ถึงแม้หลิวซานเหอจะได้ฟื้นคืนความทรงจำบางส่วนจากอดีต แต่เขายังเผชิญกับข้อจำกัดใหญ่หลวง เนื่องจากพลังเวทของเขาถูกปิดผนึกทำให้เขาไม่สามารถใช้ทักษะดั่งเดิมได้เลยในปัจจุบัน หลิวซานเหอสามารถใช้ได้แต่เพียงเพลงกระบี่ขั้นพื้นฐานเท่านั้นแค่นี้มันก็น่าที่จะมากพอในการปกป้องชีวิตของเขาแล้ว
“แบบนี้ก็ถือว่าประเสริฐที่สุดแล้วไม่มีอะไรที่มันจะดียิ่งกว่าข้าได้พบกับใบหน้าของเ้าอีกครั้ง” ชายหนุ่มพูดออกมาพร้อมทั้งจับใบหน้าของนางอย่างอ่อนโยน เพราะเมื่อก่อนหน้านี้ตัวเขาได้แต่ใช้ชีวิตอย่างคนไร้จุดหมายหลิวซานเหอไม่ได้ปรารถนาความแข็งแกร่งเขาเพียงแค่อยากใช้ชีวิตอยู่กับคนที่รักเท่านั้นในตอนนี้ เซี่ย เหมยลี่ แทบที่จะเป็โลกทั้งใบของเขาตัวของเขานั้นมันไม่ได้เื่สักอย่างแต่นางนั้นก็ยังรักเขารอคอยเขาตลอดเวลายาวนานนับ 1000 ปี ชายหนุ่มและหญิงสาวโอบกอดกันท่ามกลางแสงจันทร์ที่แม้แต่เทวดาฟ้าดินนั้นก็ยังคงแอบรู้สึกอิจฉา
เช้าวันใหม่หลังจากคืนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้ง หลิวซานเหอออกจากถ้ำมายาและมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้านเพื่อหาสารอาหารที่จำเป็สำหรับร่างกายของเขา เขาเดินไปตามถนนที่คุ้นเคย ด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวังในการเริ่มต้นใหม่
ร้านอาหารที่หลิวซานเหอโปรดปรานก็คือร้านอาหาร บ้านนักเดินทาง เป็สถานที่ที่เขามักจะมานั่งกินเป็ประจำ ผู้คนในหมู่บ้านเริ่มรู้จักเขาและคุ้นเคยกับการมาของเขา จึงไม่มีใครแปลกใจเมื่อเห็นเขาเดินเข้าไปในร้าน
เ้าของร้านชายวัยกลางคนยิ้มให้กับหลิวซานเหอเมื่อเขาเดินเข้ามา “เ้าหนุ่ม วันนี้ตัวเ้าจะกินอะไร?”
หลิวซานเหอพยักหน้าและตอบกลับอย่างเป็มิตร “ขออาหารเช้าแบบเต็มที่เหมือนเดิมครับ ข้ารู้สึกหิวมากเลย”
เ้าของร้านก็เริ่มเตรียมอาหารให้เขาทันที ขณะที่หลิวซานเหอนั่งรอ เขามองไปรอบๆ ร้านอาหารซึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็กันเอง ผู้คนในหมู่บ้านที่มานั่งกินข้าวเช้าด้วยกันมีบทสนทนาและหัวเราะร่าเริง
ระหว่างที่เขานั่งรออาหาร เขาสังเกตเห็นเด็กๆ วิ่งเล่นนอกหน้าต่างและผู้ใหญ่ที่นั่งพูดคุยกันอย่างสบายใจ ท่ามกลางความสงบของหมู่บ้าน หลิวซานเหอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความเป็ชุมชนที่เขาได้สูญเสียไปในอดีต
เมื่ออาหารที่เขาสั่งมาเสิร์ฟ เขาทานอย่างมีความสุข ขณะที่เขากินไป เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวเองและร่างกายที่้าการบำรุงอย่างมาก ซึ่งเป็สิ่งที่ช่วยให้เขาฟื้นฟูพลังงานและเตรียมพร้อมสำหรับการผจญภัยในอนาคต
หลังจากเสร็จสิ้นการรับประทานอาหาร เขาลุกขึ้นพร้อมกับยิ้มให้กับเ้าของร้าน “ขอบคุณมากครับ อาหารอร่อยเหมือนเดิม”
เ้าของร้านยิ้มรับตอบอย่างเป็กันเอง “เ้าไปได้ วันนี้ข้าจะเลี้ยงอาหารเ้าเอง”
“ขอบคุณ” ชายหนุ่มตอบรับด้วยความยินดี เ้าของร้านผู้นี้มักที่จะใจดีกับเขาอยู่เสมอสิ่งนี้เองที่ทำให้ตัวของหลิวซานเหอทั้งรักและผูกพันธ์กับหมู่บ้านแห่งนี้
เมื่อหลิวซานเหอออกจากร้านอาหาร เขาเดินไปตามถนนของหมู่บ้านด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นในการดำเนินชีวิตต่อไป ความรักและการสนับสนุนจากเซี่ย เหมยลี่ และการมีชีวิตที่เรียบง่ายในหมู่บ้านทำให้เขารู้สึกมีความสุขเป็อย่างมาก
หลิวซานเหอเดินออกจากหมู่บ้านและเข้าสู่ความมืดของค่ำคืน ความเงียบสงบของค่ำคืนนี้เริ่มถูกแทรกด้วยความเย็นะเืที่คืบคลานเข้ามา ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มปกคลุมสันหลังของเขาทำให้เขาต้องระมัดระวังตัว
ทันใดนั้น เขารู้สึกได้ถึงการจับจ้องอย่างหนัก แนวทางของเขาต้องหยุดชะงักเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นและมองไปยังมุมมืดของป่า มีเงาร่างที่ลึกลับและน่ากลัวปรากฏตัวขึ้น ปีศาจเฒ่าเหล่าซางซึ่งได้รับาเ็จากการเผชิญหน้ากับเซี่ย เหมยลี่ ตอนนี้มีสภาพดีขึ้นและกลับมาอีกครั้งเพื่อแก้แค้น
ปีศาจเฒ่าเหล่าซางเดินออกมาจากความมืดด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความโกรธและความริษยา ดวงตาของมันเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นในการทำลายหลิวซานเหอ มันเคลื่อนไหวอย่างเงียบๆ และแผ่กระแสพลังอันน่ากลัวออกมาซึ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มรู้สึกหนาวเย็น
“หลิวซานเหอ” เสียงของมันก้องกังวานในความมืด “เ้าคิดว่าการพบกับปีศาจสาวของเ้านั้นจะทำให้เ้าเป็ะหรือ? ความอ่อนแอของเ้าจะต้องสิ้นสุดลงที่นี่!”
หลิวซานเหอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับปีศาจเฒ่าเหล่าซางนั้นไม่ใช่เื่ที่สามารถมองข้ามได้ เขาเตรียมตัวพร้อมสำหรับการต่อสู้ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถใช้พลังเวทในอดีตได้ แต่เขายังคงมีกระบี่ขั้นพื้นฐานและความมุ่งมั่นที่ไม่ย่อท้อ
ปีศาจเฒ่าเหล่าซางเริ่มก้าวเข้ามาใกล้ ด้วยความสามารถในการสร้างความหนาวเย็นและการโจมตีที่ทรงพลัง หลิวซานเหอสามารถรู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็วว่าจะใช้ความสามารถที่มีเพื่อปกป้องตัวเองอย่างไร
ความท้าทายในการเผชิญหน้าครั้งนี้เป็บทพิสูจน์ที่สำคัญในการหาความแข็งแกร่งและความมั่นใจในตัวเอง หลิวซานเหอเริ่มเตรียมตัวต่อสู้ ในขณะที่ปีศาจเฒ่าเหล่าซางยืนนิ่งพร้อมที่จะโจมตี
การต่อสู้ระหว่างมนุษย์ผู้ถูกพรากจากพลังเวทและปีศาจเฒ่าที่แค้นเคืองเตรียมจะเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความมืดและความเย็นะเื ความมุ่งมั่นของหลิวซานเหอที่จะปกป้องตัวเองและความตั้งใจของปีศาจเฒ่าเหล่าซางที่จะทำลายเขาจะนำไปสู่ความขัดแย้งที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความตรึงเครียด
การโจมตีของปีศาจเฒ่าเหล่าซางรวดเร็วและรุนแรงมาก จนหลิวซานเหอแทบไม่สามารถตามทัน การเคลื่อนไหวของมันเต็มไปด้วยความเฉียบคมและแรงดันพลังงานที่น่าสะพรึงกลัว อย่างไรก็ตาม โชคดีที่เขามีทักษะ เกราะภูต ที่เซี่ย เหมยลี่ มอบให้
เกราะภูตปรากฏขึ้นรอบร่างของหลิวซานเหอเป็ชั้นของพลังป้องกันที่โปร่งใส ซึ่งช่วยลดความรุนแรงของการโจมตีลงได้มาก ทำให้เขารอดพ้นจากการถูกทำลายล้างในเพียงการโจมตีครั้งเดียว แต่แม้จะได้รับการป้องกัน การกระแทกจากการโจมตีก็ยังทำให้เขารู้สึกถึงความเ็ปและความแรง
ปีศาจเฒ่าเหล่าซางมองไปที่หลิวซานเหอด้วยความประหลาดใจและความไม่เชื่อ "ทักษะของแดนปีศาจ... มนุษย์เ้าใช้มันได้อย่างไร?" เสียงของมันแฝงไปด้วยความโกรธ
หลิวซานเหอรู้สึกถึงความอ่อนแอของร่างกาย แต่เขายังยืนหยัด และรวบรวมความแข็งแกร่งที่เหลืออยู่ เขาต้องใช้ทักษะพื้นฐานของกระบี่ที่เขาเรียนรู้มาเพื่อป้องกันตัวเองจากการโจมตีต่อไป และหาวิธีในการตอบโต้
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ปีศาจเฒ่าเหล่าซางยังคงพยายามโจมตีอย่างไม่ลดละ ขณะที่หลิวซานเหอพยายามที่จะใช้ทักษะและสัญชาตญาณของเขาในการป้องกันและโจมตีกลับ
เกราะภูตยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดีในการลดทอนความรุนแรงของการโจมตี แต่หลิวซานเหอรู้ดีว่าเขาต้องหาทางเพิ่มพูนความแข็งแกร่งและทักษะของตัวเองให้มากยิ่งขึ้น เพื่อที่จะมีโอกาสในการเอาชนะปีศาจเฒ่าเหล่าซางและหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่คับขันนี้
3K
