ตอนที่ 11 – ศึกประลองรอบสุดท้าย และเงาเื้ัลู่เป่าเหยียน
เสียงฆ้องดังกังวานยามเช้า ลานฝึกกลางหมู่บ้านคลาคล่ำด้วยชาวบ้านที่มาชมการประลองรอบสุดท้าย เด็กที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายมีเพียงสี่คน หนึ่งในนั้นคือหลี่เหวิน
อีกสามคนคือ อาหลานหรู ที่ใช้อาวุธคู่คือไม้ไผ่สองเส้นประสานพลังลม, อาหย่งจื้อที่แม้จะดูอ้วนท้วนแต่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วอย่างเหลือเชื่อ และเด็กแปลกหน้า ‘ลู่เป่าเหยียน’ ที่ยังไม่มีใครรู้จักพลังของเขาเลยแม้แต่น้อย
การประลองรอบสุดท้ายถูกจัดให้จับคู่โดยสุ่ม ดึงฉลากจากหีบไม้โบราณ
หลี่เหวิน – ลู่เป่าเหยียน อาหลานหรู – อาหย่งจื้อ
เสียงฮือฮาดังทั่วลานเมื่อได้ยินว่าหลี่เหวินต้องเจอกับเด็กแปลกหน้า ั้แ่เริ่มงาน ลู่เป่าเหยียนไม่เคยแสดงพลังภายในใด ๆ
“เ้าระวังตัวนะ” หลี่เซวียนบอกก่อนที่พี่ชายจะขึ้นเวที
“ข้าไม่ประมาทอยู่แล้ว” หลี่เหวินตอบ พลางขยับปลายเท้าเข้าที่
การประลองเริ่มต้น
เสียงฆ้องดังขึ้น ทั้งสองฝ่ายยืนประจันหน้า หลี่เหวินใช้ท่าทางเรียบง่าย กำมือแน่น แผ่คลื่นพลังภายในออกเบา ๆ เป็ระลอก
ลู่เป่าเหยียนไม่ได้ตั้งท่าเหมือนนักสู้ทั่วไป เขายืนตรง มือสองข้างอยู่ข้างลำตัว ดวงตาจับจ้องไม่กระพริบ
ทันใดนั้น ลู่เป่าเหยียนพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน หลี่เหวินเบี่ยงตัวหลบทันที แต่ยังสามารถรับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากปลายฝ่ามือของอีกฝ่าย
“เร็วจริง!” หลี่เหวินหมุนตัวพร้อมสวนกลับด้วยหมัดตรง แรงลมจากหมัดปะทะกับฝ่ามือลู่เป่าเหยียนจนเกิดเสียง “ปั้ก!” ดังสนั่น
แรงสะท้อนทำให้ทั้งคู่ถอยออกห่างกัน
หลี่เหวินใช้ “หมัดเมฆคลื่น” ที่พ่อเคยสอน ผสานกับแรงหมุนของพลังภายใน เขาเริ่มควบแน่นพลังที่จุดตันเถียนแล้วปล่อยออกผ่านเส้นลมปราณหลัก
เขาตวัดหมัดด้วยท่าหมุนวนกลางอากาศ คลื่นลมวนตามแรงหมัด ก่อเกิดเป็พลังหมุนขนาดเล็กที่ยิงตรงไปยังลู่เป่าเหยียน
ฝ่ายตรงข้ามยกแขนขึ้นรับ ใช้เทคนิคลมเงาเบี่ยงพลังทั้งหมดออกด้านข้าง ก่อนจะสวนกลับด้วย “ฝ่ามือพยัคฆ์คราม” ที่กระแทกลงมาอย่างเฉียบขาด
เสียงพลังปะทะกันดังลั่น ลานไม้สั่นไหว หลี่เหวินลอยถอยหลังสามก้าว ก่อนยันเท้าจิกพื้นมั่น
“ข้าไม่คิดเลยว่าจะเจอคู่ต่อสู้แบบนี้ในการประลองของหมู่บ้าน” ลู่เป่าเหยียนพูด
“ข้าเองก็ไม่คิดว่าเ้าจะเก่งขนาดนี้ เ้าฝึกมาจากสำนักไหนกันแน่?” หลี่เหวินถามพลางหอบเบา ๆ
“ไม่ใช่เื่ที่เ้าต้องรู้ตอนนี้” เด็กหนุ่มแปลกหน้าตอบ
การพลิกสถานการณ์
หลี่เหวินหลับตาชั่วครู่ รวบรวมสมาธิ คิดถึงคืนที่ฝันถึงัดำ เขารู้สึกถึงจังหวะของพื้นดินใต้ฝ่าเท้า ลมหายใจที่ผสานเข้ากับแรงหมุนของธาตุดิน เริ่มต้นรวมตัวกันอย่างมั่นคง
เขาเปิดตาอีกครั้ง พลังภายในพุ่งพรวดเข้าสู่มือทั้งสองข้าง ลำแสงเทาจางปรากฏอยู่รอบแขน
“หมัดสลายขอบเมฆ!”
เขาพุ่งเข้าใส่ด้วยพลังหมัดที่สั่นะเืพื้นไม้ใต้เวที ลู่เป่าเหยียนเบิกตากว้าง รู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่พลังที่เด็กสิบขวบควรใช้ได้
ฝ่ามือทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง แรงะเิที่เกิดจากพลังทั้งสองฝั่งทำให้เกิดคลื่นอัดกระแทกรอบสนาม
เด็กทั้งสองถูกผลักออกจากกัน ลู่เป่าเหยียนเข่าทรุดลงครั้งแรก หลี่เหวินเองก็หมดแรงนั่งลง หอบหนัก
ผู้เฒ่าเหยียนลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ กวาดตามองเวทีที่เปรอะฝุ่นและเศษไม้
“ทั้งสองคนมีฝีมือและจิตใจที่ควรยกย่อง การประลองนี้ข้าขอตัดสินว่า ‘เสมอกัน’!”
เสียงปรบมือดังกระหึ่ม คนในหมู่บ้านต่างมองเด็กทั้งสองด้วยความทึ่งและภาคภูมิใจ
...
หลังงานจบ ลู่เป่าเหยียนเดินเข้ามาหาหลี่เหวินที่นั่งดื่มน้ำสมุนไพรข้างลาน
“เ้าคือคนแรกที่ทำให้ข้าต้องใช้พลังจริง...”
“ข้าควรดีใจหรือกลัวดีล่ะ?” หลี่เหวินยิ้ม
“มีคนบางคนจับตาดูเ้าอยู่ ข้าหวังว่าเ้า...จะเลือกหนทางที่ถูก” ลู่เป่าเหยียนพูดก่อนจะเดินจากไป
หลี่เหวินนิ่งคิดตามคำพูดนั้น ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
83
