“อืม อืออ ปล่อยนะ”
ตึก
“แฮ่กๆๆ ห..หยุด..นะ”
ชายหนุ่มยังจูบเธออย่างดูดดื่มและไม่ยอมปล่อยตัวของหญิงสาวให้เป็อิสระเขายังยืนเอาแขนยันกำแพลงห้องน้ำไว้อยู่แบบนั้นพร้อมกับถามเธอซ้ำๆเดิมๆจนเธอมีเสียงเหนื่อยหอบเพราะเขาจูบเธออยู่หลายครั้ง
สิบนาทีผ่านไป
“ไอกะๆ อยู่ในห้องน้ำรึเปล่าถ้าอยู่ตอบพี่หน่อยสิ”
ตึงๆๆ
“เอ๊ะ!ใครนะ ไอกะใช่มั้ย”
พลัก!
“แฮ่กๆๆขอโทษคะพอดีประตูห้องน้ำมันไม่ค่อยดีฉันออกมาไม่ได้เลยต้องพังมัน”
“ตายจริงอย่างนั้นเหรอรีบไปหลังครัวกันดีกว่าเดี๋ยวฉันเอาผ้ามาให้เช็ดเหงื่อเดี๋ยวเธอต้องไปส่งลูกค้าขึ้นรถด้วยเห็นว่าเขามีทิปให้ด้วยนะเร็วเข้าเถอะ”
“ค่ะพี่”
ตึกๆๆๆตึกๆๆๆ
ไอกะกับพนักงานสาวรีบเดินเข้าไปห้องพักพนักงานทันทีเพื่อเช็ดเหงื่อออกไม่นานเธอก็เดินมารับเงินค่าอาหารก่อนนำเงินทอนมาให้แต่ลูกค้าก็ยื่นเงินทอนที่เหลือให้เธอทันทีและหยิบขึ้นมาแค่บิลเท่านั้นเธอที่ต้องเดินมาส่งลูกค้าขึ้นรถตามคำสั่งก็ต้องหลบหน้าผู้ชายนั้นทันที
“ครั้งหน้ารบกวนมาดูแลพวกเราอีกนะโดยเฉพาะผมที่คุณต้องบริการให้เต็มที่นี้เป็ทิปที่ผมให้”
“ฉันรับไว้ไม่ได้มันมากไป”
“แค่สองพันถือว่ายังน้อยนะครั้งหน้าอาจเยอะขึ้นก็ได้นะ แล้วเจอกันนะคุณพนักงานคนสวย”
อิตาลีที่ต้องสะดุ้งอีกครั้งเพราะชายปริศนานั้นได้มากระซิบข้างหูเธออีกครั้งก่อนขึ้นรถออกไปเธอที่อยู่เก็บของจนดึกตามเคย เธอที่ขี่มอ’ไซค์กลับบ้านทันทีพอมาถึงบ้านเธอก็อาบน้ำและล้มตัวลงนอนทันที
ไอกะพยายามข่มตานอนแต่ภาพของเขาคนนั้นก็ลอยขึ้นมาตลอดทั้งที่พึ่งเจอกันครั้งแรกเขาก็เล่นเธอซะแล้วทั้งแกล้งกันที่ร้านกาแฟแถมยังขโมยจูบแรกของเธอไปอีกคิดไปคิดมาเธอก็เผลอหลับไป
เช้าวันต่อมา
“ไอกะเช้าแล้วนะลูกวันนี้มีงานเช้าไม่ใช่เหรอ”
“ตื่นแล้วค่ะตื่นแล้วแม่กินข้าวไปก่อนเลยคะเดี๋ยวหนูรีบอาบน้ำแต่งตัวก่อน”
จุ๊บ
“ไปก่อนนะคะอย่าลืมกินข้าวเที่ยงด้วยนะคะ”
“ไอกะ ทำไมหน้าลูกดูแดงๆเป็หวัดรึเปล่าหยุดพักสักหน่อยมั้ยลูก”
“ไม่ต้องหรอกคะแม่แค่อากาศร้อนเฉยๆเองไปนะคะ”
อิตาลีที่ขี่มอ’ไซค์ไปทำงานเหมือนเดิมแต่วันนี้ระหว่างที่เดินมาพักในห้องพักพนักงานด้านหลังก็ดูเหมือนจะตาลายด้วยเธอที่นั่งพักได้สักพักก็ลุกขึ้นจะไปทำงานที่เหลือให้เสร็จเพราะวันนี้เธอได้ทำแค่ครึ่งวันเท่านั้นระหว่างที่เดินไปที่มอ’ไซค์เธอก็เกิดอาการหน้ามืด ตาลายขึ้นมากะทันหันจนล้มพิงกับมอ’ไซค์แต่ว่าชายต่างชาติคนนั้นก็เดินมาเห็นพอดีจึงพาเธอมานั่งในร้าน
กริ๊ง
“พอจะมีผ้าเย็นมั้ยครับผมขอซื้อสักผืนเดี๋ยวนี้เลยครับ”
“อ..อืออ ใครกัน”
“ผมเองคนที่คุณเกลียดไง”
“อ..ออกไปน่ะคุณมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง”
“หุบปากแล้วลุกขึ้นมาดื่มน้ำซะก่อนที่จะพูดมากไปกว่านี้”
ไอกะถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชายหนุ่มพูดดังนั้นเธอยอมรับแก้วในมือของเขามาดื่มส่วนหัวหน้าของเธอที่กำลังเดินออกมาดูอาการของลูกน้องและพูดคุยนิดหน่อยก่อนจะเดินกลับเข้าไปที่เคาน์เตอร์ดังเดิม
“ไอกะถ้าลุกไหวแล้ววันนี้ก็กลับไปนอนพักก่อนเถอะนะวันมะรืนค่อยมาทำงานเดี๋ยวผมจะแจ้งเ้าของร้านให้เองนะ”
“ขอบคุณนะคะหัวหน้าแต่ว่าไหนจะงาน่บ่ายนี้อีกเดี๋ยวหนูกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามาทำงานเลยดีกว่าคะส่วนงานพรุ่งนี้หนูจะมาทำตามปกติเหมือนเดิมไม่ต้องห่วงนะคะ หนูกลับก่อนนะคะหัวหน้าพี่ๆ”
กริ๊ง
ตึกๆๆๆ
กึก
“ปล่อยฉันขอบคุณที่ช่วยแต่เราอย่าได้เจอกันอีกเลยจะดีกว่า”
“ไม่มีทางคุณต้องเป็ของผมคนเดียวเท่านั้น”
เพี๊ยะ
“หุบปากนะ คุณกลับไปซะอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก”
ควับ
ไอกะเบือนหน้าหนีก่อนที่จะขี่มอ’ไซค์ออกไปจากหน้าร้านส่วนชายหนุ่มที่ได้แต่ยืนกัดฟันโกรธแล้วก็ยอมขึ้นรถเพื่อขับออกไปทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
บรื้นน
แกร๊ก
“กลับมาแล้วค่ะแม่”
แซ่ดดๆๆ
ตึกๆๆๆ
“แม่คะ ไอกลับมาแล้วอยู่ในบ้านรึเปล่าคะ”
ไอกะที่เดินเข้าไปในบ้านตามปกติแต่แล้วก็พบว่าแม่นั่งคุยอยู่กับน้าบีที่เป็แฟนคนใหม่ของแม่อยู่เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดแม่ก่อนเลยพร้อมกับทักทายแฟนใหม่แม่ตามปกติ
“น้าบีมาเมื่อไหร่คะแม่ไม่เห็นบอกอะไรหนูเลย”
“มาถึงตะกี้เอง น้าซื้อเค้กฝอยทองมาให้ด้วยนะอยู่ในตู้เย็นแน่ะ”
“ทั้งสองคนไปกินข้าวเที่ยงกันเถอะไอกะรีบกินข้าวกินยาน่ะจะได้มานอนพักแม่ลาเ้านายเราให้แล้วทั้งสองงานเลย”
“แต่แม่คะ...”
“เ้านายลูกบังคับให้ลูกหยุดพักงานจนกว่าจะหายสนิทไม่เกินหนึ่งอาทิตย์เข้าใจน่ะถือว่าได้พักร่างกายสักหน่อย”
“ขอบคุณค่ะแม่”
หลังจากที่ทั้งสามกินมื้อเที่ยงเรียบร้อยก็แยกย้ายกันไปนั่งเล่นกับเพื่อนบ้านส่วนไอกะก็แยกไปนอนพักทันทีจนถึง่เย็นของวัน
“อิ่มจังเลย ขอบคุณคะน้าบีไอไปกินยานอนก่อนนะคะแม่”
“ไปเถอะลูก ฝันดีนะ”
จุ๊บ
ไอกะหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่ก่อนแยกกลับบ้านไปนอนทันทีส่วนคนอื่นๆพอพูดคุยกันเสร็จก็เริ่มแยกย้ายกันไปนอนทันที
1K
