โจวเตี้ยนและต้วนฟานนำกำลังคนติดตามจินหยงอย่างรวดเร็ว จินหยงรับรู้ได้ว่ามีคนติดตามมาจึงรีบขึ้นไปหลบซ่อนอยู่บนเขาด้านหลังที่ตั้งของตระกูล เขารีบนำอัญมณีสีฟ้ายัดใส่มือของจินหยางพร้อมกับวางลงพื้น จินหยางรีบนำอัญมณีสีฟ้าเก็บซ่อนเอาไว้ที่ช่องลับบริเวณหัวใจ
“ลูกพ่อ เหตุการณ์ตอนนี้เริ่มไม่ดีแล้ว เ้าแอบซ่อนตัวอยู่้านี้ก่อนพ่อจะล่อพวกมันไปอีกทาง”
จินหยางพยักหน้าตอบรับ
“เ้าจงจำเหตุการณ์ครั้งนี้เอาไว้ให้ดี คนพวกนั้นอ้างตัวเป็คนดีแต่ทว่าเลวทรามยิ่งนัก เมื่อเ้าเติบใหญ่ขึ้นจงระวังคนพวกนั้นเอาไว้ให้ดี โดยเฉพาะคนสกุลถังที่แอบวางยาพิษสังหารแม่ของเ้า”
“ข้าจะจดจำเอาไว้ขอรับท่านพ่อ”
“ดี เช่นนั้นเ้าหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ก่อน ข้าไปไม่นาน”
“ระวังตัวด้วยขอรับท่านพ่อ”
จินหยงดึงมีดสั้นที่แอบซ่อนเอาไว้ที่รองเท้าขวายื่นให้แก่จินหยาง
“เก็บมันเอาไว้ลูกพ่อ รักษาตัวด้วย”
ทันทีที่จินหยางคว้ารับมีดสั้นมาถือเอาไว้ในมือ จินหยงใช้มือขวาลูบไปที่ศีรษะของบุตรชายอย่างแ่เบาด้วยความเอ็นดู หลังจากนั้นเขาก็ถีบเท้าพุ่งลงจากเขา ไม่นานโจวเตี้ยน, ต้วนฟาน และคนติดตามก็เจอตัวจินหยงที่ตั้งท่าเตรียมพร้อม ในมือถือกิ่งไม้ที่หักริดใบสร้างเป็ทวนไม้ขนาดเหมาะมือรออยู่
“เ้าไม่คิดที่จะหลบหนีแล้วอย่างนั้นรึ?”
จินหยงหาได้กล่าวสิ่งใดตอบโจวเตี้ยน เขากวัดแกว่งทวนไม้ที่ทำอย่างลวก ๆ ไปมารอบกาย
“ดี! ในเมื่อเ้าไม่คิดหลบหนี ข้าจะสังหารเ้าติดตามบิดาของเ้าไปเอง”
จิงหยงในวัยสี่สิบปีเร่งโคจรลมปราณยี่สิบปีทั่วร่างพร้อมถีบเท้าพุ่งเข้าหาโจวเตี้ยนอย่างรวดเร็ว
“มาดูกันว่าเ้าจะมีชีวิตรอดได้สักกี่ลมหายใจ”
โจวเตี้ยนหาได้เข้าปะทะชี้ดาบในมือขวาออกไป คนติดตามด้านหลังห้าคนพุ่งทะยานเข้าปะทะกับจินหยงอย่างรวดเร็ว เสียงดาบและทวนไม้ปะทะดังลั่น จินหยงใช้ทักษะวิชาทวนที่ร่ำเรียนมาต้านรับคนของโจวเตี้ยนอยู่นานเกือบครึ่งเค่อ แต่ทว่าทวนไม้ที่ทำอย่างลวก ๆ ก็ถูกฟันจนขาดเป็สองท่อน ชายผู้หนึ่งถีบเท้าขวาเข้าไปที่หน้าอกของจินหยงอย่างถนัดถนี่ เปรี้ยง! จินหยงกระเด็นไปชนกับต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง โครม! จินหยงกัดฟันกลืนเืที่อยู่ในลำคอก้มตัวม้วนหน้าหลบดาบที่ฟาดฟันเข้ามาอย่างหวุดหวิด ต้วนฟานแสยะยิ้มชักกระบี่ออกจากฝัก ถีบเท้าพุ่งเข้าหาจินหยงพร้อมกับฟาดฟันกระบี่ในมือ คมกระบี่วาดผ่านแขนซ้ายจนขาดกระเด็น จินหยงร้องออกมาด้วยความเ็ป
“ย๊ากกก!!!!!!”
ต้วนฟานสะบัดกระบี่เพื่อขจัดเืที่ติดอยู่ หลังจากนั้นเสียบกระบี่เก็บไว้ในฝัก เขาถีบเท้าขวาไปที่หน้าอกของจินหยงกระแทกลงไปนอนกับพื้น
“ก่อนที่เ้าจะตายข้าจะบอกกล่าวบางอย่างต่อเ้า พ่อบ้านไป๋ฉายที่เ้ารู้จักเป็อย่างดีนั้น เขาเป็คนวางแผนเื่เหล่านี้ทั้งหมด อีกอย่างเป็เขาเองที่เป็คนนำยาพิษจากตระกูลถังมาเพื่อวางยาสังหารภรรยาของเ้า และเมื่อเช้านี้เองเขาก็เป็คนวางยาพิษสังหารบิดาของเ้า”
จินหยงถึงกับดวงตาเบิกโพลงดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ เขาใช้มือขวาที่เหลืออยู่คว้าจับเท้าขวาของต้วนฟานเอาไว้แน่นพร้อมกับเร่งโคจรลมปราณบีบอย่างสุดกำลัง
“บัดซบ! เ้ายังมีแรงเหลืออยู่อีกรึ?”
ต้วนฟานใช้ฝักกระบี่กระแทกไปที่หัวไหล่ด้านขวา ด้วยความเ็ปจินหยงถึงกับปล่อยมือขวาจากเท้าของต้วนฟาน ต้วนฟานชักกระบี่ออกมาจากฝักอีกครั้งและแทงไปที่ลำคอของจินหยงอย่างรวดเร็ว เืสีแดงพุ่งกระฉูดออกมาจากาแ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่คิดว่าเ้าจะเสียทีให้แก่คนพิการอย่างมัน”
“หุบปากของเ้าซะโจวเตี้ยน! ให้คนของเ้านำศีรษะของมันกลับไปมอบให้แก่คุณชายยี่มู่ซะ!”
โจวเตี้ยนขมวดคิ้วเมื่อเห็นต้วนฟานก้าวเดินออกไปอีกทาง
“เ้าจะไปไหนกันต้วนฟาน?”
“ยังเหลือเด็กน้อยอีกผู้หนึ่งไม่ใช่รึ? ข้าจะตามหามันและสังหารมันซะ”
โจวเตี้ยนได้ยินเช่นนั้นถึงกับส่ายศีรษะไปมา เขานึกย้อนกลับไปยังอดีตที่ต้วนฟานยังเป็หนุ่ม เขาเคยกวาดล้างผู้คนทั้งหมู่บ้านแห่งหนึ่งในหูเป่ย์เพื่อสมสู่กับเด็กชายหลายสิบคน
“เ้ามันวิปริตต้วนฟาน”
“เหอะ! เ้าเองก็หาใช่คนดีไม่โจวเตี้ยน เ้าให้คนของเ้านำศีรษะของจินหยงกลับไปซะ ข้าใช้เวลาไม่นาน หลังจากข้าหมดสนุกกับไอ้เด็กนั่นแล้ว ข้าจะนำศีรษะของมันกลับมาให้ยี่มู่เอง”
ต้วนฟานหันไปมองคนของตนที่ยืนอยู่
“พวกเ้ากลับไปได้แล้ว อย่าให้คนที่สำนักรับรู้เด็ดขาดว่าข้ากำลังทำสิ่งใด”
ผู้ติดตามของต้วนฟานก้มคารวะอย่างพร้อมเพรียง ต้วนฟานเลียรอบริมฝีปากอย่างเ้าเล่ห์ เขาใช้มือขวาจับไปที่ความเป็ชายเขย่าไปมา หลังจากนั้นจึงถีบเท้าพุ่งทะยานออกไป หลังจากนั้นไม่นานโจวเตี้ยนได้นำกำลังคนทั้งหมดกลับไปยังตระกลูจิน เมื่อมาถึงเขามองเห็นยี่มู่ยืนคุยบางอย่างกับไป๋ฉาย ส่วนคนที่เหลือเข้าไปตรวจค้นหาบางอย่างภายในตระกูลจิน สิ่งของมากมายกระจุยกระจายเกลื่อนพื้น โจวเตี้ยนรีบให้คนของตนนำศีรษะของจินหยงมามอบให้แก่ยี่มู่
“ขอบคุณท่านเ้าสำนักโจวเตี้ยนเป็อย่างมาก”
สิ้นเสียงกล่าวยี่มู่หันไปพยักหน้าให้คนของตนที่ยืนด้านหลัง ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งรีบปลดถุงขนาดใหญ่ข้างเอวด้านขวาก้าวเดินมามอบให้แก่โจวเตี้ยน เขารีบคว้ารับเปิดถุงจ้องมองด้านในเป็ทองคำก้อนหลายร้อยก้อน
“ขอบคุณท่านยี่มู่ หากไม่มีสิ่งใดแล้วข้าขอตัวลาก่อน”
“แล้วท่านต้วนฟานไปไหนแล้วขอรับ?”
“เขาผู้นั้นกำลังไล่ล่าเด็กน้อยตระกูลจินอยู่ ท่านไม่ต้องห่วงเขาจะนำศีรษะของเด็กนั้นมาส่งมอบให้ท่านเอง”
“เป็เช่นนั้น”
ยี่มู่หันไปมองรอบด้านพร้อมกับยกยิ้ม
“เอาละ เช่นนั้นจัดการเผาทำลายที่นี่ซะ ส่วนคนที่เหลือติดตามข้าเพื่อไล่ล่าสังหารคนที่หลบหนี”
เสียงะโโห่ร้องดังลั่น ไม่นานผู้คนนับร้อยต่างพุ่งทะยานติดตามยี่มู่ออกไป เปลวเพลิงค่อย ๆ ลุกโชนเผาทำลายบ้านเรือนตระกูลจิน ควันไฟสีเทาพวยพุ่งปกคลุมไปทั่วบริเวณ ในขณะนั้นเองต้วนฟานยังคงพุ่งทะยานไปมาบนยอดกิ่งไม้เพื่อเสาะหาเด็กน้อยแต่ทว่ายังไม่มีวี่แว่วว่าจะพบเจอ เขากำหมัดทั้งสองแน่นด้วยความโกรธแค้น ทันใดนั้นเองเขาได้เหลือบไปมองเห็นควันไฟที่พวยพุ่งออกมาจากที่ตั้งของตระกูลจินจึงรีบพุ่งเข้าไปตรวจสอบ ในขณะเดียวกันจินหยางที่แอบหลบซ่อนอยู่บนเขาได้มองเห็นควันไฟเช่นกัน ด้วยความเป็ห่วงจึงตัดสินใจออกจากที่หลบซ่อนมุ่งหน้าลงเขาไปยังพื้นที่ของตระกูล เกือบครึ่งเค่อจินหยางก็ได้ปรากฏตัวที่ด้านหน้าของตระกูลสายตาจับจ้องไปยังร่างของคนผู้หนึ่งนอนจมกองเือยู่บริเวณลานด้านหน้า
“ท่านปู่!!!”
จินหยางะโอย่างสุดเสียงรีบวิ่งไปยังร่างที่นอนอยู่ ทันทีที่มองเห็นร่างของจินจวินซงที่เหลือเพียงร่างแต่ไร้ศีรษะ กลิ่นคาวเืคลุ้งไปทั่วบริเวณผสมกับกลิ่นควันจากการเผาไหม้ จินหยางจึงอ้วกออกมา เมื่อต้วนฟางพบเห็นจินหยางเขาแสยะยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ ความเป็ชายแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“ไอ้หนู ข้าไม่คิดว่าจะพบเจอเ้าอีกแล้ว ค่ำคืนนี้ข้าจะดูแลเ้าเป็อย่างดีเอง”
จินหยางรีบหันไปมองพบเจอกับต้วนฟานที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา ด้วยความใเขาถอยไปด้านหลังเหยียบเืที่ไหลนองเต็มพื้นล้มลงไป ในขณะที่ต้วนฟานโยนกระบี่ลงพื้น ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของตนโยนลงพื้นจนเหลือเพียงกางเกง จินหยางรีบตะกายถอยไปด้านหลังด้วยความหวาดกลัวไปยังร่างของผู้เป็ปู่ ต้วนฟานใช้ความว่องไวพุ่งเข้าหาพร้อมกับใช้มือซ้ายคว้าคอเสื้อของจินหยางเอาไว้ ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความสิ้นหวังขาทั้งสองเตะไปมา แต่ทว่าชายฉกรรจ์ด้านหน้ากับกำหมัดขวาแน่นยิ่งกว่าเดิมจนลมหายใจเขาเริ่มที่จะขาดห้วง ต้วนฟานแสยะยิ้มเลียริมฝีปากใช้มือขวาฉีกกระชากเสื้อของเด็กน้อยในมือ จนเสื้อผ้าที่จินหยางสวมใส่ขาดหลุดลุ่ยเผยให้เห็นผิวขาวของเด็กน้อยด้านหน้า ต้วนฟานถึงกับสูดลมหายใจด้วยความตื่นเต้น เขารีบก้มลงไปใช้มือขวาปลดเชือกที่รัดกางเกงร่วงลงพื้น เป็จังหวะเดียวกับที่จินหยางใช้มือขวาคว้าจับมีดสั้นที่แอบซ่อนไว้ตรงแขนเสื้อที่กำลังร่วงมาถือเอาไว้แน่น ทันทีที่ต้วนฟานเงยหน้าขึ้นมาจินหยางรีบแทงมีดสั้นในมือไปที่ปลายคางอย่างรวดเร็ว เืสีแดงสาดกระเซ็น ก่อนต้วนฟานจะหมดลมหายใจเขาซัดฝ่ามือซ้ายแฝงด้วยพลังปราณไปยังหน้าอกของจินหยางอย่างรวดเร็ว เปรี้ยง! อัญมณีสีฟ้าที่แอบซ่อนเอาไว้ถูกทำลายด้วยพลังฝ่ามือกลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยฝังเข้าไปในร่างกาย ทันใดนั้นเองจินหยางก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังแว่วเข้ามาในหูก่อนหมดสติ
“เปิดใช้งานนาโนเทคโนโลยีสกายเน็ตไซเบอร์ เชื่อมต่อกับสมองผู้ใช้งาน เริ่มทำการสแกนข้อมูลทางกายภาพ”
“การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์ การสแกนร่างกายเสร็จสมบูรณ์ คำเตือน! คำเตือน! พบาแบริเวณหน้าอก กระดูกหน้าอกถูกทำลาย อวัยวะภายในเสียหาย ทำการกระจายนาโนเทคโนโลยีสกายเน็ตไซเบอร์เพื่อรักษาชีวิต”
“เริ่มปรับเปลี่ยนโครงสร้างผู้ใช้งาน”
6K
