เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        “พวกนายเชื่อคำพูดของเจิ้งเทียนหู่ไหม?”

        ทุกคนต่างเงียบกริบไม่พูดไม่จาตั้งแต่ออกจากบ้านเจิ้งเทียนหู่ หลังเดินออกมากันสักพักจนแยกกับเจิ้งเฉวียนกังและหวังหย่งชิ่ง ตำรวจใบหน้าดำแบนคนนั้นค่อยเอ่ยทำลายความเงียบ ถามคำถามที่เก็บงำไว้เกือบครึ่งค่อนวัน

        คนอื่นๆ ไม่ตอบโต้ในทันที บ่งบอกว่าทุกคนล้วนตัดสินใจไม่ถูก ผ่านไปชั่วขณะ ตำรวจดวงตาเล็กก็เอ่ยด้วยความลังเล “ฉันว่าเขาตกใจเสียขนาดนั้น ไม่เหมือนคนโกหกเลย”

        “ก็เลยจะบอกว่ามีผีจริงๆ หรือไง?” ตำรวจร่างสูงผอมถามกลับเสียงเฉียบขาด “ความคิดของพวกนายอันตรายมากนะ บนโลกใบนี้มีผีที่ไหนกัน เป็นความเชื่องมงายทั้งนั้น!”

        เรื่องทำนองนี้ อาสามเจิ้งพูดลำบากจริงๆ เพราะอย่างไรเสียมันก็เกี่ยวข้องกับหลานชายของเขาเอง ตำรวจใบหน้าดำแบนจึงว่าขึ้น “งั้นนายบอกมาสิ ตัวอักษรมงคลสีแดงนั่นหายไปได้ยังไง? คนเห็นกันเต็มไปหมด…”

        เสียงของเขาแผ่วเบาและค่อนข้างขาดความมั่นใจ แต่ดังพอจะได้ยินสิ่งที่ควรได้ยิน ทุกคนเงียบงันกันไปพักหนึ่ง

        ในบรรดาคนทั้งกลุ่ม อาสามเจิ้งเป็นคนเดียวที่เคยเรียนมัธยม เคยเข้ามหาวิทยาลัยจึงรู้ว่าบนโลกใบนี้มีวิทยาศาสตร์สาขาเคมีอยู่ พอคิดดูแล้วจึงลองคาดเดาดู “ใช้ยาพิเศษอะไรหรือเปล่า?”

        ทุกคนหันขวับมามองเขา

        อาสามเจิ้งกล่าวต่อ “ฉันเคยได้ยินเพื่อนนักศึกษาคณะเคมีสมัยเรียนมหา’ลัยเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนมีการแสดงปาหี่ที่นักบวชลัทธิเต๋าใช้หลอกคนมันมีมีพื้นฐานมาจากปฏิกิริยาเคมีและใช้ยาจำเพาะ ก็เลยใช้หลอกชาวบ้านตาสีตาสาได้ ตัวอักษรสีแดงนั่นจะใช้ยาประเภทนั้นเหมือนกันหรือเปล่า?”

        ถ้อยคำนี้น่าเชื่อถือกว่า ‘ผีสาว’ เยอะ!

        ตำรวจร่างผอมสูงถามด้วยดวงตาเป็นประกาย “มันเป็นยาอะไรเหรอ?”

        อาสามเจิ้งรู้เพียงผิวเผินเท่านั้น มากกว่านี้เขาพูดได้ไม่เต็มปากแล้วเลยส่ายหัว “ฉันจะรู้ได้ยังไง”

        ตำรวจใบหน้าดำแบนขมวดคิ้วพูดบ้าง “หากมียาแบบนั้นจริงๆ งั้นคนก่อเหตุเอามาจากไหนอีกล่ะ? ฉันไม่เคยได้ยินของอย่างนี้มาก่อน สหกรณ์ต้องไม่มีขายแน่นอน หรือเขาจะผลิตยาขึ้นมาเอง?” พูดถึงตรงนี้ เขาพลันตกใจจนเสียงขาดหาย “นั่นมันเก่งมากเลยนะ ในอำเภอเรามีผู้เชี่ยวชาญที่เรียนเคมีมาโดยเฉพาะและทำยาได้ไม่กี่คนเอง”

        ตำรวจตาเล็กกล่าวเสริมต่อทันที “เจิ้งเทียนหู่ก็ดูไม่เหมือนคนที่จะมีความแค้นกับผู้เชี่ยวชาญด้วยสิ…งั้นขอแค่พวกเราสืบเสาะหานักวิชาการที่สามารถทำยาแบบนี้ได้แล้วสอบถามว่าขายยาให้ใครไปบ้าง ก็สืบพบได้แล้วนี่ว่าตกลงใครปลอมเป็นผี!”

        เมื่อมีวิธีคลี่คลายคดี ตำรวจหลายนายจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก ผ่อนคลายท่าทางเครียดขึงลง

        ผ่านไปสักพัก อาสามเจิ้งก็ขมวดคิ้วอีกและเอ่ยด้วยท่าทีสองจิตสองใจ “พวกนายจำได้ไหม หลานชายฉันยังบอกอีกว่าคนปลอมเป็นผีฝ่าเท้าเหยียบอยู่บนหมอกบางอย่าง ไม่เปิดปากก็พูดได้แถมเคลื่อนที่ด้วยการลอย… พวกนี้จะอธิบายยังไงล่ะ?” เงียบกริบกันอีกระลอก

        หากไม่สมเหตุสมผลแค่อย่างเดียวคงจะพออธิบายได้ แต่เมื่อเรื่องแปลกประหลาดหลายๆเรื่องมากองรวมกัน ก็กลายเป็นเรื่องยากทันทีคนที่แสร้งเป็นผีต้องมีความสามารถเท่าไรกันถึงปลอมได้เหมือนขนาดนี้? ในเมื่อคนผู้นี้เก่งกาจมาก ทำไมต้องจงใจหลอกผีข่มขู่คนไร้การศึกษาในชนบทด้วยล่ะ เจิ้งเทียนหู่ทำสิ่งใดลงไปกันแน่ เขาถึงแก้แค้นเช่นนี้? หรือคนผู้นี้ไม่ได้พยายามแก้แค้นเจิ้งเทียนหู่ เจิ้งเทียนหู่แค่ดวงซวยบังเอิญพบเจอเหตุการณ์บ้าบอเข้าพอดี ความจริงแล้วเบื้องลึกเบื้องหลังอาจจะมีจุดประสงค์มากกว่าที่เห็น?

        บางทีคนกระทำเรื่องนี้อาจเป็นสายลับที่ซ่อนตัวมิดชิดหรือเปล่านะ?

        เรื่องนี้จะคิดลึกลวกๆ ไม่ได้ แต่หากคิดเยอะ สันหลังก็จะเย็นวาบเอาอีก

        ตำรวจใบหน้าดำแบนครุ่นคิดตาม ก่อนเอ่ยหยั่งเชิง “บางที… หลานชายนายอาจจะจิตใจไม่คงที่ ตาพร่าเบลอเลยมองผิดไปหรือเปล่า?”

        อาสามเจิ้งลองคิดถึงความเป็นไปได้ อาจเป็นเช่นนั้น “…น่าจะนะ?”

        เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ พวกเขาก็ไม่ค่อยกล้าสืบสาวเรื่องราวกันต่อแล้ว เพราะรู้สึกว่าต่อให้เป็นผีหรือคน ล้วนไม่ใช่อะไรที่พวกเขาจะล่วงเกินได้เลย

        เจิ้งหยวนไม่รู้ว่าเรื่องราวจะออกทะเลไปไกลขนาดนี้เมื่อการแต่งเป็นผีสาวหลอกเจิ้งเทียนหู่ผ่านมืออาสามเจิ้งรวมถึงเพื่อนร่วมงานของเขาซ้ำยังดึงดูดความสนใจของคนใหญ่คนโตอีกแต่เพราะเป็นเช่นนี้ เลยไม่มีใครสืบหาสาเหตุแท้จริงที่เจิ้งเทียนหู่ไปเดินเล่นตรงกระท่อมมุงหญ้าต่อ เนื่องจากไม่มีคนเชื่อว่าเจิ้งเทียนหู่ซึ่งสามารถสืบญาติโกโหติกาทั้งหมดไปเจ็ดชั่วโคตรและเป็นชาวนาชนชั้นกลางค่อนล่างจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับสายลับระดับนั้น ส่วนใหญ่เต็มใจเชื่อว่าเขาคือผู้เสียหายที่โดนร่างแหไปด้วยมากกว่า

        พอเจิ้งเฉวียนกังกลับมาบ้าน เจิ้งหยวนก็เดินไปรับพร้อมยื่นแก้วน้ำส่งให้เขา ก่อนถามว่า “พ่อ เมื่อกี้ฉันเห็นตำรวจพาพ่อไปบ้านลุงใหญ่ ใช่สอบสวนเรื่องเจิ้งเทียนหู่หรือเปล่าคะ?”

        เจิ้งเฉวียนกังนั่งลงบนเก้าอี้ รับแก้วน้ำมามาดื่มแก้กระหายสองอึก แล้วบ่นด้วยความหงุดหงิด “ญาติผู้พี่แกมันไม่เอาไหน เอาแต่บอกว่าผีหลอกอยู่นั่นแหละ!” ก่อนชะงักอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป ตามด้วยเสียงถอนหายใจ “จะว่าไปเรื่องนี้ก็แปลกนัก ลองคิดดูสิ อยู่ๆ ตัวอักษรมงคลสีแดงเต็มผนังจะหายไปได้ยังไง?” เขากระแทกแก้วน้ำลงบนโต๊ะ

        “ตัวอักษรมงคลสีแดงหายไปแล้วเหรอ?” เจิ้งหยวนตกใจไม่ต่างกัน ช่วงแรกเธอไม่ได้คิดไปถึงน้ำหมึกที่ตนใช้เลยสักนิด คิดว่าใครสักคนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจะมาลบให้แทน แต่หลังฟังคำอธิบายของเจิ้งเฉวียนกังโดยละเอียด เธอพลันตระหนักทันใดว่าตนเองน่าจะใช้น้ำหมึกมหัศจรรย์ที่ถูกเรียกว่า ‘น้ำหมึกล่องหน’ เขียน ในใจพลันมีความสุขยิ่งกว่าเดิม ก่อนเอ่ยอย่างยินดียินร้ายกับความทุกข์ของเจิ้งเทียนหู่ “บางทีผีสาวอาจจะชอบญาติผู้พี่ฉันจริงๆ ก็ได้นะ?”

        ไม่ทันขาดคำ เจิ้งเฉวียนกังมองเธอตาขวาง “เหลวไหลทั้งเพ!”

        “แล้วญาติผู้พี่ฉันว่ายังไงบ้าง เขาบอกหรือเปล่าว่าไปกระท่อมตรงตีนเขาหลังนั้นทำไม?” เจิ้งหยวนถามต่อ

        พอถูกถามเช่นนั้น เจิ้งเฉวียนกังก็นึกโมโห จึงกระแทกเสียง “เขาบอกว่ากลางคืนนอนไม่หลับเลยไปเดินเล่น” เขาแค่นเสียงเย็นชาเมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ ก่อนว่าต่อด้วยน้ำเสียงดุดัน“พูดไปเรื่อยชัดๆ ฉันว่าเขาอยากไปขโมยของหลวงมากกว่า!”

        ถนนตรงปลายตีนเขาเชื่อมกับสวนผลไม้นี่นา? หากไม่สะดวกนำของที่ขโมยไปกลับบ้านชั่วคราว ก็สามารถหยุดพักและซ่อนข้าวของในกระท่อมของหวังเฉี่ยวเอ๋อร์ได้พอดี พอได้ฟังประโยคถัดมาของคนเป็นพ่อ เจิ้งหยวนครุ่นคิดครู่เดียวก็รู้ทันใดว่าคุณพ่อเธอเข้าใจผิดว่ากลางคืนเจิ้งเทียนหู่ไม่หลับไม่นอนเพราะไปขโมยผลไม้ที่สวนของหลวง แต่คิดๆ ดู เจิ้งเทียนหู่เคยทำเรื่องเช่นนี้มาไม่น้อย ไม่แปลกหรอกที่คนอื่นจะเข้าใจเขาผิด

        ถึงกระนั้น พอเห็นเจิ้งเทียนหู่ไม่ได้ให้การเรื่องเธอกับพี่สะใภ้ เจิ้งหยวนก็โล่งใจแล้ว

        วันถัดมา เจิ้งเฉวียนกัง เสมียนหวัง เสมียนฝูและคนอื่นในกองถูกเรียกตัวไปประชุมที่คอมมูนพร้อมกันทั้งหมด พวกเขารวบรวมคนทั้งกองมาชุมนุมกลางพื้นที่โล่งกว้างหน้าสำนักงานและเปิดประชุมปลูกฝังอุดมการณ์ให้เชื่อในวิทยาศาสตร์ พร้อมประกาศห้ามสมาชิกพูดคุยและเผยแพร่ข่าวลือเกี่ยวกับความเชื่องมงายใดๆ เป็นอันขาด

        เจิ้งเฉวียนกังยืนบนแท่นสูง ถือโทรโข่งตะโกนบอกคนใต้ปกครองข้างล่าง “ระยะนี้สหายตำรวจจากสถานีจะมาที่กองของพวกเราบ่อย หากพวกเขาได้ยินคนพูดจางมงายอย่าง ‘ผีสาวหาเจ้าบ่าว’หรือ ‘เจ้าบ่าวผี’ อีก พวกเขาต้องจับตัวคุณไปที่สถานีตำรวจแน่ และถึงตอนนั้นก็อย่าได้มาหาฉันเด็ดขาด บอกให้รู้ไว้ว่าฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้!”

        คนข้างล่างโห่ร้องเสียงดังระงมแล้ววิจารณ์กันไปต่างๆ นานา เจิ้งหยวนรู้ดี ยิ่งเอาจริงเอาจังกันแบบนี้ คนจะยิ่งหวาดกลัวกันมากขึ้น ซึ่งความจริงเธอเองก็ใจหายเหมือนกัน เพราะพูดกันตามตรง ตอนเธอวางแผนเรื่องนี้ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะลุกลามใหญ่โตจนดึงดูดความสนใจของคนใหญ่คนโตในอำเภอได้ขนาดนี้

        แต่ทว่าเธอรู้ดี ยิ่งบุคคลใหญ่โตให้ความสนใจมากเท่าไร พวกเขาจะยิ่งสงสัยบุคคลต่ำต้อยอย่างพวกเราน้อยลงเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอสอบถามเจิ้งเฉวียนกังเป็นพิเศษหลังประชุมเสร็จจนได้ความว่าคนในอำเภอเหมือนจะสงสัยเรื่องผีหลอกครานี้เป็นส่วนหนึ่งของการต่อต้านการปฏิวัติที่สายลับก่อขึ้น ส่วนเจิ้งเทียนหู่เป็นแค่คนโดนลากเข้าไปเอี่ยวเท่านั้น