เช้าวันถัดมาชาวบ้านหลายคนได้มาั้แ่ก่อนยามเหมา เพราะกลัวจะไม่ได้ทำงาน รวมถึงเด็กน้อยฝาแฝดทั้งสองคน ทำให้ท่านพ่อต้องตื่นแต่เช้ากว่าปกติ ออกมามอบหมายงานให้ชาวบ้าน
ตอนมาถึงชาวบ้านยังไม่เชื่อว่าบ้านเป่ยมีงานให้ชาวบ้านกว่าสิบคนทำเลยหรือ แต่เมื่อท่านพ่อบอกว่า ได้ซื้อที่ดินเพิ่ม จำนวน หนึ่งร้อยหมู่ ั้แ่บริเวณด้านข้างไปจนถึงป่าม่านหมอก ชาวบ้านถึงกับตื่นตะลึง และพยายามสอบถามท่านพ่อถึงเงินที่ได้มา แต่ท่านพ่อก็ตอบออกไปด้วยสีหน้าที่ไร้พิรุธ ตามที่ได้ตกลงกันไว้ว่า นำสมุนไพรไปขายเลยเอาเงินทั้งหมดไปสร้างบ้านและซื้อที่ดินไว้เป็สินเดิมของข้า
“อาจินๆ เ้ามีคู่หมายหรือยัง”
“เอ่อออ ยังเ้าค่ะท่านป้า”
“บ้านข้ามีลูกชายเ้าสนใจหรือไม่”
“ท่านป้าขอรับ ข้าว่าเริ่มทำงานเลยดีหรือ ประเดี๋ยวสายไป แดดจะร้อนเอา”
“ได้ๆ เ้าอย่าลืมนะเสี่ยวจินน้อย บ้านข้ามีเด็กๆ เยอะแยะ เ้าแวะไปเล่นได้เลย”
“แหะๆ เ้าค่ะท่านป้า”
หลังจากนั้นทุกคนเลยออกไปทำงานกัน ท่านพ่อยังไม่ลืมกำชับอีกว่า หากใครสงสัยอันใดให้มาถามหรือดูตัวอย่างจากแปลงที่ท่านพ่อยกไว้เป็ตัวอย่าง ส่วนพื้นที่ ข้าได้ให้ท่านพ่อบอกให้ทุกคนทำคนละหนึ่งหมู่ไปก่อน เมื่อครบแล้วก็ให้เดินมาแจ้งแก่ท่านพ่อ เพื่อตรวจดูงานที่ได้รับ ก่อนจะไปเริ่มแปลงใหม่ ที่ทำแบบนี้ เพราะป้องกันการทำงานแบบลวก ๆ เสร็จแล้วมารับเงิน อืม วิธีนี้น่าจะได้ผลดีนะ
“อวี้หลิว อวี้เหมย มานี่สิ”
“ขอรับนายท่าน”
“นายทง…นายท่านอะไรกัน เรียกท่านลุงท่านป้าเถอะ”
“อืมๆ อาหลิว อาเหมย ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ ข้าเห็นพวกเ้ามาทั้งแต่ตัวแดงๆ”
“ขอรับท่านตาท่านยาย” เด็กน้อยทั้งสองซาบซึ้งจนบ่อน้ำตาใกล้จะแตกแล้วเ้าค่ะท่านยาย
“แล้วนี่ เ้าจะให้พวกเด็กๆ ช่วยงานอันใดหรืออาซาน”ท่านยายหันไปถามท่านพ่อเนื่องจากสงสารหากจะให้เด้กน้อยทั้งสองไปใช้แรงอย่างหนักๆ อย่างพวกชาวบ้านตอนนี้ด้วยเพราะเห็นกันมาั้แ่เล็กแต่น้อย
“ข้าไม่ทราบขอรับ จินเออร์เป็คนขอร้องข้าให้รับเด็กสองคนนี้มาก่อนขอรับ”
“อืมม งั้นหรือ เอาอย่างนี้มั้ยละ ให้อวี้หลิวไปช่วยอวี้เหมยขุดแปลงนั้นแหละ แต่เป็แปลงหลังบ้านของเรา จะได้ไม่โดนเพ่งเล็งจากชาวบ้านดีกว่า” ท่านยายเสนอขึ้นมา
“ข้าว่าก็ดีนะขอรับ งั้นเ้าสองคนไปหยิบเครื่องมือเถอะ”
“เ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านทั้งสองมากๆ นะ เ้าค่ะ/ขอรับ”
“ท่านพ่อเ้าคะ มีคนมาเ้าค่ะ” ข้าเหลือบไปเห็นทางเข้าบ้านเมื่อเห็นว่ามีคนเดินเข้ามาหลายคน
“อ้าวนายช่างเองหรือขอรับ ทำไมพวกท่านมากันเร็วนักล่ะ ไม่ใช่ว่านัดกันไว้เดือนหน้าหรอกหรือ”
“ข้ารบกวนพวกเ้าหรือเปล่า งานในตัวเมืองโดนยกเลิกไปนะสิ ข้าเลยมาหาเ้าเพื่อจะสอบถามว่าสามารถเริ่มงานได้เลยหรือไม่ ตอนนี้พวกข้ากำลังว่างพอดี”
“ไม่รบกวนขอรับ ดีเสียอีก จะได้เสร็จทันก่อนหนาวที่จะมาถึงนี้”
“งั้นพรุ่งนี้ข้าจะพาลูกน้องมาพร้อมสร้างบ้านให้พวกเ้าเลยแล้วกัน เริ่มเร็วแบบนี้ น่าจะไม่เกิน 15 วัน ถ้าขาดเหลือแรงงานข้าว่าจะจ้างชาวบ้านมาช่วยด้วย เ้าว่าดีหรือไม่อาซาน”
“ถ้าเป็แบบนั้นก็ดีขอรับ ส่วนเื่ค่าแรงท่านคิดมาได้เลยนะขอรับ”
“อืม งั้นข้าไม่รบกวนพวกเ้าแล้วกัน วันนี้คงจะยุ่ง”
“งั้นลาก่อนขอรับ เดี๋ยวข้าเดินไปส่ง”
“ขอบใจๆ”
เนื่องจากตอนนี้ยังเช้าอยู่ท่านพ่อ กับท่านตาจึงขึ้นเขาไปดูกับดักสัตว์ที่วางไว้ ข้าแอบสงสัยจึงถามท่านพ่อไปอยู่ว่าไปกันตอนไหน ท่านพ่อบอกว่าไปยามดึก ตอนที่ข้านอนแล้วเสมอ เพราะไม่อยากนิ่งนอนใจ มัวแต่ใช้เงินที่เป็ลาภลอย กลัวว่าสักวันจะหมด แล้วคนในครอบครัวจะลำบาก อืออออ ท่านพ่อ ท่านเจิดจรัสแล้วเ้าค่ะ ท่านเก่งมาก เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เป็ยามบ่ายแล้ว ปรากฏว่าท่านตากับท่านพ่อได้หมูป่ามา 1 ตัว กับไก่ฟ้ามาถึง 4 ตัว
“หู้ววว ท่านพ่อเ้าขาาา”
“อย่าเพิ่งเข้ามาจินเออร์ ขอพ่อและท่านตาล้างเนื้อล้างตัวก่อนนะลูก”
“เ้าค่ะท่านพ่อ”
เมื่อท่านพ่อกลับมาจึงตกลงกันว่าจะนำหมูป่าไปขายที่เหลาอาหารในตัวอำเภอ ส่วนไก่ป่าที่ได้มา ข้าขอท่านพ่อเลี้ยงไว้สองตัวเนื่องจากท่านพ่อจับได้ตัวผู้สามตัวและตัวเมียหนึ่งตัว หนึ่งตัวสำหรับการทำอาหารมื้อเย็น และอีกหนึ่งตัวข้าขอเอาไปแบ่งให้พี่ชายพี่สาวฝาแฝดคู่นั้น ซึ่งท่านพ่อก็ไม่ว่าอะไรข้า
ตกเย็นมาชาวบ้านต่างมารับเงินที่ผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งท่านพ่อเดินตรวจงานแล้ว พบว่าชาวบ้านตั้งใจทำงานกันมาก ไม่มีใครเอาเปรียบใคร และไม่มีการทำงานอย่างลวกๆ เพราะท่านยายมักจะเดินไปดูงานบ่อยๆ
ส่วนเด็กน้อยฝาแฝดนอกจากทำงานในแปลงหลังบ้านของข้าแล้ว เมื่อเสร็จงานจึงพากันมารับเงิน ซึ่งท่านพ่อได้มอบให้ คนละห้าอีแปะ แต่เด็กทั้งคู่ไม่ยอมรับ และบอกว่าขอรับเพียงห้าอีแปะเท่านั้น ท่านพ่อจึงยกเอาเื่ไก่ป่ามาอ้างว่าหาก้ารับเงินแค่ห้าอีแปะ ก็ให้รับไก่ป่าไปทำอาหารกินที่บ้านด้วย จะได้มีแรงมาทำงานในวันพรุ่งนี้ งานในส่วนของวันนี้จึงผ่านไปได้ด้วยดี
เช้าวันต่อมานายช่างซื่อเฉิน ก็ได้มาหาครอบครัวเป่ยตามที่นัดไว้ั้แ่เช้า พร้อมๆ กับชาวบ้านที่มาทำงานที่ได้นัดหมายไว้
ผ่านไปสักพักซานหลงก็ได้เดินกลับมาที่บ้านหลังจากเดินไปสั่งงานชาวบ้านมา ส่วนจินเออร์นั้นกำลังล้างหน้าล้างตาและออกมาพบนายช่างซื่อเฉินด้วยคน เนื่องจากเ้าตัว้าพูดคุยรายละเอียดเื่บ้านด้วยเช่นกัน เ้ากระต่ายน้อยจินหลงจึงเป็อันต้องลุกขึ้นมาฟังรายละเอียดไปด้วยกัน
ทั้งสามคนและหนึ่งตัว ก็ได้นั่งปรึกษากันเื่บ้านที่กำลงัจะสร้าง นายช่างซื่อเฉินได้นำแบบ ที่เป่ยจินได้นำออกมาและขอไว้ศึกษาออกมา โดยสรุปเื่แบบบ้านกันอีกรอบ คือบ้านชั้นเดียว แต่มีสามเรือนหลักและสามเรือนรอง
โดยเรือนหลักจะมีห้องโถงอยู่ที่เป็ห้องประชุมพร้อมกับเป็ห้องทานข้าวไปด้วยในตัวอยู่ตรงกลาง และมีห้องน้ำติดห้องโถงไปด้านหลังอีกหนึ่งห้อง ซึ่งห้องน้ำจะให้นายช่างทำการท่อท่อไม้ไผ่เข้ามาพักน้ำไว้ที่โอ่งหลังบ้านเพื่อให้สะดวกต่อการตักน้ำได้ง่ายขึ้น ห้องน้ำข้าก็จะให้นายช่างทำแบบในโลกปัจจุบันแบบส้วมซึมแทนอันไหนใช้ท่อให้เปลี่ยนไปใช้เหล็กดัดแทนท่อ
แบบนี้ก็จะหมดปัญหาเื่ส้วมสำหรับคนที่มาจากโลกอนาคตแบบข้าสักที ถัดไปด้านซ้ายของโถงจะเป็ห้องอาหารและด้านขวาจะเป็ห้องหนังสือ ส่วนเรือนปีกซ้ายปีกซ้าย มีสามห้องนอนเล็ก และเรือนปีกขวา ก็มีสามห้องนอนเล็กมีห้องน้ำต่อออกมาเช่นกัน
สร้างไว้สำหรับท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาท่านยาย แล้วก็เผื่อมีใครมาเพิ่มในครอบครัวข้า เอ๊ะ หรือจะเป็น้องน้อยของข้ากันนะ อิอิ ซึ่งท่านพ่อก็เห็นด้วยกับความคิดของข้า ท่านพ่อบอกว่าจะได้สะดวกเวลาท่านแม่และท่านยายเข้าห้องน้ำ
“แล้ววัสดุที่ใช้ตกลงเ้าจะใช้แบบไหนเสี่ยวจิน”
“ใช้อิฐเหมือนเดิมเ้าค่ะ ตัวบ้านสร้างโดยอิฐ ส่วนหลังคาทำเป็กระเบื้องเ้าค่ะ ข้าอยากให้บ้านของข้าทนแดดทนฝนแล้วก็ทนหนาวเ้าค่ะ ข้าอยากเพิ่ม โรงเรือนอีกหนึ่งหลังได้หรือไม่เ้าค่ะ แต่โรงเรือนข้าขอใช้ไม้แทนเ้าค่ะ ส่วนรั้วบ้านข้าก็ใช้ไม้เช่นเดิมเ้าค่ะ”
“อืมได้ เช่นนั้นราคาบ้านของเ้าจะอยู่ที่สองร้อยห้าสิบตำลึงทอง ส่วนโรงเรือนและรั้วข้าคิดให้ห้าสิบตำลึงทอง ราคานี้ข้ารวมให้ถึงแรงงานและอาหารในแต่ละวันของช่างแล้ว เ้าว่าเช่นไร”
“ตกลงเ้าค่ะ เช่นนั้นท่านพ่อเ้าค่ะ เราจ่ายเพิ่มอีกยี่สิบตำลึงทอง ให้แก่นายช่างสำหรับการเร่งมือให้เสร็จไวขึ้นได้หรือไม่”
“ได้สิ ท่านว่าอย่างไรขอรับนายช่าง”
“ได้ๆ ข้าไม่มีปัญหา แบบนี้ข้าจะจ้างคนมาเพิ่มบ้านและรั้วของเ้าจะเสร็จไม่เกินสิบห้าวันแน่นอน”
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ที่ดินส่วนที่ทำการแบ่งไว้สำหรับการยกแปลงผักก็ได้เสร็จสิ้น ชาวบ้านเมื่อได้เงินกันไป ก้ต่างพอใจและแยกย้ายกันไป ส่วนที่จะมีมาอาละวาดก็คือเซียงตี้ ที่เอาแต่โวยวายว่าตนเองไม่ได้ทำงานเนื่องจากเซียงตี้มาหลังคนอื่นถึงสามวัน ทำให้ชาวบ้านที่มาต่างจับจองพื้นที่กันไปหมดแล้ว
เมื่อเห็นดังนั้นผู้ใหญ่บ้านถึงเข้ามาช่วยไขข้อสงสัยและเื่ราวทั้งหมด แต่เซียงตี้ก็ยังหาว่าโดนกลั่นแกล้งจึงจากไปด้วยสายขุ่นแค้นใจ
ส่วนอาทิตย์ที่ผ่านมา ครอบครัวหวังก็ได้อาศัยกระท่อมหลังเล้กอยู่กันไปก่อน เนื่องการการก่อสร้างเริ่มเป็รูปเป็ร่างมากขึ้น จึงจำเป็ต้องรื้อหลังเก่าทิ้งและสร้างหลังใหม่แทน
ส่วนฝาแฝดทั้งสองคนนั้น ท่านพ่อได้จ้างมาช่วยงานต่อ โดยให้ลงผักตามที่ท่านพ่อบอกในแปลงผักแต่ละแปลง โดยท่านพ่อได้ปลูกไล่การเจริญเติบโตของผักที่ใช้เวลานานก่อน ไปจนถึงใช้เวลาน้อยที่สุด
นายช่างเ้าคะ ข้านำน้ำสมุนไพรมาให้พวกท่านเ้าค่ะ จินเออร์ได้บอกให้ท่านแม่ทำน้ำสมุนไพรจากต้นกะเจี๊ยบแดง ที่มีอยู่แถวบ้านเป็จำนวนมาก เพื่อให้นายช่างและเหล่าคนงานได้ดับกระหาย เนื่องจากแม้จะใกล้หน้าหนาวแล้วแต่อากาศก็ยังแห้งแล้งอยู่ดี
“อั๊ยยหยา ขอบใจพวกเ้ามาก ขอบใจหลิินฮูหยิน แล้วก็เ้า เสี่ยวจินตัวน้อย หึหึ”
“เ้าค่ะ”
ผ่านไปสิบห้าวัน บ้านของตระกูลเป่ยก็ได้สร้างเสร็จลง เมื่อมองจากภายนอกนั้นอาจจะไม่เห็นว่าใหญ่โตแค่ไหน เพราะมีรั้วล้อมรอบพื้นที่บ้านทั้งหมด บรรดาชาวบ้านแถวนี้ต่างหวังจะมาเป็อนุของนายท่านเป่ยคนใหญ่และคนเล็ก ไม่เว้นแม้แต่บ้านที่มีลูกชาย ต่างก็เข้ามาพูดคุย เพื่อหาข้ออ้างสำหรับการเข้ามาเหยียบในพื้นที่บ้านตระกูลเป่ยกันทั้งนั้น
แต่สำหรับคนงานที่สร้างต่างรู้ดีว่าบ้านใหญ่โตแค่ไหน แถมยังมีห้องน้ำแยกแต่ละห้องด้วย ถือว่าฟุ่มเฟือยไม่เบา นอกจากนี้เสี่ยวจินยังให้นายช่างซื่อเฉินสร้างคอกม้าสำหรับ ม้าแฝดทั้งสองตัว ส่วนของจินหลงนั้น มันบอกว่าให้ตายอย่างไร จะไม่ยอมไปนอนที่อื่นนอกจากข้างเตียงนางแน่นอน เป็อันว่าแผนสร้างคอกกระต่ายของนางก็ต้องพับเก็บไปแต่โดยดี
703
