายทางถ้ำ เพราะตรงนั้นอามอโฟสมองเห็นแสงสว่าง อามอโฟสเดินไปที่ปลายอุโมงค์ และตรงนั้นเองที่อามอโฟสพบร่างศพของทหารมากมายที่นอนตายเกลื่อนอยู่บนพื้น ใบหน้าของทหารทุกนายอามอโฟสจดจำได้ดีเพราะมันคือทหารที่อามอโฟสสั่งให้เข้ามาตอนแรก
ใบหน้าของอามอโฟสซีด
"ฝะ ฝ่าา...หนี...หนีไปขอรับ นะ นี่เป็..กับดัก--"
แผล๊ะ!
ทหารคนหนึ่งที่พยายามเตือนอามอโฟส อยู่ดีๆก็มีขวานจามเข้ามาที่หัวทำให้หัวแบะเป็สองซีก ทหารคนนั้นตายในทันที
อามอโฟสหวาดกลัวจนร่างกายแข็งทื่อไปหมด
ทันใดนั้นเอง กลุ่มชายฉกรรจ์และหญิงสาวกว่า 1500 คนนำโดยชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมหน้ากากที่อามอโฟสเห็นเมื่อวานนี้เดินออกมาตรงหน้าอามอโฟส คามิวดุสถอดหน้ากากและมองอามอโฟสด้วยรอยยิ้มเ็า "สวัสดี เ้าชายลำดับที่สอง"
อามอโฟสหน้าซีด "เ้า...เ้า คามิวดุส"
คามิวดุสแสยะยิ้ม "ดูเหมือนตัวตลกแห่งวาซิลาสจะยังไม่ลืมตัวตนของข้าไปสินะ ช่างน่ายินดีจริงๆ"
ร่างของอามอโฟสสั่นเครือพลันรู้แล้วว่าเื่ทั้งหมดเป็ฝีมือของใครและตนเองถูกวางกับดักเข้าเต็มเปา "เ้า...เ้านี่เองที่เป็ผู้ปล่อยข่าวเื่นั้นให้พวกชาวเมือง เ้าวางแผนจะทำอะไร!? คิดจะหาทางสังหารข้าอย่างนั้นหรือ!?" อามอโฟสพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
คามิวดุสหัวเราะเยาะ "ฮ่าฮ่าฮ่า สังหารเ้า? ตัวโง่งมไร้ค่าที่ไม่รู้แม้แต่คนที่ปั่นหัวตนเองมาตลอดวันเต็มทั้งๆคำตอบเฉลยให้เห็นทนโท่ เ้าตัวโง่งมที่ข้ามีโอกาสสังหารกว่าสองร้อยรอบเช่นเ้า คิดว่าข้าให้ความสำคัญกับเ้าขนาดนั้นเลยอย่างนั้นหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า อย่าตีค่าตัวเองสูงไปนัก เ้าไม่ใช่เทเซริสน้องสุดท้องหรือคลีซอส วาซิลาสบิดาชั่วของเ้าเทียบกับสองคนนั้นเ้าก็แค่คนที่ไม่สำคัญ ข้าไม่คิดจะสังหารเ้าหรอก"
อามอโฟสกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ เขาตวาด "เช่นนั้นเ้าลักพาตัวข้ามาทำไมเล่า!? เ้าคิดจะสร้างความวุ่นวายให้วาซิลาสเหมือนเมื่อ 2 ปีก่อนอีกอย่างงั้นหรือ!?"
คามิวดุสบอก "ความวุ่นวายในตอนนั้นจะไม่เกิดขึ้นเลยหากเทเซริสน้องชายสุดรักของเ้าตอบรับข้อเสนอของข้า แต่เพราะความดื้อรั้นของมันทำให้มันและเมืองของมันพบกับจุดจบ เป้าหมายของข้าเดิมทีมีเพียงแค่หัวของบิดาเ้า ลูกหลานของคลีซอสข้าไม่เคยสนใจสักนิด ไม่ว่าจะอิชการ์หรือแม้แต่เ้า"
อามอโฟสมองคามิวดุสด้วยเวงตาที่สั่นไหว "เช่นนั้นทำไม..."
เมื่อคำถามนั้นหลุดออกมา ต่อมาอามอโฟสก็เห็นแววตาของคามิวดุสเปลี่ยนเป็เ็าจับขั้วหัวใจ เสี้ยววินาทีต่อมาคามิวดุสพุ่งมาหาเขาแล้วกระชากหัวเขาอย่างแรง คามิวดุสพาเขาไปที่แม่น้ำด้านข้างแล้วกดหัวเขาให้จมลงน้ำ
"อั่ก!! อั่ก!! อั่ก!!" อามอโฟสดิ้นทุรนทุรายเพราะหายใจไม่ออก
"ขะ ขะ ข้า ปะ ปล่อย ข้าไป!" เขาพยามขอความเมตตาจากอีกฝ่ายจากใจจริง
คามิวดุสมีใบหน้าที่เ็า ไร้ความเมตตาและกดหัวอีกฝ่ายลงน้ำอย่างเ็า เขาบอก "ข้าไม่เคยหมายหัวเ้าและไม่เคยคิดจะเข้าไปยุ่งกับเื่ไร้สาระที่เ้าทำกับชีวิตไร้ประโยชน์ตัวเอง แต่ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้เ้าข่มขู่สหายของข้าเป็อันขาด ชีวิตของเ้าสำหรับข้ามันก็เล็กเท่าเมล็ดถั่วเขียวที่แสนไร้ค่า มันเล็กจ้อย ข้าสามารถกำจัดเ้าเมื่อใดก็ได้ที่ข้า้าแต่ที่ข้าปล่อยให้เ้ามีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้เพราะเ้ามันเล็กจ้อยจนไม่เป็อันตรายใดๆในแผนของข้า น้องชายเ้าฉลาดหลักแหลมและขู่จะเล่นงานอาโนอิทอสเพราะแบบนั้นมันถึงได้ตาย แต่เพราะเ้าโง่ดังนั้นข้าจึงจะเตือนเบาะๆให้เป็ข้อเตือนใจก่อนข้าจะไปจากเมืองนี้"
คามิวดุสนับ 1 ถึง 120 จากนั้นดึงหัวอามอโฟสขึ้นมา อามอโฟสดิ้นและกระอักน้ำออกมาอย่างทรมาน เขาร้องไห้ออกมา อามอโฟสมีใบหน้าที่หวาดกลัวมองคามิวดุส คามิวดุสกล่าวกับอามอโฟสอย่างเ็า "วันนี้ข้าจะสั่งสอนเ้าเบาๆให้จำ คราวหน้าถ้าไม่อยากโดนแบบวันนี้ก็อย่ายุ่งกับเพื่อนข้า"
*******
เช้าวันรุ่งขึ้น ชาวเมืองอาฟีโนทุกคนตื่นมาอย่างสดใส แต่แทนที่จะได้สูดอากาศที่สดชื่นรับเช้าแรกของวันกลับต้องใแทนเมื่อเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีสภาพถูกซ้อมปางตายและโดนเปลื้องผ้าถูกแขวนไว้ที่เสากลางเมือง ชาวเมืองทุกคนต่างตกตะลึงที่เห็นภาพนี้ เพราะชายคนนี้คือผู้ปกครองของพวกเขา เ้าชายลำดับที่สองแห่งวาซิลาส อามอโฟส!
ข่าวนี้ดังอย่างมาก ทันทีที่อิชการ์ได้ยินเขารีบควบม้าแล้วมุ่งตรงไปที่เซสตอส เขาไปที่คฤหาสน์ของอาโนอิทอสและถามหาชายคนหนึ่ง เมื่อได้ข้อมูลแล้วก็ตรงไปชั้นสองแล้วเปิดประตูออกไป อิชการ์เห็นชายคนหนึ่งในนั้น กำลังนั่งอยู่
"เ้า..." อิชการ์มีใบหน้าที่ดำมืดขณะมองอีกฝ่าย
"พาตัวมันไปหากษัตริย์!" อิชการ์สั่งการไป จากนั้นทหารหนึ่งร้อยนายก็เข้าไปคุมตัวฏคนนั้น เขาถูกคุมตัวไปกลางเมือง ท่ามกลางฝูงชน ทุกคนต่างออกมาดูใบหน้าของรองแม่ทัพแห่งกองปฏิวัติ ผู้ที่ก่อความวุ่นวายให้กับวาซิลาสมาตลอด 5 ปีนี้และผู้ที่เพิ่งจะสังหารศักดิ์ศรีของเ้าชายลำดับที่สองไป
คามิวดุส!
15K
