รุ่งอรุณทอแสงสลัวผ่านผ้าม่านเนื้อหนาสีเทาอ่อนภายในห้องนอนกว้างขวางของห้องชุดพักอาศัยสุดหรูใจกลางเมืองหลวง คารินลืมตาขึ้นมาพบกับความเงียบสงัดและอุณหภูมิอากาศที่เย็นเยียบจากระบบปรับอากาศอัจฉริยะที่ยังคงทำงานอย่างสม่ำเสมอไร้เสียงรบกวน เธอขยับกายภายใต้ผ้าห่มขนสัตว์เนื้อนุ่มละเอียดที่ภัทรกรคัดสรรมาให้ ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่เผยให้เห็นทัศนียภาพของตึกระฟ้าสลับซับซ้อนท่ามกลางสายหมอกยามเช้าและฝุ่นควันเมืองหลวง
ทุกอย่างในห้องนี้ช่างสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ และถูกจัดวางไว้อย่างเป็ระเบียบแบบแผนประดุจภาพวาดในสมุดภาพแสดงแบบตกแต่งบ้านระดับสูง ทว่าในส่วนลึกของทรวงอก คารินกลับรู้สึกได้ถึงความอึดอัดหน่วงหนักที่ยังคงเกาะกุมหัวใจของเธอไม่ยอมคลาย นับั้แ่เธอย้ายเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับชายหนุ่มผู้เป็คู่รักที่ระบบประเมินผลสัมพันธภาพยืนยันว่าเหมาะสมที่สุดถึงร้อยละเก้าสิบเก้าจุดแปด ชีวิตของเธอก็ถูกล้อมกรอบไว้ด้วยตารางเวลาและการดูแลเอาใจใส่ที่มากเกินไปจนบางครั้งทำให้เธอรู้สึกราวกับเป็เพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพงที่ถูกตั้งโชว์ไว้ในตู้กระจกนิรภัยที่หรูหรา
โทรศัพท์เคลื่อนที่อัจฉริยะบนโต๊ะข้างเตียงสั่นครืนเบาๆ คารินเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความตัวอักษรจากระบบส่งข้อความสื่อสารส่วนบุคคลของภัทรกรที่ส่งมาั้แ่เช้าตรู่เพื่อย้ำเตือนกำหนดการเดินทางในวันนี้
‘เดินทางปลอดภัยนะครับลูซี่ ผมให้คนขับรถส่วนตัวเตรียมนำทางไปส่งคุณที่จุดนัดหมาย แต่เสียดายที่วันนี้ผมมีประชุมร่วมกับคณะกรรมการฝ่ายบริหารโครงการใหม่จึงไม่สามารถเดินทางไปด้วยตัวเองได้ อย่าลืมดูแลตัวเองและสวมหน้ากากอนามัยป้องกันฝุ่นละอองด้วยนะครับ ผมรักคุณนะ’
คารินถอนหายใจยาวปนความรู้สึกผิดชั่ววูบที่แล่นพล่านเข้ามาในอก เธอพิมพ์ข้อความสั้นๆ ตอบรับกลับไปตามหน้าที่ของหญิงสาวผู้มีกิริยาเพียบพร้อม ก่อนจะค่อยๆ พยุงกายลุกจากเตียงเพื่อไปจัดการล้างหน้าแต่งกาย วันนี้เธอต้องออกเดินทางไปตรวจสอบและคัดเลือกวัสดุหินอ่อนธรรมชาติแท้ ณ คลังสินค้าในจังหวัดแถบภาคตะวันตก ซึ่งเป็งานสำคัญในฐานะที่เธอเป็ตัวแทนฝ่ายบริหารของแผนงานก่อสร้างศูนย์วิจัยข้อมูลแห่งใหม่นี้
และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด... เธอต้องเดินทางไปกับเขา... ทัตเทพ สถาปนิกผู้ออกแบบหลักของโครงการและอดีตคนรักเก่าที่เพิ่งจะจุดไฟเสน่หาร้อนแรงในความฝันและในโลกความเป็จริงให้ปะทุขึ้นมาใหม่จนเกือบทำลายตรรกะเหตุผลของเธอจนหมดสิ้น
คารินยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เธอเลือกสวมกางเกงขายาวผ้าเนื้อดีโทนสีเบจสุภาพเรียบร้อยและเสื้อผ้าฝ้ายแขนยาวสีครีมมีปกที่พับแขนขึ้นเล็กน้อย รวบผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้มขึ้นเป็มวยต่ำอย่างประณีต ปล่อยปอยผมคลอเคลียกรอบใบหน้าเรียวสวย ดวงตากลมโตคู่สวยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสีธรรมชาติอย่างเบามือที่สุดเพื่อให้ดูเรียบร้อยและภูมิฐานเหมาะสมกับตำแหน่งผู้แทนฝ่ายบริหาร ทว่าแววตาที่สะท้อนกลับมาในกระจกกลับแฝงไปด้วยความหวั่นไหวระคนเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด
เมื่อคารินก้าวลงมายังโถงต้อนรับด้านล่างของอาคารชุดพักอาศัยสุดหรู รถยนต์สัญจรส่วนตัวคันยาวหรูหราของตระกูลภัทรกรจอดรออยู่แล้วพร้อมคนขับรถในชุดเครื่องแบบสุภาพที่รีบลงมาเปิดประตูต้อนรับเธออย่างนอบน้อม รถแล่นออกจากเขตเมืองหลวงที่แสนวุ่นวายมุ่งหน้าไปยังจุดนัดหมายชานเมืองเพื่อพบกับทัตเทพตามข้อตกลงเื่งานระบบตกแต่งภายใน
ณ จุดนัดหมายริมทางชานเมืองหลวงที่คลาคล่ำไปด้วยควันรถยนต์ ยานพาหนะขับเคลื่อนสี่ล้อแบบมีกระบะท้ายคันหนาสีเข้มของทัตเทพจอดรออยู่ก่อนแล้ว สภาพภายนอกของรถกระบะคันนั้นมีร่องรอยของฝุ่นดินและการใช้งานสมบุกสมบันตามลักษณะของสถาปนิกและช่างศิลป์งานประดิษฐ์ทำมือที่ต้องลงพื้นที่ก่อสร้างอยู่เป็ประจำ ทว่าเมื่อมองลึกเข้าไปผ่านบานกระจกใส กลับพบว่าภายในห้องโดยสารได้รับการทำความสะอาดและจัดเก็บสิ่งของเป็ระเบียบเรียบร้อยเป็อย่างดี
ทัตเทพยืนพิงข้างรถยนต์กระบะคู่ใจของเขา ชายหนุ่มรูปร่างหนาบึกบึนผิวเข้มสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มแขนยาวมีปกที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเืปูดโปน กางเกงขายาวสีเข้มทำจากผ้าเนื้อหนาทนทานและรองเท้าหนังหุ้มข้อที่มีคราบละอองฝุ่นบางๆ แววตาคมเข้มดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนจ้องมองตรงมายังร่างระหงของคารินทันทีที่เธอก้าวลงมาจากรถหรูคันงาม
“คุณหนูคารินเดินทางมาถึงตรงเวลาพอดีเลยนะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยของทัตเทพเอ่ยทักทายอย่างเป็ทางการเพื่อรักษาระยะห่างต่อหน้าคนขับรถของภัทรกร ทว่าแววตาของเขากลับสะท้อนประกายความโหยหาลึกซึ้งที่ปิดกั้นอย่างไรก็ไม่มิด
“ฉันเป็ฝ่ายบริหารโครงการ ย่อมต้องรักษาเวลาเป็เื่สำคัญอยู่แล้วค่ะคุณทัตเทพ” คารินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พยายามฝืนหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำเรียกขานว่า ‘คุณหนู’ ซึ่งเป็คำล้อเลียนในอดีตที่เขาเคยใช้เรียกเธอด้วยความเอ็นดู
คนขับรถของภัทรกรโค้งศีรษะให้คาริน “คุณคารินครับ ให้ผมขับรถตามไปคอยอำนวยความสะดวกที่คลังวัสดุต่างจังหวัดไหมครับ คุณท่านสั่งไว้ว่าให้ดูแลคุณอย่างใกล้ชิดที่สุด”
คารินสบตากับทัตเทพวูบหนึ่ง ก่อนจะหันไปปฏิเสธคนขับรถด้วยรอยยิ้มสุภาพ “ไม่เป็ไรค่ะ วันนี้ต้องเข้าไปในเส้นทางขนส่งวัสดุก่อสร้างที่คับแคบและอาจจะมีฝุ่นหนาหน่วง รถคันใหญ่ของภัทรอาจจะเดินทางไม่สะดวก อีกอย่างฉันต้องคุยรายละเอียดแบบแปลนโครงสร้างกับคุณทัตเทพตลอดการเดินทางด้วย ไปรถของคุณทัตเทพจะสะดวกกว่าค่ะ คุณกลับไปเรียนภัทรเถอะว่าไม่ต้องเป็ห่วง”
หลังจากส่งคนขับรถส่วนตัวกลับไปแล้ว คารินก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับทัตเทพ ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้และเปิดประตูด้านข้างคนขับให้เธออย่างสุภาพ มือหนาประคองข้อศอกบางแ่เบาเพื่อช่วยพยุงเธอขึ้นสู่ห้องโดยสารที่ค่อนข้างสูงของรถยนต์ขับเคลื่อนสี่ล้อ คารินสะดุ้งตัวเล็กน้อยยามที่ผิวเนื้ออุ่นจากฝ่ามือหยาบกร้านของเขาััผ่านเนื้อเสื้อมีปกกระดุมหน้าบางเบา ความร้อนผ่าวแล่นพล่านจากจุดััขึ้นมาถึงพวงแก้มจนเธอต้องรีบก้าวขึ้นรถเพื่อซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อ
ทัตเทพก้าวขึ้นมานั่งประจำตำแหน่งคนขับ ปิดประตูเสียงดังแ่า ก่อนจะเอื้อมมือไปบิดกุญแจติดเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์กำลังแรงคันใหญ่ครางกระหึ่มทรงพลัง กลิ่นอายภายในรถโชยเข้ามากระทบนาสิกของคาริน มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศสังเคราะห์ราคาแพงระยับเหมือนในรถของภัทรกร แต่เป็กลิ่นไม้หอมธรรมชาติอ่อนๆ ผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และกลิ่นอายอันเป็เอกลักษณ์ประจำตัวของทัตเทพที่เธอจำได้ดีไม่มีวันลืม กลิ่นที่คอยตอกย้ำถึงวันเวลาเก่าๆ ที่เคยซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างของเขาในห้องเช่าซอมซ่ออันเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น
“พร้อมเดินทางแล้วนะลูซี่” ทัตเทพเปลี่ยนคำเรียกขานเป็ชื่อเล่นเก่าของเธออย่างไม่เป็ทางการทันทีเมื่ออยู่กันสองต่อสองในห้องโดยสารแคบๆ
“ฉันบอกให้เรียกคารินเวลาอยู่ข้างนอกไงคะทันต์” คารินแย้งเสียงเบาหวิว พลางคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย
ทัตเทพเคลื่อนรถออกสู่เส้นทางหลักพลางอมยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก “ในรถของผมก็คือพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีคนของตระกูลนั้นคอยจับตามองคุณหรอก ปล่อยตัวตามสบายถอะ วันนี้เดินทางไกลหลายชั่วโมงนะ”
รถยนต์กระบะคันหนาเคลื่อนตัวไปตามทางหลวงแผ่นดินสายหลัก ก่อนจะค่อยๆ เลี้ยวลดเข้าสู่ทางหลวงชนบทสายรองเพื่อเลี่ยงการจราจรที่ติดขัดและมุ่งหน้าสู่เขตโรงเก็บวัสดุในเขตปริมณฑลรอยต่อจังหวัดราชบุรี ทิวทัศน์รอบข้างแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ตึกปูนสูงเสียดฟ้าและเสียงแตรรถยนต์อันหนาหูในเมืองหลวงค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยท้องทุ่งนากว้างใหญ่เขียวขจีสุดลูกหูลูกตาที่สะท้อนแสงแดดยามสายระยิบระยับ
ทัตเทพเอื้อมมือไปลดกระจกหน้าต่างด้านข้างของคารินลงครึ่งหนึ่ง ลมทุ่งป่าธรรมชาติโชยพัดผ่านเข้ามาในห้องโดยสารทันที หอบเอาความเย็นตามธรรมชาติและกลิ่นอายดินหญ้าอุ่นชื้นเข้ามาแทนที่ระบบทำความเย็นในตัวรถ คารินหลับตาลงพรูลมหายใจยาว ความเหนื่อยล้าตึงเครียดที่สั่งสมมาจากการต้องรักษาภาพลักษณ์สตรีชั้นสูงไร้ที่ติสะสมมานานวันดูเหมือนจะถูกสายลมทุ่งธรรมชาตินั้นพัดพาให้เจือจางลงไปชั่วขณะ
“รู้สึกดีขึ้นไหม?” ทัตเทพถามเบาๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่เส้นทางสัญจรเบื้องหน้า “เมื่อกี้นี้ตอนที่ผมเห็นคุณลงมาจากรถหรูคันนั้น คุณดูเหนื่อยๆ หน้ากากผู้บริหารที่ใส่ไว้มันดูหนักเกินไปสำหรับไหล่บางๆ ของคุณหรือเปล่า”
คารินลืมตาขึ้นหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของทัตเทพ แสงแดดยามสายส่องกระทบใบหน้าคร้ามคมหนวดเคราสั้นระเบียบของเขาทำให้ดูดุดันแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจ “ชีวิตของฉันตอนนี้้าความเป็ระเบียบเรียบร้อยค่ะทันต์ สมการทุกอย่างมันต้องลงตัว การวางตัวให้ดีในสังคมของภัทรคือสิ่งสำคัญที่ฉันต้องรับผิดชอบ”
ทัตเทพถอนหายใจเบาๆ ปล่อยมือข้างหนึ่งจากวงล้อบังคับเลี้ยวมาแตะที่หน้าตักของเธออย่างแ่เบาเพื่อปลอบประโลม “แต่สมการเ่าั้มันทำให้ลูซี่คนเดิมของผมหายไป ห้องที่เปิดเครื่องปรับอุณหภูมิอากาศจนเย็นเฉียบที่กักขังคุณไว้มันไม่เคยทำให้คุณหัวใจเต้นแรงเลยใช่ไหม... ดูทุ่งนานั่นสิ ดอกหญ้าพวกนั้นไม่มีสมการอะไรมาควบคุมเลย แต่มันก็ยังเติบโตและงดงามตามเวลาของมันได้อย่างเสรี”
คารินมองตามมือหนาที่ทาบทับหน้าตักของเธอ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้เธอไม่คิดจะปัดป้อง เธอเบนสายตาออกไปนอกหน้าต่าง มองดูทิวทัศน์ธรรมชาติข้างทางที่เปลี่ยนไปทีละน้อย จากไร่อ้อย ไร่สับปะรด สลับกับหมู่บ้านชนบทเตี้ยๆ แสนเรียบง่าย ชาวบ้านกางร่มใบจากนั่งตกปลาอยู่ริมคลองชลประทาน เด็กๆ วิ่งเล่นกันในลานดินกว้างหน้าบ้านไม้หลังเก่า วิถีชีวิตที่เรียบง่าย ปราศจากตารางเวลาที่เคร่งครัดและเปลือกนอกอันจอมปลอม ค่อยๆ ละลายหน้ากากที่เกร็งแข็งของคารินทีละน้อย จนเธอยอมเอนแผ่นหลังบางพิงพนักเบาะปอนๆ ปล่อยให้อากาศบริสุทธิ์จากภายนอกพัดผ่านเส้นผมปลิวไสว
“ที่นี่สวยจังเลยค่ะ” คารินพึมพำ น้ำเสียงของเธออ่อนลงและดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แตกต่างจากน้ำเสียงเรียบนิ่งเป็ทางการที่ใช้ในสำนักงานใหญ่
ทัตเทพเหลือบมองคนข้างกาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดู “ใช่ไหมล่ะ ความงดงามของโลกนี้บางทีมันก็ซ่อนอยู่ในสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้นั่นแหละ วันนี้ผมจะพาคุณไปดูหินอ่อนธรรมชาติแท้ที่ไม่ได้ผ่านการขัดแต่งจนไร้ร่องรอยแร่ธาตุหรอกนะ หินอ่อนธรรมชาติที่ดีต้องสะท้อนลายแท้ที่ดินสร้างขึ้นมานับล้านปีถึงจะมีจิติญญา”
การเดินทางผ่านจังหวัดอันเงียบสงบดำเนินไปอีกเกือบสองชั่วโมง จนกระทั่งยานพาหนะขับเคลื่อนสี่ล้อเลี้ยวเข้าไปยังอาณาเขตของคลังสินค้าและโรงเก็บวัสดุก่อสร้างขนาดใหญ่ซึ่งเป็สถานที่เก็บแผ่นหินอ่อนธรรมชาติแท้ที่คัดสรรมาจากเหมืองหินชั้นดีในภาคตะวันตก
บรรยากาศภายในโรงเก็บวัสดุก่อสร้างขนาดใหญั้นกว้างขวางและหลังคามุงสังกะสีสูงลิ่ว มีละอองฝุ่นหินสีขาวลอยล่องในอากาศปะปนกับกลิ่นหิน กลิ่นดิน และกลิ่นไอน้ำชื้นจากแม่น้ำที่ไหลผ่านหลังโรงเก็บ เสียงพนักงานขับรถยกคันใหญ่กำลังจัดวางและยกย้ายแผ่นหินอ่อนแผ่นหนาพ่นเสียงกระหึ่มเป็ระยะ คารินยกมือขึ้นบังแดดที่ส่องแยงตาขณะก้าวลงจากรถ ทัตเทพรีบก้าวเข้ามาเคียงข้างและยื่นหมวกนิรภัยสีขาวสำหรับเขตก่อสร้างส่งให้เธอสวมใส่เพื่อความปลอดภัย
“ขอบคุณค่ะ” คารินรับมาสวมใส่พลางปรับสายรัดใต้คาง ทัตเทพขยับตัวเข้ามาใกล้ชิด ช่วยดึงและปรับสายรัดให้กระชับเข้าที่ นิ้วหนาขยับััโดนใต้คางมนแ่เบา ััอุ่นร้อนทำให้คารินก้มหน้าหลบสายตาคมกล้าของเขาที่ทอดมองลงมาอย่างสื่อความหมายลึกซึ้ง
“เข้าไปข้างในกันเถอะ ด้านในค่อนข้างร้อนชื้นและฝุ่นหนา ระวังพื้นดินที่เปียกปอนด้วยนะ” ทัตเทพเตือน พลางเดินนำเธอเข้าไปในเขตรอยแยกของคลังเก็บหินธรรมชาติ
ทั้งสองเดินตรวจตราและวิเคราะห์แผ่นหินอ่อนธรรมชาติแท้แผ่นหนาขนาดใหญ่จำนวนหลายสิบแผ่น ทัตเทพทำหน้าที่สถาปนิกผู้ออกแบบหลักได้อย่างยอดเยี่ยมและเป็มืออาชีพ เขาชี้แจงลวดลายและคุณสมบัติของหินอ่อนขาว ลายเส้นแร่สีเทาเข้มและริ้วสีชมพูอ่อนที่พาดผ่านราวกับสายน้ำไหล คารินกางสมุดบันทึกและตรวจสอบรายละเอียดเทียบกับแผนงานและความมั่นคงทางการเงินรวมถึงความเหมาะสมของโครงการในฐานะตัวแทนฝ่ายบริหาร
“แผ่นหินธรรมชาติแท้พวกนี้จะนำไปตกแต่งผนังห้องโถงวิจัยหลักของโครงการค่ะทันต์ ลายริ้วเส้นพวกนี้จะมีผลต่อความรู้สึกของผู้ใช้งานไหมคะ?” คารินถามขณะที่ปลายนิ้วบางลูบไล้ไปบนผิวหน้าหินอ่อนธรรมชาติที่หยาบและเย็นจัด
ทัตเทพก้าวเข้ามาประชิดเื้ัของเธอ กลิ่นอายตัวตนและลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดตรงใบหูมนของคารินจนเธอรู้สึกวูบวาบ “ลายหินธรรมชาติพวกนี้ให้ความรู้สึกดิบจริงและเป็ธรรมชาติ ลายริ้วที่คดเคี้ยวสอดประสานกันเหมือนชีวิตคนเราที่ไม่เคยเป็เส้นตรง ลูซี่... มันไม่มีตรรกะที่แน่นอนตายตัวเหมือนลายพิมพ์เลียนแบบสังเคราะห์ที่สมบูรณ์แบบแต่น่าเบื่อหรอกนะ หินแต่ละก้อน ลายแต่ละแผ่นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว... เหมือนรักแท้ที่้าความเข้าใจและการยอมรับในข้อบกพร่องของกันและกัน ไม่ใช่การเลือกคู่ครองตามคุณสมบัติการจับคู่ทางสถิติร้อยละร้อยในกระดาษรายงาน”
คารินยืนตัวแข็งทื่อ ปลายนิ้วััหินอ่อนสั่นระริก คำพูดประชดประชันแฝงความจริงใจของทัตเทพพุ่งตรงเข้าเสียดแทงจิตใจของเธอ เธอรู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงความสัมพันธ์ของเธอกับภัทรกรที่สมบูรณ์แบบจนไร้ชีวิตชีวา คารินแสร้งทำเป็หันกลับมาส่งเอกสารตรวจสอบวัสดุให้เขาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
“เรามาคุยเื่งานโครงสร้างและการคัดเลือกแผ่นหินจริงดีกว่าค่ะคุณทัตเทพ แผ่นที่สามและสี่ที่ระบุในรายการตรวจสอบมีความหนาไม่สม่ำเสมอตามมาตรฐานการยอมรับ อาจส่งผลต่อรากฐานความมั่นคงได้” คารินเอ่ยเสียงเรียบพยายามกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก
ทัตเทพสบดวงตากลมโตสั่นไหวของเธอแล้วแอบถอนหายใจเงียบๆ “รับทราบครับผู้แทนฝ่ายบริหาร ผมจะให้พนักงานคลังวัสดุคัดเลือกแผ่นใหม่ทดแทนให้ และคัดเลือกหินธรรมชาติที่สมบูรณ์ที่สุดสำหรับส่งมอบในวันพรุ่งนี้”
ทั้งสองร่วมกันทำงานตรวจสอบ คัดกรอง แยกแยะ และจดบันทึกเอกสารข้อมูลรายละเอียดงานก่อสร้างร่วมกันจนเวลาล่วงเลยไปถึงบ่ายคล้อย ละอองฝุ่นขาวจากการเจียรและตกแต่งหินอ่อนเกาะตามเสื้อผ้าฝ้ายสีครีมของคารินจนเปื้อนเลอะ ทว่าเธอกลับไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดหรือรังเกียจฝุ่นดินเ่าั้เหมือนเช่นเคย ในทางตรงกันข้าม การได้ทำงานคลุกคลีลุยงานภาคสนามจริงกับทัตเทพกลับทำให้เธอรู้สึกมีพลังและกลับมาเป็ตัวเองอีกครั้ง จิติญญาของสตรีสาวที่เคยลุยสลัมเก็บข้อมูลชุมชนสมัยเรียนกับคนรักเก่าคนนี้หวนคืนกลับมาทีละน้อย
หลังจากการยืนยันการรับมอบวัสดุแผ่นหินธรรมชาติเสร็จสิ้น ทั้งสองก้าวออกจากโรงเก็บวัสดุก่อสร้าง คารินถอดหมวกนิรภัยออกพลางยกร่างระหงบิดเนื้อตัวเพื่อคลายความเมื่อยล้า ทัตเทพยื่นขวดน้ำเย็นเฉียบให้เธอ คารินรับมาดื่มด้วยความกระหายชื่นใจ ทัตเทพใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าแต่สะอาดสะอ้านของเขาเอื้อมมือมาซับหยาดเหงื่อที่ผุดพราวตามไรผมและกรอบหน้าผากมนของคารินอย่างอ่อนโยน คารินยืนนิ่งปล่อยให้เขาเช็ดโดยไม่ขยับหนี แววตาทั้งสองประสานกันอยู่เนิ่นนานท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงกระแสน้ำพัดเบาๆ ด้านหลังคลังสินค้า
“ขอบคุณค่ะทันต์” คารินกระซิบ เสียงแ่จนลมทุ่งแทบจะกลืนหาย
“เดินทางกลับกันเถอะลูซี่ ท้องฟ้าทางทิศเหนือเริ่มดำทะมึนแล้ว พายุฤดูร้อนน่าจะกำลังตั้งเค้าเข้ามา” ทัตเทพเอ่ยพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้ากว้างที่บัดนี้ก้อนเมฆสีเทาดำขนาดมหึมากำลังก่อตัวหนาแน่นและเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมแสงแดดยามบ่ายแก่จนทัศนียภาพรอบข้างเริ่มสลัวลงอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองก้าวขึ้นรถยนต์กระบะบรรทุกสัญจรส่วนตัวและเคลื่อนตัวออกจากคลังเก็บหินธรรมชาติทันที ทว่าเพียงไม่นานหลังจากที่รถแล่นเข้าสู่เส้นทางหลวงชนบทสายรองเพื่อเตรียมตัดเข้าสู่ถนนสายหลักข้ามจังหวัด ลมพายุฤดูร้อนก็เริ่มพัดกระโชกอย่างรุนแรง ต้นไม้น้อยใหญ่ริมสองข้างทางเอนลู่ตามแรงลม ใบไม้และกิ่งไม้หักปลิวว่อนตามท้องถนน ฝุ่นดินแดงตลบอบอวลจนทัศนียภาพเริ่มมืดมิดลงประดุจยามค่ำคืน
เปรี้ยง!
เสียงสายฟ้าฟาดดังกึกก้องะเืเลื่อนลั่นจนคารินสะดุ้งตัวโยนด้วยความหวาดกลัว ทัตเทพรีบยื่นมือขวามากุมมือบางของเธอที่ประสานกันแน่นอยู่บนตักเพื่อปลอบโยน “ไม่ต้องกลัวนะลูซี่ ผมอยู่นี่แล้ว รถคันนี้โครงสร้างแข็งแรงปลอดภัยดี”
หลังจากนั้นเพียงไม่กี่อึดใจ สายฝนเม็ดหนาเท่าเมล็ดถั่วก็เริ่มร่วงกราวและกระหน่ำเทลงมาอย่างบ้าคลั่งประดุจฟ้ารั่ว เสียงสายฝนกระทบกระจกหน้ารถและตัวถังเหล็กหนาดังก้องจนแทบไม่ได้ยินเสียงพูดคุย ทัตเทพต้องเปิดที่ปัดน้ำฝนเบอร์แรงที่สุดเพื่อพยายามรักษาทัศนวิสัยการมองเห็นเบื้องหน้า ยานพาหนะแล่นผ่านแอ่งน้ำท่วมขังบนพื้นถนนลาดยางมะตอยสายแคบอย่างช้าๆ
พายุฝนกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ลมพัดกระแทกตัวรถจนสั่นคลอน คารินมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่เปียกปอนพบแต่เพียงม่านน้ำสีขาวมัวและต้นไม้ที่ลู่ลมจนแทบจะหักโค่นความรู้สึกกดดันอึดอัดโถมเข้ามาในจิตใจ ทัตเทพพยายามขับรถไต่ระดับความสูงเลาะตามเส้นทางไหล่เขาเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่เขตปริมณฑล ทว่าเมื่อรถเคลื่อนมาถึง่ทางโค้งหักศอกริมเชิงเขาข้างตลิ่งแม่น้ำ รถข้างหน้าหลายคันก็เปิดสัญญาณไฟเตือนฉุกเฉินสีส้มกะพริบระยิบระยับและหยุดนิ่งสนิทเป็แนวยาว
ทัตเทพชะลอความเร็วและหยุดห้ามล้อรถยนต์กระบะลงพลางบิดกุญแจลดกระจกลงเล็กน้อยเพื่อมองสถานการณ์ ชายหนุ่มเปิดประตูรถแล้วก้าวลงฝ่าสายฝนหนาเพื่อไปสอบถามเ้าหน้าที่อาสาสมัครกู้ภัยในชุดกันฝนสีส้มที่ยืนส่งสัญญาณห้ามรถแล่นผ่านอยู่เบื้องหน้า คารินเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างของทัตเทพที่เปียกปอนไปด้วยสายฝนด้วยความกังวลใจอย่างยิ่งยวด
ไม่กี่นาทีต่อมา ทัตเทพเปิดประตูก้าวกลับเข้ามาในรถ ร่างกายท่อนบนของเขาเปียกโชกจนผ้าฝ้ายลู่แนบเนื้อหน้าอกแกร่ง เผยให้เห็นลายกล้ามเนื้อกำยำและแผ่นหลังหนา น้ำฝนหยดจากปลายผมเข้มลงบนเบาะและพวงมาลัยรถ
“มีอะไรหรือเปล่าคะทันต์?” คารินรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าและผ้าขนหนูขนาดเล็กที่ซ่อนในช่องเก็บของหน้ารถส่งให้เขาซับน้ำฝน
ทัตเทพรับมาซับใบหน้าและลำคอคร่าวๆ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด “ทางข้างหน้าสัญจรผ่านไม่ได้แล้วครับลูซี่ เกิดดินสไลด์และดินูเาถล่มลงมาปิดกั้นเส้นทางสัญจรข้ามจังหวัดหลักทั้งหมด เสาไฟฟ้าแรงสูงหักโค่นทับขวางถนน แถมน้ำป่าจากูเากำลังไหลบ่าลงมาท่วมผิวถนนจนระนาบทางขาดลอย เ้าหน้าที่สั่งปิดถนนห้ามรถทุกชนิดผ่านและต้องรอให้พายุสงบพร้อมเครื่องจักรขนาดใหญ่มาเคลียร์ทาง ซึ่งคงใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสิบสองชั่วโมงหรืออาจจะถึงพรุ่งนี้เช้า”
“ตายจริง!” คารินใ ดวงตากลมโตฉายแววกังวลใจ “แล้วเราจะกลับกรุงเทพมหานครยังไงคะ? ภัทรต้องตามหาฉันแน่ๆ วันนี้มีนัดกินข้าวค่ำกับครอบครัวของเขาด้วย”
ทัตเทพอารมณ์ขุ่นมัวไปชั่ววูบเมื่อได้ยินชื่อคนรักใหม่ของเธอเอ่ยขึ้นท่ามกลางวิกฤตภัยธรรมชาติ ทว่าเขาก็ข่มใจสะกดความรู้สึกไว้และพูดด้วยน้ำเสียงสุขุม “ในสภาพอากาศแปรปรวนหนักและถนนหนทางพังทลายแบบนี้ ความปลอดภัยของคุณสำคัญที่สุดลูซี่ ดึงดันสัญจรถอยกลับไปทางเดิมก็น้ำท่วมสูงและอาจเกิดน้ำป่าพัดรถยนต์ลอยได้ อีกอย่าง โทรศัพท์เคลื่อนที่ของพวกเราในเขตหุบเขาที่เสาไฟฟ้าล้มแบบนี้ สัญญาณระบบสื่อสารก็คงขาดหายใช้งานไม่ได้หรอก”
คารินหยิบอุปกรณ์สื่อสารพกพาของตนเองขึ้นมาดูด้วยความร้อนรน และพบว่าสัญญาณการเชื่อมต่อเครือข่ายเป็รูปกากบาทสีแดงและขีดสัญญาณว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง เธอไม่สามารถติดต่อภัทรกรหรือส่งข้อความตัวอักษรรายงานสถานการณ์ได้เลยในขณะนี้ ความรู้สึกติดกับดักและสับสนโถมกระหน่ำเข้ามาในอกจนใบหน้าเรียวสวยเริ่มซีดเผือด
“แล้วเราจะทำอย่างไรดีคะทันต์? จะนอนในรถท่ามกลางพายุแบบนี้เหรอ?” คารินถามเสียงสั่นระริก
ทัตเทพเอื้อมมือไปบีบไหล่บางของเธออย่างหนักแน่นเพื่อสร้างความมั่นใจ “ไม่ต้องห่วงลูซี่ ห่างจากจุดนี้ไปตามทางลูกรังสายแยกริมแม่น้ำในระยะทางขับรถเพียงชั่วครู่ มีเรือนพักแรมริมตลิ่งตั้งอยู่ เป็บ้านพักตากอากาศส่วนตัวของสหายรุ่นพี่ที่เป็เ้าของธุรกิจวัสดุก่อสร้างในพื้นที่ เขาเคยจ้างผมเป็สถาปนิกออกแบบตกแต่งและควบคุมการเทปูนหล่อรากฐานปูนหนาเสริมโครงเหล็กของที่นั่นด้วยตัวเอง โครงสร้างแข็งแรงทนทานต่อแรงพายุและปัญหาน้ำท่วมแน่นอน เ้าของเขาไม่ได้อยู่ประจำแต่มีผู้ดูแลเฝ้าอยู่ และพี่เขาเคยบอกผมไว้ว่าสามารถเข้าไปพักแรมได้ทุกเมื่อหากเดินทางมาทำธุระแถวนี้”
คารินมองสบแววตาจริงจังและมั่นคงของทัตเทพ ความตระหนกใค่อยๆ สงบลงเพราะความอบอุ่นและปลอดภัยที่แผ่ออกมาจากตัวตนของชายหนุ่มตรงหน้า เธอพยักหน้ารับคำ “ตกลงค่ะทันต์ พาฉันไปที่นั่นเถอะค่ะ”
ทัตเทพติดเครื่องยนต์แล้วจับวงล้อควบคุมทิศทางอย่างมั่นคง เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวรถย้อนกลับเล็กน้อยก่อนจะสัญจรเข้าสู่ถนนลูกรังสายย่อยริมตลิ่งแม่น้ำ เส้นทางดินลูกรังที่เปียกปอนและแปรสภาพเป็โคลนเลนลื่นชื้นทำให้รถยนต์กระบะบรรทุกขับเคลื่อนสี่ล้อต้องใช้พละกำลังของเครื่องยนต์และระบบส่งกำลังขับเคลื่อนสี่ล้ออย่างเต็มพิกัด ตัวรถโยกคลอนไปมาตามหลุมบ่อดิน ทัตเทพควบคุมยานพาหนะด้วยความเชี่ยวชาญ ค่อยๆ ประคองรถฝ่ากระแสน้ำและดินโคลนที่ไหลบ่าริมทางอย่างระมัดระวังที่สุด
สายฝนยังคงตกกระหน่ำหนาเม็ด ลมพายุหอบเอาไอน้ำและกิ่งไม้กระแทกตัวรถเป็ระยะ คารินนั่งเกร็งกุมมือตัวเองแน่นลุ้นไปกับทุกเส้นทางสัญจรที่ลาดชันและเต็มไปด้วยอันตราย ทว่าเมื่อเหลือบมองทัตเทพที่ตั้งใจขับรถอย่างนิ่งสงบ ไม่มีอาการตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ความหวาดกลัวในใจของเธอก็ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกไว้วางใจลึกซึ้งที่เธอมีให้แก่เขาเสมอมาั้แ่ในอดีต
หลังจากฝ่าความมืดสลัวรำไรและลมฝนมานานกว่าครึ่งชั่วโมง ยานพาหนะขับเคลื่อนสี่ล้อของทัตเทพก็แล่นเข้ามาจอดในเขตพื้นที่สวนกว้างขวางริมตลิ่งแม่น้ำสายใหญ่ เบื้องหน้าท่ามกลางม่านฝนหนาทึบ ปรากฏเงาร่างของเรือนพักแรมริมตลิ่งสีเทาเข้มยกใต้ถุนสูงขึ้นจากแนวระเบียงระดับน้ำ อาคารมีรูปแบบสวยงามร่วมสมัย ผสมผสานโครงสร้างไม้สักเนื้อแข็งและปูนเปลือยหล่อหนาอย่างกลมกลืน ตั้งตระหง่านท้าทายสายลมพายุและกระแสน้ำเชี่ยวกรากเบื้องล่างอย่างมั่นคงปลอดภัย
ทัตเทพเลี้ยวรถเข้าไปจอดใต้ถุนอาคารไม้ ซึ่งมีเพดาน้าเป็พื้นปูนหล่อหนาแน่นแข็งแรงเพื่อบดบังสายฝนและลมพายุ ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ลง ความเงียบงันพลันครอบงำห้องโดยสารทันที เหลือเพียงเสียงเม็ดฝนตกกระทบแผ่นปูนหล่อแข็ง้าดังกึกก้องและเสียงกระแสน้ำจากแม่น้ำสายใหญ่พัดไหลเชี่ยวครวญครางอยู่ไม่ไกล
“ถึงแล้วครับลูซี่ ที่นี่ปลอดภัยดีแน่นอน” ทัตเทพเอ่ยพลางคลายเข็มขัดนิรภัยออก
คารินถอดหมวกนิรภัยวางลงบนหน้ารถ มองดูตัวบ้านพักตากอากาศริมน้ำที่แสนสงบเงียบ ตัวบ้านไม่มีไฟเปิดอยู่เนื่องจากระบบจ่ายไฟฟ้าหลักของพื้นที่ขาดข้องและดับลงเช่นกัน ทัตเทพหันไปหยิบไฟฉายขนาดใหญ่กระบอกหนาจากช่องเก็บของและร่มคันใหญ่ติดมือมาด้วย เขาเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปดึงประตูฝั่งคารินออกทันที
ชายหนุ่มกางร่มคันกว้างเพื่อบังฝนให้แก่คารินอย่างเต็มที่ ร่างระหงก้าวลงมาจากรถขยับเข้ามายืนชิดกับอกกว้างของทัตเทพเพื่อหลบสายฝนที่สาดซัดตามแรงลม ทัตเทพใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบประคองไหล่บางของเธอไว้แน่น ดึงร่างของคารินให้แนบชิดกับกายอุ่นร้อนของเขาเพื่อป้องภัยจากละอองฝนเย็นเฉียบ ทั้งสองพากันก้าวขึ้นบันไดไม้เนื้อแข็งทีละขั้นมุ่งสู่ตัวเรือนชั้นบน
เมื่อขึ้นมาถึงชานระเบียงกว้าง้าที่มุงหลังคาแ่า ทัตเทพใช้ไฟฉายส่องนำทางและเคาะประตูไม้บานใหญ่ ส่งเสียงเรียกผู้ดูแลบ้านพักตากอากาศอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนัก ชายชราผู้เฝ้าดูแลบ้านพักตากอากาศในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเรียบง่ายก็ก้าวมาเปิดประตูให้ด้วยความคุ้นเคยกับทัตเทพ ชายชราใที่เห็นสถาปนิกหนุ่มและหญิงสาวเดินทางมาท่ามกลางพายุฝนดินถล่ม จึงรีบเปิดทางให้ทั้งสองก้าวเข้าสู่ภายในอาคารและยื่นตะเกียงน้ำมันจุดไฟสว่างไสวสีเหลืองนวลให้สองดวง
“พายุฝนปีนี้ตกหนักมากจริงๆ ครับคุณทันต์ ถนนหนทางข้ามจังหวัดข้างล่างดินถล่มปูนทรุดหมดแล้ว ไฟฟ้าก็ดับยาวเลย ดีที่คุณพากันสัญจรมาพักที่นี่ได้ทันเวลา ข้างบนนี้ปลอดภัยดีครับ โครงสร้างปูนรากฐานที่คุณทันต์เทไว้แ่าไม่มีปัญหาน้ำท่วมหรือดินสไลด์แน่นอน” ชายชราผู้ดูแลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พลางส่งกุญแจห้องนอนใหญ่ชั้นบนให้ทัตเทพ “ตามสบายเลยนะครับคุณทันต์ ในครัวมีเตาเชื้อเพลิงหุงต้มถังเล็กพอต้มน้ำร้อนได้ และมีผ้าห่มสำรองในตู้ครับ ผมขอตัวลงไปดูแลเรือนพักข้างล่างก่อน”
ทัตเทพรับกุญแจและเอ่ยขอบคุณชายชราผู้ดูแลบ้านพักตากอากาศ ชายชราโค้งคำนับให้คารินและรีบเดินลงไปยังเรือนพักอาศัยส่วนตัวที่อยู่ด้านล่าง ทิ้งให้ทัตเทพและคารินอยู่ร่วมกันในห้องโถงกว้างขวางของบ้านตากอากาศริมน้ำตามลำพัง
แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่างสีนวลเหลืองอบอุ่น วูบวาบตามสายลมที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดไม้ไผ่ที่เปิดแง้มไว้ ภายในบ้านพักตากอากาศริมแม่น้ำตกแต่งอย่างประณีตเรียบง่ายด้วยเครื่องเรือนไม้สักและตั่งบุนวมหนานุ่มสีน้ำตาลธรรมชาติ กลิ่นอายของไม้สักเก่าและขี้ผึ้งขัดเงาให้ความรู้สึกสงบ ผ่อนคลาย สะอาดสะอ้าน ต่างจากความหรูหราแบบเ็ากระด้างของห้องชุดพักอาศัยสุดหรูใจกลางเมืองหลวงที่คารินเคยอยู่อาศัย
คารินยืนกอดอกตัวเองไว้แน่น เนื้อตัวของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความหนาวจากเสื้อผ้าฝ้ายสีครีมที่ชื้นน้ำฝน ละอองฝนที่สาดซัดระหว่างทางทำให้ปอยผมสีน้ำตาลเข้มเปียกชื้นลู่แนบแก้มมน ทัตเทพวางตะเกียงน้ำมันลงบนโต๊ะไม้กลมกลางห้อง หันมามองเรือนร่างบางที่กำลังยืนสั่นเทาด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ
“ลูซี่... คุณเปียกฝนตัวสั่นหมดแล้ว รีบเข้าไปอาบน้ำอุ่นเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายไข้ขึ้น” ทัตเทพเอ่ยเสียงทุ้มอ่อนโยนพลางประคองร่างของเธอเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ชั้นบน
ภายในห้องนอนใหญ่มีเตียงนอนไม้สักหลังหนาขนาดกว้างขวางตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ปูลาดด้วยผ้าปูที่นอนผ้าฝ้ายเนื้อหนาสีครีมสะอาด มีระเบียงกว้างเปิดออกไปชมทิวทัศน์แม่น้ำสายใหญ่ที่บัดนี้กระแสน้ำไหลเชี่ยวกรากมีฟองคลื่นท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกซัดกระหน่ำกระทบหลังคากระเบื้องดินเผาดังกังวานเป็จังหวะสม่ำเสมอ ทัตเทพใช้ไฟฉายส่องตรวจสอบภายในห้องน้ำและพบว่าระบบต้มน้ำร้อนด้วยเชื้อเพลิงหุงต้มยังทำงานได้ดี
“โชคดีที่ระบบต้มน้ำอุ่นที่นี่ใช้ถังเชื้อเพลิงหุงต้มต้มน้ำ ไม่ได้ใช้ไฟฟ้า คุณเข้าไปอาบน้ำชำระล้างตัวให้อุ่นก่อนนะ ในตู้เสื้อผ้ามีผ้าขนหนูสีขาวหนานุ่มและชุดคลุมอาบน้ำผ้าฝ้ายของเ้าของบ้านที่ซักสะอาดเตรียมไว้ให้แขกพักผ่อนอยู่ ใช้เปลี่ยนก่อนได้เลย” ทัตเทพชี้แจงพลางเปิดตู้เสื้อผ้าไม้หยิบชุดคลุมและผ้าขนหนูหนานุ่มส่งให้เธอ
คารินรับผ้าขนหนูมาบีบไว้แน่น แววตาสั่นระริกมองทัตเทพที่เปียกปอนไม่แพ้กัน เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มจนแนบไปกับผิวกาย เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายอันล่ำสันแข็งแกร่งอย่างชัดเจน “แล้วคุณล่ะคะทันต์? คุณก็เปียกไปทั้งตัวเหมือนกันนะ”
ทัตเทพบดรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนส่งให้เธอ “ผมเป็ผู้ชายตัวหนาแข็งแรง ตากฝนแค่นี้ไม่เป็ไรหรอก เดี๋ยวผมจะลงไปต้มน้ำสมุนไพรอุ่นๆ ที่เตรียมไว้ในรถและขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำด้านนอกส่วนกลาง คุณจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเถอะ”
ทัตเทพเดินออกไปปิดประตูห้องนอนให้คารินอย่างสุภาพ ปล่อยให้เธออยู่ตามลำพังในห้องนอนกว้างขวาง คารินถอนหายใจยาว วางอุปกรณ์สื่อสารพกพาที่ไร้สัญญาณไร้ประโยชน์ลงบนโต๊ะเครื่องแป้งไม้ ค่อยๆ ปลดหมุดมวยผมปล่อยผมยาวสยายเต็มหลัง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าฝ้ายและกางเกงที่ชื้นแฉะออกทีละชิ้น ผิวกายเนียนละเอียดลออขาวนวลล้อแสงตะเกียงน้ำมันสั่นไหวยามที่เธอสาวเท้าก้าวเข้าสู่ห้องน้ำอุ่น
กระแสน้ำอุ่นจากฝักบัวพรมรดลงบนร่างบาง คารินหลับตาลงปล่อยให้น้ำร้อนชะล้างคราบฝุ่นหินอ่อนและละอองดินแดงป่า พร้อมทั้งพยายามชะล้างความตึงเครียดสับสนในหัวใจทิ้งไปกับสายน้ำ ััอุ่นร้อนของน้ำทำให้เืลมในกายหมุนเวียน พวงแก้มและผิวกายเนียนซับสีระเรื่ออุ่นซ่าน เธอเริ่มรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานานหลายสัปดาห์ในกรงทองของภัทรกร ที่นั่นทุกอย่างเพียบพร้อมแต่แห้งแล้งและหนาวเหน็บ ทว่าที่นี่... ท่ามกลางป่าเขา พายุฝนกระหน่ำ และไร้ไฟฟ้าใช้อำนวยความสะดวก เธอกลับรู้สึกถึงจิติญญาและความมีชีวิตชีวาของตัวเองที่หวนคืนกลับมาเพราะมีเงาร่างอบอุ่นของชายหนุ่มอดีตคนรักคอยปกป้องคุ้มครองอยู่ใกล้ชิด
เมื่อคารินอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำผ้าฝ้ายหนานุ่มสีขาวครีมที่ยาวคลุมเข่า มัดสายรัดเอวไว้อย่างแ่า ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมยาวสลวยจนหมาด กลิ่นสบู่อ่อนๆ ปะปนกลิ่นไม้หอมตามผิวกายสะอาดสะอ้านทำให้เธอดูงดงามน่าทะนุถนอมประดุจดอกกุหลาบที่เพิ่งผ่านหยาดฝนป่า
เธอก้าวเปิดประตูห้องนอนออกมาพบกับทัตเทพที่ยืนรออยู่บริเวณหน้าห้องโถงกว้าง ชายหนุ่มเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อบางสีเทาอ่อนและกางเกงขายาวผ้าฝ้ายสีทึบดูสบายๆ ผมหยักศกเข้มของเขาเปียกชื้นเล็กน้อยจากการอาบน้ำเช่นกัน ในมือหนาทั้งสองกุมแก้วดินเผาบรรจุน้ำสมุนไพรอุ่นร้อนส่งควันฉุยกลิ่นหอมกรุ่นของขิงสมุนไพรร้อนๆ
“ดื่มน้ำขิงอุ่นๆ สักหน่อยนะลูซี่ จะช่วยขับไล่ความหนาวเย็นในกายได้ดี” ทัตเทพยื่นแก้วดินเผาส่งให้เธอ
คารินรับแก้วมาประคองไว้ ความร้อนจากแก้วดินเผาส่งผ่านฝ่ามือบางทำให้อุ่นวาบไปถึงหัวใจ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ยาวตั่งบุนวมหนานุ่มริมหน้าต่างระเบียงกว้าง โดยมีทัตเทพนั่งลงเคียงข้างในระยะห่างที่เหมาะสม ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างชมม่านฝนพายุที่ยังคงตกกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งภายนอก แสงฟ้าแลบแปลบปลาบเป็ระยะเผยให้เห็นสายน้ำในแม่น้ำเบื้องล่างที่ไหลบ่ารุนแรงพัดพาเศษไม้กิ่งไม้ลอยละลิ่วไปตามกระแส
“พายุข้างนอกน่ากลัวจังเลยนะคะ” คารินเอ่ยเสียงเบาพลางจิบน้ำขิงรสเผ็ดร้อนปนหวานจางๆ
“พายุธรรมชาติมักจะรุนแรงและคาดเดาไม่ได้แบบนี้แหละลูซี่” ทัตเทพเอ่ยพลางเอนหลังพิงตั่งบุนวม “แต่มันก็ทำหน้าที่ของมันตามธรรมชาติ คือการชะล้างสิ่งเก่าๆ ปัดเป่าฝุ่นละอองที่ค้างคาให้หมดสิ้นไป พอเช้าวันใหม่พายุสงบลง เราจะได้เห็นป่าที่เขียวขจีและแม่น้ำที่สะอาดใสขึ้น... เหมือนหัวใจคนเรา บางทีก็ต้องยอมปล่อยให้พายุปรารถนาหรือพายุแห่งอารมณ์มันกระหน่ำออกมาบ้าง ดีกว่าเก็บกดไว้ภายใต้เปลือกนอกที่แสนจะเ็าและสมบูรณ์แบบจนไร้ความรู้สึก”
คารินหันมองสบสายตาคมเข้มที่จ้องมองมาอย่างจริงใจลึกซึ้ง ความอบอุ่นจากคนข้างกายและกลิ่นอายไม้หอมธรรมชาติในเรือนพักแรมริมน้ำบวกกับความเงียบและตัดขาดจากโลกภายนอก ทำให้เกราะตรรกะข้ออ้างทางวิทยาศาสตร์และตัวเลขสถิติของเธอทลายลงอย่างราบคาบ หน้ากากสตรีชั้นสูงผู้เพียบพร้อมร่วงโรยหลุดลอยหายไปในมโนภาพ เหลือเพียงคาริน หญิงสาวตัวเล็กๆ ที่แสนจะอ่อนไหว โหยหาความรักที่แท้จริงและไออุ่นจากอ้อมกอดของผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจมาโดยตลอด
“ทันต์คะ...” คารินเอ่ยเรียกชื่อเล่นเก่าของเขาด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน แววตากลมโตสั่นไหวและรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาบางเบาที่เอ่อล้นคลอหน่วยตา “ฉันเหนื่อยเหลือเกินค่ะ... เหนื่อยกับการต้องเป็คนอื่นเพื่อตอบสนองความคาดหวังของสังคม... เหนื่อยกับสมการคู่รักบ้าๆ พวกนั้นที่ไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุขเลยแม้แต่น้อย...”
ทัตเทพเอื้อมมือหนาไปประคองแก้วดินเผาออกจากมือของเธอวางลงบนโต๊ะข้างตัว ก่อนจะขยับเข้าใกล้และดึงร่างระหงของคารินเข้ามากอดประคองไว้ในอ้อมอกแกร่งที่แสนอบอุ่นและคุ้นเคย วงแขนหนารัดโอบเอวบางของเธอไว้แน่น ดึงศีรษะทุยสวยที่มีผมยาวหมาดซบลงกับบ่ากว้างของเขา คารินปล่อยให้น้ำตาไหลพรูสะอื้นไห้เบาๆ บนอกเสื้อของเขาด้วยความอัดอั้นตันใจที่เก็บกดไว้มานานหลายปี ััอ้อมกอดอุ่นร้อนของทัตเทพคอยโอบอุ้ม ปลอบประโลม และขจัดปัดเป่าความหนาวเหน็บโดดเดี่ยวในใจของเธอให้เลือนหายไปจนหมดสิ้นท่ามกลางเสียงสายฝนกระหน่ำและลมพายุที่หวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง
“ร้องไห้ออกมาเถอะลูซี่ของผม... ร้องออกมาให้หมด... ตอนนี้ที่นี่ไม่มีตระกูลชนชั้นสูง ไม่มีข้อตกลง ไม่มีสถิติตัวเลขอะไรทั้งนั้น... มีแค่คุณกับผม และอดีตความรักที่ยังไม่เคยจางหายไปจากหัวใจของพวกเราเลย...” ทัตเทพกระซิบอย่างอ่อนโยนพลางใช้มือหนาลูบไล้เส้นผมยาวสลวยและแผ่นหลังบางของเธออย่างทะนุถนอมสุดหัวใจ
คารินกอดกระชับรอบเอวหนาบึกบึนของเขาแน่นขึ้น ซึมซับความรู้สึกปลอดภัยและกลิ่นอายอุ่นร้อนอันเป็เอกลักษณ์ของคนรักเก่าที่เธอยังคงโหยหาลึกซึ้ง ท่ามกลางกระแสฝนเย็นเฉียบข้างนอก เรือนพักแรมริมตลิ่งสูงหลังแข็งแกร่งและอบอุ่นแห่งนี้กำลังกลายเป็ที่หลบภัยทั้งกายและใจของคนทั้งสองอย่างแท้จริง รอวันเวลาที่พายุร้ายจะสงบลงและทิ้งร่องรอยแห่งอารมณ์ความจริงของหัวใจให้กระจ่างชัดแจ้งในเช้าวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง...
219
