“เพียะ! เพียะ!”
เสียงฝ่ามือกระทบหน้าดังก้องติดต่อกันสองครั้งซ้อน แม้แต่นกบนกิ่งไม้ยังแตกตื่นบินหนี
ฉาดแรก... ฟาดเข้าเต็มโหนกแก้มซ้าย ซ้ำเข้าที่เดิมจนร่างบางในอ้อมแขนบุรุษหน้าหันไปตามแรง เืสีชาดซึมกบมุมปาก
ฉาดที่สอง... ตบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของอวี่เจ๋ออย่างแรงจนหน้าสะบัดไปอีกทาง
“ตบแรก... สำหรับสตรีไร้ยางอายที่กล้าเข้ามาเหยียบจวนเสนาบดีกู้ เ้ามีธุระอันใดต้องมามิทราบ มารนหาที่ตายหรือไร?” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ใบหน้างามสะบัดตาคมกริบไปทางอดีตคนรัก บุรุษผู้หัวใจของยัยคุณหนูสมองนิ่ม “ตบที่สอง... สำหรับคนโง่เขลาตาบอดที่แยกแยะคนดีคนชั่วไม่ออก ท่านเป็ถึงบุตรชายแม่ทัพใหญ่แท้ ๆ ไยจึงถูกสตรีแพศยาหลอกปั่นหัวเอาได้ ท่านเป็สุกรหรืออย่างไร?”
“เ้าบ้าไปแล้วหรือ ิอวี้!”
อวี่เจ๋อถลึงตามองนางด้วยโทสะจนร่างทั้งร่างสั่นเทา ทว่าลึก ๆ ในใจกลับผุดความหวาดกลัวสายหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม...
ในความคิดของเขา ิอวี้ต่างหากที่เป็สตรีร้ายกาจไร้ยางอาย! ถึงนางจะเสแสร้งทำตัวอ่อนหวาน นั่นก็เพราะนางรักเขา จึงยอมสยบให้เขามาโดยตลอด
ตอนนี้นางควรจะก้มหัวร้องไห้ขอโทษเหลียนฮวา แล้วอ้อนวอนขอความเมตตาจากเขาไม่ใช่หรือ? เหตุใดนางจึงกล้าเงื้อมือตบหน้าเขาเช่นนี้!
คุณชายใหญ่ลุกขึ้นยืนสุดความสูง หมายจะคว้าข้อมือของนางเอาไว้ เ้าของร่างบางตรงหน้ากลับชิงขยับตัวถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าวอย่างว่องไว ไม่ยอมให้เขาได้แตะต้อง นางยังหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมชั้นดีขึ้นมาซับปลายนิ้วแ่เบา ราวกับเพิ่งไปััสิ่งสกปรกโสโครกชวนขยะแขยงมาก็มิปาน
“ผีเน่ากับโรงผุ... ช่างเหมาะสมกันดีจริง ๆ เชิญพวกท่านพลอดรักกันตามสบายเถิด ข้าจะไปจัดการเื่ถอนหมั้นกับตระกูลเว่ยของท่านเดี๋ยวนี้”
“เ้าจะถอนหมั้นกับข้าได้อย่างไร! ิอวี้...”
ไม่ขาดคำดี อวี่เจ๋อที่ยกมือกุมแก้มแดงช้ำเป็รอยนิ้วทั้งห้าก็ต้องชะงักกึก เมื่อคุณหนูผู้สูงศักดิ์ยกฝ่ามือเรียวบางขึ้น เป็เชิงส่งสัญญาณเรียกบุรุษชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ยืนคอยอารักขาอยู่ไม่ไกล นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ
“พี่ชายองครักษ์... รบกวนพวกท่าน ช่วยโยนสองคนนี้ออกไปจากจวนสกุลกู้เสีย อย่าให้เสนียดจัญไรมาเปื้อนดินบ้านข้า!”
หลังจากเยื้องกรายออกมาจากศาลาชมบุปผาโดยไม่เหลียวไปมองเสียงร้องะโโวยวายของอวี่เจ๋อ ิอวี้ก็เดินทอดน่องไปตามระเบียงไม้ที่รายล้อมด้วยสวนอันสวยงามของจวนเสนาบดีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นางระลึกความทรงจำได้ทั้งหมดแล้ว เหตุใดเหลียนฮวาถึงกล้าบากหน้ามาถึงจวนสกุลกู้ได้
ก่อนหน้านี้แม่ดอกบัวขาวผู้นั้นพยายามจะมาขอพบนางอยู่หลายครา ด้วยความที่อยากได้ผู้ชายของนางจนตัวสั่น ทว่านางไม่อนุญาตให้เข้าพบ หญิงคนนั้นถึงได้ยอมควักเงินสินบนให้สาวใช้ในจวน โดยอ้างว่าจะนำผ้าปักชั้นดีมาส่งให้คุณหนูใหญ่ พวกบ่าวรับใช้เห็นแก่เงินไม่รู้ความ ถึงได้ยอมเปิดประตูให้เข้ามา...
แผนการทั้งหมดล้วนถูกตระเตรียมไว้แต่แรก!
อวี่เจ๋อวางแผนจะแต่งเหลียนฮวาเข้าจวนแม่ทัพ และตั้งใจจะให้ผู้หญิงคนนั้นมีฐานะเป็ภรรยาเท่าเทียมกับบุตรสาวเสนาบดีฝ่ายซ้าย วันนี้เหลียนฮวาจึงจงใจมาบีบน้ำตา แสร้งทำตัวอ่อนแอเพื่อขอร้องให้นางยอมรับการมีสามีร่วมกัน คนอย่างคุณหนูิอวี้เมื่อถูกบีบคั้นก็ต้องไม่ยอมอยู่แล้ว นางย่อมสติแตกจนเงื้อมือตบตีเหลียนฮวา จากนั้นก็จะผิดใจกับอวี่เจ๋อมากยิ่งขึ้นไปอีก
น่าเสียดายที่กู้ิอวี้คนใหม่นี้ไม่โง่เง่าให้พวกเ้าเหยียบย่ำอีกต่อไป ไหน ๆ ก็ทะลุมิติมาดื้อ ๆ แล้ว จะกลับก็ไม่ได้ ข้าจะเป็คุณหนูิอวี้ให้พวกเ้าเอง!
“คุณหนูสุดยอดไปเลยเ้าค่ะ ตบชายโฉดหญิงชู้จนกระเด็นไปเลย บ่าวสะใจมาก!”
‘ชิงชิง’ สาวใช้คนสนิทรีบก้าวขึ้นมาประคองแขนคุณหนูของตน ั์ตาคู่กลมทอประกายเลื่อมใส “บ่าวแอบใอยู่ไม่น้อยนะเ้าคะ ที่ผ่านมาคุณหนูยอมโอนอ่อนให้คุณชายใหญ่มาโดยตลอด ขนาดว่าเขาแสดงท่าทีห่างเหินเ็า ไม่เคยชายตาแลคุณหนูเลยแม้แต่น้อย ท่านก็ยังก้มหน้าอดทนเพื่อความรัก...”
“ความรักงั้นหรือ? ถ้าจะเอาไปให้คนพรรค์นั้น ก็นับว่าเป็ขยะไร้ค่า”
“จริงด้วยเ้าค่ะ!” ชิงชิงพยักหน้า ยามสบั์ตาอันเยือกเย็นดุจนางพญาของคุณหนู
แท้จริงแล้วหากมิใช่ต่อหน้าบุตรชายแม่ทัพผู้นั้น คุณหนูเล็กเป็ผู้ที่สุขุมลุ่มลึก ฉลาดทันคน ไม่เคยยอมให้ใครหน้าไหนมาเอาเปรียบได้เลยสักครั้ง
“คุณหนูของบ่าวเพียบพร้อมดั่งหยกล้ำค่า เป็ถึงแก้วตาดวงใจที่ท่านเสนาบดีรักและตามใจที่สุดในจวน แต่เพื่อคุณชายใหญ่ผู้นั้น คุณหนูต้องตรากตรำเรียนวิชากุลสตรีชั้นสูงทุกแขนง ฝึกดีดพิณเจ็ดสายจนปลายนิ้วหลั่งเื ทั้งคัดอักษร วาดภาพ วางหมาก หรือแม้แต่วิชาแพทย์หลวง... คุณหนูก็ยังบากหน้าไปฝากตัวเป็ศิษย์ของท่านหมอาุโ เคี่ยวกรำตนเองท่ามกลางกลิ่นสมุนไพรขมปร่าจนเก่งฉกาจไม่แพ้หมอหลวงในราชสำนัก!”
สาวใช้ตัวน้อยเบ้ปาก นึกถึงจิตใจอันมืดบอดของบุตรชายสายตรงของท่านแม่ทัพผู้นั้นแล้วก็อดจะบ่นยาว ๆ ราวกับกำลังท่องบทกลอนขับไล่สิ่งอัปมงคลมิได้
“คุณหนูเก่งกาจถึงเพียงนี้... ไม่คู่ควรกับบุรุษพรรค์นั้นเลยสักนิด! ถึงเขาจะเป็บุตรชายของแม่ทัพใหญ่ เป็คุณชายสายตรงแล้วอย่างไร? ไยจึงกล้าหักหาญน้ำใจคุณหนู พาหญิงแพศยาเข้ามาหยามเกียรติท่านถึงในจวนเสนาบดี คนตาบอดเช่นนั้น ปล่อยให้ไปคว้าก้อนกรวดหนุนหัวเถิดเ้าค่ะ”
ิอวี้ฟังคำพูดเจื้อยแจ้วของสาวใช้แล้วมุมปากพลันยกขึ้นเป็รอยยิ้มลุ่มลึก
ใช่... วิชาแพทย์และศาสตร์กุลสตรีที่นางร้ายผู้นี้เพียรพยายามเรียนมา มันเลิศเลอเกินกว่าจะเอาไปประเคนให้ไอ้คนโง่เง่าตาบอดนั่น!
“ชิงชิง เ้าพูดได้ดีมาก” ิอวี้ตบหลังมือสาวใช้เบา ๆ นางเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกลั้วหัวเราะ “ในเมื่อเขาชอบก้อนกรวด ข้าก็จะยกก้อนกรวดให้เขาได้สมใจ... ส่วนข้า จะไปคว้าูเาลูกใหญ่ที่สุดในจวนแม่ทัพมาแทน”
“ูเา? คุณหนูหมายถึงสิ่งใดหรือเ้าคะ?” ชิงชิงเบิกตาโตด้วยความฉงนงุนงง
ิอวี้ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ทว่าั์ตาคู่สวยกลับทอประกายเด็ดเดี่ยวล้ำลึก ทิศทางที่สองเท้าของนางกำลังมุ่งหน้าไปในยามนี้ คือห้องหนังสือของบิดา...
1K
