[จบ]1-1 ย้อนเวลามากับระบบใส่เดี่ยว

“มันจะเยอะเกินไปแล้ว~!”

หัวหน้าแอนเดอร์สันร้องตะโกนออกมาสุดเสียง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ต้องมาเจอมอนสเตอร์มากมายรุมโจมตีจากทุกๆทิศทางไม่ให้พักหายใจ เพียงเดินหน้ากระดานเข้ามาปิดล้อมเขาจะไม่ว่าพวกมันเล่นขี่คอกันมาจนแทบมองไม่เห็นท้องฟ้า แม้ทหารที่พามาจะสามารถฆ่าแมงมุมได้ก็ตามที การฆ่ากลับดูช้าไปเพราะการเพิ่มของแมงมุมมีมากกว่า

ฟิ้ว ฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะ  ฉั๊วะ~!

ร่างภายในไอพลังสีฟ้าพุ่งผ่านมอนสเตอร์จนเกิดการล้มตายนับสิบๆตัวจากมีดและดาบที่ตวัดตัดไปรอบข้าง จากเดิมแอชเชอร์พอมีโอกาสให้ยิงธนูบ้างเป็นบางครั้งเพื่อจัดการกับมอนสเตอร์ 7 ดาว ตอนนี้เขากลับไม่มีโอกาสใช้ธนูเลยสักนิด 

ในช่วงที่คิดจะใช้ธนูมอนสเตอร์จะพุ่งผ่านทหารมาอย่างรวดเร็วหลายสิบตัวบีบบังคับให้เขาฆ่าด้วยดาบและมีด ถึงแม้ขวานจะสามารถโจมตีวงกว้างได้ก็จริง การโจมตีที่เกิดจากขวานไม่สามารถแยกแยะเป้าหมายได้ หากเขาใช้ออกไปจะมีทั้งมอนสเตอร์และมีทั้งทหารถูกเขาฆ่าตาย

“ลำแสงอาวุธ”

ฉั๊วะ!

คลื่นสีฟ้าลากยาวตัดทุกๆอย่างที่สูงจากพื้นดิน 3 เมตรจนขาดออกจากกัน แมงมุมที่พยายามไต่ข้ามหัวกันมานั้นล้วนตกตาย บางตัวหลบคมดาบเมื่อครู่ไม่ให้ถูกจุดตายได้แต่ก็ต้องลงมาคลานบนพื้นดินใช้ขาที่เหลือพยายามต่อสู้เพราะส่วนที่หลบไม่พ้นถูกตัดออกจากตัว

“บูส~!”

พลังงานมหาศาลพุ่งสูงขึ้นส่งผลให้ระบบของแอชเชอร์รายงาน ทำให้เขารู้ว่าตอนนี้หัวหน้าแอนเดอร์สันใช้งานบูสบินขึ้นไปเหนือพื้นเพื่อที่จะฆ่ามอนสเตอร์แล้ว ด้วยจำนวนมอนสเตอร์มากมายและมีทหารขวางเส้นทางดาบจึงจำเป็นต้องบินเหนือพื้นเพื่อโจมตี แอชเชอร์ที่เห็นดังนั้นเขาจึงใช้งานด้วยเช่นกัน จนร่างลอยเหนือพื้น 3 เมตรจากนั้นเขาก็พุ่งตัวด้วยการบินฟันผ่าร่างมอนสเตอร์ทุกๆตัวที่คิดจะเข้ามาทำลายหัวรบ

“ร้อยตรี ร้อยตรี~!”

เสียงร้องดังกึกก้องมาจากรถคันที่น็อตนั่งมาด้วย แอชเชอร์จึงหันมองไปดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นทันทีที่เขาเห็นพวงระเบิดที่น่าจะมีการทำงานรุนแรงพอสมควร แอชเชอร์จึงค่อยๆลอยเข้าไปใกล้น็อตพลางรักษาการโจมตีเอาไว้ไม่ให้มอนสเตอร์เข้าใกล้หัวรบได้

“ผมตั้งค่าระเบิดนี้แล้ว รัศมีทำลายของมันอยู่ที่ 10 เมตร อย่าพยายามใช้ใกล้ตัวที่มันดูดซับแรงระเบิดได้”

แอชเชอร์พยักหน้า เขารู้แล้วว่าน็อตต้องการให้เขาโยนระเบิดออกไปลดจำนวนมอนสเตอร์ เพื่อเปิดโอกาสให้ทหารได้จัดรูปแบบง่ายขึ้นอีก หากปล่อยไปนานกว่านี้รูปแบบทหารจะต้องแตกกระเจิงอย่างแน่นอนเพราะต้องคอยสู้กับมอนสเตอร์ตรงหน้าแล้วยังต้องระวังขาที่พร้อมจะถูกแมงมุมลากลงไปได้ทุกๆเมื่อ

ฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะฉั๊วะ~!

สองมือตวัดตัดทำลายมอนสเตอร์รอบๆ สองตาสาดส่องมองหาช่องว่างระหว่างนี้เองระบบก็ได้แจ้งเตือนถึงจำนวนแมงมุมระเบิดที่คอยดูกลืนแรงระเบิดจนไม่ได้ผล

“ตรงนั้นสินะ”

แอชเชอร์ดึงสลักระเบิดออกมา 2 ลูกพร้อมกันแล้วโยนมันไปยังช่องว่างระหว่างขาแมงมุมจนระเบิดพุ่งออกไปจากระยะการจัดแถวทหารหล่นลงไปยังฝูงแมงมุมที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา ทันทีที่ระเบิดกระแทกพื้นก็ได้แตกกระจายสร้างแรงระเบิดฉีกกระชากร่างของแมงมุมในรัศมี 10 เมตร

ภายในพริบตาแมงมุมจำนวมากก็ตกตายลงไป แอชเชอร์ที่เห็นแมงมุมระเบิดเคลื่อนไหวเข้ามาปิดช่องว่างที่มีการระเบิด เขาจึงโยนระเบิดสวนทางกับมัน ส่งระเบิดมือไปยังจุดที่แมงมุมระเบิดเคลื่อนไหวออกมาจนทำให้เกิดระเบิดขึ้นอีก ด้วยการมีระบบคอยตรวจสอบแมงมุมระเบิดให้นี้เอง  แอชเชอร์จึงสามารถส่งระเบิดออกไปได้เรื่อยๆและเห็นผลทุกๆลูก

บรึ้ม ตู้ม บู้ม บู้ม บรึ้ม~!

“บ้าเอ๊ย ไอ้ตัวระเบิดจะเยอะไหนเนี๊ย”

แอชเชอร์ได้ยินเสียงร้องของหัวหน้าแอนเดอร์สันดูท่าฝั่งนั้นจะใช้ระเบิดไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่เพราะครึ่งหนึ่งของระเบิดที่ปาออกไปถูกดูดกลืนแรงระเบิดเอาไว้หมดจนไม่ต่างจากระเบิดด้าน

บรึ้ม~!

“น็อตมีอีกไหม”

“มี แต่ต้องประหยัดหน่อยนะ เราต้องสู้กับพวกมันขากลับด้วย”

“ได้ งั้นเอาระเบิดขาไปมาก่อน ผมอยากได้ช่องว่างในการใช้ธนู”

น็อตยื่นระเบิดให้แอชเชอร์อีก 2 พวงเป็นจำนวน 20 ลูก แอชเชอร์จึงมองหาช่องว่างแล้วโยนระเบิดต่อไป การลงมือของเขานอกจากจะฆ่าแมงมุมได้แล้ว มันยังเป็นการหลอกให้แมงมุมระเบิดวิ่งไปรวมตัวกันอีก ทุกๆครั้งที่ระเบิดเกิดขึ้นพวกมันจะรีบวิ่งไปยังจุดที่เกิดการระเบิดเพื่อรอรับระเบิดที่จะเกิดขึ้นอีกลูก 

แต่แอชเชอร์ไม่ได้ส่งระเบิดไปยังตำแหน่งเดิม เขาได้โยนไปยังตำแหน่งอื่นๆ จนแมงมุมระเบิดตอนนี้เกาะกลุ่มกันใหญ่ ภายใต้การโยนระเบิดออกไปเรื่อยๆจนแมงมุมบางตาลงมากนี้เองนั้น แอชเชอร์ก็รีบนำธนูขึ้นมาเล็งยิงกลุ่มแมงมุมระเบิดในทันที

“ลำแสงอาวุธ”

เพล้ง~!

ความหนาวเย็นจากลูกธนูที่พุ่งเสียบทะลวงเป้าหมายกัดกินรอบๆจนทุกๆอย่างกลายเป็นน้ำแข็ง แอชเชอร์กลับไม่หยุดเท่านั้น โอกาสใช้ธนูมีน้อยมากเขาจึงง้างสายธนูอีกครั้งด้วยสกิลศรห้าแฉก เขาไม่จำเป็นต้องยิงลูกธนูทีละดอกแล้วเพราะตอนนี้เขาอยู่บนท้องฟ้า สามารถใช้สกิลธนูได้เต็มที่

พิ้ว พิ้ว พิ้ว พิ้ว ~!

เสียงของสายธนูขึงตึงครั้งแล้วครั้งเล่าจากการขึ้นสายเล็งยิงของแอชเชอร์กระทั่งเขาฆ่ามอนสเตอร์จนแนวหน้าของแมงมุมและทหารพอจะมีช่องว่างสกิลอีกหนึ่งอย่างของแอชเชอร์ก็เปิดใช้งาน โดยการยิงธนูขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยสกิลโปรยฝนทำให้มีลูกธนู 10 ดอกตกลงมาเสียบแมงมุม แม้มันจะเป็นการยิงแบบสุ่ม ด้วยจำนวนมอนสเตอร์มากมายนี้เองกลับทำให้สกิลได้ผลดี ภายใต้การขึ้นสายยิงธนูขึ้นฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่านี้ แมงมุมจำนวนมากต่างล้มตายกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง

พิ้ว พิ้ว พิ้ว พิ้ว ~!

สายฝนที่เกิดจากสกิลโปรยฝนยิงไปช่วยเหลือทางฝั่งหัวหน้าแอนเดอร์สันหลังจากที่ทางฝั่งของตัวเองแช่แข็งมอนสเตอร์ในระยะไกลได้เป็นจำนวนมากจนร่างที่ตายกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งชะลอการเดินของแมงมุม แต่การใช้สกิลโปรยฝนกลับกินมานาไม่น้อยแอชเชอรจึงบินเข้าไปใกล้รถหุ้มเกราะของหน่วยพิเศษที่มีน็อตนั่งอยู่ด้านบน ก่อนที่เขาจะขอให้น็อตต่อสายพลังงานเข้ากับชุดเกราะ ต่อไปนี้เขาคงจับธนูไปตลอดไม่สามารถวางมันลงได้เพราะสกิลโปรยฝนคือหนึ่งในสิ่งที่รุนแรงมากๆ ทั้งฆ่าและสร้างกำแพงจากศพสามารถชะลอการเคลื่อนไหวของเหล่าแมงมุมได้

“ร้อยตรีเสร็จแล้ว สายยาวแค่ 3 เมตรเท่านั้นนะครับ~!”

แอชเชอร์พยักหน้าหน้าก่อนจะบินขึ้นไปบนฟ้าสาดสกิลศรห้าแฉกและสกิลโปรยฝนไปรอบๆจนสนามรบส่วนหนึ่งกลายเป็นทุ่งน้ำแข็ง

“ระบบมีสกิลธนูที่ใช้ทำลายวงกว้างรอบๆจุดที่ยิงไปไหม”

[แจ้งเตือน ตรวจพบสกิลเอคโพลดแอร์โร]

“ติดตั้ง”

แอชเชอร์ซื้อสกิลใหม่ในทันที สกิลโปรยฝนสามารถฆ่ามอนสเตอร์ได้ดี เพียงแต่ว่าเขาอยากฆ่าตัวที่อยู่ใกล้ๆจุดที่ยิงธนูออกไปด้วยเช่นกัน ทันทีที่ระบบหักฟอสเอนเนอร์จี้ไป 1,000 หน่วยสกิลเอคโพลดแอร์โรก็ถูกติดตั้งลงไปในระบบ  

หลังจากที่รู้สึกตัวว่ามีสกิลใหม่เพิ่มมานี้ แอชเชอร์ไม่รอช้าดึงสายธนูเล็งยิงไปยังตำแหน่งหนึ่งที่มีมอนสเตอร์กระจุกรวมตัวกัน จังหวะที่ลูกธนูพุ่งกระทบเข้ากับมอนสเตอร์ตัวหนึ่งนั้นมันก็ได้ระเบิดแตกกระจายสร้างการระเบิดขนาดใหญ่ปลดปล่อยลูกศรน้ำแข็งเล็กๆแตกกระจายออกไปรอบๆจนทำให้รัศมี 10 เมตรในจุดตกของลูกธนูมีร่างมอนสเตอร์แข็งตายเกลื่อน

“แบบนี้สิดี”

แอชเชอร์ใช้สกิลเอคโพลดแอร์โรอีกครั้งหนึ่ง ทำให้มอนสเตอร์ในรัศมี 10 เมตรในจุดที่ธนูเสียบตายไปเป็นจำนวนมาก ทันทีที่รู้ขอบเขตการแช่แข็งแอชเชอร์ก็ได้เปลี่ยนสกิลร่างสายฟ้าเพื่อทดสอบ พริบตาที่ลูกธนูพุ่งออกไปมอนสเตอร์ในระยะ 10 เมตรล้วนถูกสายฟ้าฟาดตายกันเป็นแถบ ถึงศพจะไม่ถูกแช่แข็งมันยังคงสามารถใช้เป็นแนวป้องกันได้

“ให้ตายสิ ดีนะที่คาดการณ์เอาไว้ก่อนแล้ว”

น็อตมองจ้องไปยังหน้าจอตรวจจับการใช้พลังงานที่กำลังลดลงเรื่อยๆ จากการใช้สกิลของแอชเชอร์ ดีที่เขาเตรียมการมาจึงมีพลังมากพอให้แอชเชอร์ใช้ทั้งขาไปและขากลับ ต่อให้พลังงานจะถูกใช้เป็นจำนวนมากรถคันที่เขานั่งกลับเป็นรถขนอุปกรณ์ของหน่วยพิเศษและเป็นรถที่ขนพลังงานสามารถใช้เปลี่ยนชุดเกราะทหารได้เป็นกองทัพ

ระหว่างที่กำลังมองหน้าจอการใช้พลังงานนี้เองนั้นน็อตพลางมองออกไปนอกรถดูการโจมตีของแอชเชอร์ที่น่าสะพรึงกลัวไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน ถึงแม้กองทัพจะมีหน่วยวิจัยสกิลที่กำลังพัฒนาต่อยอดสกิลธนูก็ตาม สกิลที่ต่อยอดมานั้นกลับมีสกิลที่เหมือนกับแอชเชอร์เพียงสกิลเดียวคือสกิลลำแสงธนู แต่นอกจากนั้นไม่มีสกิลไหนที่เหมือนแอชเชอร์เลยสักนิด ไม่ว่าจะยิงธนูออกไป 5 แฉกพร้อมกัน หรือจะเป็นการยิงขึ้นฟ้าแล้วยิ่งเป็นการยิงรูปแบบใหม่ที่เน้นการระเบิดส่งถ่ายพลังจากลูกธนูเข้าไปโจมตีมอนสเตอร์รอบๆจุดที่ยิง สร้างความแปลกตาและแปลกใจให้น็อตไม่น้อย ส่วนทางฝั่งหัวหน้าแอนเดอร์สันที่เฝ้าจับตาดูตลอดไม่ต่างจากฝั่งของแอชเชอร์ หลังจากที่ได้รับการสนับสนุนจากธนูการต่อสู้ก็เริ่มง่ายขึ้นจนตอนนี้ทหารกลับมาตั้งแถวเรียงหน้ากระดานป้องกันการบุกทะลวงของมอนสเตอร์ได้แล้ว

“อีก 200 เมตรจะถึงเป้าหมาย~!”

เสียงร้องจากคนที่ให้สัญญาณและเชี่ยวชาญพื้นที่แห่งนี้จากการทำความเข้าใจแผนที่ ร้องตะโกนบอกให้ทุกๆคนได้ยินถึงหน้าที่ที่ใกล้จะไปถึงเป้าหมาย แอชเชอร์ที่อยู่สูงจากพื้นดิน 3 เมตรจึงหันมองไปยังตำแหน่งสำหรับติดตั้งหัวรบ กลับกลายเป็นว่ารอบๆจุดที่พวกเขากำลังจะไปยังไม่มีค่ายอื่นไปถึง 

ดูเหมือนค่ายของพวกเขาจะเป็นค่ายแรกที่มาถึงเป้าหมาย อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้คิดมากเพราะเวลาของภารกิจระบุเอาไว้แล้วว่าจะต้องนำหัวรบไปถึงให้ได้ภายใน 6 ชั่วโมง พวกเขาที่ใช้เวลา 5 ชั่วโมงจึงจำเป็นต้องปักหลักรอค่ายอื่นๆ

พิ้ว~!

ลูกธนูพุ่งแหวกเป็นทางยาวให้เดินไปได้ง่ายกว่าเดิม หลังจากนั้นแอชเชอร์ก็เริ่มระดมยิงธนูไปรอบๆพลางสำรวจหาสิ่งอันตราย ตลอดทางที่พวกเขาเดินมามีมอนสเตอร์ 7 ดาวตกตายไปราว 45 ตัว เขากลัวว่ามอนสเตอร์ 8 ดาวจะโผล่ออกมาในเร็วๆนี้

“อีก 100 เมตรจะถึงเป้าหมาย~!”

เสียงร้องยังคงดังขึ้นต่อไปจากผู้ให้สัญญาณ ทันใดนั้นพลุสีม่วงก็ได้จุดขึ้นไปบนท้องฟ้าบอกทางค่ายทหารให้รู้ว่าพวกเขาออกมานอกระยะการยิงปืนใหญ่แล้ว

“เริ่มแล้วสินะ”

แอชเชอร์หันมองไปยังทิศทางค่ายทหารที่จากมา ก่อนจะมองเห็นลูกกระสุนพุ่งตรงมายังทิศทางที่พวกเขายืน ถึงอย่างนั้นกระสุนปืนใหญ่กลับย้อยตกลงไปในเส้นทางที่ทหารผ่านมาแล้ว ทำให้มอนสเตอร์มากมายที่พยายามวิ่งตามกลุ่มทหารตกตายตัวแล้วตัวเล่า 

ต่อให้แมงมุมระเบิดจะวิ่งกรู่เข้าไปยังจุดตกพวกมันกลับถูกยิงโจมตีเรื่อยๆจากระเบิดที่ฝังเหล็กแหลมด้านใน ต่อให้ระเบิดจะถูกดูดซับพลังทำลายไปได้แต่ช่วงเวลาๆเล็กๆที่มันระเบิดก็ได้ส่งเหล็กแหลมภายในระเบิดออกไปรอบๆฆ่ามอนสเตอร์จนตายเกลื่อน