“ไหนๆ เ้าก็เข้าห้องข้ามาแล้ว อยู่เป็เพื่อนข้าสักพักก็แล้วกัน”
“ไม่! หน้าที่ข้าคือเฝ้าเรือนของท่าน ข้าไปเฝ้าด้านนอกดีกว่า”
อู๋หยางยักไหล่ “ได้! แต่ถ้าข้าร้องเรียกก็เข้ามาดูด้วยล่ะ”
“อืม....”
ม่อชิงฉือเดินออกจากห้องของอู๋หยางแล้วงับประตูไว้ให้ ชายหนุ่มสีหน้ายุ่งยากใจ เขารู้สึกว่าพอตนเองไปยืนใกล้ๆ คนผู้นั้นแล้วอดจะเคลิบเคลิ้มมิได้ วันพรุ่งนี้เขาจำต้องไปปรึกษาหวังฮั่นเสียแล้ว
พ่อบ้านฝูที่ยืนดูอยู่ห่างออกไปเห็นเหตุการณ์แล้วถึงกับส่ายหน้า เขาไม่กล้าคาดการณ์เลยว่าม่อชิงฉือจะชอบคุณชายรองหรือไม่? พ่อบ้านรีบกลับไปหาคหบดีอู๋เพื่อรายงาน
“ช่างเถิด ขอเพียงเสี่ยวหยางยอมกลับมานอนเรือนในก็พอ มือปราบผู้นี้เ้าไปสืบพื้นเพให้ข้าอย่างละเอียดที หากว่าลูกชายข้าดื้อรั้นจะแต่งงานกับเขาให้ได้ ข้าก็จะต้องเตรียมตัวเอาไว้ก่อน”
“ขอรับ”
หวังฮั่นมองเห็นใบหน้าม่อชิงฉือดูอึมครึมดวงตาอิดโรยก็รีบฉุดกระชากลากสหายมือปราบไปยังมุมตึก
“เ้าไปอยู่คฤหาสน์สกุลอู๋เป็อย่างไรบ้าง? พวกเขาใช้งานเ้าทารุณเกินไปหรือ? เหตุใดจึงได้ดูทรุดโทรมเยี่ยงนี้?”
ม่อชิงฉือเห็นภรรยาของหัวหน้ากู้ก็ดีใจ เขารีบกระซิบขอร้องให้หวังฮั่นตามเขาไปยังมุมตึกด้านหลังเพราะมีเื่สำคัญจะปรึกษา
“ถ้าเช่นนั้นเราไปศาลาเล็กกันเถอะ ที่นั้นไม่มีคนไปแอบฟังแน่”
มือปราบหนุ่มทั้งสองเดินตามกันไปด้านหลังอาคารสำนักมือปราบ กู้เจิ้งจีที่ยืนอยู่ระเบียงมองเห็นภรรยาของตนกับรองหัวหน้าหน่วยเดินตามกันไปก็มองด้วยความสนใจ
เขาอยากรู้ว่าอู๋หยางหลอกล่อเอาม่อชิงฉือเข้าคฤหาสน์ไปได้แล้วทำอย่างไรบ้าง? แต่จะไปถามตรงๆ สหายเ้าเล่ห์อาจจะไม่ยอมบอก หัวหน้ามือปราบหวังว่าภรรยาของตนจะล้วงความลับของม่อชิงฉือมาได้
เมื่อเดินเข้าไปในศาลาเล็กริมน้ำที่อยู่ห่างจากตัวอาคารพอประมาณ มือปราบม่อรีบพูดสิ่งที่ตนพบเจอให้หวังฮั่นฟัง
“เป็ไปได้ ท่านหมออู๋ สนิทกับท่านพี่มาก เขาต้องขอให้ท่านพี่ผลักดันเ้าไปคฤหาสน์สกุลอู๋แน่ ข้าเคยได้ยินว่าคนผู้นี้เป็คนมุ่งมั่นสิ่งใดก็จะเอาให้ได้”
“ข้าผิดเอง เป็เพราะข้าเห็นแก่เงินค่าจ้างจำนวนมากจึงได้ตกปากรับคำ ไม่คิดว่าจะเป็แผนของเ้าหมอโฉดนั่น”
“หมอโฉดรึ?” หวังฮั่นขมวดคิ้ว “เขาเคยทำร้ายหรือข่มเหงเ้าเล่า ข้าพอจะรู้เื่ที่ท่านหมออู๋เป็ต้วนซิ่ว แต่ว่าคนอย่างเขามีบุรุษและสตรีชื่นชอบมากมายคงไม่รังแกเ้าหรอกกระมัง?”
“ที่ไหนกัน? เขานั่นล่ะรังแกข้า”
“ถ้าอย่างนั้นเ้าพูดมา เ้ารังแกเ้าอย่างไร?”
ม่อชิงฉือเล่าถึงคืนอัปยศที่เขาบุกเข้าไปในเรือนหลังสวนบึงหงส์ของ อู๋หยางเพราะเป็ห่วงกู้เจิ้งจีแล้วก็ถูกคนผู้นั้นปล้นจูบแรกไป จากนั้นในคืนวันแต่งงานของหัวหน้ากู้กับหวังฮั่นเขาก็ถูกปล้นจูบที่สองริมถนน
“เ้าหมอชั่ว ไม่ได้ทำแค่นี้หรอกนะ ยังฉวยโอกาสตอนที่ข้าเมา อ้างกับท่านแม่ว่าจะช่วยเช็ดตัวให้ข้า สุดท้ายเขา...เขาก็เห็นร่างกายข้าจนหมด”
“ไอหยา! ท่านหมออู๋ทำขนาดนี้แสดงว่าคงจะชอบเ้าแล้วล่ะ”
ม่อชิงฉือนิ่งอึ้ง “คุณชายรูปงามในสกุลร่ำรวยอย่างอู๋หยางน่ะหรือ? ที่จะมาชอบบุรุษธรรมดาอย่างข้า”
“ชิงฉือ ความชอบของคนเรา บางคราวไม่มีเหตุผลหรอกนะ”
ยิ่งฟัง มือปราบหนุ่มก็ยิ่งยุ่งยากใจ “แต่....แต่ข้าอยากจะแต่งงานกับสตรี มิใช่บุรุษสักหน่อย”
หวังฮั่นสบสายตาของสหายแล้วก็รู้สึกม่อชิงฉือไม่หนักแน่นในคำที่พูดออกมาเลยสักนิด ซ้ำยังมีอาการเหม่อลอยและหน้าแดงเมื่อพูดถึงอู๋หยาง
“เ้าแน่ใจในสิ่งที่พูดหรือไม่? ข้าดูอาการแล้วเ้าดูหวั่นไหวกับท่านหมออู๋อยู่ไม่น้อย”
“ไม่จริง ที่ผ่านมาเป็เพราะเ้าหมอชั่วผู้นั้นฉวยโอกาสต่างหาก”
“อืม....ถ้าอย่างนั้นเ้าตอบคำถามข้ามาตามตรง ตอนที่เขาจูบเ้า เ้าใจสั่นหวั่นไหวบ้างหรือไม่?”
“ก็...ก็มีบ้าง” คนถูกถามส่งเสียงตอบตะกุกตะกัก
“ชิงฉือ....หากว่าเ้ารู้สึกเช่นนั้นแต่ยังไม่แน่ใจ เ้าก็ต้องลองอีก คราวนี้ทำให้มากกว่าเดิม”
สายตาของม่อชิงฉือตื่นตระหนก “ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าข้าจะชอบบุรุษ เ้ายังจะให้ข้าไป...ไปทำบัดสีกับเ้าหมอบ้านั่นอีก”
“ท่านหมออู๋เป็บุรุษรูปงามยิ่งนัก หากเป็ข้าล่ะก็ ข้าไม่ปล่อยให้เขาหลุดรอดไปแน่”
“หึ! เป็เขาต่างหากที่จะไม่ปล่อยข้า เมื่อวานยังมาอาบน้ำในอ่างเดียวกันกับข้าอยู่เลย”
“อ๋า?! อาบน้ำด้วยกัน...พวกเ้าสองคนอย่างเดียวแน่หรือ?” หวังฮั่นยกมือสองข้าขึ้น เอานิ้วชี้เคาะกันด้วยความลุ้นสุดขีด
ใบหน้าของม่อชิงฉือถูกสูบฉีดสีชมพูเข้มลามไปถึงใบหู หวังฮั่นใช้นิ้วชี้จิ้มที่หน้าของสหาย
“เ้าเป็ขนาดนี้ แสดงว่าเขาชอบท่านหมออู๋เข้าให้แล้ว”
“อย่าพูดเหลวไหล! ข้าไม่เคยชอบบุรุษมาก่อน จะไปชอบเ้าหมอบ้านั่นได้อย่างไร?”
“มือปราบม่อ เ้าจะสารภาพเองหรือจะให้ข้าเค้นเ้า”
“ก็ได้ๆ เขาก็....” ประโยคต่อจากนั้น ม่อชิงฉือพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว
หวังฮั่นพยายามฟังเสียงและอ่านริมฝีปาก พอรู้ว่าม่อชิงฉือมีอาการตอบสนองทางกายต่อเรือนร่างของอู๋หยางก็ยิ้มเ้าเล่ห์
“เกือบแล้ว! เ้ากับเขาเกือบที่จะ....เฮ้อ! มาถึงขั้นนี้แล้ว ข้ารู้ว่าเ้าต้องเคยเก็บเอาเขาไปฝันถึงแน่ๆ”
ม่อชิงฉือทำตาเหลือก “เ้าก็เคยหรือ?”
“อือ แต่ก่อนข้ามาแอบดูท่านพี่ทีไรก็เก็บกลับไปฝันว่าได้นอนกอด ได้ทำอย่างว่ากับเขาทุกที”
มือปราบหนุ่มที่กำลังสับสนในตนเองหน้าเสีย ยกมือสองข้างขึ้นเป็เชิงห้ามสหายมิให้พูดต่อ
“หยุดก่อน เ้าอย่าพูดต่อ เื่นี้ขอให้ข้ากลับไปทบทวนตัวเองให้ถี่ถ้วนก่อนก็แล้วกัน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าข้าจะกลายเป็ต้วนซิ่ว”
หวังฮั่นมองดูสหายด้วยความเห็นใจ
“เอาเถิด เื่อย่างนี้ก็พูดยาก ไม่แน่ว่าเ้าอาจจะหวั่นไหวไปชั่วคราว เช่นนั้นเลิกงานแล้วข้าจะเอาตำราให้เ้าไปลองดูก็แล้วกัน”
“ตำราอันใด?”
หวังฮั่นยิ้มอายๆ ยื่นหน้าเข้ามากระซิบ “ตำราหลงหยางน่ะสิ เ้าดูแล้วเผื่อจะให้คำตอบกับตนเองได้”
วันนี้ม่อชิงฉือทำตัวติดกับหวังฮั่น หลังเลิกงานก็ยังตามคนผู้นั้นไปที่เรือนสกุลกู้เพื่อเอาตำราที่บอกกันไว้ กู้เจิ้งจีที่เดินสวนกับม่อชิงฉือหน้าประตูถึงกับขมวดคิ้ว ครั้นเข้าไปในเรือนก็อุ้มเอาหวังฮั่นเข้าไปในห้องนอน ลูบไล้กอดจูบด้วยความหึงหวง
“เหตุใดวันนี้ม่อชิงฉือต้องตามเ้าทั้งวันด้วย?”
มือปราบหนุ่มผู้บอบบางเห็นสีหน้าบึ้งตึงของสามีก็หัวเราะ ยกนิ้วขึ้นไล้ริมฝีปากของกู้เจิ้งจีเบาๆ
“สหายของท่านน่ะสิ ทำเอาสหายข้าปั่นป่วนไปหมดแล้ว”
“หือ อู๋หยางน่ะหรือ? อย่าบอกนะว่าม่อชิงฉือรู้สึกชอบเ้าหมอบ้านั่น”
“ท่านพี่ ท่านไม่ควรเรียกสหายลับหลังว่าเ้าหมอบ้านะขอรับ”
“ก็เขาบ้าจริงๆ นี่ เ้าไม่เห็นหรือว่าวิชาแพทย์ของอู๋หยางล้ำเลิศเพียงนั้นแต่กลับหมกตัวคิดค้นปรุงยาทั้งวัน ไม่ยอมรักษาผู้ใด หากว่าเขายอมเข้าวังน่าจะได้เป็หมอหลวงไปนานแล้ว”
หวังฮั่นใช้ปลายนิ้วเคาะริมฝีปากสามีเบาๆ
“คนเรามีความชอบไม่เหมือนกันนะขอรับ ท่านหมออู๋เกิดมาไม่ขาดแคลนทั้งรูปทรัพย์และเงินทอง พร้อมพรั่งด้วยคนเอาใจ ไม่จำเป็ต้องดิ้นรนไขว่คว้าสิ่งใด การปรุงยาอาจจะเป็ความสุขที่สุดของเขาแล้วก็ได้”
“อืม จริงของเ้า คนไม่ขาดแคลนมักไม่ดิ้นรน ก็คงจะเหลือแต่คนรักนี่กระมัง ที่อู๋หยางยังไม่มี”
หวังฮั่นเลิกคิ้วเอียงคออยู่ในอ้อมกอดของคนร่างใหญ่
“รูปร่างหน้าตาอย่างท่านหมออู๋ ไม่น่าจะขาดคนเข้ามาให้เลือกนะขอรับ”
“มีคนเข้ามาเยอะก็จริง ทั้งบุรุษ ทั้งสตรี แต่อู๋หยางเป็คนเื่มาก ยังไม่เคยถูกใจผู้ใดสักคน ตอนที่เขาไปหอหลบจันทร์ก็แค่ไปรักษาบุรุษข้างในนั้น หากจะหลับนอนก็มักจะเลือกคนที่เดินทางจากถิ่นอื่น”
พอพูดถึงหอหลบจันทร์ หวังฮั่นก็ทำหน้าตึง เขาเคยลอบตามกู้เจิ้งจีกับอู๋หยางเข้าไปในนั้นเพราะคิดว่าทั้งคู่จะไปหาความสำราญ
“เสี่ยวฮั่น ข้าพูดแค่นี้เ้าก็โมโหแล้ว ข้าก็ไม่เคยหลับนอนกับบุรุษในนั้นนะ ข้าแค่ตามอู๋หยางเข้าไปดูแลเขาตรวจโรคเฉยๆ”
*********************
*หอหลบจันทร์ จากเื่ “ข้าจะล่อลวงมือปราบ”
36K
