ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           เมื่อชิงเถากลับมาอยู่บ้านแล้วชีวิตประจำวันของนางก็กลับมาเรียบง่ายรายบรื่นเช่นเดิม นางใช้ชีวิตทุกวันเหมือนดั่งวางแผนกำหนดไว้แล้วไม่มีอะไรต้องระวังภัยหรือเร่งรีบแล้ว แต่นั่นมันกลับทำให้ชีวิตของนางรู้สึกเหมือนขาดสิ่งใดไปร่างกายนางต้องการความตื่นเต้นมากกว่านี้

“เป็นอะไรหรือพี่รองเดินไปเดินมา” หมิงลู่ที่เห็นว่าชิงเถาอยู่ไม่ค่อยจะนิ่งเสียเท่าไหร่วันนี้นางอยู่บ้าน แต่ก็ดูเหมือนจะนั่งไม่ค่อยติดเท่าไหร่งานบ้านอะไรนางก็ไม่ต้องทำเอง งานครัวก็ไม่ต้องงานสวนยิ่งแล้วใหญ่นางไม่ต้องหยิบจับอีกต่อไปแล้ว ทำให้นางรู้สึกว่าตัวนางต้องการอะไรสักอย่างมาเติมเต็มมันคืออะไรกันนะ หรือนางต้องใช้แรงงานทำอะไรสักอย่างแล้ว

“ไม่รู้สิเพียงแต่ว่าข้าไม่อยากนั่งอยู่เฉยๆ”ชิงเถาก็ส่ายหัวให้คำตอบน้องชายไม่ได้เหมือนกัน

“เช่นนั้นก็เราไปวิ่งเล่นกันไหมขอรับ” หมิงลู่เสนอพี่สาว

“วิ่งเล่นอะไรเราโตแล้วนะ เล่นเป็นเด็กๆไปได้”แต่คำพูดของหมิงเลี่ยนกลับหยุดคำเอ่ยชวนของน้องชายเมื่อครู่เสียก่อนชิงเถานางกำลังจะตกปากรับคำหมิงลู่ไปแล้วนะ แต่เจอคำพูดของหมิงเลี่ยนเข้าไปนางรีบหุบปากทันทีแล้วเปลี่ยนความคิดทันที

“เอ่อพี่ก็ไม่อยากจะวิ่งเล่นเท่าไหร่”

“แล้วจะทำอะไรดีล่ะถ้าไม่วิ่งเล่นในสวน”หมิงลู่หันไปถามพี่ชายอย่างเหวี่ยงๆที่บอกว่าความคิดของตัวเองเด็ก

“อืมมมไปเดินเล่นซื้อของดีไหม พี่รองเรียกว่าอะไรนะ ดูการตลาดใช่หรือไม่ขอรับ”หมิงเลี่ยนที่เสนอความคิดหันมาถามชิงเถาเพื่อความแน่ใจว่าเขาพูดถูกหรือไม่

“อืมสำรวจการตลาด เพื่อเป็นแผนการลงทุนต่อในอนาคต เจ้าต้องการสื่อแบบนี้ใช่หรือไม่”

“ใช่ๆขอรับข้าอยากจะมีร้านเป็นของตัวเองด้วย เราไปเดินดูกันนะขอรับ”ได้ทีหมิงเลี่ยนก็ออดอ้อนให้ชิงเถาพาไปเดินดูตลาดต่อทันที

“กิจการของเราเท่าที่มีสุดท้ายก็ต้องเป็นของพวกเจ้าอยู่ดี” ชิงเถานางก็ไม่เข้าใจความคิดของน้องชายเท่าไหร่อย่างไรเสียร้านพวกนั้นพวกเขาก็จะได้เป็นเจ้าของแน่ๆอยู่แล้ว

“ข้าอยากทำเองขอรับใช้เงินของตัวเอง” แต่หมิงเลี่ยนไม่ยอมเขาเห็นชิงเถาที่ริเริ่มการค้าขายเองโดยมีพวกเขาเป็นคนช่วยตัวเขาก็มีความตั้งใจอยากจะทำแบบนั้นบ้าง

“เช่นนั้นก็ตกลงไปสำรวจตลาดกัน” เมื่อได้ฟังความคิดของน้องชายนางพอใจกับเขามากอย่างไรก็ต้องพาไปเรียนรู้เพื่อให้เขาได้ทำตามความฝันต่อไปให้ได้

“เช่นนั้นข้าก็จะเปิดร้านเช่นกัน” หมิงลู่เอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินว่าชิงเถาสนับสนุนพี่ชายเขาก็อยากจะทำบ้างเช่นกัน

           ชิงเถาพร้อมน้องชายฝาแฝดพากันเดินเล่นดูร้านค้ามากมายในเมืองหลวงจากตลาดใต้ ไปตะวันตก ต่อทางเหนือ และทิศตะวันออกทั้งสามเที่ยวเล่นสำรวจดูความนิยมของลูกค้าที่เข้าร้านค้าเพื่อหาซื้อสินค้าต่างๆ และยังใช้ข้ออ้างซื้อข้าวของมากมายด้วยเช่นกันร้านค้าในเมืองหลวงมีมากมายหลายร้อยไปจนถึงหลักพันร้านแต่จะมีร้านแบบไหนที่เด็กชายน้องของชิงเถาทั้งสองคนสนใจอยากจะเปิดเป็นร้านของตัวเองกันนะชิงเถานางเปิดให้ทั้งสองได้ใช้ความคิดของตัวเองอย่างเต็มที่ ส่วนนางจะให้คำแนะนำอยู่ตลอดแต่ก็ไม่อยากก้าวก่ายความคิดของเด็กๆที่บางทีมันก็ดูจะมีความคิดใหม่หรือแปลกๆกว่าผู้ใหญ่ก็ได้

“เป็นเช่นไรบ้างลูกเที่ยวดูร้านค้ามาสามวันแล้ว คิดได้หรือยังว่าจะทำอะไร”นางลี่จูถามลูกออกมาในค่ำวันหนึ่งนางได้ยินว่าเด็กชายทั้งสองอยากจะมีกิจการร้านค้าเป็นของตัวเองบ้างก็ไม่ได้ห้ามปามแต่อย่างไรนางกลับเห็นดีเห็นงามเสียด้วยซ้ำเพราะตอนนี้นางมีเงินทุนจะสนับสนุนลูกๆได้ทำสิ่งที่ต้องการเต็มที่ถือว่าชดเชยชีวิตก่อนหน้าที่ต้องลำบากลำบน

“ลูกถามดูแล้วก็ไม่บอกเลยค่ะ”ชิงเถาตอบผู้เป็นมารดา

“อ้าวว่าอย่างไรลูก” นางลี่จูถามสองแฝดด้วยถามอยากรู้เต็มประดา

“ของข้าคิดออกแล้วขอรับแต่ยังไม่อยากบอกตอนนี้ ขอให้ข้าวางแผนก่อน” หมิงเลี่ยนเอ่ยบอกออกมาอย่างมั่นใจ

“ข้าก็ด้วยขอรับท่านแม่รอดูได้เลย ร้านของข้าจะต้องขายดิบขายดีแน่นอน”หมิงลู่ก็ไม่ยอมพูดเกทับพี่ชายกลับไปเต็มที่

“ท่านแม่คอยดูของข้าได้เลยขอรับข้าจะต้องเป็นพ่อค้าอายุน้อยที่สุดที่ประสบความสำเร็จให้ได้” หมิงเลี่ยนบอกมารดา

“ข้าเป็นน้องเช่นนั้นแล้วตำแหน่งนั้นคงเป็นของข้าแล้วหละขอรับ”หมิงลู่ก็ยังไม่ยอมพี่ชายเช่นเดิม

“เอาหละๆแม่จะรอดูก็แล้วกัน ไม่ต้องเถียงกันไปมาหรอก ใช่หรือไม่เจ้าคะท่านพี่”นางลี่จูต้องห้ามปามสองแฝดที่เริ่มเถียงกันไปมาไม่หยุด

“อืมใช่แล้ว พ่อจะรอดู แต่ว่าอย่าให้มันกระทบกับการเรียนหละ” จิ้นสิงเอยสั่งทั้งสองอย่างไรเขาก็อยากให้บุตรชายทั้งสองให้ความสำคัญกับการเรียนเป็นหลัก

“ขอรับ”ทั้งสองตอบออกมาเสียงดัง

           แผนการเปิดร้านของสองแฝดเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้วเมื่อทั้งสองมีสิ่งที่อยากจะทำ สินค้าที่สองแฝดอยากขายก็สั่งทำไว้เรียบร้อยวันนี้ชิงเถาเลยพาทั้งสองไปดูร้านที่ได้ซื้อไว้ให้ได้เปิดร้านเป็นของตัวเองเงินส่วนนี้ผู้เป็นบุพการีทั้งสองเป็นคนออกให้คล้ายเป็นของขวัญแก่เด็กทั้งสองส่วนเงินทองใช้จ่ายอื่นๆ เด็กทั้งสองจะต้องใช้เงินเก็บของตัวเองมาลงทุนต่อไป

“โหร้านใหญ่มากเลยขอรับ”

“ร้านทั้งสองอยู่ติดกันด้วย”สองแฝดที่พึ่งจะมาดูร้านที่เป็นของตัวเองครั้งแรก อดจะตื่นตาตื่นใจไม่ได้ ตัวร้านสร้างจากไม้สองชั้นขนาดเเทียบกับร้านอื่นๆก็มีขนาดกลางค่อนไปทางเล็กแต่สำหรับเด็กชายทั้งสองที่พึ่งเริ่มทำกิจการของตัวเองก็ถือว่าใหญ่โตแล้ว

“พวกเจ้าเห็นว่าร้านขนาดไม่ใหญ่มากแต่ราคานั้นไม่ใช่ถูกๆเลยนะ อย่าทำให้เงินที่ท่านพ่อท่านแม่ซื้อที่ให้ต้องเสียเปล่าหละ”ชิงเถาเอ่ยสอนน้องชาย ทำเลที่ตั้งของร้านก็ถือว่าเป็นทำเลทองเลยทีเดียวผู้คนพลุกพล่าน อย่างไรคนอื่นเดินผ่านก็ต้องเห็นต้องสนใจบ้างอยู่แล้ว

“ร้านข้าจะต้องขายดีแน่ขอรับ”หมิงเลี่ยนเอ่ยบอกพี่สาวอย่างมั่นใจ

“ข้าก็เหมือนกันว่าแต่ข้าขอเลือกร้านนะขอรับ ข้าเลือกร้านนี้”หมิงลู่เอ่ยขึ้นแล้วรีบวิ่งเข้าไปในร้านที่ตัวเองเลือกก่อนทันที ถึงแม้ว่าร้านทั้งสองจะอยู่ติดกันแต่ลักษณะรูปทรงของร้านทั้งสองนั้นก็ต่างกันออกไปอยู่ดีโครงสร้างของร้านถือว่าแข็งแรงทนทานอยู่ ที่ต้องทำก็คงเป็นการตกแต่งร้านเท่านั้น

“เช่นนั้นร้านนี้ก็เป็นของข้าสินะขอรับ” หมิงเลี่ยนที่เห็นว่าน้องชายวิ่งไปทางร้านหนึ่งตนจึงมองไปทางอีกร้านแล้วเอ่ยออกมาอย่างเข้าใจ

“อืมเจ้าก็เข้าไปดูเสียสิ พี่จะไปดูหมิงลู่เสียหน่อย”ชิงเถาเอ่ยสั่งหมิงเลี่ยนไว้แล้วตามหมิงลู่ที่วิ่งเข้าไปดูร้านของตนก่อนหน้านี้แล้ว

“ขอรับ”หมิงเลี่ยนเพียงตอบชิงเถาสั้นๆเท่านั้น

“เป็นเช่นไรบ้างพอใจหรือไม่” หมิงลู่ที่ใช้เวลาวิ่งสำรวจรอบๆร้านทั้งสองชั้นไม่นานนักเมื่อชิงเถาเข้ามานางจึงเอ่ยถามน้องชาย

“พอใจขอรับดีมากๆเลย นี่ร้านของข้าเองจริงๆหรือพี่รอง” หมิงลู่ถามพี่สาวอีกรอบเพื่อความแน่ใจแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปหรือว่าพี่สาวเพียงอยากแกล้งเขาเล่นๆเท่านั้น

“จริงสิโฉนดที่ดินอยู่กับท่านแม่ พอกลับบ้านก็ไปบอกท่านแม่ได้เลยว่าเจ้าเลือกร้านไหน”

“เย้ข้าดีใจมากขอรับ” หมิงลู่ร้องขึ้นด้วยความดีใจอีกรอบเมื่อได้ยินคำยืนยันอีกครั้ง

“เราไปดูร้านของพี่สามกันเถอะขอรับ”เมื่อสำรวจดูร้านของตัวเองจนครบแล้วหมิงลู่จึงชวนชิงเถาไปดูร้านของพี่ชายที่อยู่ข้างๆเขาอยากจะรู้ว่ามันจะเหมือนหรือต่างกันหรือไม่แต่เขามั่นใจว่าร้านที่เขาเลือกต้องดีกว่าแน่ๆ

“ได้สิไปกันเถอะ”

“พี่รองน้องเล็ก”หมิงเลี่ยนที่พึ่งจะเดินลงบันไดมาจากชั้นสองร้องขึ้นเมื่อเจอทั้งสองคนกำลังสำรวจอยู่ชั้นล่าง

“เป็นเช่นไรบ้างพอใจหรือไม่” ชิงเถาเอ่ยถามน้องยิ้มๆ

“พอใจขอรับพอใจมากๆเลย ร้านก็กว้างมากด้วย” หมิงเลี่ยนเอ่ยตอบพี่สาวด้วยความพอใจและดีใจมาก

“เช่นนั้นก็ดีแล้วต่อไปก็เริ่มตกแต่งร้านกันเถอะ”