(จบ)เทพมังกรน้อยแสนซน

บทที่ 51 พาท่านน้ากลับบ้านมาทานยาบำรุง

วันนี้ลู่ซื่อไม่ได้คิดว่าตัวเองจะต้องมาเจอคนที่สมองมีปัญหา นางยืนอยู่ตรงหน้าจางซื่อ และมองดูเด็กน้อยที่พูดจอแจไม่หยุดอย่างสงสัย “เจ้าจะทำอะไร!”

หน่วนเป่าคลี่ยิ้มน่ารัก “จะพาตั้นน้าไปบ้านของข้า”

แม้ว่าลู่ซื่อจะเจ้ากี้เจ้าการลูกสะใภ้มาตลอดทาง แต่หากปล่อยนางไป สุดท้ายแล้วนางก็คงไม่สามารถอธิบายให้ลูกชายฟังได้แน่

“นางเป็นลูกสะใภ้ของข้า เจ้าจะพานางไปที่บ้านทำไมกัน? มีอย่างที่ไหนเป็นเด็กเป็นเล็กมาชิงตัวคนกลางถนน หลีกทางซะ!” ลู่ซื่อรู้สึกรำคาญ อยากจะผลักเจ้าก้อนแป้งเพราะถือว่ายังไงเด็กก็ตัวเท่าตอไม้ และหมายจะเตะไปให้พ้น

อาจเป็นเพราะลู่ซื่อคุ้นเคยกับมวยจีนเป็นอย่างดี จางซื่อไม่ได้รอให้พวกเขาทันตอบโต้ ก็พุ่งเข้าไปขวางอยู่ข้างหน้าหน่วนเป่า 

ลู่ซื่อเตะจางซื่อเข้าที่เอวพอดี

หน่วนเป่าตกใจมากกับสถานการณ์กะทันหันเช่นนี้ เมื่อนางมองดูจางซื่อ ก็เห็นว่าใบหน้าของนางซีดเซียว และก็เอามือกุมท้อง ร้องโอดครวญอย่างควบคุมไม่ได้

แม้ว่าลู่ซื่อจะชะงักไปเช่นกัน แต่ก็ยังคงพูดต่อ “แกล้งร้องอะไรของเจ้า ไร้เหตุผลเสียจริง ร้องคร่ำครวญมาตลอดทางอยู่ได้”

“ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเจ้าเป็นตัวถ่วง ปานนี้ข้าคงได้เจอหน้าลูกชายไปแล้ว” 

นับตั้งแต่เซียวหย่งฝูแยกครอบครัวมา เขาก็ทนไม่ได้กับพวกแม่สามีที่ชอบทำตัวร้ายกาจกับลูกสะใภ้ จึงรีบพูดในทันที “ถ้าอย่างนั้นท่านก็รีบไปหาลูกชายท่านเถอะ หยวนหลางประคองฮูหยินขึ้นรถ พวกเราจะได้ไปกัน”  

ลู่ซื่อถึงกับตะลึงงัน

ไม่คิดเลยว่าครอบครัวนี้พูดแล้วก็จะทำเลย เขาเอาตัวคนไปแล้ว

นางกำลังจะตามไป แต่บนรถมี ‘สุนัขตัวใหญ่’ ออกมาจากรถพร้อมตั้งท่าจะกัดนาง

หลังจากถูกขวางไว้แบบนั้น รถม้าก็วิ่งออกไป

“ไอ้สุนัขสารเลว ข้าจะให้เจ้าต้องชดใช้” ลู่ซื่อกระโดดดุด่าสาปแช่ง บรรพบุรุษสกุลเซียวทั้งหมดโดนนางว่ากระทบ 

นางปล่อยให้จางซื่อซึ่งเป็นหญิงตั้งครรภ์แบกห่อผ้ามาตลอดทาง ในขณะที่ตนเองเดินตัวปลิว

ไม่คิดเลยว่าพอพวกหน่วนเป่ามาถึงจะถูกพวกเขาเอาของไปด้วย

ระหว่างทางกลับ เซียวหย่งฝูสงบสติอารมณ์ 

เขาพูดปลอบตัวเองมาตลอดทาง ถึงอย่างไรก็เป็นหญิงตั้งครรภ์ คงจะไม่เป็นอะไรหรอก...

“ตั้นน้า ดื่มน้ำซะหน่อย น้องชายในท้องจะได้ไม่เป็นอะไร ไม่ต้องกลัว” หน่วนเป่าป้อนน้ำทิพย์ให้นางสองคำ

เมื่อจางซื่อได้ยินหน่วนเป่าพูดถึงน้องชายคนเล็ก บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มปรากฏ “เจ้าบอกว่าในท้องมีน้องชายอยู่อย่างนั้นหรือ”

หน่วนเป่าเหยียบหมาป่าขาว ยิ้มกระหยิ่มท่าทางมั่นอกมั่นใจ “เป็นน้องชายสองคน” 

ตอนนี้แม้แต่เซียวเฉินหลางก็เข้ามาร่วมวง “น้องสาวพูดออกมาแล้วไม่มีทางผิดแน่”

“เช่นเดียวกับหน่วนเป่าและเสี่ยวลิ่วของพวกเรา พวกเขาก็เป็นฝาแฝด” พี่น้องสกุลเซียวเริ่มพูดคุยจ้อกแจ้ก 

เซียวหย่งฝูยังคงครุ่นคิดเรื่องชีวิต

“ตั้นน้ามาอาศัยอยู่ที่บ้านของข้าก่อน ถึงตอนนั้นก็จะได้พบพ่อของน้องชายแย้ว” หน่วนเป่ายิ้มมีเลศนัย ขณะดึงขนของเจ้าหมาป่าเล่น

“หยุดดึงขนของต้าไป๋ได้แล้ว เดี๋ยวมันก็กลายเป็นหมาป่าหัวล้านเอาเสียหรอก”

เมื่อเซียวหยวนหลางพูดจบ จางซื่อถึงสังเกตเห็นว่าเจ้าตัวที่นอนแผ่อยู่บนพื้นนั้นเป็นหมาป่าจริง ๆ

หน่วนเป่าเห็นท่าทางดูเหมือนจะกลัวของอีกฝ่าย ใบหน้านั้นซีดเซียวลง นางจึงเอ่ยปลอบ “ตั้นน้า อย่ากลัวเลย ต้าไป๋เป็นแค่สุนัข ไหนลองเห่าสักสองครั้งสิ”

หมาป่าขาวหันขวับมองหน่วนเป่าด้วยสีหน้าตกใจ ราวกับต้องการยืนยันให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ฟังผิด 

หน่วนเป่ายิ้มมองตาหยี “ข้าบอกว่าเจ้าคือสุนัข เห่าสองครั้ง”

หมาป่าขาวโกรธจนอยากจะขุดหลุมฝังตัวเอง อย่าคิดว่าข้านั้นไม่รู้ว่าเจ้ากำลังข่มขู่ข้า

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง” 

ข้าจะเห่าสามครั้ง!

เซียวจ้งหลางและเซียวเฉินหลางก้มหน้าลงอย่างสิ้นหวัง และบีบแขนของน้องสี่

เซียวหยวนหลางผู้อุ้มหน่วนเป่า เขาครุ่นคิดถึงเรื่องโชคร้ายของหลายปีมานี้ทีละเรื่อง เขาเอ่ยกับตนเองในใจมาตลอด เก็บไว้เถอะ ต้องทำได้

จางซื่อตกใจ สุนัขตัวนี้... น่ารักจัง!

ขณะที่เรากำลังพูดคุยกันก็มาถึงหมู่บ้านหลิวกัง

รถม้ายังไม่ทันจอดสนิท หมาป่าตัวขาวก็รีบร้อนกระโดดลง และทั้งคืนของวันนั้นก็ไม่เห็นมันอีกเลย

“ตั้นแม่ หน่วนเป่ากลับมาแล้ว”

คนยังไม่ทันลงจากรถ เสียงก็นำมาก่อนแล้ว 

ทันทีที่หลินซื่อได้ยินเสียงหน่วนเป่าเรียกตนเอง นางก็รีบเช็ดน้ำออกจากมือแล้ววิ่งออกไป

หน่วนเป่ายืนอยู่บนรถม้ารอให้หลินซื่อมารับ “ทำไมไปนานขนาดนี้ ข้าวเกือบจะเย็นหมดแล้ว”

หลินซื่อกอดเจ้าก้อนแป้งแน่น ปากยังคงพร่ำบ่นไม่หยุด

“แม่ พวกเราเจอตั้นน้าแล้ว” 

นางยกม่านรถขึ้นแล้วชี้ให้ดู “ในท้องของตั้นน้ามีเด็กอยู่ด้วย”

หลินซื่อยิ้มอย่างขมขื่นกับการหยอกล้อของลูกสาว

“หยวนหลาง ช่วยประคองฮูหยินท่านนี้เข้าไปหน่อย จะได้กินข้าวพอดี ทำไมสีหน้าดูไม่ค่อยดีนักล่ะ เรียกท่านหมอฟางมาดูอาการเถอะ” หลินซื่อเป็นเจ้าบ้านจัดเตรียมการทุกอย่าง ทุกคนจึงรีบลงมือทำตาม

เซียวหย่งฝูก้มหน้าก้มตาอยู่ข้างหลังนาง

“ข้าตัดสินใจแทนลูกสาวไม่ได้” เซียวหย่งฝูมีท่าทางแปลกประหลาด

หลินซื่อยิ่งแปลกใจมากกว่าเก่า “แล้วท่านจะให้ลูกสาวตัดสินใจเองหรืออย่างไร ฝันอยู่หรือ รีบไปล้างมือกินข้าว”

เซียวหย่งฝูเต็มใจช่วย ใช่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องของข้า

หมอฟางได้รับเชิญมา และตอนนี้เขามีโอกาสที่จะสอนเซียวจ้งหลาง หลังจากตรวจชีพจรเสร็จแล้วเขาก็ให้เซียวจ้งหลางลองทำ 

“เป็นอย่างไร” หมอฟางลูบเคราตนเอง

เซียวจ้งหลางไม่ลังเลและบอกสิ่งที่เขาสังเกตได้ออกมา “ชีพจรของฮูหยินอ่อนแรง ล่องลอย ไม่หยั่งราก อาจจะเป็นเพราะชี่พร่อง และได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ” 

ทุกคำพูดของเขาทำให้หมอฟางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และในที่สุดใบหน้าของเขาก็บานเป็นดอกเก๊กฮวย

หลังจากนั้นเขาไม่ได้โต้แย้งใด แต่หันไปพูดกับจางซื่อแทน “ฮูหยินไม่ต้องกังวล อาจเป็นเพราะเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ขาดสารอาหาร เพียงพักผ่อนสักหน่อย กินยาบำรุงอีกนิดก็ไม่เป็นไรแล้ว” 

จางซื่อยกมือกุมท้องแล้วกล่าวคำขอบคุณไม่หยุด นางรู้สึกว่าถ้าไม่ได้ดื่มน้ำที่หน่วนเป่ามอบให้บนรถ นางก็คงจะ...

หลังจากที่หลินซื่อถามหมอฟางว่าต้องบำรุงอะไรบ้าง นางก็ให้หานเหนียงไปทำ

อันที่จริงหานเหนียงทำเป็นอยู่แล้ว แต่ก็ยังมีหลินซื่อคอยดูอีกที 

หลินซื่อไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับยาบำรุงของคนร่ำรวย จะให้นางไปเองก็คงจะเป็นไปไม่ได้

บ้านของพวกเขามีสิ่งของเหล่านี้ เป็นเพราะเมื่อสองวันก่อนที่หลีซู่ส่งมาให้

หลังจากจางซื่อทานแล้วนางก็เอนตัวนอนลง เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นน้ำแกงกำลังเดือดอยู่บนเตา กองดอกไม้ป่าอยู่ในห้อง และเสียงเด็ก ๆ ที่เล่นอยู่ข้างนอก ซึ่งดูเหมือนพวกเขากำลังทำเรื่องไม่เป็นเรื่องกันอยู่

นางผล็อยหลับไปอีกครั้งด้วยความง่วง และเมื่อตื่นขึ้นมาอีก ข้างนอกหน้าต่างก็มืดลง “ตั้นน้า กินยาบำรุงหน่อยเถอะ”

นางแอบใส่น้ำทิพย์ลงไป เมื่อเปิดฝาในนห้องก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่น

จางซื่อแต่เดิมเกิดในตระกูลขุนนางผู้มั่งคั่ง นางเห็นสิ่งของล้ำค่ามานับไม่ถ้วน แต่นางไม่เคยได้กลิ่นยาบำรุงที่กลิ่นหอมเช่นนี้มาก่อน 

“นี่...เป็นไปไม่ได้” ตอนนี้นางตกระกำลำบาก และไม่รู้ว่าจะหาสามีได้ที่ไหน นางจะยอมรับความรู้สึกนี้อย่างไร และภายหน้าจะทำอย่างไรต่อไป  

หลินซื่อยิ้ม “มันก็เป็นแค่ของธรรมดา เพียงแต่รสชาติดีไม่น้อย รีบกินเถอะ เพื่อเด็กในท้อง”

หน่วนเป่าน้ำลายไหลอยู่ข้าง ๆ “รีบกิน ๆ ชิมสักหน่อย แย้วบอกหน่วนเป่าว่าอร่อยหรือไม่”

จางซื่อเห็นท่าทางตะกละจากหน่วนเป่าแล้วนางก็อดยิ้มไม่ได้ หลินซื่อหน้าแดงขึ้นมาทันทีเพราะเด็กคนนี้ “เจ้าไปหาหานเหนียง ยังมีที่อุ่นอยู่”

เมื่อเห็นหน่วนเป่าไม่เชื่อ หลินซื่อก็ยิ้มออกมา “จริงสิ! เจ้าลองไปดูในครัวสิ”

หน่วนเป่ามักรู้สึกอยู่เสมอว่าพวกเขาไล่นางออกไปโดยเอาอาหารมาล่อ นางชี้นิ้วไปที่ดวงตาของนาง และชี้ไปที่ทั้งสองคนเพื่อแสดงให้รู้ว่านางจะเดินออกไป

หลินซื่อลูบหน้า แล้วเป่าน้ำแกงให้เย็นก่อนจะป้อนจางซื่อ “ลูกสาวข้าคนนี้ฉลาดรอบรู้นัก เสียแต่เป็นคนตะกละนักนี่แหละ” 

“หน่วนเป่าเป็นเด็กรู้ความและน่ารักมากที่สุดคนหนึ่งเท่าที่เคยเจอมา” คำพูดนี้เป็นเรื่องจริง

ทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อย จนดื่มยาบำรุงหมด

หน่วนเป่าก็ยังได้กินของอร่อยด้วย หลังจากกินเสร็จ นางก็พาเซียวหยวนหลางไปที่บ้านของหลี่เจิ้งอย่างมีความสุข

“หน่วนเป่า วันหลังเรื่องอันตรายเช่นนี้เจ้าไม่ต้องสนใจก็ได้” เซียวหยวนหลางรู้เรื่องตั้งแต่เริ่มจนจบ เขาก็ปวดใจ

น้องสาวของเขาอายุแค่หนึ่งขวบกว่าเท่านั้น!

สถานการณ์บ้านเมืองควรเป็นพวกเขาที่เป็นผู้ชายควรกังวลใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวหยวนหลางรู้สึกว่าเขาเติบโตช้าเกินไป

“หน่วนเป่าก็ต้องมีความรับผิดชอบของตัวเองเหมือนกัน” เจ้าก้อนแป้งวางมือเท้าสะโพก นางไม่พอใจกับคำพูดของพี่ชาย แต่นางไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร

……………………………………………………………………………………………………………

พิเศษ อ่านที่ www.bookfet.com คุ้มกว่าแค่ 99.- 

อ่านเหมาได้เกือบทุกเรื่องของ Onlybook