ซีโร่เดินนำไปอย่างเงียบๆต่างกับซิลเอริคและดาวเหนือที่เดินคุยกันอย่างออกรส จนเส้นเืบนขมับของผู้เป็พี่เริ่มปูดขึ้นจากอาการหวงน้องสาวที่กำเริบแม้ว่าตอนนี้เ้าน้องตัวแสบของเขาจะอยู่ในร่างชายหนุ่มก็ตามทีแต่ข้างในนั้นก็คือน้องสาวคนเดิมเขาเหลือบมองซิลเอริคและดาวเหนือที่แทบจะกอดคอคุยกันด้วยความอาฆาต ก่อนที่จะััถึงบางอย่างด้านหน้า
“ชู่ว.. เงียบก่อน มีบางสิ่งอยู่ด้านหน้า” ซีโร่ใช้นิ้วชี้แตะปากตนทั้งสองพยักหน้าก่อนค่อยๆ ย่องไปดู ดาวเหนือจะหลุดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิวทันทีที่ได้เห็นว่าสิ่งนั้นคืออะไร
“เฮ้ย ฝูงกระทิงป่า ตายๆๆ ซวยฉิบหายเลย เราอ้อมไปทางอื่นเถอะ” ดาวเหนือแนะนำ แต่สองแฝดกลับหันมามองอย่างไม่เข้าใจ
“ทำไมกันเล่า น่าสนุกดีออก” ซีโร่พยักหน้าเห็นด้วยดวงตาเป็ประกายของทั้งคู่ทำให้ดาวเหนือรู้ดีว่าหมดทางเลือก
ห้ามไปก็ไม่ฟังสินะ
“เช่นนั้นข้าขอเริ่มเลยแล้วกัน” ว่าแล้วร่างของซีโร่จึงหายไปจากจุดนั้นเขาพุ่งตัวเข้าใส่ฝูงกระทิง ก่อนจะซัดหมัดเข้าที่อสูรตัวแรก
‘ผู้เล่นซีโรริสสังหารกระทิงป่าLv.22 ได้รับค่าประสบการณ์1,350 ได้รับเงิน 800 เพการ์ ’
‘สัตว์อสูรกระทิงเขียวLv.22 จู่โจม’
‘สัตว์อสูรกระทิงเขียวLv.22 จู่โจม’
‘สัตว์อสูรกระทิงเขียวLv.22 จู่โจม’
‘สัตว์อสูรกระทิงเขียวLv.22 จู่โจม’
‘สัตว์อสูรกระทิงเขียวLv.2……..’
“ได้ค่าประสบการณ์เยอะดีนี่!” ซีโร่พูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“เฮ้ย! ไม่วางแผนอะไรเลยเรอะ!” ดาวเหนือร้องลั่นทันทีที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือน
“เตรียมไปก็เท่านั้น! ยัยไงพวกข้าก็เป็พวกใช้กำลังมากกว่าสมองอยู่แล้ว!” พริบตาเดียว ร่างของซิลเอริคจึงเข้าไปอยู่กลางวง ดาบฝึกหัดที่อยู่ในมือเขาทำให้ดาวเหนือแทบร้องไห้
“พวกเ้ามันบ้า บ้าไปแล้ว ปลดผนึกลูการ์!” ดาวเหนือโอดครวญก่อนง้างธนูเพลิงเลเวลสามสิบออกมา และปลดผนึก หมาป่าอสูรสีดำมันวาวนามลูการ์ดวงตาสีทองคมกริบของมันเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง มันปรายตามองผู้เป็นายครั้งหนึ่ง ก่อนจะสะบัดแล้วหันไปเลียขนตัวเองแทน
“อ๊ากกก! ไอ้หมาบ้าไปสู้สิโว้ยย” ดาวเหนือที่กำลังะโขึ้นไปบนกิ่งไม้หันมาแหกปากลั่น เมื่อสัตว์เลี้ยงที่น่ารักของเขาไม่สนใจกับการต่อสู้ด้านหน้าลูการ์ไม่แม้แต่จะฟังมันเหยียดกายแล้วล้มตัวลงนอนใต้ร่มไม้
“หมาเ้าน่ารักดีนะ” ซิลเอริคยิ้มแหยเมื่อเห็นดาวเหนือแทบจะเปลี่ยนเป้าธนูจากฝูงกระทิงเป็หมาป่าของตน
“น่ารักมากก ไอ้หมาเลี้ยงเสียข้าวสุก!” เขาแดกดันก่อนจะหันกลับมากระหน่ำยิงธนูชุดใหญ่ใส่ฝูงกระทิงเพื่อระบายอารมณ์
“เฮ้ย! ดาบหัก” เสียงของซีโร่ทำให้ทั้งสองหันไปมองเขา
“ฉันมีดาบสำรอ..เปรี้ยงง!” ไม่ทันที่ดาวเหนือจะะโจบ หมัดขวาของซีโร่กลับเสยเข้าที่คางของกระทิงอย่างแรงเขาหมุนตัวแล้วใช้ขาขวาเตะเข้าที่กลางลำตัวของมัน แล้วจึงะโตีเข่าใส่ต้นคอของอสูร ซิลเอริคที่เห็นดังนั้นจึงนึกขึ้นได้
“ซีโร่ ข้าขอลองใช้เวทได้หรือไม่?” เขาถามอย่างนึกสนุก แต่ดาวเหนือกลับเบ้ปาก
“พวกจะบ้าเรอะ เวลยังไม่ถึงยี่สิบจะไปใช้เวทได้ไงไม่ได้อ่านที่คู่มือบอ..กรึ..ไ..ง..!” ดาวเหนือแย้งทว่าเปลวเพลิงสีดำที่ลุกโชติ่บนมือของซิลเอริค ทำให้เขาตกตะลึง
ตูม!
หมัดขวาที่ผสานพลังเวทถูกเหวี่ยงไปที่กลางลำตัวของอสูรแรงของพลังนั้นทำเอาอสูรบริเวณใกล้เคียงสลายกลายเป็ละอองไปพร้อมกัน พลังเวทของเขาทำให้ลูการ์ชะโงกหัวขึ้นมามองดวงตาสีทองเต็มไปด้วยความลังเล ก่อนมันจะค่อยๆ เดินไปหาเ้าของพลังเวทโดยไม่ได้สังเกตถึงกระทิงที่พุ่งเข้าใส่แม้แต่น้อย
“เฮ้ย! ลูการ์!” เสียงของดาวเหนือทำให้ซิลเอริคหันไปมองเขาปล่อยบอลเพลิงเข้าใส่กระทิงที่พุ่งเข้าหาลูการ์ เสียงร้องด้วยความทรมานของกระทิงดังขึ้นก่อนร่างของมันจะสลายไปการกระทำของซีนทำให้หูและหางของลูการ์ตั้งขึ้นก่อนมันจะวิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมกับคลอเคลียขาทั้งสองข้างราวกับเป็เพียงลูกหมาใสซื่อตัวหนึ่งการกระทำที่ทรยศผู้เป็นายทำเอาดาวเหนือแทบจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตา
“ไง เ้าคือลูการ์สินะมีอะไรหรือ? อยากสู้ร่วมกันข้างั้นหรือ?” ซีนถาม ก่อนยื่นมือไปลูบหัวมันอย่างเอ็นดู ั์ตาสีทองอร่ามและความรู้สึกคุ้นเคยทำให้เขาสงสัยลูการ์ยอมให้ซิลเอริคลูบหัวแต่โดยดี ก่อนมันจะส่งเสียงราวกับ้าบอกอะไรบางอย่าง
“เ้าอยากบอกอะไรข้างั้นหรือ? แต่ตอนนี้ข้ากำลังสู้อยู่เ้าอยากจะร่วมด้วยหรือไม่?” สิ้นเสียงร่างของหมาป่าขนาดเท่าเอวจึงขยายตัวขึ้นสามเท่าของขนาดตัวเดิม มันเริ่มอาละวาดไล่ล่าฝูงกระทิงตรงหน้าราวกับพวกมันเป็เหยื่อที่อ่อนแอดาวเหนือที่เห็นสัตว์เลี้ยงที่น่ารักของตนเชื่อฟังคนอื่นมากกว่าก็ถึงกับทรุดลงบนกิ่งไม้
ลูการ์ที่ไม่เคยเชื่อฟังลูการ์ที่แสนเย่อหยิ่ง กลับเชื่อฟังคนอื่นมากกว่าเขา!
“เพลิงพสุธา” ซีโร่ร่ายคาถาเขาใช้หมัดขวาชกไปที่พื้นพลันวงเวทสีแดงสดจึงปรากฏขึ้นบนผืนดิน พร้อมกับเปลวเพลิงสีแดงสดพวยพุ่งแผดเผากระทิงโดยรอบ
‘ผู้เล่นซิลเอริค เลื่อนขั้นเป็เลเวล 05..06..07...08....14ได้รับเงินทั้งหมด132,320 เพการ์’
‘ผู้เล่นเซโรริส เลื่อนขั้นเป็เลเวล 05..06..07...08....14 ได้รับเงิน ทั้งหมด132,320 เพการ์’
‘ผู้เล่นดาวเหนือ เลื่อนขั้นเป็เลเวลสามสิบหกได้รับเงินทั้งหมด132,320 เพการ์’
“ชิ เลเวลสามสิบห้ามาล่ากระทิงนี่ไม่คุ้มเลยแฮะ..” ดาวเหนือบ่นพึมพำก่อนจะได้ยินเสียงในหัว
‘ผู้เล่นซีโรริส ผู้เล่นซิลเอริค ผู้เล่นดาวเหนือ สังหารฝูงกระทิงเขียวภายในเวลาที่กำหนดแม่ทัพกระทิงแดงLv.68ปรากฏตัว’ เมื่อเสียงระบบดังขึ้นเกระทิงั์สีแดงสดจึงปรากฏตัวดวงตาสีเหลืองอร่ามของมันวาวโรจน์ด้วยความโกรธา บริเวณปากมีคราบน้ำลายเปรอะเปื้อนน่ารังเกียจส่วนสูงราวตึกห้าชั้นทำเอาดาวเหนือขาสั่น ร่างของมันถูกหุ้มไปด้วยชุดเกราะหนามสีเทาในมือมีอาวุธขนาดั์คล้ายค้อนั์ดาวเหนือและซิลเอริคต่างหน้าซีดเผือดต่างจากซีโร่ที่ตาพราว
“ปิดผนึกลูการ์ วิ่งเร็ว!” ดาวเหนือะโลั่นแล้วออกวิ่งเป็คนแรก ตามด้วยซิลเอริคที่วิ่งตามอย่างไม่ลังเลก่อนเขาจะต้องวิ่งกลับมาเพื่อกระชากร่างของซีโร่ให้ตามไป
“เดี๋ยวสิซีน! เ้าจะวิ่งหนีทำไม” ซีโร่ร้องลั่น
“ข้าไม่อยากสู้กับไอ้ตัวที่มีน้ำลายเปื้อนเช่นนั้น”ด้วยความเร็วของแวมไพร์ ทำให้ดาวเหนือถูกทิ้งห่างซีนหันกลับมามองเพื่อนร่วมทีมอีกคนก่อนเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระทิงั์ตัวนั้นง้างค้อนไปด้านข้างหมายจะฟาดดาวเหนือให้ออกไปให้พ้นทาง
“ดาวเหนือ!”
“ซีน! อย่าไป!” ซิลเอริคปล่อยมือซีโร่แล้วหันไปช่วยดาวเหนือทำเอาเขารั้งไม่ทันจนต้องเปลี่ยนมาพุ่งตาม
“ย้อนกลับมาทำไม หนีไปสิเห้ย!” ดาวเหนือะโลั่นเมื่อเห็นซิลเอริควิ่งกลับช่วยเขา
“ข้าจะไม่ทิ้งสหายข้าเด็ดขาด!” ซีนกัดฟัน
“ซีน!” ซีโร่เรียกเขาเสียงหลง แต่ซิลเอริคไม่สนใจเขาพุ่งไปเร็วกว่าเดิมเมื่อเห็นศัตรูเหวี่ยงค้อนั์เข้ามา
“พวานเดโมสกรัปสเตอร์!” ซีนพุ่งเข้าใส่ค้อนั์แล้วร่ายเวทเพื่อดีดมันกลับไปดาวเหนือตกตะลึงทันทีที่กระทิงั์เซไปเพราะแรงปะทะของซิลเอริค
“วิ่งเร็ว!” เขารีบคว้าแขนของดาวเหนือเพื่อหนี ทว่ากระทิงตนนั้นกลับเหวี่ยงขาใส่พวกเขาแทนดวงตาของซีโร่เบิกโผลงทันที
“ข้างหลัง!!” เมื่อซิลเอริคหันกลับเขาจึงรีบเหวี่ยงร่างของดาวเหนือใส่ซีโร่ที่พุ่งเข้ามาช่วย
“รับ!/ เฮ้ย! ตูม!!” ซีโร่ถูกร่างของดาวเหนือกระแทกจนกระเด็นเข้าอัดกับต้นไม้เขารีบพลักดาวเหนือออกแล้วลุกขึ้นทันที
“ซิ..น..ที..เรี..ย”เสียงแม่ทัพกระทิงที่แ่เบาจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ดังขึ้น ซีนเงยหน้ามองมันด้วยความไม่เข้าใจ
เมื่อครู่กระทิงตัวนี้เรียกเขาหรือเขาหูฟาดกัน?
ไม่ทันได้คิดอะไรต่อกระทิงตนนั้นคว้าร่างของซีนและเขวี้ยงออกไปไกล ซีนกรีดร้องด้วยความใ ทว่าเสียงร้องของเธอหายไปเมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าสร้อยของอสูรตนนั้น
“ซีน!/ ซิลเอริค!” ร่างของผู้เป็น้องลอยข้ามหัวเขาไปคาตาดวงตาสีม่วงเบิกโพลง ขณะที่ดาวเหนือพยายามลุกขึ้นจากพื้น เมื่อเห็นร่างของซีนที่ปลิวขึ้นฟ้าไปจนไม่สามารถมองเห็นได้ดวงตาสีม่วงของซีโร่เบิกกว้างตาขาวเปลี่ยนเป็สีดำ ั์ตาสีม่วงประกายแดงกลับกลายเป็ม่วงเข้มน้ำสีแดงดั่งเืไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง
‘ผู้เล่นซีโรริสบรรลุท่าใหม่ โปรดตั้งชื่อท่า’ เสียงในหัวดังขึ้นซีโร่จึงคำรามลั่น แล้วพุ่งเข้าใส่กระทิงั์นั้นโดยเร็ว
“ดวงตาอสูร!”
ร่างของซิลเอริคกระแทกเข้ากับต้นไม้มากมายจนหักโค่นก่อนจะตกลงในเหวลึก เืสีแดงสดไหลนองออกมาจากร่างของเขา ดวงตาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้สติของเขาเริ่มขาดหาย
ที่นี่..ที่ไหนกันเหตุใดจึงมืดมิดเช่นนี้ รู้สึก..ไม่ดีเลย โซล ซีโร่ พวกเ้าอยู่ไหน ช่วยด้วย..เจ็บ..ข้าเจ็บ ซีนนึกอยู่กับตัว ตอนนี้เธอรู้สึกเ็ปไปทั่วตัวจากแรงกระแทกร่างแทบแหลกสลายเืที่เคยมีเต็มหลอดกลับเหลือเพียงเล็กน้อย นี่ข้ากำลังจะตายหรือ?เหตุใดเกมถึงไม่ส่งข้าไปจุติใหม่เล่า? เขาเริ่มโอดครวญในใจก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินมาใกล้ๆ
“อ้าวๆ นึกว่าเสียงอะไรที่แท้ก็ผู้เล่นนี่เอง” เสียงทุ้มดังขึ้น พร้มกับสติที่เริ่มขาดหาย
ใครกัน..?
ด้านของดาวเหนือที่ตอนนี้กำลังเข่าอ่อนด้วยความหวาดกลัวเมื่อได้พบกับซีโร่ที่กำลังบ้าคลั่ง เสียงสาปแช่งดังออกมาขณะที่ปะทะกับกระทิงั์พร้อมกับพลังเวทต้องสาปมากมายที่ถูกร่ายเขาซัดเวทโจมตีอย่างแรง แรงะเิจากพลังเวทบนิัทำให้กระทิงั์ร้องด้วยความเ็ปมันไม่สามารถโจมตีซีโร่ที่บ้าคลั่งได้แม้เพียงเล็กน้อยราวกับคู่ต่อสู้ของมันล่วงรู้การโจมตีของมัน
“ตาย!! ตาย! ตาย!!” เขาเร่งเปลวเพลิงที่กำปั้นทั้งสองข้างแล้วซัดไปที่หน้าของกระทิงตนนั้น จนมันสลายไปต่อหน้าต่อตาเขาและดาวเหนือ
‘ผู้เล่นซีโรริส สังหารแม่ทัพกระทิงแดงLv.68ได้สำเร็จได้รับค่าประสบการณ์ 86,700 ได้รับเงิน 26,380 ได้รับชุดเกราะกระทิงClass B น้ำยาฟื้นฟู 6 ขวด ยาเื 22 ขวด ผู้เล่นซีโรริสเลื่อนขั้นเป็Lv. 15…16..21 ’
“แฮ่..ก..แ..ฮ่ก.... บ้าเอ้ย!” สิ้นเสียงระบบ เขาจึงแหกปากลั่นด้วยความแค้นใจก่อนเขาจะถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก
ยังไงมันก็แค่เกมไปรอเอาที่จุดเกิดก็แล้วกัน
ด้านซิลเอริคที่ตอนนี้เริ่มได้สติเขาค่อยๆลืมตาขึ้น ภาพของเพดานถ้ำที่ค่อนข้างมืด ทำให้เขาฉงนก่อนจะเริ่มมองสำรวจไปรอบๆ “ที่นี่..ถ้ำหรือ?” เขาพึมพำกับตัว ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น
“โอ๊ย!” เขาหลุดร้องก่อนจะทรุดลงกับพื้นแล้วสำรวจร่างกายตนผ้าพันแผลสีขาวสะอาดถูกพันไว้แทบจะทุกส่วนของร่างกาย
“ฟื้นแล้วเรอะ?” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้ซีนต้องหันไปด้านหลังชายวัยกลางคนเ้าของเรือนผมสีดำสนิทยาวถึงข้อเท้าเดินมาหาเขา ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเป็สีแดงเืคุ้นตาผิวซีดขาวตัดกับสีชุดสูทสีดำยาวที่เขาใส่ ผ้าคลุมสีดำโบกไสวใบหน้าที่ซีดเซียวของเขากำลังยิ้มให้ซิลเอริค
“เ้าเป็ใคร?” ซิลเอริคถามด้วยความระแวงแม้ตอนนี้เขาอยากจะหนีเพียงใดก็ไม่สามารถ เพราะร่างกายดันไม่เอื้ออำนวย ให้ตายสิกายในเกมกับนอกเกมช่างต่างกันนัก!
“ข้าเป็NPC ประจำเควสเปลี่ยนเผ่าพันธุ์นามว่าเดอร์ลุคเ้าน่ะนอนนิ่งๆ ไปเถิด กำลังาเ็อยู่ไม่ใช่เหรอ?” เขายิ้มให้ซีนอย่างอ่อนโยนแล้วหยิบขวดใสที่บรรจุน้ำสีแดงสดคล้ายเื เมื่อเดอร์ลุคเห็นซิลเอริคจ้องมาที่ขวดนั้นจึงหัวเราะออกมา ทำให้เขารู้สึกตัวแล้วหันมาถามอีกฝ่ายแทน
“เควสเปลี่ยนเผ่า? เผ่าอะไรกัน?” ซิลเอริคถาม
“เป็เผ่าลับน่ะ ั้แ่เปิดเกมมาเ้าเป็คนแรกที่พบที่นี่ โชคดีจริงๆ ที่ข้าไปพบเ้าก่อนที่จะสลายไปน่าแปลกที่เ้าดูไม่เหมือนนักผจญภัยเลเวลสิบสี่เลย” เขาอธิบายแต่ก็ยังอุบเงียบ ซิลเอริคจึงขมวดคิ้ว
เหตุใดชายผู้นี้จึงรู้ข้อมูลของเธอได้?
“แล้วนี่คือเผ่าอะไรเล่า?” เขาเริ่มไม่พอใจที่อีกฝ่ายลีลาไม่ตอบคำถาม
“เ้าเห็นยาในขวดนี่ไหม หากทายถูกว่าคืออะไรข้าจะยอมบอก” เดอร์ลุคแหย่คนตรงหน้าเล่น คิดว่าอีกฝ่ายคงตอบเพียงยาเื แต่กลิ่นคาวอ่อนๆที่เล็ดลอดออกมา ทำให้ซิลเอริคตอบได้โดยไม่ต้องเดา
“ก็เืไม่ใช่หรือ” ใบหน้านิ่งเฉยของเขาทำให้เดอร์ลุคชะงักโดยที่ไม่ได้สังเกตว่าอีกฝ่ายกำลังกลืนน้ำลาย
แม้ข้าจะไม่รู้ว่าทำไมเกมถึงได้จำลองกลิ่นเืได้เหมือนจริงเพียงนี้ก็ตามแต่เหตุใดมันช่างหอมหวานยิ่งกว่าเืชั้นสูงในแดนปีศาจนัก
“เ้ารู้ได้ไง?” เดอร์ลุคถาม โดยไม่สามารถซ่อนความแปลกใจได้มิด
“เื่นั้นไม่สำคัญ ทีนี้เ้าก็บอกข้ามาได้แล้ว ว่าเผ่านี้คือเผ่าอะไรแน่หรือต้องให้ข้าคาดเดาอีก?” ซิลเอริคยักคิ้วกวนประสาท
“เฮ้อ... ก่อนหน้านั้นเ้าลองดื่มเืนี่ก่อนแล้วข้าจะบอก แต่บอกไว้ก่อนนะว่าเืนี่นะถูกจำลองให้เหมือนจริงมาก! ถ้าไม่ได้ระบบปรับปรุงลิ้นให้ล่ะก็ข้าเองก็กระเดือกไม่ลง” เดอร์ลุคเตือน
“เืของจริงหรือ?เ้า..หมายถึงเืมนุษย์ใช่หรือไม่?” ซีนถามกลับเพื่อยืนยัน เดอร์ลุคจึงพยักหน้า ก่อนจะยื่นขวดเืขวดใหญ่ให้อีกฝ่ายราวกับบีบบังคับ
ถึงผู้เล่นคนนี้จะทายถูก แต่ให้ตายยังไงก็ไม่มีใครอยากดื่มเืที่เหมือนจริงทั้งกลิ่นรส และััเช่นนี้ห...รอ..ก..
เดอร์ลุคลอบยิ้มในใจแล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่ออีกฝ่ายรีบคว้ามันไปดื่มราวกับกระหายมานาน เืที่ล้นจนออกมาไหลลงมาข้างปากจนเปรอะผ้าพันแผลยิ่งทำให้เขาไม่เข้าใจต่างจากซิลเอริคที่พร่ำเพ้ออยู่ในใจ
ความหวานนี่มันอะไรกันอร่อย! อร่อยจริงๆ นี่น่ะหรือเืมนุษย์ ขนาดไม่ได้ดื่มจากลำคอยังหอมหวานเช่นนี้แล้วถ้าได้กัดด้วยตัวเองมันจะอร่อยเพียงใด มิน่า..มิน่าบรรพบุรุษข้าถึงไล่ล่ามนุษย์และจับมาเพาะเลี้ยงไว้วิเศษ! ช่างวิเศษเหลือเกิน ทำเอาเือสูรชั้นสูงที่ข้าเคยลิ้มรสไม่ต่างไปจากขยะ อา.. ทำไมข้าถึงเอาร่างแวมไพร์เข้ามาในนี้ไม่ได้นะ ไม่สิ ทำไมข้าถึงออกไปล่ามนุษย์ไม่ได้กัน!
“นี่นายบ้าไปแล้วเหรอ กินไอ้เืนั่นเข้าไปได้ยั..อุ๊ฟ!”เดอร์ลุคร้องลั่นด้วยความใจนหลุดบทบาทตนเมื่อรู้สึกตัวเขาจึงรีบตะครุบปากตัวเอง ซิลเอริคกระดกเือึกสุดท้ายลงลำคอก่อนจะใช้นิ้วปาดเืที่มุมปากมาเลียไม่ให้เสียของแม้เพียงหยดเดียว
“ทำไมข้าจะกินไม่ได้เล่า เืที่หอมหวานเย้ายวนเช่นนี้ใครจักไม่อยากลิ้มลอง!” รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหลงใหล ทำให้เดอร์ลุคยิ่งไม่เข้าใจเขาใช้มือข้างหนึ่งกุมขมับแล้วส่ายหัวไปมา
“แวมไพร์” คำพูดของเขาทำให้ซิลเอริคสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหรี่ตามองอีกฝ่ายด้วยความหวาดระแวง
“แวมไพร์ทำไมหรือ?” เขาถาม เดอร์ลุคจึงถอนหายใจแล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้หินใกล้ๆ
“แวมไพร์คือเผ่าพันธุ์ที่ข้าเป็คนดูแล” เขายิ้มแต่ซิลเอริคกลับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ
“แล้ว?”
“ไหนๆ เ้าก็ยังไม่มีเผ่าพันธุ์ จะมาเป็แวมไพร์ตนแรกของเกมไหมล่ะ?” เดอร์ลุคชวนด้วยรอยยิ้ม
“ต้องทำยังไง?” ซีนถามดวงตาสีม่วงเป็ประกายแสดงถึงความสนใจ
“สังหารเผ่ามนุษย์ยี่สิบคน แล้วดื่มเืพวกในปริมาณหนึ่งขวด” เผ่ามนุษย์เป็เผ่าที่มีผู้เล่นจำนวนน้อยนัก เพราะสามารถได้มาง่ายๆ และไร้พลังดังนั้นจึงมีเพียงNPCที่ถูกตั้งค่าให้เป็เผ่ามนุษย์ และเพื่อป้องกันการถูกผู้เล่นข่มเหงรังแกพวกเขาจึงได้รับพรพิเศษ ทำให้มีค่าพลังสูงราวกับเป็สัตว์อสูรระดับบอส
“แค่นั้นหรือ?” เขาถามย้ำ
“ใช่”
“เช่นนั้นข้าขอพาคนมาลงเควสด้วยได้หรือไม่?” เขาถามต่อ เดอร์ลุคจึงนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะอ้าปากถาม
“กี่คนล่ะ เผ่านี้จำกัดจำนวนผู้เล่นไว้เพื่อสมดุลของเกม”
“เพียงสองคน” ซีนตอบไปตามตรง
“งั้นก็พอดีเลย ในที่สุดฉัน..เอ้ย! ข้าก็จะหลุดพ้นจากถ้ำนี้เสียที! ฮ่าๆๆ” เดอร์ลุคหัวเราะด้วยท่าทางมีความสุข เขาติดอยู่กับเควสนี้มานานเป็ปีอยากจะออกไปรับผิดชอบเควสอื่นบ้างแล้ว
“แล้วพวกเ้าชื่ออะไรบ้างล่ะข้าจะได้ส่งภารกิจไป อีกสองคนจะยินยอมแน่ใช่ไหม?” เดอร์ลุคถาม ก่อนจะลังเลในประโยคท้าย
“ข้ามั่นใจว่าพวกเขาจะยอมรับ ข้าชื่อซิลเอริคอีกสองคนชื่อ จีนัวโซล กับซีโรริส” ซีนตอบด้วยความมั่นใจ
‘ผู้เล่นซิลเอริค ได้รับภารกิจลับเผ่าพันธุ์แวมไพร์เงื่อนไขภารกิจสังหารและดื่มเืเผ่าพันธุ์จำนวนมนุษย์ยี่สิบคน’
เสียงระบบและหน้าจอที่ปรากฏด้านหน้าทำให้โซลที่ยังคงเดินอยู่ภายในร้านหนังสือต้องขมวดคิ้วสงสัย ‘ผู้เล่นจีนัวโซลได้รับภารกิจลับ เผ่าพันธุ์แวมไพร์จากผู้เล่นซิลเอริคเงื่อนไขภารกิจสังหารและดื่มเืเผ่าพันธุ์มนุษย์จำนวนยี่สิบคน หากท่าน้าตอบรับภารกิจกรุณากดยืนยัน หากไม่้ากรุณากดปฏิเสธค่ะ’ เมื่อได้ยินโซลจึงนิ่งคิดพักหนึ่ง ก่อนจะกดยืนยัน
ทำไมซีนถึงพบภารกิจเปลี่ยนเผ่าพันธุ์ได้เร็วปานนี้?
ด้านซีโร่ที่กลับมารอซิลเอริคที่จุดเริ่มต้นขณะที่เขากำลังร้อนใจว่าทำไมน้องสาวของเขาจึงไม่ปรากฏตัวมาเสียที ขณะที่กำลังตัดสินใจไปสอบถามที่ตึกผู้เล่นหน้าจอสีฟ้ากลับปรากฏขึ้นพร้อมเสียงในหัว เนื้อหาของมันทำให้เขากระตุกยิ้มชอบใจก่อนจะกดปุ่มยืนยัน
‘ผู้เล่นซีโรริสได้รับภารกิจลับเผ่าพันธุ์แวมไพร์จากผู้เล่นซิลเอริค เงื่อนไขภารกิจสังหารและดื่มเืเผ่าพันธุ์มนุษย์จำนวนยี่สิบคน หากท่าน้าตอบรับภารกิจกรุณากดยืนยัน หากไม่้ากรุณากดปฏิเสธค่ะ’
ให้ตายเถอะ ไหนว่าดวงไม่ดีนักยังไงเล่าแล้วไยจึงได้รอดชีวิตแถมไปพบเควสนี้อีก
“ไปเถิดดาวเหนือ อยู่ตรงนี้ไปก็เปล่าประโยชน์” ซีโร่ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มแป้นอารมณ์ต่างจากเมื่อครู่ราวกับคนละคน
“แล้วซิลเอริคล่ะ?!” ดาวเหนือถามร้อนรน
“อ่า.. ยังไม่ตายหรอก” ซีโร่เกาคาง ก่อนตอบส่งๆ เสียงเมื่อครู่บอกว่านี่เป็ภารกิจลับจะดีกว่าที่เขายังไม่บอกใคร
“นายรู้ได้ยังไง” ดาวเหนือถามด้วยความสงสัย
“เมื่อครู่ซีนติดต่อมา เห็นว่าปลิวไปที่ไหนนี่และ” เขาแถ
“อ่าวงั้นเหรอ แล้วทำไมซิลเอริคถึงไม่ติดต่อฉันมาบ้างล่ะ?!” ดาวเหนือยังคงสงสัย ทำให้ซีโร่เริ่มรำคาญใจ
“แล้วเ้าได้เพิ่มรายชื่อซิลเอริคหรือยังเล่า?” ซีโร่ย้อนถาม ดาวเหนือจึงรีบไล่เปิดรายชื่อเพื่อนแล้วยิ้มแหยๆ
“ยัง..”
กลับมาทางด้านของซีนที่ตอนนี้ยังคงอยู่กับเดอร์ลุค ”ขยับตัวได้หรือยัง?” เขาถามด้วยรอยยิ้มหลังจากที่ส่งภารกิจไปให้ทั้งสามคน ซีนจึงลองขยับตัวดูก่อนจะพบว่าพลังกายและพลังเวททั้งหมดฟื้นฟูหมดแล้วเขาจึงหันกลับไปมองที่เดอร์ลุคเชื่อว่าคนตรงหน้าต้องมีคำตอบแน่
“เืที่ข้าให้เ้ากินเมื่อครู่มีฤทธิ์เป็ยาฟื้นฟูระดับสูงน่ะ แต่ด้วยรสชาติและััของมันทำให้ผู้เล่นไม่ยอมกินกัน” เดอร์ลุคถอนหายใจ
ยาฟื้นฟูงั้นหรือ?หากมิติเรามียาที่ได้ผลเยี่ยมยอดเช่นนี้คงดีนัก
“แล้วสรุปว่าที่นี่ที่ไหน ข้าจะกลับไปได้อย่างไร?” ซีนลุกขึ้นมองบริเวณโดยรอบ
“ที่นี่คือถ้ำใต้ก้นเหวแห่งหนึ่งน่ะ จริงๆ แล้ววิลเซียสจะเป็คนพาเ้าออกไปแต่ข้าไม่รู้ว่าเ้านั่นมันหนีเที่ยวไปไหน ต้องขอโทษด้วยแต่เ้าลองเดินไปตามถ้ำนี้ไปแล้วกันข้าไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้คงนำทางให้เ้าไม่ได้หรอก” เดอร์ลุคชี้ไปด้านในของถ้ำ
169K
