ระบบคัดลอกพรสวรรค์ (Your Talent Is Mine) 【จบ】

        ด้านล่างของแม่น้ำฉางหลิง

        เวลานี้เย่เทียนและเหล่าราชาคนอื่นกำลังยืนอยู่ที่ลานกว้างหน้าวิหารอันโอ่อ่า

        วิหารแห่งนี้มีขนาดใหญ่มาก คาดว่าน่าจะครอบคลุมพื้นที่กว่าสิบลี้ถึงแม้ว่ามันจะผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน แต่สถานที่นี้ก็ยังคงแผ่กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจจินตนาการได้ออกมา

        วิหารทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยม่านแสง ม่านแสงนี้ดูเบาบางเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นแม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับจักรพรรดิก็ไม่สามารถทำลายมันได้ หากต้องการเข้าไปด้านในทำได้เพียงแค่ใช้กุญแจวิหารเท่านั้น

        ส่วนระดับศักดิ์สิทธิ์และระดับจักรพรรดินั้นไม่สามารถเข้าไปในวิหารได้ถึงแม้จะมีกุญแจก็ตามมีเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับราชาหรือต่ำกว่าเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าไปในวิหาร มิฉะนั้นกุญแจที่เย่เทียนได้รับมาคงจะตกไปอยู่ในมือของคนอื่นแล้ว

        ใครก็ตามที่ครอบครองกุญแจก็จะถูกแย่งชิงโดยผู้ฝึกยุทธ์ระดับศักดิ์สิทธิ์หรือแม้กระทั่งระดับจักรพรรดิ

        เพียงไม่นานผู้ฝึกยุทธ์ระดับราชาแต่ละคนก็ถือกุญแจวิหารเดินเข้าไปในม่านแสงแล้วผ่านเข้าไปในห้องโถงใหญ่

        แม้จะมีผู้ฝึกยุทธ์หลายร้อยคนที่เข้ามาด้านในห้องโถงใหญ่แต่มันก็ไม่แออัดเลยแม้แต่น้อย ที่ตรงกลางของห้องโถงใหญ่ก็มีประตูบานหนึ่งตั้งอยู่

        ประตูนี้เป็นประตูที่เชื่อมไปยังมิติของวิหารซึ่งเป็นหนทางเดียวที่สามารถเข้าไปยังที่นั่นได้ โดยรอบห้องโถงทั้งหมดเป็นผนังหนาไม่มีทางเดิน

        พรึ่บ พรึ่บ!!!

        ผู้ฝึกยุทธ์ร้อยคนเข้าไปในประตูมิติโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเย่เทียนเองก็พุ่งเข้าไปเช่นกัน

        พลังมิติที่คุ้นเคยโอบล้อมปกคลุมปกคลุมเย่เทียนส่งเขาไปยังอีกโลกหนึ่งอย่างรวดเร็ว!

        “โชคดีที่พรสวรรค์ในการคัดลอกของเราไม่ได้ถูกปิดกั้น!”

        เย่เทียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        ก่อนหน้านี้ภายในวิหาร เขาพบว่าพรสวรรค์ในการคัดลอกของเขานั้นถูกสะกดเอาไว้จนทำให้เขารู้สึกหนักใจตอนนี้เมื่อเขาผ่านประตูมิติมายังพื้นที่แห่งนี้แล้ว พรสวรรค์ในการคัดลอกของเขาก็กลับมาใช้งานได้ดังเดิม

        สำหรับเย่เทียนแล้วต้องบอกว่ามันเป็นสิ่งที่น่ายินดียิ่ง

        มิฉะนั้นแม้ว่าพรสวรรค์ในการคัดลอกของเขาจะคูลดาวน์เสร็จสิ้นแต่เขาก็ไม่สามารถคัดลอกพรสวรรค์ของคนอื่นได้

        “ทำไมเราถึงรู้สึกว่ามิตินี้ไม่ได้อยู่ภายในวิหารแห่งนั้น?”

        เย่เทียนพึมพำ

        แม้ว่าวิหารแห่งนั้นจะลึกลับมาก แต่มีเพียงห้องโถงใหญ่แห่งเดียวที่สามารถเข้าไปได้แต่โบราณสถานวิหารไม่ได้มีแค่ห้องโถงใหญ่เพียงจุดเดียว แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรจึงไม่มีใครสามารถไปยังสถานที่อื่นๆได้

        อย่างไรก็ตามภายในประตูนี้มันเป็นเหมือนประตูมิติที่เชื่อมต่อกับมิติที่ไม่รู้จักเย่เทียนสัมผัสได้ว่าพื้นที่แห่งนี้อยู่ห่างไกลจากวิหารมาก

        หากเป็นเช่นนั้นจริงก็สามารถอธิบายได้ว่าทำไมพรสวรรค์ในการคัดลอกของเขาถึงไม่ถูกยับยั้งในที่แห่งนี้

        “โบราณสถานวิหารลึกลับเกินไปเรายังไม่จำเป็นต้องสนใจมันมากนัก ตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่าที่ต้องทำ เราต้องหาอาคารหรือสิ่งปลูกสร้างให้พบเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!”

        เย่เทียนลอยอยู่กลางอากาศ กวาดสายตามองออกไปรอบด้าน

        ในตอนนี้เขาพบว่าผู้ฝึกยุทธ์แต่ละคนถูกส่งไปยังตำแหน่งที่ไม่เหมือนกันแต่เดิมมีผู้ฝึกยุทธ์หลายร้อยคนที่ผ่านประตูเข้ามา แต่ในพื้นที่ขนาดใหญ่แห่งนี้ เขากลับไม่เห็นใครแม้แต่คนเดียวเห็นได้ชัดว่ามิตินี้กว้างใหญ่ขนาดไหน

        เย่เทียนเลือกทิศทางและบินออกไปอย่างรวดเร็วในขณะที่เขากำลังบินเขาก็สังเกตสถานการณ์บนพื้นดินไปด้วย

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดอาคารหลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเย่เทียน

        วู๊ซซซ!

        เย่เทียนบินลงไปและเดินไปยังอาคาร

        ที่นี่เป็นลานบ้านหลังหนึ่ง ราวกับเป็นที่พักอาศัยของยอดฝีมือบางคนทั่วทั้งลานบ้านถูกสลักค่ายกลไว้มากมาย

        “พรสวรรค์ด้านค่ายกล!”

        ทันใดนั้น ในสายตาของเย่เทียนทัศนาโดยรอบทั้งหมดก็กลายเป็นโลกของค่ายกลค่ายกลมากมายซ้อนทับซับซ้อนกันอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

        “ค่ายกลนี้…ช่างน่ากลัวนัก!”

        เย่เทียนประหลาดใจ

        นี่เป็นเพียงค่ายกลที่เขามองเห็นเท่านั้นไม่แน่ว่าอาจจะมีค่ายกลที่แม้แต่พรสวรรค์ด้านค่ายกลระดับสูงสุดมองก็ไม่เห็นอยู่ด้วยเช่นกัน

        เท่าที่ดูแล้ว ระดับของค่ายกลนี้น่าจะสูงกว่าค่ายกลใหญ่ระดับสูงสุดมาก

        “เราไม่สามารถทำลายค่ายกลนี้ได้!”

        เย่เทียนส่ายหัวและยอมแพ้

        เขาเดินเข้าไปด้านใน และในขณะที่เขาเข้าใกล้ประตูบานใหญ่นักรบสวมเกราะสีทองก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเย่เทียนพร้อมถือหอกยาวไว้ในมือ

        “คนบุกรุกที่พักของนายท่านตาย!”

        นักรบเกราะทองกล่าวอย่างเย็นชา

        “ผู้พิทักษ์!”

        เย่เทียนย้อนนึกถึงคำพูดของนักบุญหญิงแห่งนิกายเทพจันทรา

        เห็นได้ชัดว่านักรบเกราะทองผู้นี้เป็นผู้พิทักษ์

        เย่เทียนตรวจสอบพรสวรรค์ของอีกฝ่ายตามความเคยชิน

        และเหตุการณ์ที่น่าตกใจเกิดขึ้น เขาได้สามารถตรวจสอบพรสวรรค์ของผู้พิทักษ์ได้จริงๆ

        [ประเภท : หุ่นเชิดศพเกราะทอง

        พรสวรรค์ในการบ่มเพาะ : ระดับหลุดพ้น

        พรสวรรค์ด้านการป้องกัน : ระดับสูง

        พรสวรรค์ด้านพละกำลัง : ระดับปานกลาง

        พรสวรรค์ด้านหอก: ระดับปานกลาง]

        “หุ่นเชิดศพเกราะทอง หรือจะมีคนสร้างหุ่นเชิดจากศพของมนุษย์? พรสวรรค์ในการคัดลอกของเราสามารถคัดลอกพรสวรรค์ของศพได้ ขอเพียงเป็นศพสมบูรณ์ก็พอแล้วหุ่นเชิดศพเกราะทองนี้เป็นศพที่ยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพรสวรรค์ในการคัดลอกของเราจึงสามารถตรวจสอบพรสวรรค์ของมันได้”

        เมื่อเย่เทียนตระหนักได้ถึงเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกเกร็งไปทั้งตัว

        ขุมกำลังที่เป็นผู้สร้างโบราณสถานแห่งนี้ในยุคโบราณนั้นไม่ใช่ฝ่ายธรรมะอย่างแน่นอนแค่ลองคิดดูว่าภายในมิติแห่งนี้มีหุ่นเชิดศพเกราะทองอยู่กี่ตัว มันก็หมายความได้ว่าพวกเขาใช้ร่างของมนุษย์ไปมากเพียงใดในการสร้างหุ่นเชิดศพ

        “ใช้ศพสร้างหุ่นเชิดเพื่อเป็นผู้พิทักษ์ของตัวเองนี่คงจะเป็นวิธีการของอารยธรรมนี้ แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาถึงได้ทอดทิ้งที่แห่งนี้ไปพวกเขาคงจะใช้สถานที่แห่งนี้สำหรับทดสอบเหล่าศิษย์หรือผู้เยาว์ของกองกำลังต่างๆ อาคารแต่ละหลังออกแบบมาเพื่อให้สามารถนำสมบัติออกมาได้แค่เพียงชิ้นเดียวแต่เมื่อเวลาผ่านไปคนของอารยธรรมเหล่านี้ก็หายตัวไป พื้นที่แห่งนี้จึงถูกเก็บรักษามาจนถึงทุกวันนี้และในที่สุดก็ถูกค้นพบโดยคนในยุคของเรา!” เย่เทียนคาดเดาคร่าวๆ

        ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด หุ่นเชิดศพเกราะทองก็โจมตีเข้ามาอย่างรวดเร็ว

        เย่เทียนตวัดดาบของเขาออกไปเบาๆ ร่างของหุ่นเชิดศพเกราะทองก็ถูกแยกออกเป็นสองส่วนกระนั้นคลื่นพลังจากดาบกลับไม่ได้ลดลง มันพุ่งออกไปชนกับค่ายกลใหญ่

        ตูม!

        ปราณดาบปะทะเข้ากับค่ายกล แต่มันเกิดเพียงคลื่นขึ้นมาเล็กน้อยเย่เทียนไม่สามารถสร้างความเสียหายให้แก่ค่ายกลได้เลยแม้แต่น้อย

        ทันใดนั้น

        ศพที่ถูกแยกเป็นสองส่วนของหุ่นเชิดเกราะทองก็หายไปจากนั้นค่ายกลใหญ่ก็ปรากฏทางเข้าขึ้นมา

        เข้าไปได้แล้ว!

        เมื่อเห็นดังนั้นเย่เทียนก็เดินเข้าไปในลานบ้านก่อนเขาจะพบห้องที่ดูแปลกตา

        จากนั้นเขาก็เปิดประตูห้องและเห็นหนังสือจำนวนมากวางเรียงรายอยู่บนชั้นหนังสือ

        เขาแตะหนังสือเล่มหนึ่งเบาๆ และมันก็กลายเป็นฝุ่นในพริบตา

        “นี่…เป็นเพียงหนังสือธรรมดา!”

        เย่เทียนคิดกับตัวเอง

        หนังสือบางเล่มที่ล้ำค่าสามารถเก็บรักษาไว้ได้นับพันปีโดยไม่เน่าเปื่อยแต่หนังสือธรรมดาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

        หลังจากตรวจสอบในห้องหนังสืออยู่พักหนึ่งเย่เทียนก็พบหนังสือเพียงสามเล่มที่ยังไม่เสื่อมสลาย หนังสือสามเล่มนี้ผลิตจากหนังของสัตว์อสูรบางชนิด

        ถึงแม้เวลาผ่านไปเนิ่นนานมันก็ยังคงอยู่ในสภาพเดิม

        “นี่คือตัวอักษรของอารยธรรมโบราณนี้?”

        เย่เทียนเปิดหนังสือทั้งสามเล่มและเห็นตัวอักษรแปลกๆอยู่ มันไม่ใช่ตัวอักษรสมัยใหม่หรือตัวอักษรจีนโบราณ

        เขาไม่เคยเห็นตัวอักษรเหล่านี้ แต่หลังจากเปิดดูแล้วเขาก็เข้าใจเนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ได้

        เพราะคนที่สร้างหนังสือทั้งสามเล่มได้ถ่ายทอดพลังจิตเข้าไปด้วยเหตุนี้เย่เทียนจึงเข้าใจความหมายของมันได้

        ไม่น่าแปลกใจเลย

        ตำราทั้งสามเล่มนี้เป็นตำราทักษะทั้งหมดเล่มหนึ่งเป็นทักษะดาบระดับเงิน - ดาบลับกากบาท

        เล่มที่สองคือทักษะการบ่มเพาะขั้นสูง และอีกเล่มหนึ่งเป็นเกี่ยวกับทฤษฎีพลังจิต

        มันเป็นทฤษฎีที่บอกว่าหากสามารถทำให้พลังจิตแข็งแกร่งถึงระดับหนึ่งผู้ใช้จะสามารถคงตัวตนอยู่ได้ตลอดไปโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาร่างกาย

        ทฤษฎีนี้สำหรับเย่เทียนแล้วมันแปลกมาก

        แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาเท่าไหร่

        เย่เทียนไม่ได้เลือกเก็บตำราทั้งสามเล่มนี้ไว้และวางมันลงในที่เดิมเขาสัมผัสได้ว่าหากเขาหยิบตำราเล่มใดเล่มหนึ่งออกไป เขาจะถูกส่งออกไปในทันที

        “ไปสำรวจห้องอื่นต่อแล้วกัน!”

        จากนั้นเย่เทียนจึงเดินไปยังห้องอื่นๆต่อ