ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 158 สมาคมศาตราโลหิต

   “ข้ารู้” เด็กสาวกล่าว แม้เธออยากจะเถียงทว่าเธอก็ตัดสินใจไม่ทำมัน การเถียงกับสายฝนเป็นสิ่งที่เธอไม่มีวันชนะ ท้ายสุดผู้ชนะก็จะเป็นเขา ดังนั้นฟีซิเลียจึงตอบสั้นๆและไม่แย้งคำพูดของเขา

   “เธอรู้ที่อยู่ของสมาคมศาตราโลหิตมั้ย?” สายฝนเอ่ยถาม เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ภายในคฤหาสน์ชายชราและห้องสมุดลับ สายฝนแทบไม่ได้ออกมาด้านนอกเลย ถึงจะออกเขาก็มุ่งตรงไปที่บ้านฟีซิเลียอย่างเดียว ไม่ได้สำรวจเมืองแม้แต่น้อย สายฝนคิดว่านี่คือข้อผิดพลาดของตนเอง การที่เขาไม่ได้สำรวจเมืองให้ดี มันทำให้เขาไม่รู้ข้อมูลเมือง ข้อมูลเมืองสามารถช่วยในการหนีหรือการสู้ก็ได้

   ‘ฉันไม่แน่ใจว่าชายแก่จะปกป้องฉันหรือเปล่าถ้าฉันตกอยู่ในอันตราย ฉันไม่สามารถพึ่งพาเขาได้ คนที่ฉันพึ่งพาได้มากที่สุดคือตัวเอง ในอนาคตฉันจำเป็นต้องใส่ใจรอบข้างมากกว่านี้ ไม่มีใครปกป้องฉันดีเท่าตัวฉัน’ สายฝนคิด เขาเป็นคนปกป้องฟีซิเลียก็จริงแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าชายชราจะปกป้องเขาขณะอยู่ภายในเมือง ไม่มีสัญญาข้อไหนกล่าวใว้แบบนั้น สายฝนเป็นแค่ระดับสามธรรมดาทั่วไป การหาระดับสามเพื่อมาปกป้องฟีซิเลียเป็นเรื่องง่ายสำหรับครีเทล

   “แน่นอนว่าข้ารู้ ท่านตามข้ามาเลย” เด็กสาวกล่าวจากนั้นจึงเริ่มเดินออกไป สายฝนก้าวเดินตามเธอ หลายนาทีถัดมา พวกเขาทั้งคู่ก็มาถึงจุดหมาย เบื้องหน้าทั้งสองเป็นอาคารสามชั้นขนาดใหญ่ สายฝนรู้สึกประหลาใจเมื่อเห็นมัน อ่านหนังสือภายในห้องสมุดมาหลายวัน สายฝนพอจะรู้ว่าในโลกนี้ไม่ได้มีเทคโนโลยีทรงพลังเท่าดาวโลก การสร้างตึกแบบตรงหน้าเขาได้ย่อมต้องใช้สิ่งอื่นช่วยสร้าง

   ‘เวทมนตร์? หรืออะไร?’ สายฝนมองอาคารสมาคมศาตราโลหิตพลางพยายามคิดบางอย่าง หนังสือในห้องสมุดชายชราน่าจะมีคำตอบที่เขาต้องการอยู่ น่าเสียดาย สายฝนไม่เคยอ่านเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ เขาไม่ได้มีความสนใจเรื่องสิ่งก่อสร้างมากนัก ส่วนใหญ่เขาจะสนใจสิ่งที่ช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิตให้กับเขา

   “พวกเราเข้าไปกันเถอะ” เด็กสาวกล่าว สายฝนพยักหน้ายอมรับ พวกเขาทั้งคู่เดินเข้าไปภายในอาคารสามชั้น

   หลังจากเข้ามาสายฝนก็ต้องแปลกใจ ด้านในสมาคมศาตราโลหิตนั้นหรูหราเป็นอย่างมาก ซึ่งแตกต่างจากด้านนอก สายฝนเริ่มเชื่อแล้วว่าสมาคมศาตราโลหิตมีอยู่ทั่วทั้งทวีป

   “ท่านต้องการสิ่งใดเหรอคะ?” พนักงานสาวหน้าตางดงามเดินมาทางสายฝน ก่อนกล่าวถามด้วยความสุภาพ สายฝนมองเธอแล้วเขาก็พบอย่างรวดเร็วว่าเธอเป็นระดับสาม ชายหนุ่มผมดำพยักหน้าภายในใจ สมกับที่เป็นสมาคมศาตราโลหิตซึ่งมีอยู่ทั่วทุกพื้นที่ในทวีป แค่พนักงานธรรมดาก็เป็นระดับสาม

   “ฉันต้องการข้อมูลของอาณาเขตต้องห้าม สมาคมโลหิตสามารถหาให้ฉันได้มั้ย? ราคาเท่าไหร่?” สายฝนกล่าวถาม เขาไม่คิดเปลี่ยนการพูดของตัวเอง สายฝนไม่ชินกับการเรียกตัวเองว่า“ข้า” ทุกครั้งที่เขาพูดสายฝนมักรู้สึกแปลกๆ

   “อาณาเขตต้องห้าม!” พนักงานสาวตกใจ เธอจ้องชายหนุ่มผมดำเบื้องหน้าและเด็กสาวข้างๆเขา ทั้งสองคนนี้จะไปอาณาเขตต้องห้ามหรือ? อยากรีบตายหรืออย่างไร? การที่ระดับศูนย์ไปที่นั่นมันก็ไม่ต่างจากการวิ่งเข้าหาความตาย แม้จะเกิดคำถามมากมายภายในใจทว่าพนักงานสาวก็ไม่ได้พูดออกมา ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมา เธอรู้ว่าสิ่งไหนควรพูดไม่ควรพูด อีกฝ่ายเป็นลูกค้า และลูกค้าก็ต้องการข้อมูล เธอที่เป็นพนักงานต้องยิ้มและทำตามสิ่งที่ลูกค้าต้องการ นั่นก็คือหาข้อมูล

   “สมาคมศาตราโลหิตคงหาข้อมูลได้ใช่มั้ย?” สายฝนกล่าวถามเมื่อเห็นท่าทางตกใจของพนักงานสาว

   พนักงานสาวเร่งรีบพยักหน้า เธอตอบว่า “ได้ หากท่านมีเงินมากเพียงพอไม่ว่าจะข้อมูลอะไร สมาคมศาตราโลหิตของข้าก็สามารถหาข้อมูลให้ท่านได้”

   “เยี่ยม ข้อมูลเกี่ยวกับอาณาเขตต้องห้ามแพงแค่ไหน? ต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะได้?” สายฝนถามต่อ

   “ราคานั้นข้าไม่อาจบอกท่านได้ ข้าจำเป็นต้องไปถามผู้จัดการ ท่านได้โปรดรอสักครู่” สายฝนพยักหน้าเบาๆ พนักงานสาวเดินจากไป

   “ท่านคิดวิธีหาเงินได้แล้วหรือ?” เด็กสาวถาม ไม่ว่าฟีซิเลียจะคิดสักเท่าไหร่ เธอก็คิดวิธีหาเงินภายในระยะเวลาอันสั้นไม่ได้

   “ฉันมีวิธีหาเงินแล้ว แม้มันจะยุ่งยากและอันตรายไปหน่อยทว่ามันก็สามารถทำเงินจำนวนมากให้ฉันได้” สายฝนกล่าว เขาไม่ได้อธิบายให้เด็กสาวเข้าใจว่ามันคือวิธีอะไร อีกไม่นานเธอก็จะรู้เอง

   ฟีซิเลียเห็นสายฝนไม่กล่าวสิ่งใดเพิ่ม เธอก็ไม่ได้เอ่ยถามต่อเช่นกัน เธอรู้ว่าหากสายฝนไม่อยากบอก ก็ไม่มีใครทำให้เขาบอกได้ ยกเว้นว่าจะมีมีดจ่อคอเขา

   ไม่กี่นาทีถัดไป ชายผมทองชุดหรูหราเดินตรงเข้าหาสายฝนกับฟีซิเลีย เด็กสาวมองชายผมทองขณะครุ่นคิดบางอย่าง เธอจำได้ว่าเคยเจอชายผู้นี้มาก่อน สายฝนเองก็มองชายผมทองเช่นกัน แต่เขาไม่ได้คิดเหมือนเด็กสาว สิ่งที่เขาคิดแตกต่างจากฟีซิเลีย

   ‘เหนือกว่าระดับสี่จริงๆด้วย’ ความระมัดระวังตัวเพิ่มขึ้นถึงขีดสุดโดยสัญชาตญาณ สายฝนคาดเดาเอาใว้แล้วว่าผู้จัดการที่พนักงานสาวเอ่ยต้องไม่ธรรมดา เขาจึงไม่ตกใจ ถ้าธรรมดาจะเป็นผู้จัดการได้อย่างไร?

   “ท่านคือลูกค้าที่ต้องการข้อมูลอาณาเขตต้องห้าม?” ชายผมทองกล่าวถาม

   “ใช่ ฉันเอง” สายฝนตอบ เขายังคงไม่ลดความระมัดระวังตัวลง ต่อให้ชายผมทองจะทำตัวสุภาพกับเขาก็ตาม

   ชายผมทองจ้องสายฝนด้วยความสนใจ อีกฝ่ายดูยังไงก็เป็นแค่ระดับสามเท่านั้น แต่ความรู้สึกมันบอกว่าชายหนุ่มผมดำผู้นี้ไม่ธรรมดาดั่งเช่นระดับเขา ชายผมทองไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น

   “ท่านคงรู้อยู่แล้วว่าข้อมูลเกี่ยวกับอาณาเขตต้องห้ามไม่ได้หามาง่ายๆ” สายฝนพยักหน้าหลังได้ยินชายผมทองกล่าว เห็นชายหนุ่มพยักหน้า ชายผมทองเอ่ยต่อว่า “เพราะมันเป็นข้อมูลที่ได้รับยาก ดังนั้นจึงมีราคาแพงอย่างมาก ราคาของมันคือเก้าแสนเก้าหมื่นเก้าพันเหรียญทองแดง”

   “น้อยกว่าที่คิด” สายฝนพึมพำพลางคิดบางอย่างในใจ ตอนแรกเขาคิดว่าข้อมูลอาณาเขตต้องห้ามจะมีราคาแพงกว่านี้ เก้าแสนเก้าหมื่นเก้าพันเหรียญทองแดงนำมาเปลี่ยนเป็นเหรียญทองจะได้เหรียญทองเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเหรียญ

   ชายผมทองยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเป็นร้อยยิ้มที่มีเสน่ห์ มันสามารถทำให้ผู้หญิงหนึ่งร้อยคนหลงรักได้อย่างง่ายดาย วินาทีต่อมาชายผมทองก็เอ่ยขึ้นว่า “สาเหตุที่ราคาไม่สูงมากเป็นเพราะข้อมูลที่สมาคมศาตราโลหิตเราหาได้มีน้อยมากๆ พวกเราเคยส่งชนชั้นสูงไปหาข้อมูลแล้ว น่าเสียดาย ชนชั้นสูงทั้งหมดตาย ศพพวกเขามีสภาพไม่น่าดูนัก สุดท้ายสมาคมศาตราโลหิตก็ตัดสินใจไม่เข้าไปหาข้อมูลลึกอีก พวกเราไม่มีข้อมูลในส่วนลึก ถ้าไม่ได้เข้าไปลึกก็จะไม่ได้รับข้อมูลมากนัก”

   สายฝนบอกว่าตัวเขาเข้าใจจากนั้นพลันกล่าว “ฉันจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง เวลานี้ฉันไม่มีเงิน นายไม่ต้องกังวลไป ฉันจะซื้อข้อมูลนี้แน่นอน”

   “เจ้า…” พนักงานสาวข้างๆชายผมทองดูโกรธ ชายหนุ่มผมดำไม่มีเงินแต่กลับมาถามข้อมูลราคาแพง นี่มันเสียเวลาเธอหรือไม่?

   ชายผมทองยกมือเพื่อให้พนักงานสาวหยุดพูด พนักงานสาวไม่กล้าขัดความต้องการชายผมทอง เธอปิดปากทันที เมื่อเห็นพนักงานสาวหยุดพูดแล้ว ชายผมทองก็กล่าวถามกับสายฝน “เจ้าสามารถหาเงินเยอะขนาดนั้นภายในเวลาอันสั้นได้หรือ?”

   “แม้ฉันจะทำไม่ได้ ฉันก็ต้องทำได้” สายฝนกล่าวด้วยนํ้าเสียงจริงจัง เขาจำเป็นต้องได้รับข้อมูล อาณาเขตต้องห้ามอันตรายมาก กระทั่งชนชั้นสูงยังเสียชีวิต เขาซึ่งเป็นแค่ระดับสามจะมีโอกาสรอดมากแค่ไหน? เพราะอย่างงั้นข้อมูลซึ่งช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิต มันจึงจำเป็น

   “น่าสนใจ เจ้าจะทำอย่างไรล่ะ?” ชายผมทองรู้สึกสนใจวิธีการหาเงินของสายฝน

   “ด้วยวิธีนั้นไง” สายฝนชี้นิ้วไปยังทิศทางหนึ่ง ชายผมทอง พนักงานสาว และฟีซิเลียมองตรงที่นิ้วสายฝนชี้ไป ทั้งสามตกตะลึงทันที ชายคนนี้บ้าไปแล้ว! ระดับเขายังไม่ถึงสี่เลยด้วยซํ้า จะทำแบบนั้นได้อย่างไร? ระดับสี่ระดับห้ายังไม่อาจทำได้