ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          หลังสถานการณ์สงบลงพวกเขาทั้งสองช่วยฮันเตอร์กลุ่มดังกล่าวอพยพพลเรือนที่ติดอยู่ออกมาได้เป็นผลสำเร็จบรรยากาศรอบ ๆ เต็มไปด้วยเสียงขอบคุณและเสียงสะอื้นของผู้รอดชีวิตที่เต็มไปด้วยความดีใจและความโล่งใจใบหน้าของพลเรือนหลายคนยังคงแสดงออกถึงความเหนื่อยล้า หวาดกลัวบางคนกอดกันแน่นขณะที่บางคนยังคงมองหาครอบครัวที่สูญหายไปเด็กเล็กบางคนถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของพ่อแม่ขณะที่บางคนยังคงร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของคนแปลกหน้าที่ช่วยดูแลพวกเขา

          ระหว่างพักฟื้นร่างกายเรย์ก็ไม่ปล่อยเวลาสูญเปล่าเขาไล่ถามหาเบาะแสของคางูยะผ่านทุกคนที่พบอย่างมีความหวัง

          “คุณเคยเห็นผู้หญิงคนนี้บ้างไหมครับ”

          เขายื่นรูปของคางูยะให้พลเรือนที่อยู่ใกล้ๆ ชายตรงหน้าส่ายหัวตอบเรย์ไม่แน่ใจว่าคนที่เขาถามอยู่นั้นนับเป็นจำนวนเท่าไหร่แล้วของวันนี้แม้จะยังไม่มีความคืบหน้า แต่ก็ไม่เคยละความพยายาม

          ขณะที่เขากำลังไล่ถามคนถัดไปได้มีชายแก่คนหนึ่งผ่านมาและเห็นรูปจึงเอ่ยทักขึ้น

          “ฉันคิดว่าเคยเห็นหน้าแม่สาวคนนี้อยู่นะพ่อหนุ่ม...แต่นั่นก็เมื่อหลายชั่วโมงที่แล้ว”

          อีกฝ่ายจำได้เพราะความสวยสง่าอันโดดเด่นไม่เหมือนใครของเธอ

          “รบกวนช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ”

          เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

          “ฉันเห็นเธอวิ่งจูงมืออยู่กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งตัวประมาณเท่านี้”

          ชายแก่คนดังกล่าวเล่าพร้อมกับทำมือวัดขนาดเทียบกับตัวเองให้ดู

          “ตอนนั้นมันวุ่นวายมากเพราะทุกคนต่างก็กำลังหนีตายจากอสุรกายพวกนั้น ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นแม่สาวคนนั้นก็คือตอนที่เธอวิ่งหลบเข้าไปอีกเส้นทางหนึ่งพร้อมกับผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ เอ่อ...ต้องขอโทษด้วยที่ฉันก็ไม่รู้อะไรมากกว่านี้”

          ที่ชายแก่จำได้ดีเพราะเธอดูสวยสง่าโดดเด่นกว่าใคร แม้จะอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย

          เรย์ค้อมหัวแสดงความขอบคุณให้กับชายตรงหน้า

          “มันช่วยผมได้มากเลยล่ะครับ”

          จนถึงตอนนี้เรย์กำลังพยายามระงับความรู้สึกกระวนกระวายใจที่เกิดขึ้นเอาไว้จากคำบอกเล่าของชายคนดังกล่าว อย่างน้อยตอนนี้ก็มั่นใจได้ว่า ช่วงแรกของวิกฤตการณ์เธอยังสามารถหลบหนีไปได้

          จากปากคำของชายคนดังกล่าวช่วยทำให้เขาใจชื้นขึ้นทันทีไม่มากก็น้อย

          ‘ที่เหลือต้องรีบแข่งกับเวลาเท่านั้น’

          เขาเคยเสียคนสำคัญเพราะความอ่อนหัดของตัวเองมาแล้วครั้งหนึ่งและเขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด

          หลังได้เบาะแสสำคัญเขารีบกลับไปสมทบกับกาโต้ ขณะที่กาโต้กำลังแนะนำเส้นทางปลอดภัยให้กับกลุ่มฮันเตอร์ซึ่งจะทำหน้าที่คุ้มกันพลเรือนเพื่อส่งต่อให้เจ้าหน้าที่เป็นลำดับถัดไป

          พวกเขาแยกตัวออกมาและมุ่งหน้าออกค้นหาต่อทันทีอย่างมีความหวัง

          04:52 AM

          “ข้อเท้าเป็นอย่างไรบ้างคะคางูยะซัง...ถ้าไม่เป็นเพราะคุณช่วยหนู—”

          อิซึมิเอ่ยถามด้วยความรู้สึกผิดจนน้ำตารื้นหลังได้เห็นรอยฟกช้ำบริเวณข้อเท้าข้างซ้ายของหญิงสาวที่ช่วยเธอไว้ เสียงของเด็กสาวสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่อาจเก็บซ่อน

          เวลานี้พวกเธอทั้งสองคนกับผู้ประสบภัยคนอื่นๆ ทั้งหมดหลายสิบชีวิต ต่างกำลังอาศัยหลบอยู่ในห้องกว้างขนาดประมาณ 900 ตารางเมตร ลักษณะของห้องนั้นเป็นห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่พื้นผิวของผนังบางส่วนถูกปกคลุมด้วยรากไม้หนาทึบที่ยึดติดอยู่ตามผนังและเพดานห้องนี้เต็มไปด้วยอุปกรณ์คอนโทรลต่าง ๆ เช่นแผงสวิตช์และปุ่มกดหลายแถวที่ดูซับซ้อนมีหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่บางจอที่ยังคงแสดงผลเป็นภาพแตก ๆ หรือมีสัญญาณขาด ๆ หายๆ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บรรยากาศในห้องนั้นทั้งมืดมัวและหนักอึ้งจากอากาศชื้นของรากไม้ที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วห้อง

          คางูยะนึกย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหลังจากแยกตัววิ่งขึ้นบันไดออกมาจากกลุ่มผู้รอดชีวิตพวกเธอได้พบเข้ากับเส้นทางอุโมงค์รถไฟลักษณะเหมือนกันไปหมดเส้นทางสลับซับซ้อนดั่งเข้าวงกตทำให้พวกเธอหลงทิศ

          ซึ่งระหว่างนั้นก็ได้พบเจอผู้ประสบภัยคนอื่นๆ ที่กำลังหนีตายเช่นเดียวกันมากมาย แต่ด้วยการถูกไล่ล่าจากพวกแมงมุมจำนวนมากทุกคนต่างไม่สามารถรวมกลุ่มกันได้นาน วิ่งแตกกระจายอย่างไร้ทิศทาง

          ท้ายที่สุดคางูยะก็ถูกความวุ่นวายนั้นเล่นงานเข้าจนได้เมื่อเธอใช้ร่างกายเข้าปกป้องอิซึมิจากคนที่พยายามวิ่งหนีเข้ามาชนจนล้มลงเธอเกือบโดนแมงมุมตัวหนึ่งจู่โจมซ้ำแต่ก็ได้อิซึมิใช้ดาบที่สะพายอยู่ด้านหลังมาตลอดจัดการลงได้ทันเวลา

          เด็กสาวช่วยประคองพาเธอฝ่าฝูงชนออกมาจนพบกับฮันเตอร์กลุ่มหนึ่งทว่าพวกเขาเองก็อยู่ในสภาพที่ไม่สู้ดีนัก ไม่รู้ว่าไปเจอเข้ากับอะไรมา เห็นได้จากบาดแผลที่มีอยู่ตามร่างกายและใบหน้าสภาพชุดเกราะป้องกันยับเยินไม่มีชิ้นดี

          ฮันเตอร์กลุ่มดังกล่าวคุ้มกันพวกเธอและผู้ประสบภัยคนอื่นๆ เข้าสู่พื้นที่ชานชาลา จนมาพบห้องที่ดูพอใช้สำหรับให้พักหลบภัยได้ชั่วคราว และบอกให้รอความช่วยเหลืออยู่ที่นี่พวกเขาจะรีบแจ้งข้อมูลส่งต่อให้ทีมของสมาพันธ์เข้ามารับตัว

          มีหลายคนโวยวายไม่พอใจที่ฮันเตอร์กลุ่มดังกล่าวจะทิ้งพวกเขาไว้แต่อีกฝ่ายก็อธิบายอย่างใจเย็นว่าทีมของตนทั้งบาดเจ็บและมีจำนวนน้อยเกินกว่าจะรับรองความปลอดภัยของทุกคนได้หากยังเดินหน้าต่อด้วยจำนวนคนที่มากขนาดนี้

          “—มันไม่หนักหนาขนาดนั้นหรอก ไม่ต้องห่วงนะคะ”

          คางูยะกล่าวพลางใช้มือลูบหัวปลอบเด็กสาวแล้วฝืนยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้

          ทันใดนั้นมีเสียงบางอย่างหนัก ๆเหมือนของตกกระทบดังขึ้นมาจากบริเวณภายนอกห้องที่พวกเขาใช้หลบภัยอซึมิผุดลุกขึ้นตั้งท่ากำดาบสองมือในสภาพตื่นตัวสายตาจับจ้องไปยังบริเวณหน้าประตูที่ถูกล็อกอย่างแน่นหนา บรรยากาศเงียบงันชวนอึดอัดทั้งหวาดระแวง เคลือบแคลงและบางเสี้ยวก็หวาดกลัว

          เมื่อผ่านไปสักพักก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทุกคนในห้องจึงค่อยคลายใจ ผ่อนปรนท่าทีตื่นตระหนกลง

          “ไม่มีอะไรแล้วนะคะพวกมันไม่รู้สึกถึงเราหรอก”

          คำพูดประโยคนี้ของอิซึมิเกิดขึ้นเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ

          แต่ว่ามีบางคนยังไม่สามารถผ่อนคลายอารมณ์ตามคำพูดนั้น

          “เฮ้นี่เด็กน้อย... เธอเองก็เป็นฮันเตอร์ด้วยใช่หรือเปล่า”

          ชายที่นั่งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจากการแต่งตัวค่อนข้างภูมิฐานน่าจะเป็นชายมีอายุพอควรและมีฐานะทางสังคมอยู่ไม่น้อย

          “ถ้าใช่แล้วยังไงคะ”

          พอถูกถามอย่างกะทันหันทำให้อิซึมิตอบกลับด้วยน้ำเสียงอึดอัดปนอารมณ์เคลือบแคลงได้ยินแบบนี้ชายคนจึงพูดต่อด้วยท่าทางโอ่อ่า ที่คงจะอวดเบ่งไปอย่างนั้นเอง

          “ถ้าอย่างนั้นออกไปดูหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้นอาจเป็นความช่วยเหลือที่ฮันเตอร์ขี้ขลาดพวกนั้นส่งมาช่วยพวกเราก็ได้...เพราะนี่มันผ่านมาตั้งหลายชั่วโมงแล้วนะที่ฉันต้องรออยู่ในนี้โดยไม่รู้อะไรข้างนอกนั่นเลย ฮันเตอร์อย่างพวกเธอมัวแต่ทำอะไรกันอยู่”

          ‘…พูดอะไรน่ะของเขาน่ะ? นี่มันเหมือนพูดกับคนรับใช้เลยนี่นา’

          เด็กสาวแสดงความไม่พอใจผ่านสีหน้า

          “แต่ตราบเท่าที่เรายังไม่รู้สถานการณ์ก็ไม่ควรจะทำเรื่องเสี่ยงให้เกิดอันตรายต่อห้องนี้นะคะด้วยความสามารถของหนูในตอนนี้ เกรงว่าจะไม่สามารถปกป้องทุกคนได้”

          อิซึมิตอบกลับอย่างมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างหลังจากได้ฟังคำพูดของคางูยะจากเรื่องที่เคยเกิดขึ้นทำนองเดียวกันก่อนหน้าทำให้เด็กสาวมีความเชื่อมั่นในตัวเองมากขึ้น

          หากเขาไว้วานด้วยท่าทีเป็นมิตรเธอคงยอมทำตามที่พูดให้ได้อยู่หรอกแต่กับคนที่ไม่รู้จักไม่เกี่ยวข้องมาพูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งจะเป็นธุระให้ก็ใช่เรื่อง

          ทว่าเหตุผลที่แน่ชัดของเด็กสาวดูท่าจะใช้กับชายคนนี้ไม่ได้ผล

          “ก็แล้วยังไงล่ะยังไงเธอก็เป็นฮันเตอร์ไม่ใช่เหรอ หรือไง... เธออยากได้ค่าจ้าง? ถ้ารอดออกไปได้ฉันจะจ่ายให้เธออย่างงามก็ได้”

          “ก็บอกแล้วไงคะว่ามันอันตรายฮันเตอร์พวกนั้นลงอาคมป้องกันกลิ่นและเสียงของพวกเราไว้ที่บานประตูหากเปิดออกมันจะเสื่อมลงได้นะคะ”

          ชายคนนั้นไม่ได้คิดจะฟังที่เด็กสาวพูดเลย

          “แต่เธอก็มีหน้าที่กำจัดภัยอันตรายของดันเจี้ยนและช่วยเหลือพวกเราอยู่แล้วนี่”

          เด็กสาวอึ้งไปเพราะไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนพูดประโยคนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย

          “—คิดอย่างนั้นอยู่ จริงหรือคะ”

          เสียงของคางูยะที่เอ่ยถามขึ้นมาบ้างอย่างราบเรียบเย็นชาจ้องมองไปที่ชายคนนั้นด้วยแววตาเย็นยะเยียบดุจแม่น้ำในฤดูหนาวจนทำให้อีกฝ่ายผวาไปเหมือนกัน แต่คำพูดไร้สติของเขายังไม่จบลงแค่นั้น

          “ก็ที่จริงพวกฮันเตอร์น่ะเป็นกลุ่มที่ทำเพื่อเงินอยู่แล้วนี่นาเพราะงั้นจะอันตรายหรือเปล่าก็ไม่เกี่ยวกันหรอก อยากได้เท่าไหร่ว่ามาเลย”

          อิซึมิทั้งโกรธทั้งตกตะลึงหนักเกินไปจนพูดอะไรไม่ออก

          เรื่องที่ชายคนนี้พูดออกมาเป็นคำพูดที่ไม่ควรเกิดขึ้น

          แต่นั่นก็คือความเป็นจริงส่วนหนึ่งผู้คนบางส่วนที่ไม่ใช่ฮันเตอร์ล้วนมีความเข้าใจแบบนี้กันมาตลอด เพราะโลกที่พวกเขาอยู่คือโลกใบเดียวกันแต่โลกที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

          “ความคิดคุณนี่น่าขยะแขยงจริงๆ เลยนะคะ”

          เมื่อได้ยินชายวัยกลางคนพูดคำพูดอันน่าสะอิดสะเอียนแบบนี้ออกมาคางูยะจึงตอกกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แฝงอารมณ์เหยียดหยามที่ซ่อนไว้ไม่มิดไร้ซึ่งอารมณ์โกรธหรือหวั่นไหว

          “พวกเขาอาจจะทำเพื่อเงินก็จริงแต่ไม่ได้มีหน้าที่ต้องมารับใช้คุณนี่คะ”

          “หา!?”

          “พวกเขาเป็นฮันเตอร์เพื่อแสวงหาความมั่งคั่งก็จริงแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหากไม่มีพวกเขาคอยช่วยกำจัดดันเจี้ยนเหล่านี้บนโลกคุณก็คงไม่มีทางได้มายืนออกคำสั่งอยู่แบบนี้หรอกค่ะ”

          รอยยิ้มเยือกเย็นสงบราบเรียบของคางูยะดูจะช่วยปรามอารมณ์ฝ่ายตรงข้ามได้

          ‘…อึก!’

          ชายคนดังกล่าวสะอึกไปด้วยคำพูดของคางูยะจนใบหน้าแดงก่ำก่อนจะหันกลับไปมองผู้คนรอบตัว ที่ใช้สายตามองดูเขาด้วยความเวทนา

          “ถ้าไม่มีใครกล้างั้นฉันไปเองพวกเขาอาจกำลังตามหาพวกเราอยู่ก็ได้ ฉันจะไม่ยอมเน่าตายอยู่ในนี้แน่”

          เขาเดินไปยังประตูอย่างไม่ยอมแพ้ในความเชื่อของตัวเอง

          “เป็นการกระทำที่ไม่ชาญฉลาดเลยนะคะข้างนอกอาจมีมอนสเตอร์รออยู่ก็ได้—!”

          อีกฝ่ายไม่คิดที่จะฟังคำพูดของอิซึมิเลยเอื้อมมือปลดล็อกเหล็กที่กั้นพร้อมกับดันประตูออกไปพบเข้ากับความว่างเปล่า

          “เหอะ! พวกเธอก็ตื่นตูมเกินเหตุ ไม่เห็นจะมีตัวอะไรอย่างที่ว่—!”

          ยังไม่ทันสิ้นเสียงประโยคสุดท้ายก็มีขาขนาดใหญ่ยื่นออกมาจู่โจมจากด้านบนเพดานตรงช่องท้องของอีกฝ่ายถูกแทงจนเป็นรูขนาดใหญ่ ลำไส้ห้อยออกมาชายคนนั้นทำได้เพียงอ้าปากพระงาบ สีหน้าว่างเปล่า ช่วยอะไรไม่ได้

          อิซึมิหัวใจหล่นวูบลงทันที

          ระหว่างที่ทุกคนกำลังรู้สึกประหวั่นพั่นพรึงกับสภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าแมงมุมยักษ์เหวี่ยงชายคนนั้นกลับเข้ามายังด้านใน ร่างตกลงบนพื้นอย่างหนักหน่วงกระอักเลือดออกมาหนัก ๆ อีกคำ ศีรษะพับงอไม่รู้เป็นหรือตายภายในห้องเกิดความโกลาหลแตกตื่น

          ด้วยพื้นที่ปิดตาย มีทางเข้าออกเดียวพวกเขาจึงไม่อาจหนีผ่านประตูที่มีเจ้านั่นขวางอยู่ได้และด้วยขนาดตัวอันใหญ่โตของมัน ก็ทำให้ไม่สามารถผ่านประตูเข้ามาได้เช่นกัน

          แมงมุมยักษ์พยายามตะเกียกตะกายผ่านเข้ามาจนผนังด้านข้างเริ่มแตกร้าวพร้อมกับแมงมุมขนาดเล็กซึ่งเล็ดลอดเข้ามาได้จำนวนหนึ่ง

          อิซึมิใช้ดาบฟันสวนจนร่างของมันขาดเป็นสองซีกพยายามไล่ฟันตัวอื่น ๆ ที่เหลือเพื่อปกป้องทุกคน

          ผู้ใหญ่คนอื่น ๆ เห็นความห้าวหาญของเด็กสาวเช่นนั้นจึงไม่อาจอยู่เฉยได้อีกต่อไปเมื่อความตายมาเยือนถึงตรงหน้าหยิบจับอะไรฟาดได้ก็หยิบจับ

          พริบตานั้นภายในห้องที่เดิมสงบเงียบมาหลายชั่วโมงพลันเดือดพล่านขึ้นมา

          อิซึมิไล่จัดการเหล่าแมงมุมตัวเล็กที่มุดผ่านเข้ามาตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อจำกัดวงแคบ และพร้อมกันนั้นก็ต้องพยายามรักษาระยะห่างระหว่างแมงมุมยักษ์ที่ลำตัวติดอยู่หน้าประตูไปด้วย

          ด้วยความอ่อนประสบการณ์ก็ทำให้มีพวกมันเล็ดลอดผ่านเด็กสาวไปบ้างแต่มันก็ถูกหยุดไว้ด้วยความช่วยเหลือจากคนอื่น ๆ

          อิซึมิต้านแมงมุมที่กรูกันเข้ามาอย่างต่อเนื่องได้เพียงครู่เดียวผนังกำแพงต่างเริ่มพังทลายฉีกออก จนร่างของแมงมุมยักษ์หลุดเข้ามาได้ถึงครึ่งลำตัว

          มันใช้ขาหน้าอันแหลมคมกวาดจู่โจมใส่เด็กสาว

          อิซึมิตั้งดาบรับสองมือทว่าด้วยกำลังภายในอันน้อยนิดเมื่อเทียบกับอีกฝ่ายทำให้เด็กสาวถูกหน้าขาของมันผลักปลิวจนตัวล้มกลิ้งไปด้านหลัง

          ท้ายที่สุดเจ้าแมงมุมยักษ์ผลักดันตัวเองเข้ามาภายในห้องกว้างได้สำเร็จเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ เปิดทางให้เหล่าลูกแมงมุมจำนวนมากไหลทะลักเข้ามา

          อิซึมิพยายามยันตัวเองขึ้นเธอเจ็บและแน่นหน้าอกเหมือนหัวใจจะวายอาการชาจากแรงกระแทกทำให้เธอไม่สามารถประคองตัวลุกขึ้นได้ทันที

          แมงมุมยักษ์ยกขาหน้าขึ้นอีกครั้งหมายเจาะทะลุกะโหลกศีรษะของเด็กสาว ขาแปดข้างมีขนยุ่บยับ ใต้ท้องมีลวดลายเป็นวง ๆเมื่ออยู่บนตัวที่มีขนาดใหญ่ก็ยิ่งแลดูน่าขยะแขยง พะอืดพะอม

          คางูยะเห็นเช่นนั้นรีบวิ่งเอาตัวเข้ามาบังร่างของอิซึมิไว้เธอทำทั้งหมดไปด้วยสัญชาตญาณ

          เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง เธอมองเห็นขาอันแหลมคมที่สะท้อนแสงสีเงินของเพียงทิ่มแทงลงมา เธอก็จะตายอยู่ตรงนี้ทันที

          ‘มันจบลงแล้ว’

          ร่างกายคางูยะหดเกร็งขึ้นมาเพื่อรอรับความเจ็บปวด...