คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

ติ๊ง!

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 19 มีนาคม]

เสียงสัญญาณดิจิทัลใสกังวานดึงสติของอคินให้กระชากขึ้นจากความมืดมิด...

ไม่มีอาการงัวเงีย ไม่มีอาการปวดเมื่อย หรือความรู้สึกยืดยาดของคนที่เพิ่งตื่นนอน 

ร่างกายของเขาดีดตัวตื่นตัวเต็มที่ในวินาทีแรกที่ลืมตา ราวกับเครื่องจักรที่เพิ่งถูกสับสวิตช์เดินเครื่อง 

ความรู้สึกเบาสบายไหลเวียนไปทั่วร่าง กล้ามเนื้อทุกมัดผ่อนคลายแต่เปี่ยมด้วยพลังงานสะสม พร้อมที่จะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

อคินลุกขึ้นนั่งบนฟูกเก่าๆ สูดอากาศยามค่ำคืนเข้าปอด เขาก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง พลางกำและแบเพื่อทดสอบความรู้สึก

'สุดยอด... วันนี้ระบบรีเฟรชร่างกายได้สมบูรณ์แบบจริงๆ'

เขาลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกร๊อบ ก่อนจะไต่บันไดลิงลงมาจากบ้านต้นไม้ 

ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นดินชื้นแฉะ กลิ่นดินและกลิ่นใบไม้หมักหมมหลังฝนตกก็ลอยมาแตะจมูก 

บรรยากาศในค่ายยามค่ำคืนดูคึกคักกว่าปกติ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันยางวูบวาบตามจุดต่างๆ

"คุณอคินครับ! ตื่นพอดีเลย"

เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น ณัฐ ยามกะดึกคู่ใจเดินปรี่เข้ามาหา 

สีหน้าของเด็กหนุ่มดูตื่นเต้นระคนกังวล แววตาที่มองอคินมีความเคารพยำเกรงบางอย่างที่เพิ่มมากขึ้นกว่าทุกวัน

"คุณบุษบาเรียกพบด่วนครับ ท่านรออยู่ที่โรงอาหารตอนนี้เลย"

"คุณบุษบา?" 

อคินเลิกคิ้วเล็กน้อย พลางจัดเสื้อยืดมอซอให้เข้าที่ "เรื่องหมาป่าทมิฬเมื่อคืนเหรอครับ?"

"ครับ... แต่ผมเดาว่าน่าจะมีเรื่องสำคัญกว่านั้นด้วย เห็นฝ่ายช่างฝีมือวิ่งวุ่นกันมาทั้งวันเพื่อเตรียมของบางอย่าง" 

ณัฐกระซิบเสียงเบา 

"รีบไปเถอะครับ เธอไม่ชอบรอนาน"

...

ณ โรงอาหารกลาง

บรรยากาศภายในโรงอาหารเงียบสงบกว่าปกติ 

กลิ่นหอมของแกงป่าและกลิ่นฉุนจางๆ ของสมุนไพรไล่ยุงลอยอวลอยู่ในอากาศ ที่โต๊ะตัวยาวมุมสุด 

บุษบานั่งรออยู่เพียงลำพัง เบื้องหน้าเธอมีกองอุปกรณ์บางอย่างวางอยู่ 

ภายใต้แสงตะเกียงสลัว เงาของเธอทอดยาวดูน่าเกรงขามสมกับเป็นผู้นำค่ายผู้รอดชีวิต

"เธอสินะ... อคิน"

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทรงพลัง แต่แฝงไว้ด้วยความเมตตาบางอย่างเมื่อมองมาที่เขา

"ครับ!" 

อคินยืดอกทำความเคารพตามสัญชาตญาณ 

บุษบาพยักหน้าช้าๆ ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะ

"การล่าหมาป่าทมิฬด้วยตัวคนเดียว... โดยอาศัยแค่ดาบเหล็กแหนบกับสัตว์เลี้ยงไม่กี่ตัว ไม่ใช่เรื่องที่ใครๆ ก็ทำได้ แม้แต่ทหารเก่าอย่างฉันยังต้องยอมรับ" 

เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย 

"ฉันประทับใจมาก"

เธอดันกองอุปกรณ์สวมใส่ชุดหนึ่งมาตรงหน้าอคิน

"นี่คือรางวัลของเธอ ผลงานชิ้นเอกที่ฝ่ายช่างฝีมือของเราภูมิใจนำเสนอ... ตัดเย็บจากวัตถุดิบที่ดีที่สุดที่เราหาได้ในแดนมรณะแห่งนี้ เพื่อนักรบที่ต้องใช้ชีวิตกลมกลืนไปกับความมืดอย่างเธอ เป็นชุดอุปกรณ์แจกฟรีให้นักรบคนละ 1 ชุด"

อคินก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นประหลาดลอยมาแตะจมูกทันที 

มันคือกลิ่นสาบจางๆ ของสัตว์ป่า ผสมกับกลิ่นฝาดของเปลือกไม้ที่ใช้ฟอกหนัง และกลิ่นยางพารา... 

ชุดเกราะตรงหน้าดูดิบเถื่อนแต่วิจิตรบรรจง มันไม่ใช่ชุดเกราะเหล็กแวววาวแบบในนิยายยุคกลาง 

แต่มันคือชุดเกราะที่สร้างจาก 'ชิ้นส่วนของมอนสเตอร์' อย่างแท้จริง

เขายื่นมือสั่นระริกไปสัมผัสเสื้อเกราะตัวบน 

พื้นผิวของมันหยาบกร้านแต่ให้ความรู้สึกเหนียวแน่น ยืดหยุ่น และเย็นเยียบ

ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าที่เขาคุ้นเคยก็เด้งขึ้นมาซ้อนทับสายตา... 

แต่ทว่า ครั้งนี้ข้อความที่ปรากฏดูจะมีความ 'ใส่ใจ' มากเป็นพิเศษ ราวกับว่าระบบกำลังตื่นเต้นไปกับเขาด้วย

ติ๊ง!

[ระบบตรวจพบยุทธภัณฑ์ระดับสูง!]

[ตรวจสอบไอเทม]

[เสื้อเกราะเบาหนังออร์ค]

[ระดับ: หายาก]

[พลังป้องกันกายภาพ +45]

รายละเอียด: เสื้อเกราะแขนกุดที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างพิถีพิถัน ด้านนอกหุ้มด้วยหนังออร์คสีเขียวคล้ำที่ผ่านการฟอกและตากแดดจนแห้งสนิท เหนียวจนใบมีดธรรมดายากจะเฉือนเข้า ชั้นกลางบุด้วยผ้าทอจากเส้นใยเถาวัลย์เชือกหนานุ่ม และเสริมแผ่นไม้แกะสลักรูปเกล็ดปลาซ่อนไว้ภายในเพื่อกระจายแรงกระแทก

[คุณสมบัติพิเศษ

1.เพิ่มโอกาสการต้านทานการโจมตีแบบเจาะทะลวง 10% 

2.ลดความเสียหายทางกายภาพที่เกิดกับส่วนลำตัวลง 10%

3.ลดความเสียหายจากการถูกฟันและแทงลง 5%]

[คำแนะนำ: สวมใส่ทันที! เกราะนี้ถูกออกแบบมาเพื่อปกป้องอวัยวะสำคัญของนายได้อย่างดีเยี่ยม]

อคินไล่สายตาอ่านค่าสถานะด้วยหัวใจที่เต้นรัว 

'ระบบแนะนำขนาดนี้ แสดงว่าของดีจริง'

เขาเลื่อนสายตาไปมองกางเกงขายาวสีตุ่นๆ ที่วางอยู่ข้างกัน

[กางเกงหนังออร์ค]

[ระดับ: ทั่วไป]

[พลังป้องกันกายภาพ +10]

รายละเอียด: กางเกงขายาวตัดเย็บจากหนังออร์คส่วนขาที่มีความหนาเป็นพิเศษ เย็บซับในด้วยผ้าใยเถาวัลย์เพื่อลดการเสียดสี เนื้อผ้ามีความแข็งกระด้าง

[คุณสมบัติพิเศษ

1.ลดความเสียหายทางกายภาพส่วนล่างลง 5%

2.ลดค่าความคล่องตัว -5 แต้ม]

"ลบค่า Agility งั้นเหรอ..." 

อคินขมวดคิ้วเล็กน้อย สำหรับสายความเร็วอย่างเขา 

การเสียค่าความคล่องตัวถือเป็นเรื่องใหญ่ แต่ก่อนที่เขาจะทันบ่น สายตาก็เหลือบไปเห็นรองเท้าบูตทรงสูง

[รองเท้าหนังออร์คทรงสูงพื้นยางพารา]

[ระดับ: หายาก]

[พลังป้องกันกายภาพ +10]

รายละเอียด: รองเท้าหนังออร์คที่ออกแบบมาเพื่อการลุยป่าโดยเฉพาะ จุดเด่นอยู่ที่พื้นรองเท้าซึ่งทำจากเชือกเถาวัลย์ถักแน่นชุบด้วย "ยางพาราแปรรูปพิเศษ" จากสวนยางร้าง ช่วยในการยึดเกาะทุกสภาพพื้นผิว ไม่ว่าจะเป็นโคลนตมหรือกิ่งไม้เปียกชื้น

[คุณสมบัติพิเศษ

1.ลดความเสียหายส่วนเท้าลง 5%

2.เพิ่มค่าความคล่องตัว +10 แต้ม]

"สุดยอด..." 

อคินพึมพำ ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ 

"กางเกงลบ 5 แต่รองเท้าบวกคืนมา 10... สรุปคือกำไร 5 แต้ม แถมได้พลังป้องกันเพียบ! คำนวณมาอย่างดีแล้วสินะ"

นอกจากชุดเกราะ ยังมีดาบสั้นที่ตีจากเหล็กแหนบรถยนต์ ลับจนคมกริบ และ โล่กลมขนาดกะทัดรัดวางอยู่ข้างกัน

"ของพวกนี้แจกฟรีแคืครั้งเดียว ถ้าจะซ่อมหรือเปลี่ยน ก็ต้องใช้เครดิต หรือเปรียญแลก และนี่..." 

บุษบาวางถุงผ้าใบเล็กๆ ที่ส่งเสียงกริ๊กๆ ลงบนกองของ 

"ค่าตอบแทนพิเศษ 25 แต้มเครดิต สำหรับชิ้นส่วนหมาป่าทมิฬ และหนังลิซาร์ดแมนเมื่อคราวก่อน"

"ขอบพระคุณมากครับ!" 

อคินรับถุงมาถือไว้ รู้สึกถึงน้ำหนักของความสำเร็จ

"เก็บอาการดีใจไว้ก่อน อคิน" 

บุษบาเอ่ยเสียงเข้มขึ้น ใบหน้าจริงจัง 

"เพราะรางวัลนี้มาพร้อมกับหน้าที่ที่หนักหนาขึ้น ทางเราต้องการคนที่มีฝีมืออย่างเธอ ไปประจำการที่ 'ค่ายแหลมสิงห์'"

"ค่ายแหลมสิงห์?"

"ใช่... ที่นั่นกำลังเผชิญหน้ากับพวก 'เมิร์ก' หรืออมนุษย์ครึ่งปลาที่ขึ้นมาจากทะเล พวกมันดุร้ายและจู่โจมเป็นกลุ่มในช่วงเวลาน้ำขึ้น... ซึ่งตรงกับเวลาตื่นของเธอพอดี คือช่วง 2 ทุ่ม ถึง ตี 2 รถจะมารับพรุ่งนี้เวลา 20:00 น. เตรียมตัวให้พร้อม"

อคินตอบรับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด... แผนที่ใหม่ มอนสเตอร์ใหม่ และอุปกรณ์ใหม่

'ล่าเมิร์กงั้นเหรอ... น่าสนุก!'

...

อคินกลับมาที่ลานหน้าบ้านพัก เขาไม่รอช้าที่จะจัดการเปลี่ยนชุดทันทีภายใต้แสงจันทร์

เมื่อเขาสวม กางเกงหนังออร์ค ความรู้สึกแรกคือความอึดอัด 

เนื้อหนังที่หนาและแข็งทำให้เขารู้สึกเหมือนใส่กางเกงยีนผ้าดิบที่ยังไม่ผ่านน้ำ 

ขาของเขาขยับได้ยากขึ้นเล็กน้อย เหมือนมีแรงต้านทุกครั้งที่ก้าวเดิน

'อึดอัดชะมัด... มิน่าระบบถึงบอกว่าลบค่าความว่องไว'

แต่ความรู้สึกนั้นเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเขาสวม รองเท้าหนังออร์คทรงสูง ทับลงไป

เขาลองย่ำเท้าลงกับพื้นดิน... หนึบ

ความรู้สึกมั่นคงส่งผ่านฝ่าเท้าขึ้นมา พื้นยางพาราเกาะติดพื้นดินแน่นราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย 

เขาลงทิ้งน้ำหนักตัว ลองเขย่ง และกระโดดเบาๆ ... 

ร่างกายดีดตัวขึ้นอย่างง่ายดาย แรงส่งจากพื้นรองเท้าช่วยลดภาระกล้ามเนื้อขาได้อย่างน่าทึ่ง

และสุดท้าย... เสื้อเกราะเบาหนังออร์ค

ทันทีที่สวมทับเสื้อยืดและรัดสายคาดเอวให้แน่น อคินรู้สึกได้ถึงแผ่นไม้แกะสลักรูปเกล็ดปลาที่ซ่อนอยู่ภายใน 

มันไม่ได้แข็งกระด้างอย่างที่คิด แต่กลับโอบรับสรีระช่วงอกและชายโครงของเขาไว้อย่างพอดี 

ให้ความรู้สึก 'ปลอดภัย' เหมือนถูกโอบกอดโดยบางสิ่งที่แข็งแกร่ง

อคินหยิบดาบสั้นขึ้นมาคาดเอว และสวมโล่กลมเข้าที่แขนซ้าย 

เงาสะท้อนในถังน้ำเผยให้เห็นภาพนักรบหนุ่มในชุดเกราะหนังสีเขียวเข้ม ดูทะมัดทะแมงและกลมกลืนไปกับความมืด

"นี่แหละ... นักรบรัตติกาลร่างสมบูรณ์!" 

เขาพูดกับตัวเองด้วยความมั่นใจ

[ดูดีมาก... ]

อคินหัวเราะเบาๆ กับข้อความที่ดูเหมือนจะหลุดๆ ของระบบ 

"ขอบใจนะคู่หู"

...

หลังจากร่ำลา 'ด่าง' และ 'ขาว' หมาเฝ้าค่ายเรียบร้อย อคินตัดสินใจว่าเขาต้องการสนามทดสอบจริง

กลิ่นเค็มของน้ำทะเลและกลิ่นโคลนตมลอยฟุ้ง 

บรรยากาศวังเวงของป่าชายเลนที่มีรากไม้โกงกางระเกะระกะคืออุปสรรคชั้นดีสำหรับการทดสอบความคล่องตัว

แกรก... แกรก...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นเบื้องหน้า อคินหรี่ตามองฝ่าความมืด 

เห็นเงาตะคุ่มของ ลิซาร์ดแมน หรือมนุษย์กิ้งก่าสามตัวกำลังเดินลาดตระเวน

ปกติเขาคงจะเลือกซุ่มโจมตีจากมุมมืด แต่ครั้งนี้... เลือดในกายมันสูบฉีดแรงเกินกว่าจะซ่อนเร้น

"เข้ามา!" 

อคินตะโกนท้าทาย พลางก้าวออกมาจากหลังต้นไม้

ฟู่!!!

ลิซาร์ดแมนตัวหน้าสุดส่งเสียงขู่ฟ่อ 

ก่อนจะพุ่งเข้าใส่พร้อมหอกกระดูกปลายแหลม 

อคินย่อตัวลงต่ำ จุดศูนย์ถ่วงของเขามั่นคงอย่างเหลือเชื่อด้วยรองเท้าคู่ใหม่

เคร้ง!

เขาใช้โล่กลมปัดหอกเล่มแรกออกไปด้านข้าง แต่ทว่า...

"ระวังซ้าย!" เสียงความคิดของตัวเอง หรืออาจจะเป็นเสียงเตือนจากสัญชาตญาณ ดังขึ้นในหัว

ลิซาร์ดแมนอีกตัวพุ่งชาร์จเข้ามาจากมุมอับ หอกกระดูกเล่มยาวแทงเข้าใส่สีข้างของอคินอย่างจัง เขาเบี่ยงตัวหลบไม่พ้น!

ปึก!

เสียงทึบๆ ดังสนั่น อคินเตรียมใจรับความเจ็บปวด... 

แต่สิ่งที่เขารู้สึกกลับเป็นเพียงแรงกระแทกหนักๆ เหมือนโดนเพื่อนต่อยแขนเล่น 

ปลายหอกกระดูกทะลุผ่านหนังออร์คชั้นนอกเข้ามา 

แต่หยุดกึกอยู่ที่ 'แผ่นไม้เกล็ดปลา' ชั้นใน ไม่ระคายผิวเนื้อของเขาแม้แต่น้อย

[การป้องกันสมบูรณ์แบบ! ความเสียหายทางกายภาพ = 0]

[เห็นไหมบอกแล้วว่ามันเจ๋ง!]

"กันเจาะทะลวงได้จริงด้วย!" 

อคินแสยะยิ้มกว้าง ความมั่นใจพุ่งทะยาน

วินาทีนั้น ร่างกายของเขาตอบสนองไปเองโดยไม่ต้องผ่านสมองสั่งการ 

เท้าที่สวมรองเท้าพื้นยางพาราจิกแน่นลงบนรากไม้ที่ลื่นไปด้วยตะไคร่ ส่งแรงบิดจากข้อเท้าขึ้นสู่เอว และสะบัดข้อมือขวาออกไป

ฉึก!

ดาบเหล็กแหนบวาดเป็นเส้นโค้งในความมืด 

ตัดผ่านอากาศและเนื้อเยื่อแข็งๆ ที่คอของลิซาร์ดแมนจนขาดสะบั้น 

เลือดสีดำพุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนเกราะหนังออร์ค แต่มันก็ไหลลื่นตกลงพื้นไปราวกับน้ำบนใบบอน ไม่ทิ้งคราบสกปรกฝังแน่น

"ตัวต่อไป!"

อคินพุ่งตัวเข้าหาศัตรูที่เหลือ การเคลื่อนไหวของเขาบนพื้นโคลนดูพลิ้วไหวและเงียบเชียบผิดมนุษย์ 

เขาไม่ได้วิ่ง... แต่เขากำลัง 'กระโจน' ด้วยท่วงท่าที่สง่างามและดุดัน ราวกับเสือป่าที่กำลังล่าเหยื่อ

ดาบในมือแทงและฟันเข้าจุดตายอย่างแม่นยำ ราวกับเขามองเห็นจุดอ่อนของพวกมันเป็นเป้าสีแดง

'การเคลื่อนไหวไม่ตกเลย... เผลอๆ ดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ นี่ชุดเกราะช่วยบัฟสเตตัสขนาดนี้เลยเหรอ?'

เขาคิดในใจขณะสะบัดเลือดออกจากดาบ มองดูซากศัตรูทั้ง 5 ตัวที่นอนกองอยู่แทบเท้า

ขณะที๋โบ้ และแมวสามตัวได้แต่นั่งดูเฉยๆ คราวนี้พวกมันไม่ได้ร่วมศึกเลยแม้แต่น้อย

...

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:30:00] 

อคินลากซากลิซาร์ดแมนทั้ง 5 ตัวกลับมาที่หน้าค่ายอย่างผู้ชนะ เหงื่อกาฬไหลซึมเล็กน้อยแต่ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ

ณัฐที่กำลังเข้าเวรอยู่เบิกตากว้าง มองดูอคินในชุดเกราะหนังออร์คเต็มยศที่เปื้อนโคลนและคราบเลือดด้วยความทึ่ง

"โห... คุณอคิน! ไปฟัดกับพวกนั้นมาเหรอครับเนี่ย? แล้วชุดนั่น... เท่ระเบิดไปเลยครับ ดูเหมือนพวกนักรบชนเผ่าระดับสูงในหนังเลย"

"ของดีจริงๆ ครับคุณณัฐ" 

อคินยิ้มกว้าง ตบที่เกราะอกดัง ปึกๆ 

"โดนหอกจิ้มเต็มๆ ยังไม่ระคายผิวเลย ถ้าเป็นเสื้อตัวเก่าป่านนี้คงได้แผลกลับมาเย็บแล้ว"

"เยี่ยมเลยครับ ฝีมือขนาดนี้ไปแหลมสิงห์สบายแน่ๆ" 

ณัฐรีบกุลีกุจอเข้ามารับซากมอนสเตอร์ 

"เดี๋ยวผมจัดการแลกแต้มให้ครับ... อ้อ! คุณบุษบาฝากกำชับมาอีกรอบครับ พรุ่งนี้รถมารับตอนสองทุ่มตรง ห้ามสายนะครับ"

"รับทราบครับ! ผมจะเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด"

อคินรับบัตรเครดิตคืนจากณัฐ ก่อนจะเดินกลับไปยังบ้านต้นไม้ด้วยความมั่นใจ 

ทุกย่างก้าวเสียงเกราะหนังเสียดสีกันเบาๆ ผสานกับเสียงฝีเท้าที่มั่นคง ฟังดูไพเราะราวกับดนตรีแห่งชัยชนะในหูของเขา

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิดผ่านหน้าต่างของบ้านต้นไม้ 

ดวงดาวระยิบระยับดูสวยงามกว่าทุกคืน

"ค่ายแหลมสิงห์... เมิร์ก... รอฉันก่อนเถอะ"

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:00:10] 

[ฝันดีนะ... คู่หู]

อคินทิ้งตัวลงนอนบนฟูก หลับตาลงด้วยรอยยิ้ม พร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้...

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]