เช้าที่แสนปวดหัวมาถึง...
เบลขยับตัวเล็กน้อย หัวหนักอึ้งราวกับมีเหล็กก้อนใหญ่ทับหัวตัวเองอยู่อย่างนั้น
ผ้าห่มเนื้อเนียนลื่นไปตามผิวกายของเธอ กลิ่นลาเวนเดอร์อ่อน ๆ อบอวลอยู่รอบตัว ห้องนี้ดูสะอาดสะอ้าน ขาวเรียบ แต่ไม่ใช่ห้องของตน
เบลลืมตาขึ้น มองเพดานสีขาวที่ไม่คุ้นเคย
ที่นี่... ที่ไหน?
เบลพยายามยันตัวลุกขึ้น รู้สึกถึงเนื้อผ้าที่คลอเคลียผิวกายของเธอ เสื้อของเธอยังอยู่ครบ แต่มันหลวมผิดปกติ ราวกับมีใครบางคนช่วยถอดและสวมให้ใหม่ แต่กางเกงนี่สิ ไม่ได้ใส่เอาไว้ทั้งคืนเลยใช่ไหม
ความทรงจำล่าสุดพุ่งเข้ามาในหัว...
เธอกับเกรสอยู่ที่ร้านอาหาร... เธอรู้สึกแปลก ๆ... แล้วหลังจากนั้น... ‘บ้าเอ้ย ฉันนี่มันโง่จริง ๆ ทำอะไรลงไป!!’
"ตื่นแล้วเหรอคะ?"
เสียงหวานคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมห้องกระชากห้วงความคิดของเบลออกไปอย่างกระทันหัน
เบลสะดุ้ง หันไปมอง เห็นเกรสนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ริมหน้าต่าง ในมือถือแก้วกาแฟไว้ รอยยิ้มประหลาดฉายบนใบหน้าของเธอ
"เกรส..." เบลพยายามเรียกเสียงแหบพร่า "ฉันขอโทษ..."
เกรสลุกขึ้น เดินตรงเข้ามาใกล้ ก่อนจะโน้มตัวลง ใช้ปลายนิ้วแตะบนริมฝีปากของเบล
"เมื่อคืนคุณน่ารักมากเลยนะคะ"
เบลชะงัก รู้สึกเหมือนเืในร่างกายเย็นวาบ
"หมายความว่าไง?"
เกรสหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็ประกาย "ก็แค่... คุณอ่อนแอนิดหน่อย แถมยัง้าหนูอีกต่างหาก"
เบลมองเกรส รู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล
เมื่อคืน... เธอจำทุกอย่างได้ดี แต่แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
"เธอทำอะไรฉัน?"
เกรสยิ้ม ยกนิ้วไล้แก้มเบลก่อนกระซิบเสียงพร่า
"แล้วคุณคิดว่าเกรสทำอะไรล่ะคะ?"
เบลนั่งนิ่งอยู่นาน สายตาจ้องไปยังผ้าห่มที่คลุมร่างของตัวเอง ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับอยู่ในอก
เธอทำลงไปอีกแล้ว…
นี่ไม่ใช่ตัวเธอเลย ปกติแล้วเธอควบคุมตัวเองได้ดีเสมอ ไม่เคยปล่อยให้อารมณ์พาไปแบบนี้
แต่เมื่อคืน…
เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามเรียบเรียงความทรงจำ ทันทีที่เธอนึกย้อนถึงสายตาของเกรส น้ำเสียงยั่วเย้า คำพูดที่ท้าทาย ความรู้สึกวูบไหวในร่างกายของเธอ
เบลกำมือแน่น พยายามข่มความว้าวุ่นในใจ
"ทำไมฉันถึงปล่อยให้มันเป็แบบนี้…"
"คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?"
เสียงหวานดังขึ้นข้างหู ทำให้เบลสะดุ้ง หันไปมองเกรสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แบบเรียดได้ว่าแทบจะสิงเธออยู่แล้ว ดวงตาของเด็กสาวพราวระยับ เต็มไปด้วยความขี้เล่นและบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก
"หรือกำลังคิดถึงเมื่อคืน?" เกรสกระซิบ ก่อนจะเอียงศีรษะมองเธอ "บอกหน่อยสิคะ ว่ารู้สึกยังไง? หรือเราจะต่อกันอีกตอนเช้าก็ได้นะคะ เมื่อคืนนี้ยังไม่หนำใจเกรสเลย"
"เกรส!" เบลเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแข็ง พยายามข่มน้ำเสียงให้หนักแน่น "เมื่อคืนฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็แบบนี้!"
"แล้วทุกอย่างมันเป็ความผิดของเกรสเหรอคะ? ทั้ง ๆ ที่คุณควบคุมความ้าของตัวเองไม่ได้แท้ ๆ " เกรสยิ้ม พลางใช้นิ้วลากบนหลังมือของเบล "เราสองคนก็แค่… ปล่อยมันเป็ไปตามธรรมชาติ"
"ไม่" เบลส่ายหน้า พยายามถอยห่างจากัันั้น "ฉันแค่เมา ถ้าฉันมีสติ เื่แบบนี้ไม่มีวันเกิดขึ้นเด็ดขาด"
เกรสเลิกคิ้ว ก่อนจะหัวเราะออกมา
“เดี๋ยวก็เมาบ้างล่ะ เดี๋ยวก็พลาดบ้างล่ะ คุณไม่ยอมรับสักทีล่ะคะว่าคุณ้าหนู”
เบลได้แต่นั่งอึ้ง หรือเธอหลงกลเด็กนี่เข้าให้แล้ว
"คุณยอมรับความจริงเถอะค่ะ… เราเลยจุดที่จะถอยกลับกันได้แล้ว"
เบลนิ่งไป รู้สึกถึงคำพูดนั้นที่สะท้อนอยู่ในหัว
ใช่… เธอเลยจุดนั้นมาแล้วจริง ๆ
และนั่นแหละคือปัญหา...
เบลรีบคว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่บนปลายเตียง สวมมันอย่างลวก ๆ ก่อนจะก้มลงเก็บของที่กระจัดกระจายตามพื้น เธอไม่แม้แต่จะมองเกรสด้วยซ้ำ ใจของเธอจดจ่ออยู่แค่การออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด
แต่ทันทีที่เธอก้าวไปถึงประตู มือเรียวของเกรสกลับยื่นมาขวาง เธอยืนพิงประตูด้วยท่าทางสบาย ๆ ดวงตาคู่นั้นฉายแววเ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด
"คุณคิดว่าจะออกไปง่าย ๆ เหรอคะ?" เกรสเอียงคอเล็กน้อย ริมฝีปากหยักขึ้นเป็รอยยิ้ม
"หลีกไป เกรส" เบลพูดเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์
"ได้สิคะ" เกรสตอบรับง่ายดายจนน่าแปลกใจ "แต่มีข้อแม้"
เบลขมวดคิ้ว "อะไร?"
"จูบหนูก่อน" เกรสยกนิ้วแตะริมฝีปากตัวเอง "แค่นิดเดียว เป็การตอบแทนที่หนูดูแลคุณเมื่อคืน"
เบลชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเ็า "เกรส นี่มันไม่ตลก"
"หนูก็ไม่ได้ล้อเล่น" เกรสกอดอก ยิ้มมุมปาก "รหัสประตูมีแค่หนูที่รู้ ถ้าอยากออกไป คุณก็ต้องจูบหนูก่อน"
เบลเม้มริมฝีปากแน่น จ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อ เธอควรจะโกรธ ควรจะโมโหที่เกรสเล่นเกมแบบนี้กับเธอ แต่สิ่งที่ทำให้เธอหวั่นไหวกว่าคือสายตาท้าทายที่อีกฝ่ายมองมา มันเหมือนกับว่าเกรสกำลังสนุกกับการเห็นเธอจนมุม
เธอไม่อยากเล่นตามเกมของเด็กคนนี้เลยสักนิด แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือก...
เบลก้าวเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงจนปลายจมูกแทบแตะกัน
"แค่ครั้งเดียวนะ" เบลกระซิบ
เกรสยิ้มบาง ดวงตาเปล่งประกายอย่างพึงพอใจ "ค่ะ ครั้งเดียวก็พอ"
เบลหลับตาแน่น สูดลมหายใจเข้า ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มของอีกฝ่ายเพียงเสี้ยววินาที แล้วผละออกทันที
"พอใจหรือยัง?" เธอถามเสียงเรียบ
เกรสแตะริมฝีปากตัวเองพลางหัวเราะ "อืม… น้อยไปหน่อย แต่หนูจะปล่อยอาจารย์ไปก็ได้"
ว่าแล้วเธอก็กรอรหัสผ่านบนแผงควบคุม ประตูล็อกอัตโนมัติปลดออกพร้อมเสียง ‘ติ๊ด’
"เจอกันที่มหาวิทยาลัยนะคะ ดร. เบล"
เบลไม่แม้แต่จะตอบ เธอเปิดประตูแล้วก้าวออกไปโดยไม่หันกลับมาเลยสักนิด เธอไม่รู้เลยว่าดวงตาของเกรสยังคงจ้องตามหลังเธอไปจนสุดทาง
***
บรรยากาศในร้านอาหารญี่ปุ่นคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของแขกที่มาร่วมงานวันเกิด
น้องพลอยนั่งอยู่ตรงกลาง ล้อมรอบไปด้วยเพื่อนและคนสนิท ตาลในฐานะแฟนเ้าของวันเกิดดูแลทุกอย่างอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง ส่วนเบลและจิ้บก็ช่วยจัดการรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ทุกอย่างราบรื่น พอทุกอย่างเข้าที่ แขกทุกคนเพลิดเพลินกับอาหารและบรรยากาศ เบล ตาล และจิ้บก็ถือไวน์แก้วหนึ่งมานั่งพักที่มุมสงบของร้าน
"งานไปได้สวยนะ" จิ้บยกแก้วไวน์ขึ้นกระดก ดวงตากวาดมองบรรยากาศรอบตัว
"ก็ต้องดีสิ ลงแรงไปตั้งขนาดนี้" ตาลพูดพร้อมยิ้มบาง ดวงตาทอดมองไปยังพลอยที่กำลังหัวเราะอยู่กับกลุ่มเพื่อน
"หวานกันจังเลยนะ" เบลแซว ก่อนจะจิบไวน์ของตัวเอง
"แล้วนี่ เบลแกเป็อะไรอีกปะ เห็นดูเงียบ ๆ" จิ้บหันมาถามพลางขมวดคิ้ว
เบลชะงักเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัว "เปล่านี่ ก็แค่…เหนื่อยนิดหน่อย"
ตาลหรี่ตามองอย่างจับผิด "แน่ใจนะว่าแค่เหนื่อย? หรือว่าเมื่อคืนหนักไปหน่อย?"
คำพูดนั้นทำให้เบลชะงัก มือที่ถือแก้วไวน์ค้างไปชั่วขณะก่อนจะวางลงบนโต๊ะ
"หมายความว่าไง?"
ตาลไหวไหล่ "ฉันก็แค่เดาไปเรื่อย แกดูเหมือนคนมีเื่ให้คิดเยอะ"
เบลถอนหายใจ ไม่อยากให้เพื่อนจับผิดไปมากกว่านี้ "ก็แค่เื่งาน"
"เื่งาน? หรือเื่เด็กปีสี่ที่ชื่อเกรส?" จิ้บพูดขึ้นมาเสียงเรียบ แต่สายตาเต็มไปด้วยแววสนใจ
เบลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งทำเป็ไม่สนใจ "ทำไมจู่ ๆ ถึงถามถึงเกรส?"
"ก็เห็นวันนั้นที่ร้านอาหาร ดูเหมือนเด็กเอ็นนั่นดูจะไม่ถูกกับน้องโรสเลย" จิ้บเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะจิบไวน์ต่อ
"จริง" ตาลเสริม "ดูจากสายตากับท่าทางแล้ว ไม่ใช่แค่ไม่ถูกกันธรรมดา ดูเหมือนจะเกลียดกันเลยซ้ำ"
"หรือว่า... วันนั้นไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอกัน?" จิ้บจ้องเบลอย่างพิจารณา
เบลนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะหลบสายตา "ฉันไม่รู้เื่ของพวกเขาหรอก"
"แต่เกรสดูจะหงุดหงิดเวลาเห็นโรสเข้าใกล้แกนะ" ตาลพูดพลางยิ้มมุมปาก "ดูท่าจะไม่ใช่หึงเพราะเจอกันแค่วันนั้นวันเดียวแน่ ๆ"
"แล้วถ้าเป็อย่างนั้นจริง... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? ฉันไม่ได้เป็อะไรกับยัยเด็กนั่น" เบลถามกลับเสียงเรียบ
"อันนี้แกต้องถามตัวเองแล้วล่ะ ว่ามันเกี่ยวมั้ย" จิ้บตอบพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะรู้มากกว่าที่พูด
ตาลเหลือบมองเบล ราวกับกำลังจับสังเกต "แต่แกก็สนใจใช่มั้ย ว่าทำไมเกรสกับโรสถึงดูไม่ถูกกันขนาดนั้น?"
เบลไม่ตอบในทันที เธอรู้สึกถึงความร้อนที่ก่อตัวขึ้นในอก
"วันนั้นที่ร้านอาหาร มันไม่ใช่ครั้งแรกที่สองคนนั้นเจอกันแน่ ๆ" ตาลวิเคราะห์ต่อ "ดูจากวิธีพูดกัน แววตา สีหน้า เหมือนทะเลาะกันมานานแล้วมากกว่า"
"แต่ถ้าเป็เื่หึงหวง คงแปลกไปหน่อยนะ" จิ้บเอ่ยแทรก "ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมโรสต้องออกตัวแรงขนาดนั้น"
"หรือไม่ก็...น้องโรสยังหวงแกอยู่ปะเบล..." ตาลลากเสียง ก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่ได้้าคำตอบจริงจัง
เบลวางแก้วไวน์ลง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล เธอไม่อยากใส่ใจ ไม่อยากคิดให้มากความ แต่คำพูดของเพื่อนก็เหมือนทิ้งเชื้อไฟบางอย่างไว้ในใจ
เธอไม่ได้เป็อะไรกับเกรส ไม่ได้อยากรับรู้เื่ของโรส...
--- To Be Continue ---
479
![[ Untitled Story ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721762086_49096738.webp)
