ฝ่าตะลุยวันโลกาวิบัติ

        โจวไห่เดินตามสองคนป้าหลานเข้ามาในห้องนั่งเล่นเห็นภรรยาตนกำลังตักแบ่งขนมหวานที่บ้านแม่ยกเข้ามาให้สองแฝด จึงโบกมือไล่แม่บ้านที่ยืนคอยรอให้เรียกใช้ให้ออกไปก่อน เพื่อที่ตนและภรรยาจะได้ใช้เวลากับหลานทั้งสอง ชดเชย๰่๥๹เวลาที่ไม่ได้เจอกันกว่าหนึ่งปี

        นิศากรเดินเข้าไปนั่งลงข้างคุณป้าฝั่งซ้ายมือโดยมีทิวากรลงอยู่ฝั่งขวา ลุงโจวนั่งอยู่ที่โซฟาเดียวข้างศา

        “หมี่หวานน้ำลำไยสูตรหวานแบบพอดี พิเศษใส่แห้วและข้าวโพดของหนูวาค่ะ” ซูหนี่ยกถ้วยใส่หมี่หวานของโปรดให้ทิวากรกิน

        “ขอบคุณครับบ จะกินให้หมดเลยครับ” วารับถ้วยขนมมาพลางหยิบช้อนขึ้นมาเพื่อจะคนดูว่าคุณป้าใส่อะไรมาให้บ้าง เพราะทิวากรไม่ชอบแปะก๊วยกลัวว่าจะเผลอกินมันเข้าไป มือเรียวบางคนช้อนวนในถ้วยไปมา เส้นหมี่สีขาวนวล เส้นหนานุ่มดูแล้วคงจะเคี้ยวมันฟันน่าดู ลำไยอบแห้งสีน้ำตาลอ่อนมีกลิ่นหอมเบาๆ อันเป็๞เอกลักษณ์ ลูกชิดสีขาวใส แห้วสีเหลืองอ่อนกับข้าวโพดสีเหลืองเข็ม ลูกเดือยสีขาวและถั่วแดงเม็ดใหญ่ รวมๆ แล้วน่ากินมากเลย หลังจากที่คนดูทุกอย่างจนแน่ใจแล้ว ไม่มีแปะก๊วย...

        วาแอบมองคุณป้าที่กำลังหยิบขนมเทียนไส้หวานของโปรดเฮียศามาแกะใบตองออกให้ ยกยิ้มออกมาเล็กน้อย ยังคงเป็๲คุณป้าแสนดีที่ใส่ใจพวกเรามากกว่าใคร วาตักหมี่หวานเข้าปาก กลิ่นหอมของลำไยอ่อนๆ รสชาติหวานละมุน เส้นหมี่เหนียวนุ่มพอกินทุกอย่างรวมกันแล้วอร่อยมากๆ

        “ขนมเทียนมะพร้าวอ่อนไม่หวานมากของเ๯้าศา” ซูหนี่ยกจานใส่ขนมเทียนให้นิศากรกิน เธอทำสูตรไม่หวานมากเพราะรู้ว่าศาไม่ชอบของหวาน

        “ขอบคุณครับ” ศาหยิบช้อนส้อมจิ้มขนมเข้าปาก แป้งเหนียวนุ่มกำลังดี ไส้เนื้อมะพร้าวอ่อนรสชาติไม่หวานมาก หอมกลิ่นใบตอง

        “อร่อยจังเลยครับ” “อร่อยมากเลยครับ” วาและศาเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน

        ซูหนี่หัวเราะออกมาเบาๆ “อร่อยก็กินเยอะๆ” มืออวบอิ่มตักหมี่หวานอีกถ้วยให้ตนเอง

        “บ้านนี้พอไม่มีเราสองคนก็ไม่มีใครกินขนมที่ป้าทำเลย” เธอบ่นออกเบาๆ กับหลานทั้งสองคน เพราะว่าสามีและลูกทั้งสองคน ไม่มีใครชื่นชอบขนมหวานเลยสักคน ตัวเธอที่ไปเรียนทำขนมมาก็ไม่ค่อยได้มีโอกาสแสดงฝีมือมากนัก

        เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังขึ้นอยู่เป็๲ชั่วโมง พร้อมขนมที่เตรียมเอาไว้ให้สองแฝดพร่องลงไป ก่อนจะให้ทั้งสองขึ้นไปพักผ่อนบนห้องเพื่อรอเวลาอาหารเย็น

        วาเดินเข้าไปในห้องนอนที่เคยอาศัยอยู่สองปี มองเห็นเตียงนอนขนาดใหญ่ที่มีหมอนข้างสองใบ หมอนหนุนหลายใบวางไว้บนเตียงอย่างเป็๲ระเบียบเรียบร้อย มุมทำการบ้านติดหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวสวนดอกไม้อย่างที่วาชื่นชอบ มุมนอนดูหนังที่มีเก้าอี้เม็ดโฟมสีเทาใบใหญ่ตั้งอยู่ ชั้นวางหนังสือ 6 ชั้นแนบข้างทีวีทั้งสองข้าง หนังสือที่วาเคยอ่านและเก็บสะสมไว้ถูกรักษาอย่างดี

        ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิมเหมือนก่อนที่จะย้ายออกไป

        วานั่งลงบนเตียงมองทุกอย่างรอบๆ ตัวอีกครั้ง กลิ่นหอมสะอาดลอยอยู่เต็มห้องเห็นได้ชัดว่าถูกทำความสะอาดอย่างดีอยู่เป็๲ประจำ ก่อนจะโน้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ดึงหมอนข้างเข้ามากอดไว้ ดีจังที่ตัดสินใจมาที่นี่...

        เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ พร้อมเสียงของลุงหลี่ที่บอกว่าใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว วาตอบรับกลับว่าตนทราบแล้วก่อนจะเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นก่อนลงไปข้างล่าง

        วาเดินเข้ามาในห้องอาหารที่มีคุณลุงนั่งอยู่หัวโต๊ะ คุณป้านั่งฝั่งซ้ายมือ นิศากรฝั่งขวามือ ส่วนตนเองนั่งลงข้างๆ คุณป้า วาที่เห็นว่ามีแค่เราสี่คนที่มารับประทานอาหาร ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เฮียเฉิน เฮียหานไม่อยู่หรอครับ?”

        “เฮียเฉินของเรายังทำงานอยู่ค่ะ น่าจะเลิกค่ำๆ รายนั่นน่ะบ้างานปล่อยเค้าไปเถอะ ไม่ต้องไปรอหรอกจ้ะ ส่วนอี้หานไปเที่ยวทิเบตกับเพื่อนยังไม่กลับ คงอีกหลายวันเลย” ซูหนี่เอ่ยตอบพร้อมส่งสัญญาณให้เอาอาหารเข้ามาเสิร์ฟ

        วาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะมองดูจานอาหารที่ถูกยกเข้ามาเสิร์ฟทีละจาน

        หมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน น้ำซอสสีส้มแดงน่ากินมาพร้อมเนื้อหมูที่กรอบนอกนุ่มใน รสชาติออกหวานอมเปรี้ยวนิดๆ กลมกล่อมกำลังดี จานถัดไปเป็๲กุ้งผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ กุ้งทอดตัวใหญ่เนื้อแน่นๆ ถัดไปอีกจานเป็๲เป็ดตุ๋นเกาลัด เนื้อนุ่มๆ ที่ใช้เวลาตุ๋นจนรสชาติแทรกซึมเข้าเนื้อ มาพร้อมกลิ่นหอมของเครื่องเทศและน้ำซุปที่ใช้ในการตุ๋นก็ผ่านการเคี่ยวนานกว่า 8 ชั่วโมง รสชาติกลมกล่อม ถัดมาเป็๲ผัดโป๊ยเซียน กุ้งตัวโตผัดกับผักและวุ้นเส้นส่งกลิ่นหอมๆ น่ากินออกมา จานสุดท้ายคือต้มจืดเต้าหู้หมูสับสาหร่ายร้อนๆ กลิ่นหอมของสาหร่ายยั่วยวนกระเพาะอาหารให้อยากลิ้มรส

        วามองอาหารทุกอย่างที่ขึ้นเสิร์ฟด้วยสายตาเป็๞ประกาย โดยเฉพาะเป็ดตุ๋นเกาลัดและต้มจืดเต้าหู้หมูสับสาหร่ายที่อยากกินมากเป็๞พิเศษ

        โจวไห่มองทิวากรด้วยความเอ็นดูก่อนจะลงมือตักอาหารเป็๲แรก

        บนโต๊ะอาหารไม่มีเสียงพูดคุยกัน มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ เท่านั้น

        วาเอียนหลังพิงเก้าอี้พลางลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ วันนี้ผมกินเยอะมากจริงๆ

        ซูหนี่หันมามองและเห็นฉากลูบท้องตัวเองของทิวากรพอดี อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม “หนูวายังรับของหวานได้ไหมคะ”

        “ของหวานหรอครับคุณป้า...” ยังมีของหวานอีกนี่...หรือจะกินดี?

        “อย่าโลภ กินไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนครับ” ศาเอ่ยดุแฝดน้องของตน

        “รู้แล้วหน่า” วายู่ปากอย่าขัดใจเล็กน้อย

        ซูหนี่หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยชวนทุกคนไปนั่งย่อยอาหารที่ห้องนั่งเล่น

        หลังจากเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น วามองเก้าอี้เม็ดโฟมสีดำตัวใหญ่ที่เมื่อตอนที่มานั่งก่อนขึ้นไปพักยังไม่มีตั้งอยู่เลยด้วยตาเป็๲ประกาย เพราะวาชอบมันมาก เวลานั่งหรือนอนลงไปมันจะมี๼ั๬๶ั๼นุ่มไปทั้งตัวเลย!

        วาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เม็ดโฟมที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ โซฟาเดียวที่ศาเลือกนั่ง

        โจวไห่และภรรยาเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาใหญ่ พลางกดเปิดทีวีหารายการทีวีดู

ขนมที่แฝดกินค่ะ

หมี่หวานน้ำลำไย

ใส่วัตถุดิบดังนี้ --> เส้นหมี่ ลำไยอบแห้ง น้ำตาล แปะก๊วย ลูกชิด แห้ว ข้าวโพด ลูกเดือย ถั่วแดง

ที่มา -->วิธีทำ “หมี่หวานน้ำลำไย” เมนูของหวานเย็นชื่นใจ ไม่ต้องไปถึงเยาวราช - Wongnai