ประตูเส้นทางโบราณ

   Chapter 162 สัญลักษณ์ประหลาด

   สายฝนยิงกระสุนลมแบบเดิมซํ้าๆ หลายรอบ พลังเวทมนตร์เขาหมดด้วยความเร็วสูง แค่ยิงกระสุนลมไปสามรอบเขาก็จำเป็นต้องดื่มยาฟื้นฟูพลังเวทแล้ว หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ใบหน้าสายฝนขาวซีด เรี่ยวแรงไม่มีเหลือ ฟีซิเลียมองชายหนุ่มผมดำด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ชั่วโมงก่อนเขายังไม่เป็นแบบนี้เลย

   “ท่านควรพักบ้าง” ฟีซิเลียเอ่ย ดูแล้วสายฝนไม่น่าจะสังหารซอมบี้นับพันได้

   “ไม่จำเป็น เธอไปเรียกสมาคมศาตราโลหิตมาเก็บร่างซอมบี้” สายฝนกล่าวขณะหายใจหนักหน่วง การใช้ร้อยกระสุนลมซํ้าๆกินพลังและเรี่ยวแรงเขามาก

   “แต่ท่านยังไม่ได้สังหารพวกมันแม้แต่ตัวเดียว” ฟีซิเลียไม่เข้าใจว่าสายฝนกำลังคิดอะไรอยู่

   “ไปเรียกมา” สายฝนกล่าวไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่นัก

   “ตกลง”

---

   ผู้เก็บร่างจากสมาคมศาตราโลหิตมาถึงจุดที่สายฝนอยู่ เมื่อมาถึงพวกมันก็ขมวดคิ้ว ไหนคือร่างซอมบี้? ทำไมพวกมันไม่เห็นเลยแม้แต่ร่างเดียว ในขณะที่พวกมันกำลังสงสัย สายฝนก็กระโดดลงจากกำแพงเมือง เสียงดัง ตุบ! สายฝนตกลงสู่พื้นด้วยสภาพอนาถ ทว่าเขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก ระดับกำแพงเมืองไม่สูงและสายฝนก็เป็นระดับสามแล้ว ร่างกสยเขาแข็งแกร่งกว่าตอนระดับหนึ่งมาก

   มองชายหนุ่มผมดำลุกยืนขึ้นฟีซิเลียรู้สึกอยากหัวเราะ แต่ก็ห้ามตัวเองใว้ด้วยเหตุผลบางอย่าง

   “ร่างสิ่งมีชีวิตจากอาณาเขตต้องห้ามอยู่ที่ไหน? เจ้าสังหารพวกมันได้จริงใช่หรือไม่? ข้าเตือนใว้ก่อนเลย หากเจ้าโกหก เจ้าจะมีจุดจบไม่สวยแน่” หัวหน้าผู้เก็บร่างซอมบี้เอ่ยด้วยนํ้าเสียงดุร้าย ภายในใจมันคิดว่าสายฝนไม่มีทางสังหารซอมบี้นับพันได้ เขาเป็นแค่ระดับสาม จะไปสังหารซอมบี้พันตัวได้อย่างไร? กระทั่งระดับห้ายังไม่อาจทำเช่นนั้น

   “ตามฉันมา” สายฝนกล่าวสั้นๆอย่างอ่อนล้า เขาไม่ต้องการพูดเยอะ เรี่ยวแรงเวลานี้เหลือน้อยนิด เขาสามารถหมดสติไปได้ทุกเมื่อ หลังกล่าวจบ สายฝนก็หันหลังและเดินออกนอกเมืองไป เหล่าผู้เก็บร่างซอมบี้เดินตามเขาไป ฟีซิเลียเองก็เช่นกัน เธอตามชายหนุ่มผมดำด้วยความกังวล 

   ฟีซิเลียรู้ว่าสายฝนยังไม่สามารถสังหารซอมบี้ได้แม้แต่ตัวเดียว คำกล่าวของหัวหน้าผู้เก็บร่างซอมบี้ ไม่น่าจะเป็นคำโกหก มันต้องทำตามที่พูดแน่นอน 

--- 

   นอกพื้นที่เมือง สายฝนมองทหารจำนวนมากกำลังต่อสู้กับพวกซอมบี้ เขาไม่ได้เสียเวลาดูมากนัก เนื่องจากผู้เก็บร่างซอมบี้ตามเขามาทันแล้ว สายฝนเดินไปตรงไปยังทิศที่ซอมบี้เยอะมากที่สุด มันคือทิศที่เขายิงกระสุนลมใส่เหล่าซอมบี้ ทิศนี้มีทหารน้อยแต่ก็ใช่ว่ามันจะไม่มี ในตอนที่กระสุนลมตกจากฟ้า มีทหารหลายสิบโดนมัน ทว่ากระสุนลมไม่ได้มีความแข็งแกร่งมากพอสร้างความเสียหายให้กับทหารพวกนั้น ดังนั้น พวกมันจึงไม่เป็นอะไร 

   “เจ้าหยุดเดินได้แล้ว พวกเราไม่สามารถเข้าใกล้พวกมันเกินไปได้” ผู้เก็บร่างซอมบี้กล่าวให้สายฝนหยุด ชายหนุ่มผมดำไม่หยุด เขาเดินเข้าใกล้ซอมบี้โดยไม่มีความกลัวอยู่ในสายตาแม้เพียงนิด 

   “พวกนายต้องการร่างซอมบี้ไม่ใช่เหรอ? มาสิ” สายฝนเอ่ย จังหวะนั้นซอมบี้ตัวหนึ่งก็ใช้มือโจมตีใส่เขาอย่างรวดเร็ว สายฝนไม่หลบ เขาไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะเคลื่อนที่หลบการโจมตีของซอมบี้ อย่างไรก็ตาม สายฝนก็ยังคงสงบนิ่งไม่แปรเปลี่ยน 

   ปัง! เกิดเสียงบางอย่างดังลั่นทั่วบริเวณ ไม่ใช่เสียงสายฝนโดนโจมตี เสียงนั้นมาจากซอมบี้ตัวที่ต้องการสังหารเขา เวลานี้มันมีสัญลักษณ์ประหลาดอยู่กลางหน้าผาก เป็นสัญลักษณ์จากยุคโบราณ มีความหมายว่าปิดผนึก สัญลักษณ์นี้ถูกสร้างขึ้นโดยทักษะปิดผนึกแสงจันทร์ของสายฝน 

   เขาเรียนรู้ทักษะมาจากหนังสือโบราณเล่มหนึ่งในห้องสมุดชายชราครีเทล มันเป็นทักษะระดับสูงซึ่งเข้าใจยากมาก แต่สายฝนก็ตัดสินใจศึกษาเรียนรู้มัน ทักษะปิดผนึกแสงจันทร์สามารถช่วยเขาในบางสถานการณ์ได้ สายฝนไม่สนใจว่าทักษะปิดผนึกแสงจันทร์จะเข้าใจยากแค่ไหน ยังไงมันก็ไม่เข้าใจยากเท่าอักษรลี้ลับ 

   ในตอนที่สายฝนยิงกระสุนลมรูปแบบลูกศร เขาได้ซ่อนสัมผัสรับรู้ของเขาลงไปในเวทมนตร์กระสุนลม เมื่อกระสุนลมโดนร่างซอมบี้ สัมผัสรับรู้ของสายฝนก็จะเข้าไปในร่างพวกมัน เนื่องจากพวกซอมบี้ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต มันจึงไม่มีสัมผัสรับรู้ ทุกอย่างมันทำโดยสัญชาตญาณ ทำไมสายฝนรู้เรื่องนี้? เขาเคยต่อสู้กับโครงกระดูกมาก่อน พวกมันก็คล้ายซอมบี้ เป็นสิ่งไม่มีชีวิต ตอนนั้นสายฝนไม่แน่ใจว่าสิ่งไม่มีชีวิตทั้งหมดจะไร้สัมผัสรับรู้เหมือนกันรึเปล่า ด้วยความสงสัยเขาจึงหาคำตอบในห้องสมุดลับ

   เมื่อสัมผัสรับรู้เข้าไปภายในร่างซอมบี้ สายฝนก็ใช้ทักษะปิดผนึกแสงจันทร์กับมันทันที หากไม่โดนต่อต้านการใช้ทักษะปิดผนึกแสงจันทร์จะไม่ได้กินพลังจิตใจมากมายอะไร และเพราะทักษะปิดผนึกแสงจันทร์เป็นทักษะจากยุคโบราณ แถมยังเข้าใจยาก การที่มันสามารถปิดผนึกสัญชาตญาณได้จึงเป็นเรื่องปกติ

   หากโดนปิดผนึกสัญชาตญาณ พวกซอมบี้ก็จะเป็นเสมือนหุ่นไม้โง่ๆ และนั่นก็คงไม่ต่างจากตายเท่าไหร่นัก

   การปิดผนึกแม้จะกินพลังจิตใจน้อยแต่เมื่อปิดผนึกซอมบี้นับพันสายฝนก็รู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจ ไม่พอ เนื่องจากกระสุนลมกินพลังเวทมนตร์จำนวนมาก สายฝนดื่มยาฟื้นฟูพลังเวทมนตร์ไปมากมายและใช้พลังเวทตลอดเวลา เพราะงั้นนอกจากสายฝนจะเหนื่อยล้าทางจิตใจแล้ว เขายังเหนื่อยล้าทางร่างกายด้วย

   แผนการปิดผนึกสัญชาตญาณซอมบี้นับพันจะไม่สำเร็จถ้าไม่มีธนู การที่กระสุนลมรูปแบบลูกศรสามารถแยกร่างหลายร้อยร่างได้นั้น แสดงให้เห็นว่ามันถูกสร้างด้วยพลังเวทมนตร์มหาศาล สายฝนไม่มีทางยิงกระสุนลมที่มีพลังเวทมากมายขนาดนั้นได้โดยใช้มือ เขาจำเป็นต้องพึ่งคันธนู

   กลับมาปัจจุบัน สายฝนมองสัญลักษณ์กลางหน้าผากซอมบี้ตัวนั้น เขาไม่ได้แสดงความรู้สึกใดออกมา ในฐานะที่เขาเป็นผู้ใช้ทักษะปิดผนึกแสงจันทร์ สายฝนสามารถรู้ได้ว่าซอมบี้ตัวไหนถูกมีผนึกอยู่ในร่าง เพราะแบบนั้นเขาจึงไม่มีทางเดินไปเจอซอมบี้ที่ยังไม่ปิดผนึก

   ตุบ! ร่างซอมบี้ล้มลงกับพื้นจนเกิดเสียง วินาทีต่อมาสายฝนก็หันไปกล่าวกับเหล่าผู้เก็บร่างซอมบี้ว่า “นี่คือตัวแรก ตัวสองและตัวสามจะตามมาอีกไม่นาน”

   “ก็แค่ไม่กี่ตัว” หนึ่งในผู้เก็บร่างซอมบี้ส่งเสียงเยาะเย้ย สายฝนไม่สนใจคำกล่าวอีกฝ่าย เขาเตรียมเปิดใช้งานผนึกแสงจันทร์ในร่างกายซอมบี้สามสิบตัว ผนึกอยู่ในร่างซอมบี้ตั้งแต่พวกมันโดนกระสุนลมแล้ว สายฝนแค่ไม่ได้ใช้งานผนึกในตัวพวกมัน เขารอให้ผู้เก็บร่างซอมบี้จากสมาคมศาตราโลหิตมาถึงแล้วค่อยใช้งานผนึก แบบนั้นจะไม่มีใครสามารถขโมยร่างซอมบี้ของเขาได้ ถ้ามันกล้าขโมย มันก็ต้องกลายเป็นศัตรูกับสมาคมศาตราโลหิต เนื่องจากสายฝนขายร่างซอมบี้ให้สมาคมศาตราโลหิตไปแล้ว นั่นเท่ากับร่างซอมบี้อยู่ภายใต้การดูแลของสมาคม

   ‘ฉันจะไม่ให้ใครได้รับร่างซอมบี้ของฉันไปฟรีๆเด็ดขาด’ สายฝนคิดภายในใจ ร่างซอมบี้ขายได้หนึ่งเหรียญทอง มันต้องมีผู้ต้องการขโมยมันไปขายแน่นอน สายฝนเชื่ออย่างงั้น

   โฮกกกกกกกกกก! เวลานั้นพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้น สายฝนไม่ทราบว่าเป็นเสียงของอะไร เขาไม่มีเวลาให้คิดมากนัก หลังได้ยินเสียงนั้นพวกซอมบี้ก็เหมือนกับบ้าคลั่งขึ้นมา หน้าขาวซีดของสายฝนซีดยิ่งกว่าเดืม โดยไม่มีความลังเลแม้เพียงนิด สายฝนเปิดใช้งานผนึกทั้งหมดทันที

   ท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี กลางหน้าผากซอมบี้สามพันสี่ร้อยห้าสิบเจ็ดตัวปรากฏสัญลักษณ์สีทอง วินาทีต่อมาสิ่งที่สายฝนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เกิดเสียงดัง ปัง! สามพันสี่ร้อยห้าสิบเจ็ดครั้ง ก่อนที่สัญลักษณ์ประหลาดทั้งหมดจะปล่อยลำแสงสีทองขึ้นสู่ท้องฟ้า ฉับพลันนภาพลันสว่าง