หวนคืนกาลก่อน

เมื่อไม่ได้ยินเสียงใดๆมาครู่ใหญ่เฉินเทียนอี้ที่นั่งทำงานอยู่ก็เงยหน้าขึ้น เขาเห็นลี่เซียนยืนก้มหน้าก้มตาเล่นนิ้วตัวเองอยู่อย่างเหงาหงอย เห็นดังนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาและวางพู่กันในมือลง 

"เซียนเอ๋อร์..." เสียงทุ้มกล่าวอย่างอ่อนใจ ลี่เซียนที่ได้ยินสามีพูดชื่อตนก็หันขวับกลับมามองสามีและเบะปากเตรียมที่จะร้องไห้ 

"เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามที่ข้าถามเจ้าเลย ว่าอย่างไรเจ้ารู้ความผิดของเจ้าหรือไม่" เฉินเทียนอี้ถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ลี่เซียนที่พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาจากขอบตานั้นอยู่พยักหน้า 

"แล้วหากเจ้าคิดว่าการที่ข้าทำโทษเจ้าข้าผิดหรือไม่" เฉินเทียนอี้ถามต่อ ลี่เซียนที่ได้ยินก็ส่ายหน้าแทนคำตอบเหมือนเดิม 

"แล้วการที่เจ้าเดินเข้ามาถามข้าแล้วขึ้นเสียงใส่ข้าเจ้าคิดว่ามันสมควรทำแล้วหรือ" เสียงทุ้งยังคงเอ่ยต่อเนื่อง 

ครานี้ลี่เซียนกลั้นทำตาที่เอ่อล้นไม่ไหว ทันใดนั้นราวกับเขื่อนกั้นทำนบพังน้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลท่วมท้นออกมาทันที แต่ลี่เซียนก็ยังกลั้นเสียงร้องโดยการกัดริมฝีปากบางไว้และส่งสายตาน้อยใจไปยังสามีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับตน เฉินเทียนอี้ที่มองการกระทำของนางอยู่ตลอดก็พยักหน้าให้นางทีหนึ่ง จากนั้นก็กางแขนรองรับแรงกระแทกจากภรรยา 

เมื่อได้รับอนุญาตจากสามีแล้วลี่เซียนก็ออกตัววิ่งพุ่งเข้าไปหาสามีที่กางแขนรอรับนางอยู่ก่อนแล้ว หมับ!! ลี่เซียนคว้าเข้ากอดคอสามีจากนั้นก็ร้องไห้ระบายสิ่งที่อัดอั้นออกมากับน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย ขณะที่เฉินเทียนอี้ประคองกอดร่างบางก็ลูบหลังนางเบาๆเชิงปลอบประโลม 

"อึก...อืออออออออึก...อึกอืออออออ" ลี่เซียนที่ได้รับการปลอบโยนก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก ผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อเฉินเทียนอี้ก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นไห้เบาลงจึงถือโอกาสพูดขึ้น 

"เจ้าร้องไห้หนักขนาดนี้เป็นเพราะข้าลงโทษเจ้ารึ" ลี่เซียนที่ได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากตนเงียบมานานก็ส่ายหน้าขณะที่กอดคอสามีอยู่เพราะไม่อยากมองหน้าเขาเนื่องจากไม่อยากร้องไห้อีก หากมองเขาตอนนี้แล้วเขาสงสายตาดุมาอีกนางต้องร้องไห้อีกรอบเป็นแน่ 

"แล้วเพราะเหตุอันใดเล่า" เฉินเทียนอี้ถามต่อ เมื่อลี่เซียนไม่มีท่าทีว่าจะตอบเขาเลยจะเอี้ยวคอไปถามแต่ลี่เซียนกับกอดคอกอดบ่าเขาแน่นขึ้นทำให้เขาหันไปมองนางไม่ได้ ดังนั้นเขาจึ้งทำใจให้เย็นลงและลูบหลังปลอบนางรอให้นางพูดกับเขาเอง หากนางยังไม่พูดอีกเขาจะรวบนางไปนอนทั้งอย่างนี้แล้วกัน ยังไม่ทันจะได้ทำตามใจนึกก็ได้ยินเสียงสูดน้ำมูกและเสียงของนางเอ่ยออกมา 

"เป็นเพราะท่าน! ไม่สนใจข้า" เสียงของร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างน้อยใจ 

"เป็นข้าที่ผิดเอง ผิดที่ไม่สนใจเจ้า ยกโทษให้ข้าได้หรือไม่" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ทำให้ลี่เซียนที่พยายามหลบหน้าอยู่ที่ซอกคอของสามีโผ่ลหน้าขึ้นหันมามองสามีทันที จากนั้นก็เชิดคางขึ้นอย่างคนที่ยังไม่หายงอน 

เฉินเทียนอี้มองหน้าภรรยาตนที่ขอบตายังมีรอยน้ำตาเกาะอยู่รอบๆดวงหน้ากลมโตคู่นั้น บวกกับจมูกแดงๆที่ดูเชิดรั้นราวกับสิ่งที่เขาพูดว่าเขาผิด มันก็ถูกแล้วที่เขาต้องขอโทษและง้อนาง การกระทำนั้นพาลให้เขาอยากลงโทษนางนัก ว่าแล้วก็ยกมือรั้งคอเล็กลงมาประกบปากเขาจู่โจมโดยการช่วงชิงริมฝีปากบางที่ชอบเถียงและขัดเขาตลอดทุกครั้งที่เขาว่ากล่าวตักเตือนนาง 

ลี่เซียนซึ่งกำลังตกใจกับการกระทำของสามีก็เผลออ้าปากขึ้นซึ่งเป็นการเปิดโอกาสให้เฉินเทียนอี้ใช้ลิ้นล่วงล้ำเข้าไปสำรวจโพรงปากของร่างบางเขาทั้งดูดทั้งดึงอย่างเร่าร้อน สลับกับขบเม้มริมฝีปากของนางอยากหยอกล้ออยู่นาน แล้วจึงค่อยๆถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง... 

"เฮือกกก" ลี่เซียนรีบสูดลมหายใจเข้าอย่างหอบถี่ มือเล็กที่ตอนแรกวางไว้ที่บ่าสามี ตอนนี้นางได้ยกไปกุมไว้ตรงตำแหน่งอกด้านซ้ายที่ตอนนี้มันเต้นราวจะกระโดดออกมาด้านนอกยังไงอย่างงั้น 

"ข้ารู้ความผิดของข้า แล้วเจ้าเล่า...ว่าอย่างไรเซียนเซียน" เฉินเทียนอี้ถาม เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาตอนนี้มันช่าง...ทำให้ใจของลี่เซียนสั่นไหวยิ่งนัก จากที่เต้นแรงอยู่แล้วยิ่งเต้นแรงขึ้นไปอีก นางรู้สึกว่าอากาศของในห้องนี้ร้อนอีกนัก ลี่เซียนที่กำลังคิดหาวิธีที่จะออกไปจากห้องนี้เผลอเหลือบไปมองหน้าสามีก็ชะงัก เนื่องจากสามีนางตอนนี้ทำท่าจะฉกชิงริมฝีปากนางอีกแล้ว!! 

"ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ!!" ลี่เซียนพูดขึ้นมา พร้อมกับรีบยกมือมาปิดปากร่างสูงทันที ก่อนที่เขาจะจูบนางอีกรอบ นางคงจะอกแตกตายก่อนที่เขาจะได้คำตอบแน่ๆ 

"หืม.." เฉินเทียนอี้หลุบตามองมองมือที่ขีดขวางสิ่งที่เขาต้องการอยู่ตอนนี้ 

"ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว จะไม่วิ่งตามคนแปลกหน้า จะไม่ไปในที่ๆเปลี่ยวร้างจะไม่ทำให้ท่านและคนอื่นๆเดือดร้อนแล้วด้วย" ลี่เซียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและพยักหน้าตอบรับคำพูดของตัวเองไปด้วย 

อันที่จริงนางก็รู้ตัวว่านางผิดนางไม่ควรวิ่งตามขโมยผู้นั้นไปโดยไม่ทันคิดถึงปัญหาที่ตามมาจนทำให้ผู้อื่นเดือนร้อนและอาจเกิดอันตรายได้ นางไม่สมควรทำแบบนั้นจริงๆและสามีก็ทำถูกแล้วที่ลงโทษนางเพื่อนางสำนึกผิดและไม่ให้เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้กับเสี่ยวเปา 

แต่การที่นางวิ่งตามคนผู้นั้นไปมันก็ทำให้นางนึกถึงบางอย่างที่นางหลงลืมไปเหมือนกัน เด็กคนนั้น..ทำให้นางคิดถึงอดีต ไม่สิ..ปัจจุบันที่นางจากมาต่างหาก


*ตอนนี้จะติดเหรียญหลังจากเปิดให้อ่าน 1 สัปดาห์นะคะ