Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 93 Shopping I

" สา... เอ๊ยยย! จะทันมั้ยเนี่ยะะะะ "

พูดจบริวจิก็ตะโกนเรียกอายูให้มาเก็บ Coin ช่วยทันที

" บ้าเอ๊ยยย !! ให้เวลาแค่ 5 นาทีแบบนี้ไม่ทันแน่ " 

ได้เห็นอาการของเด็กหนุ่มดูลกลัก มันเหมือนไปสะกิดต่อมกวนตรีนของอายู 

" จะโทษใครละ ก็นายช้าเอง " 

" เฮ้ !! เธออย่าซ้ำเติมคนผิดได้มั้ย ช่วยหน่อย " 

[ติ๊ง]

[คุณได้รับ 1 Coin]

.

.

" ย๊าาาาาาาาาา " 

ริวจิกวาดนิ้วรัวยิกไปที่เหรียญแต่ละเหรียญ ส่วนอายูนั้นถึงเธอจะไม่ได้ตะโกนร้องเสียงดังเหมือนกันริวจิ แต่เธอก็เก็บเหรียญด้วยความเร็วเต็มที่ของเธอแล้ววว 

[ติ๊ง]

[คุณได้รับ 1 Coin]

.

. 

4 นาทีต่อมา 

" หมดสักที " 

ริวจิเก็บ Coin ทั้งหมดเข้าไปในระบบ และตอนนี้เขาไม่มีเวลามาดูว่าเขามี Coin อยู่เท่าไหร่ 

[ ติ๊ง ]

[ Gate กำลังจะปิดตัวลงในอีก 1 นาที โปรดให้ผู้เล่นรีบกลับไปที่พื้นที่ของคุณด้วย ] 

คำเตือน !! : ถ้าหากGate ปิดตัวลง แล้วถ้าผู้เล่นยังอยู่ในGate ผู้เล่นทุกคนใน Gateจะตายลงทันที 

" ซวยแล้ว " 

" รีบออกไปกันเถอะ " 

ริวจิรีบมาก เขากลัวอายูจะกลับออกไปไม่ทัน ทำให้เขาจับมือของเธอแล้วก็วิ่งออกไปพร้อมกัน เด็กหนุ่มรีบเปิดประตูโดยไม่ลังเล 

แอ๊ดดดด 

" เฮ้ออ ทันเวลาพอดี " 

ริวจิหายใจด้วยความโล่งอก แต่ 

" มือ มือของนาย " 

เมื่อเห็นอายูพูดออกมาแบบนั้นทำให้ริวจิอดขำไม่ได้ 

" นี่เธอถือเรื่องแบบนี้ด้วยอย่างงั้นเหรอ 5555 " 

พลั้วววววว 

เด็กหนุ่มก็ได้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อเขาสังเกตมองไปรอบๆ พบว่ามีทหารในค่ายของเขาเดินอยู่รอบๆ บริเวณนี้  เขารีบเปลี่ยนเรื่องทันที

" เอาละ ดูเหมือนว่าเราจะกลับมาตรงบริเวณที่เราเข้าไปนะ " 

ก่อนเด็กหนุ่มจะพูดต่อ 

" กลับกันเถอะ " 

จากนั่นทั้งคู่ก็ได้เดินทางมาถึงค่ายได้ภายในเวลาไม่นาน 

5 นาทีต่อ 

" คุณริวจิกลับมาแล้วเหรอครับ  " 

คนที่เดินมาทักนั่นคือโทชิโอะนั่นเอง ดูเหมือนว่าเขาจะพึ่งสอนเด็กเสร็จ 

" ใช่ฉันกลับมาแล้ว แต่ทำไมนายถึงรู้ได้ละ " 

ได้ยินแบบนี้โทชิโอะได้แต่ยิ้มแห้งๆ ออกมาเท่านั้น ก่อนจะพูดต่อ

" Gateมันเป็นยังไงเหรอครับคุณริวจิ ดูเหมือนจะไม่คณามือคุณนะครับ คุณใช้เวลาแค่ประมาณ 6 นาที คุณก็กลับมาแล้ว แสดงว่าคุณจัดการพวกมันหมดแล้วสินะครับ .. " 

แต่ก่อนที่โทชิโอะจะอวยไส้แตกไปมากกว่านี้ ริวจิก็ได้พูดเบรกขึ้นมาเสียก่อน 

" นายพูดว่าอะไรนะ หกๆ อะไรนะ " 

โทชิโอะทำสีหน้างุนงง เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่ริวจิจะสื่อ แต่เขาก็พยายามกลับไป 

" คุณหมายถึง 6 นาทีเหรอครับ " 

" ใช่ นายบอกว่าฉันพึ่งเข้าไปใน Gate แค่ 6 นาทีใช่มั้ย " 

ยิ่งได้ยินแบบนี้โทชิโอะก็ยิ่งงงและขำขึ้น 

" ก็ใช่หนะสิครับ ผมก็ว่าคุณน่าจะรู้อยู่แล้วหนิครับ " 

เมื่อได้ยินคำยืนยันของโทชิโอะ ทำให้เขาได้หันไปมองหน้าของอายู ซึ่งเธอก็รู้สึกทึ่งไม่ต่างอะไรกับเขา แต่ริวจิยังไม่ตัดสินใจบอกโทชิโอะ 

" ขอบใจมาก นายไปได้แล้วละโทชิโอะ "

" ไว้เจอกันนะครับ " 

ตอนนี้ดูเหมือนว่าอาชีพใหม่ของโทชิโอะกำลังไปได้สวย ตอนนี้เขากำลังสอนเด็กให้เป็น Hunter ซึ่งมันแตกต่างกันคนละขั้วกับอาชีพก่อนของเขาในยุคก่อนอย่างชัดเจน

เมื่อโทชิโอะเดินจากไปแล้ว 

" อายู เธอคิดว่าเราอยู่ใน Gate นานเท่าไหร่อย่างงั้นเหรอ " 

" นายก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่รึไง " 

" เอ่อน่า ฉันถามเพื่อความแน่ใจ " 

" ถ้ารวมกับเวลาตอนเก็บ Coin ตอน Boss ตายละก็ประมาณครึ่งชั่วโมงได้ " 

" งั้นแสดงว่าเวลาใน Gate 1 นาทีเท่ากับเวลาของโลก 6 นาทีอย่างงั้นเหรอ " 

เขาดีใจที่เขาได้รู้ความลับเกี่ยวกับ Gateมากขึ้น แต่สิ่งนี่มันเหมือนกับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้ มันเหมือนกับริวจิได้ไปเยือนมิติอื่นมา และเขาไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงนอกจาก ว่าเวลาในทั้งสถานที่ 2 ไม่เท่ากัน 

" เอาเถอะ แต่มันก็เป็นเรื่องดี " 

เพราะเวลาใน Gateมันเร็วกว่าในโลกของเขาถึง 5เท่ามันก็จะส่งผลดีต่อเวลาของเขาเป็นอย่างมาก เพราะสมมุติว่าเขาอยู่ใน Gate เป็นเวลา 6 วัน แต่เวลาข้างนอกนั่นผ่านไปเพียงแค่ 1 วันเท่านั้น นี่มันจะส่งผลดีต่อการล่าของเขาเป็นอย่างมาก จากนั้นเขาก็ไล่อาซูเปอร์ให้ไปล้างตัว ส่วนเขาก็เช่นกัน  

30 นาทีต่อมา 

ตอนนี้มันก็เป็นเวลา 1 ทุ่มเศษๆ ซึ่งภายในค่ายไม่มีซอมบี้เลยสักกะตัว มันเผยให้เห็นรอยยิ้มของผู้คน ซึ่งตอนนี้พวกเขาไม่หวาดกลัวเหมือนครั้งก่อนๆอีกแล้ว ทำให้ Hunter บางคนคิดว่าซอมบี้จะหมดไปแล้ว และบ้านเมืองกำลังจะกลับมาถ้าพวกเขายังช่วยกันฟื้นฟูแบบนี้ต่อไป ตอนนี้พวกเขาไม่ได้ขาดแคลนอาหารเลยแม้แต่น้อย พวกเขาอยู่ดีกินดี ถึงจะต้องทำงานบ้างก็ตาม แต่พวกเขาก็มีความสุขกว่าตอนที่มีซอมบี้เป็นไหนๆ  

ตอนนี้ริวจิก็ได้อาบน้ำล้างตัวเสร็จ จากนั่นเขาก็เตรียมจะออกไปที่ Black Market ทันทีเพื่อสนองความต้องการของเขา 

ต๊อก

ต๊อก 

" พี่คะ " 

ริวจิได้ยินเสียงเรียกที่ดูคุ้นหู และเมื่อได้ฟังเสียงเขาก็สามารถรู้ได้ทันทีเลยว่านั่นคือเสียงของมิโกะ

" ว่าไง " 

" มิโกะขอโทษ ต่อไปนี้มิโกะจะไม่เป็นตัวถ่วงอีกแล้ว จะทำตามคำสั่งของพี่ทุกอย่าง " 

และดูเหมือนว่าตอนนี้เธอดูมีความมุ่งมั่นขึ้นมากกว่าเดิม ถึงริวจิจะไม่ใช้สกิลประเมินก็ตามที

" ก็แค่นั้น " 

จากนั่นริวจิก็ได้เดินไปสวมกอดน้องสาวสุดที่รัก ก่อนที่น้ำตาที่คลออยู่เต็มเบ้าของมิโกะจะไหลออกมา แต่สักพักริวจิก็ได้นึกขึ้นได้ว่าเขานัดอายูไว้ ซึ่งตอนนี้เขาน่าจะสายเรียบร้อย 

" เอ่อมิโกะตอนนี้พี่ต้องไปแล้ว " 

" ไปไหนอย่างงั้นเหรอคะ " 

" Market " 

ได้ยินแบบนี้มิโกะลังเล็กน้อยก่อนที่เธอจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

" มิโกะไปด้วยได้มั้ย " 

ริวจิหยุดคิดอยู่สักพัก แต่ในเมื่อข้างในนั้นมันไม่มีอันตรายใดๆ มันก็ไม่มีเหตุผลที่เขาต้องปฏิเสธเธออยู่แล้ว 

" ได้สิ " 

จากนั่นทั้งคู่ก็เดินทางออกไปหาอายู 

5 นาทีต่อมา 

มิโกะได้พบกับอายู และเธอก็ได้เดินไปขอโทษอายู ซึ่งอายูก็ไม่ได้ติดใจเอาความอะไรอยู่แล้ว จากนั่นทั้ง 3 คนก็ได้เดินทางไปที่ Black Market ทันที 

10 นาทีต่อมา

พวกเขาทั้ง 3 คนก็ได้เดินทางมาถึง Black Market ซึ่งเมื่อมิโกะได้เข้ามาเห็นข้างในนี้ อาการของเธอก็ไม่ได้ต่างไปจากริวจิและอายูสักเท่าไหร่ เธอรู้สึกตื่นเต้นมากๆ เมื่อเห็นอาหารหลากหลายประเทศ และเธอแทบอดใจไม่ไหวที่จะไปคว้ามันมา เมื่อริวจิเห็นแบบนั้น เขาก็รับรู้ได้เลยว่า น้องสาวของเขารู้สึกยังไงในตอนนี้ 

" น้องอยากกินมันมั้ย "

" ได้อย่างงั้นเหรอคะพี่ " 

" แน่นอนอยู่แล้ว " 

แต่เมื่อเธอยื่นมือไปสัมผัส เธอกลับไม่รู้สึกถึงมันเลยแม้แต่น้อย เห็นแบบนั้นริวจิก็ได้เปิดดูค่าสถานะของเขา และมองไปที่เหรียญ Coinของเขาและพบว่ามันมีจำนวนมากถึง 30,000 Coin ซึ่งมันเป็นตัวเลขที่บ้ามากๆ สำหรับริวจิตอนนี้ และเขาก็ได้กวาดตามองสิ่งที่มิโกะอยากกิน ซึ่งมันมีค่าแค่ 2 Coin เท่านั้นเอง เห็นแบบนั้นริวจิก็ได้กดไปที่ปุ่ม Coin ก่อนที่มันจะมันปุ่ม Withdraw ปรากฏขึ้นมาซึ่งมันก็แปลว่าถอน หลังจากที่เขากดลงไป มันก็มีช่องให้ใส่ตัวเลขระบุขึ้นมาคล้ายๆ มันตู้ Atm ซึ่งริวจิก็เข้าใจมันได้ไม่ยาก เขาก็ใส่เลขเข้าไปที่ ช่องว่าง จากนั่น Coin มันก็ค่อยๆ ปรากฏบนฝ่ามือของเขา ซึ่งมันไม่ได้ปรากฏออกมา 2 เหรียญแต่อย่างใด มันปรากฏขึ้นมันมีเหรียญเดียว แต่ว่ามันเลขกำกับไว้ตรงเหรียญซึ่งมันก็คือเลข 2 ที่ริวจิกดเอาไว้  จากนั่นเขาก็ยื่นมันให้กับมิโกะก่อนจะพูดขึ้น 

" อะนี่ ลองยื่นมันเข้าไปข้างในมันดูสิ " 

มิโกะไม่ปฏิเสธ เธอรับเหรียญมาจากริวจิมา จากนั่นเธอก็ทำตามที่ริวจิบอกอย่างรวดเร็ว ด้วยแววตาที่ตื่นเต้น แต่ไม่ใช่มิโกะคนเดียวที่ตื่นเต้น ริวจิผู้ที่กำลังมองอยู่เขาก็รู้สึกไม่แตกต่างจากเธอ เพราะเขาก็ยังไม่เคยทำแบบนี้เลยสักครั้ง 

และเมื่อหญิงสาวค่อยๆ ยื่นมือที่ถือเหรียญไปสัมผัสกับชิ้นเนื้อขนาดใหญ่เท่ากับฝ่ามือที่ปิ้งสุกจนหอม 

[ ติ๊ง ]

[ คุณได้ชำระเงิน 2 เหรียญCoin สำหรับเนื้อย่างหมักซอสเกาหลี ] 

และภาพที่มิโกะสัมผัสไม่ได้มันคราวก่อนมันก็ค่อยๆ ปรากฏเป็นเนื้อย่าง เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา เมื่อมิโกะเห็นแบบนั้นเธอรีบคว้ามันเอาไว้ทันที พร้อมกับยิ้มไปที่พี่ชายของเธอเพื่อแสดงถึงความขอบคุณ เพราะในโลกยุคมืดนั่นการที่ได้กินเนื้อในแต่ละวันถือว่ามันเรื่องที่ยากเป็นอย่างมาก เพราะเนื้อที่อยู่ใน Super Marketหรือสถานที่ต่างๆ ล้วนเน่าเสียไปหมดแล้ว แถมสัตว์ที่นอกเหนือจากซอมบี้มันก็หายากมากสะเหลือเกิน 

เมื่อเห็นน้องสาวยิ้มให้กับริวจิ เขาก็ยิ้มตอบกลับด้วยความยินดี และเขาก็หันไปมองอายูที่กำลังยืนมองน้องสาวของเขากินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย ถึงแม้ว่าอายูจะไม่แสดงออกมาว่าเธออยากกิน แต่ริวจิก็สามารถรับรู้ได้ เพราะเขาเองก็อยากกินมันเช่นกัน เขาไม่รอให้อายูทักหรือท้วง เขารีบกดถอน Coin มาจากระบบทันที ซึ่งเขาแบ่งให้อายู 4 Coin  อายูไม่ปฏิเสธ เธอรับCoinมาจากริวจิและเดินไปหาอาหารที่เธออยากกินทันที แต่ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว ริวจิก็เช่นกัน  

ทั้ง 3 คนต่างกันของที่พวกเขาอยากกิน เมื่อริวจิเห็นคนไหนกินหมด เขาก็ยื่น Coinให้กับพวกเธอในทันทีโดยไม่มีหวงแม้แต่เล็กน้อย เพราะพวกมันราคาแสนถูกเมื่อเทียบกับ Coin ที่เขาได้มาถึง 30,000 Coin 

จากนั่นทั้ง 3 คนก็ได้ตระเวนกินไปทั่วจนพวกเขาอิ่ม ซึ่งริวจิสูญเสีย Coin ไปทั้งหมดแค่ 100 Coinเท่านั้นเอง และเมื่อเขามองถึงราคาอาหารแต่ละอย่างมันก็มีราคาที่แตกต่างกันไป ซึ่งที่แพงที่สุดมีมูลค่าแค่ 5 Coin เท่านั้นเอง

ตอนนี้เองเหมือนริวจิคิดอะไรขึ้นได้เขารีบกล่าวท้วงมิโกะทันที 

" มิโกะ น้องอิ่มแล้วใช่มั้ย " 

" ใช่ค่ะหนูอิ่มแล้ว " 

เธอพูดทั้งๆ ที่ยังมีคราบซอสติดอยู่ตรงริมฝีปากของเธอ แต่ริวจิไม่ได้หัวเราะแต่อย่างใด เขากลับยิ้ม ที่เห็นน้องสาวของเขาได้กินอิ่ม และเขาไม่ลืมแม่ของเขาอย่างแน่นอน เขาซื้อของมากมายหลายสัญชาติ ที่คิดว่าแม้ของเขาน่าจะชอบ และเก็บมันไว้ใน แหวนมิติของเขา ถึงแม้จะดูเหมือนว่าเขาจะใช้ Coinโดยไม่ดูแต่เขาไม่สนเพราะแม่ของเขาสำคัญที่สุด 

เขาใช้เงิน 300Coin ในการซื้ออาหารไปฝากแม่ของเขา และตอนนี้เขาก็ใช้เงินไปทั้งหมด 400 Coin แต่ในส่วนนี้ริวจิก็ได้ส่วนลดจาก Coppon ลด 50 % ทำให้เขาประหยัด Coin ไปได้อีก 165 Coin ซึ่งแปลว่าเขาใช้ Coinไปแค่ 235Coin เท่านั้นเอง

" อืมมิโกะ ช่วยอะไรพี่สักอย่างได้มั้ย " 

" ได้สิคะ ขอให้พี่สั่งมามิโกะพร้อมทำอยู่แล้ว " 

จากนั่นริวจิก็ได้เล่าเรื่องพีระมิดให้กับมิโกะฟัง รวมถึงความรู้เรื่อง CoinและเวลาในGateที่เขารู้มาทั้งหมดโดยไม่มีบิดเบือนสักเล็กน้อย หลังจากที่มิโกะได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เธอไม่มีอาการที่แสดงออกมาว่าไม่เชื้อในสิ่งที่พี่ชายของเธอบอกแม้แต่น้อย เธอตอบตกลงทันที 

" ได้สิคะ "

ฝากกดติดตามกดหัวใจเป็นกำลังให้ผมด้วยนะครับ 

ขอบคุณครับ

"