การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

บทที่ 96 ขอทาน!

ฟุบ ฟุบ ฟุบ!
ชิว เหวินเจี้ยน และ หนี่เหยา ใช้ท่าเท้าพุ่งตรงไปยังเสียงตะโกนนั้นอย่างรวดเร็ว
‘เจอแล้ว!’
เป็น หนี่เหยา นั้นเองที่ไปถึงแล้วก็ออกหน้าในทันที “เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้นแหละ! ไม่จำเป็นที่จะต้องไปไหนทั้งนั้น!”
คนที่โดนดุด่าแต่งชุดเหมือนขอทาน เขาก็ได้หันมาทางต้นเสียง แล้วก็ได้พบกับ หนี่เหยา “ขอบ...”
แต่ทว่า ขอทานคนนั้นยังไม่ทันได้กล่าวขอบคุณ หนี่เหยาก็ได้ตะโกนแทรกขึ้นมาในทันที “พวกเจ้าที่อยู่ในห้างแห่งนี้จงฟัง ร้านค้าแห่งนี้ไม่เหมาะสมที่จะมาตั้งอยู่ในห้างขนาดใหญ่ของเมืองหลวงอันดับที่1 เนื่องจากพวกมันไม่ได้ต้อนรับลูกค้าอย่างถูกวิธี แถมยังตะโกนไล่ลูกค้าที่กำลังจะมาหาซื้อของในร้านอีก เพราะบางทีเขาอาจจะรวยล้นฟ้าก็เป็นได้ใครจะไปรู้ แถมร้านนี้ยังเป็นร้านเสื้อผ้าอีกต่างหาก ถ้าเกิดคนที่แต่งชุดเหมือนขอทานเขาอยากจะมาหาซื้อชุดหละ? พวกเจ้าคิดว่ามันไม่เลวร้ายไปหน่อยหรือ...” หนี่เหยา พูดออกมาเพื่อช่วยขอทานคนนั้น เนื่องจาก เขาตรวจสอบพลังยุทธ์ของขอทานคนนั้นมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แถมยังมีพลังที่ไม่ธรรมดาอีกด้วย เขาเป็นถึงระดับ เขตแดนวิญญาณขั้นที่9!! หนี่เหยา จึงสามารถคาดเดาได้ไม่ยากที่เขาจะมีเงินทองล้นหลามในการมาหาซื้อของในห้างที่ใหญ่ที่สุดแห่งเมืองหลวงอันดับที่1
ผู้คนที่อยู่รอบๆร้านค้าก็ต่างเกิดเสียงซุบซิบกันขึ้นมา
“นี่ๆ เจ้าคิดว่าขอทานคนนั้นมีเงินติดกระเป๋าจริงหรือเปล่า...”
“ข้าว่าบางที องค์ชายของพระราชาลำดับที่6อย่างเขา อาจจะช่วยนำเงินไปจ่ายแทนให้อย่างแน่นอน”
“ใช่ๆ ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า”
มีหรือที่ หนี่เหยาจะไม่ได้ยิน เขาที่มีพลังยุทธ์ถึงระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้น เขาสามารถได้ยินเสียงห่างออกไปได้ถึงหลายพันกิโลเมตร และนี่เป็นเพียงแค่เสียงกระซิบข้างๆหูเท่านั้นเองจะรอดพ้นไปได้อย่างไร ซึ่งแน่นอนว่าผู้คนในห้างขนาดใหญ่แห่งนี้มีพลังยุทธ์ไม่ถึงขั้น9เขตแดนวิญญาณเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่อย่างนั้นพวกเขาก็คงจะสามารถรู้สึกถึงตัวตนของชายขอทานได้ไม่ยาก
“อ...เอ่อ ขอประทานโทษด้วยนะขอรับองค์ชายหนี่เหยา แต่ทว่า ต่อให้เป็นท่านก็เถอะ ก็ไม่สามารถปิดร้านค้าของเราตามอำเภอใจได้ เนื่องจากท่านจอมมารซูหยางเป็นคนที่สร้างห้างขนาดใหญ่แห่งนี้ขึ้นมา เพื่อที่จะรองรับผู้คนจำนวนมากให้แวะมาชมสิ่งของและที่พักต่างๆได้ ในตอนที่มีงานประชุมใหญ่เกิดขึ้นทุกๆหนึ่งพันปี...” ผู้ที่กล่าวจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าของร้านแห่งนี้ ซึ่งดูเหมือนเขาจะไม่เกรงกลัวหนี่เหยาเลยด้วยซ้ำ
“นี่เจ้า!!!” หนี่เหยาถึงกับตะโกนออกมาด้วยความรู้สึกที่จะอยากสับชายตรงหน้าให้เป็นชิ้นๆ แต่ไม่ว่าจะฐานะ หรือตำแหน่ง ก็ไม่สามารถเทียบกับจอมมารซูหยางได้ นั่นจึงทำให้เขาได้แต่กำหมัดแน่นอยู่อย่างนั้น
ส่วนทางด้านของ ชิว เหวินเจี้ยน เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆกับสถานการณ์ตรงหน้า “อื้ม...หนี่เหยาเจ้าเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลมมาก และเข้าใจในสถานการณ์เป็นอย่างดี ไม่เสียแรงที่ข้ายินดีขอติดตามมาด้วยตนเอง... แต่ อีกอย่างหนึ่งที่ข้าสงสัยนั่นก็คือ สถานที่แห่งนี้เป็นเมืองหลวงของซูหยางอย่างนั้นหรือ?”
เป็นเสียงของเจ้าของร้านเสื้อผ้าสุดหรูแห่งนี้ ที่ดังขึ้นมาตอบ ชิว เหวินเจี้ยน กลับไป “ถูกต้องแล้ว สถานที่แห่งนี้เป็นใจกลางเมืองหลวงของท่านจอมมารลำดับที่1ซูหยาง! แต่ทว่าเจ้าอย่าหาว่าข้าไม่เตือนหละ ที่เจ้าพูดจาไม่เคารพท่านจอมมารสูงสุด ระวังผู้คนแถวๆนี้จะเล่นงานเจ้าจนไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย โฮ่ว โฮ่ว โฮ่ว~” ชายแก่เจ้าของร้านถึงกับตะโกนในความโง่เขลาของ ชิว เหวินเจี้ยน เนื่องจากพลังยุทธ์ของชายหนุ่มมันดูยังไงก็มนุษย์ธรรมดาชัดๆ ยังกล้าที่จะมาเอ่ยปากพูดในสถานที่แห่งนี้อีก
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า...ซูหยาง? ข้าก็คิดว่าจะเป็นใครที่ไหน ที่แท้ก็เด็กสาวข้างถนนที่ข้าเคยสั่งสอนไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ ช่างน่าขำยิ่งนักที่มันจะมีวันที่ได้ขึ้นเป็นจอมมารเหมือนคนอื่นเขาด้วย...” ชิว เหวินเจี้ยน ได้หัวเราะดังลั่น เพื่อให้รู้ว่าเขาไม่เคยเกรงกลัวจอมมารซูหยางอะไรนั่นเลยสักกะนิด แถมยังคอยตรวจสอบท่าทางของคนต่างๆอยู่ตลอดเวลา
“นี่ไอ้มนุษย์ ตาย!!!...” เป็นเสียงของผู้คนโดยรอบ ที่พวกเขาบูชาจอมมารซูหยางอย่างกับเทพเจ้า เนื่องจากพวกเขาก็คือประชากรแห่งเมืองหลวงลำดับที่1นั่นเอง
ในตอนนั้นเอง หนี่เหยาที่เคยมอง ชิว เหวินเจี้ยน ว่าเป็นพวกพ้อง ตอนนี้เขากลับคิดว่าตนเองนั้นต่ำต้อย ที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับอันตรายและความถูกต้องเท่ากับ ชิว เหวินเจี้ยน ที่พลังยุทธ์ไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่งเลยด้วยซ้ำ
ในตอนนี้เหล่าผู้คนที่เคารพเชิดชู จอมมารซูหยาง ต่างพุ่งตรงเข้ามาทาง ชิว เหวินเจี้ยน กันหมด แน่นอนว่าไม่ต่ำกว่าหลายแสนคน
“ตาย!!!”
เมื่อ หนี่เหยา เห็นดังนั้น เขาก็กำลังจะขยับตัวเข้าไปช่วย ชิว เหวินเจี้ยน ในทันที แต่ทว่า ขาของเขากลับไม่ตอบสนอง เนื่องจากความกังวลที่จะทำให้เป็นผู้ก่อกบฎของจอมมารลำดับที่1 ซึ่งต่อให้เสด็จพ่อของเขามาด้วยตนเอง ก็ไม่มีความสามารถพอ ที่จะต่อกรได้
ตู้ม~~~!!!!
การต่อสู้ของผู้คนนับแสนในแถบนั้นก่อให้เกิดฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มไปหมด ทุกคนที่กำลังมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆต่างก็อ้าปากค้างในทันที
“ป...เป็นไปไม่ได้ นี่ต้องไม่ใช่ความจริงใช่ไหม!”
“นั่นมันเขา!!”
“ทำไมถึงเข้าไปปกป้องมนุษย์คนนั้นหละ!”...ทุกคนที่ไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ และกำลังดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ต่างตะโกนออกมาด้วยท่าทีตกตะลึง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 96 ขอทาน!

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 96 ขอทาน!

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้