ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

เฟิงโหรวไม่มีทางเลือกอื่น จึงต้องนั่งให้เขาหนุนตัก ป้อนขนม ยื่นชาในถ้วยให้ดื่ม ช่างสุขสำราญใจเสียจริง ราวกับคุณชายเจ้าสำราญ

ความจริงเธอสามารถปฏิเสธได้ แล้วหาคนไปแข่งแทน แต่ใครใช้ให้ชายหนุ่มหน้าด้านไร้ยางอายคนนี้เก่งกันล่ะ เขามีความสามารถกระทั่งเธอยังต้องยอมรับ แม้ลึกๆ จะขัดหูขัดตา แต่ทำได้เพียงทนไว้!

ศิษย์เก่าสำนักซูหลีกหนีไปให้ไกลหลังจากนำชามาเสิร์ฟ ไม่กล้ามารบกวนเจ้าสำนักคนใหม่ สำหรับตัวหลินอู๋เฉินตำแหน่งอะไรนั่นดูไร้สาระมาก ไม่ได้มีความสนใจ แต่ที่ให้อยู่อาศัยที่นี่ก็เพราะขาด'สุนัข'เฝ้าบ้าน

“นี่...มันก็จะดึกแล้วนะ อาจารย์ว่าเราควรกลับไปพักผ่อน ทบทวนหนังสือ วันมะรืนจะได้ไปที่หยูโจว” เฟิงโหรวกล่าว ให้เขานอนแบบนี้มาราว 1 ชั่วโมง ขาชา ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ ความอดทนที่สั่งสมมาเริ่มจะแตกสลาย และถ้าหากเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ เธอกลัวใจตัวเองว่าต้องลุกขึ้นมาด่าเอ็ดตะโลเขา

หลินอู๋เฉินที่หลับตาพริ้มเสพสุขได้แกล้งอาจารย์คนสวยลืมตาขึ้นมา มองวงหน้าหงุดหงิดของเธอพลันมีความสุขยิ่งที่ได้แกล้ง เขาลุกขึ้นมา บิดขี้เกียดเล็กน้อย ก่อนจะบอกว่า

“อาจารย์ เมื่อยใช่ไหม งั้นดีเลยเดี๋ยวฉันจะฝังเข็มให้”

“ฝังเข็ม...?” เฟิงโหรวกรอกตา “เธอเนี่ยนะจะฟังเข็ม แล้วเข็มละอยู่ไหน ต้องเป็นเข็มสะอาดเท่านั้น หากเป็นเข็มสกปรก...”

พูดยังไม่ทันขาดคำกล่องสีดำปรากฏอยู่ในมือของลูกศิษย์ พอเขาเปิดกล่องออก ค่อยมองเห็นเข็มเงินทั้ง 8 เล่ม

“มันโผล่มาได้ยังไง” อาจารย์ถาม ใบหน้าแฝงความไม่อยากเชื่อ หรือว่าเด็กนี่มันมีความสามารถอย่างที่คุยโม้จริงๆ

“แค่ซ่อนไว้ในตัวเท่านั้นเอง” หลินอู๋เฉินยักไหล่ “อาจารย์เฟิง ฉันมีทักษะการฝังเข็มสุดยอดเหนือกว่าระดับปรมาจารย์ เข็มทุกเล่มสะอาดผ่านการดูแลรักษามาอย่างดี ถ้าหากอาจารย์ได้ฝังเข็มโดยฉัน จะต้องติดอกติดใจ จนอยากจะฝังเรื่อยๆ แล้วหันมาชอบฉัน โดยไม่สามารถถอนตัวขึ้น”

เฟิงโหรวกรอกตา “เหอะๆ อาจารย์คงเชื่อหรอก”

ศาสตร์การฝังเข็มใช่ว่าจะเรียนง่ายๆ มันต้องผ่านการสั่งสมประสบการณ์นานนับปี แต่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอายุยังไม่ถึง 20 ปีด้วยซ้ำ นักศึกษาปีหนึ่งคณะธรณีวิทยา แล้วแบบนี้เธอจะเชื่อได้ยังไง

“งั้นเอางี้...ถ้าหากฉันไม่สามารถทำให้อาจารย์รู้สึกดีได้ผ่านการฝังเข็ม จะเชื่อฟังอาจารย์หลังจากไปถึงหยูโจว” หลินอู๋เฉินบอกหลังจากครุ่นคิด

“จริงนะ...” ดวงตาของอาจารย์สาวเป็นประกาย ตอนนี้สำหรับเฟิงโหรวคงไม่มีสิ่งใดดีเท่ากับทำให้เขาเชื่อง อยู่ในโอวาทหรอก

“จริง ฉันไม่โกหกอยู่แล้ว”

เฟิงโหรวเม้มปากแดงระเรื่อ สุดท้ายผงกศีรษะ ตอบตกลงให้เขากระทำตามต้องการ

หลินอู๋เฉินไม่รุกจนเกินไป เธอไม่เหมือนกับมู่เจาเจาที่อยู่ด้วยกันทุกวัน ดังนั้นการถอดเสื้อผ้าเพื่อฝังเข็มลืมมันไปได้เลย

อาจารย์เฟิงนอนอยู่บนโต๊ะยกสูง จากตำแหน่งนี้แม้ร่างกายของเธอจะสวมชุดสูทอยู่แต่ไม่สามารถปิดบังซ่อนเร้นกามตัณหาอวบอึ๋มที่แผ่ซ่านออกมาได้

“นี่...อย่าเอาแต่จ้องสิ รีบๆ ฝังเข็มได้แล้ว อาจารย์จะได้กลับบ้าน” อาจารย์เฟิงพูดตะกุกตะกัก แม้อายุจะห่างกันหลายปี แต่ถูกจ้องตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบนี้เป็นใครก็ต้องเขินจริงไหม

หลินอู๋เฉินหัวเราะมุมปาก เริ่มทำการฝังเข็มอย่างช้าๆ ด้วยมือไปตามจุดต่างๆ ของร่างกาย รวมถึงส่วนสงวนใต้หว่างขา พอเขาแทงเข็มลงไปเธอถึงกับสะดุ้งโหยง สงสัยคงตกใจกลัวมาก หลินอู๋เฉินจึงบอกไปว่า

“อย่าดิ้นนะอาจารย์ ไม่งั้นหากเข็มมันหลุดเข้าไปข้างใน ไปให้หมอผ่าออกคงอายเขาแย่”

“เธอนี่มัน...ไร้ยางอาย นี่เป็นแผนของเธอใช่ไหมฮะ!”

เฟิงโหรวหน้าขึ้นสี ริมฝีปากสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุม หลินอู๋เฉินไม่อยากต่อล้อต่อเถียง เพียงแต่ถ่ายโอนพลังวิญญาณเข้าไปผ่านเข็มเงินหยินหยาง

ตอนนี้เขาอยู่ในระดับการบ่มเพาะ'ลูกแก้ววิญญาณ'มีความล้ำเลิศเหนือกว่า'ทะเลวิญญาณ'ดังนั้นจึงไม่แปลก ปฏิกิริยาของอาจารย์เฟิงจะเปลี่ยนไปชั่วทันตาเห็น รวมถึงความรู้สึกที่มีให้เขา แต่ส่วนลึกยังเจือความคับข้องใจไว้หลายส่วน

1 นาที เขาจงใจใช้ 1 นาทีเพื่อสั่งสอนอาจารย์สาว ก่อนจะนำเข็มเงินกลับเข้าไปในกล่องหลังทำความสะอาด

“อาจารย์เฟิงนี่ก็ดึกแล้ว ฉันว่าเราแยกย้ายกันกลับบ้านดีกว่านะ ศิษย์อาจารย์อยู่กันสองต่อสองดึกดื่นแบบนี้ เดี๋ยวคนนอกรู้เข้ามันจะไม่ดี” หลินอู๋เฉินบรรจงลุกขึ้นยืน แล้วมองอาจารย์ที่มีใบหน้าซาบซ่าด้วยความสนใจ

“คนเลว ฮึ่ม!” เฟิงโหวลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายอ่อนระทวย หน้าอกขยับขึ้นลงตามการหายใจ สองขาสั่นระริก แต่ยังฝืนบังคับตัวเองให้เดินออกไป ทั้งที่ความจริงชื่นชอบถูกกระทำเป็นอย่างยิ่ง

.........

หลินอู๋เฉินแยกกับอาจารย์เฟิงเมื่อมาถึงป่านหลงวิลล่า

วันนี้พอรู้ว่าเขามาเย่หลิงก็เข้าไปทักทาย พร้อมกันนั้นยังมีผู้จัดการลู่ ซ่งจื่อจิง

สามสาวเผชิญหน้ากัน บรรยากาศเปลี่ยนไปเป็นอึมครึม

สำหรับซ่งจื่อจิงเวลานี้ไม่ได้ตั้งท่าสู้กับลู่ซินหยีเหมือนทุกที หากแต่รวมกำลังกันต่อต้านผู้หญิงคนใหม่ต่างหาก

พอหลินอู๋เฉินเดินขึ้นไปอาบน้ำข้างบน เป็นซ่งจื่อจิงที่เข้ามาถาม น้ำเสียงเจือความเกลียดเล็กน้อย

“เธอคือเย่หลิงสินะ อายุแค่ 20 ต้นๆ ที่บ้านไม่สั่งสอนหรือยังไง ถึงได้กล้าเข้ามาบ้านผู้ชายดึกดื่นแบบนี้”

ลู่ซินหยีพยักหน้าชื่นชม ยายคุณหนูทำอาหารไม่เป็นก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์โดยสมบูรณ์ โดยเฉพาะปาก เอาไว้ด่าคนได้ดีเลยเชียว

เย่หลิงมองขึ้นลง ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก

“มองอะไรของเธอ หรือว่าอยากจะโดนตบ?” ซ่งจื่อจิงถาม

“ฉันคงสู้พวกคุณไม่ได้หรอกค่ะ พวกคุณมีกันตั้งสองคน ขืนตบตีกันขึ้นมาฉันคงเป็นฝ่ายแพ้...แต่มันก็ไม่แน่เสมอไป อาศัยร่างกายแก่ๆ ของป้า ไม่แน่อาจจะถูกฉันตบจนซิลิโคนบนหน้าโยกก็ได้ นอกจากนั้นฉันกลัวว่าหนังเหี่ยวๆ ของป้าจะติดมือ แบบนั้นคงตลกแย่”

“นี่แก...กล้าด่าว่าฉันแก่งั้นเหรอ ลู่ซินหยีมันด่าเรา เธอได้ยินไหม!”

“ฉันได้ยินแล้ว แต่...อย่าใจร้อนไปสิ คุณหนูเย่กำลังรอให้พวกเราเข้าไปตบนะ ขืนทำแบบนั้นจริงก็เข้าทางหล่อนพอดี พอคุณหลินลงมาจากชั้นบน ฝ่ายที่ถูกดุจะเป็นเรา และคนที่ชนะก็คือมัน”

ซ่งจื่อจิงมองคู่กัดด้วยความประหลาดใจ เอ่ยปากชม “เธอก็ฉลาดเหมือนกันนะนี่ มองแผนการของมันทะลุปรุโปร่ง โชคร้ายที่เราไม่ได้เรียนที่เดียวกัน ไม่งั้นฉันคงจ้างเธอทำการบ้าน ลอกข้อสอบ...”

ลู่ซินหยีกรอกตา ยายสมองปลาทองนี่มันสวยแต่หน้าจริงๆ แค่นี้ก็คิดไม่ออกเฮ้อ เห็นแล้วน่าปวดหัว

“เอาล่ะ ฉันว่าเราอย่ามายืนคุยกันเลย รีบๆ เข้าไปทำอาหาร อย่าปล่อยให้คุณหลินรอนาน” ลู่ซินหยีเลือกเมินคุณหนูเย่ จนซ่งจื่อจิงต้องเข้ามากระซิบถาม

“จะปล่อยมันไปแบบนี้?”

“ไม่ได้ปล่อย แต่แค่รอจังหวะดีๆ เท่านั้นเอง เธอเองก็รู้จากปากของมันแล้วไม่ใช่เหรอว่าพักอยู่ที่ไหน รอให้คุณหลินออกไปก่อน เราค่อยฉวยโอกาสตอนนั้นเล่นงาน...”

“คุณหลินซื้อวิลล่าหลังใหม่ในป่านหลงอีก 3 หลัง หนึ่งหลังให้เย่หลิง งั้นอีกสองหลัง...”

“อย่าเพิ่งคิดไปไกล จัดการยายเด็กเลวนี่ก่อน”

“อืม ตามนั้น”

เย่หลิงไม่รู้ว่าทั้งสองคนกระซิบคุยอะไรกัน แต่ต้องบอกเลยว่าซ่งจื่อจิงคนนี้เหมือนกับข่าวลือ โง่ไม่มีสมอง แผนการเกือบจะดำเนินสำเร็จแต่ดันมาถูกทำลายโดยผู้จัดการที่เธอมองผ่าน!

ไม่คิดเลยว่าลู่ซินหยีจะฉลาดกว่าซ่งจื่อจิง

สงสัยหลังจากนี้คงต้องสั่งให้แม่บ้านจับตาดูเป็นพิเศษ

...........

ครึ่งชั่วโมงต่อมาหลินอู๋เฉินลงมาทานข้าว โดยมีสาวสวย 3 คนนั่งร่วมรับประทานอาหารด้วย บรรยากาศเช่นนี้คงทำให้หนุ่มๆ หลายคนเฝ้าฝันถึง และสำหรับหลินอู๋เฉินเองก็ไม่ได้รังเกียจ

กระทั่งทุกคนขอตัวกลับ เขาจึงได้เข้าไปใน'เว็บเทพบรรพกาล' 'ซื้อทักษะสร้างเขตอาคมเต๋าสวรรค์ระดับต่ำ 30 ล้านเหรียญ' 'ซื้อดอกทานตะวันมากโทสะ ราคา 1 ล้านเหรียญ' และสุดท้าย'รูปปั้นมารฝังจิต ราคา 10 ล้านเหรียญ' ที่เคยกดไว้ในตระกร้าเมื่อช่วงบ่าย

กดจ่ายเงินไป หลังจากนั้นจึงรอรับสินค้าราว 3 นาที คนขับรถส่งพัสดุก็มาถึง

ทักษะด้านอาคมอยู่ในรูปแบบหนังสือสีดำ ด้านในว่างเปล่าเช่นเดิม เพียงหยดเลือดลงไป ความรู้ด้านทักษะจำนวนมากก็พุ่งเข้าสู่ศีรษะ

ข้อมูลจำนวนมากทำให้เขาต้องคลึงหว่างคิ้วหลายวินาที ก่อนจะยกยิ้มมุมปากสูง

“สมกับมีราคา 30 ล้านเหรียญ เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันซื้อหยกมาแล้ววางข่ายอาคม อาณาเขตโดยรอบจะกลายเป็นเหมือนกับสวรรค์ พลังของสวรรค์และโลกจะถูกรวบรวมเข้ามา และฉันก็จะพัฒนาร่างกายได้เร็วขึ้น”

ถัดมาเขาหันไปดูกล่องขนาดใหญ่สูงราว 1 เมตร ตัวกล่องทำมาจากไม้สีแดง กลิ่นของมันชวนขนลุกขนพอง คล้ายกลิ่นคาวเลือดของสัตว์บางชนิด เพียงแต่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือสัตว์ชนิดใด

เปิดกล่องออกมาจะเห็น'รูปั้นมารฝังจิต'ราคาแพงตั้งในแนวตรง

หยิบขึ้นมาดูพบว่ามันมีหน้าตาค่อนข้างอัปลักษณ์ ดวงเนตรสี่ดวง ปากหนาใหญ่ ฟันเป็นเกลียวคลื่น ใบหูแหลมโค้ง ศีรษะโล่งเตียน ทำมาจากวัสดุที่เหมือนกับโลหะ ยามมองเข้าไปที่ดวงตาคล้ายกับเห็นมันกำลังขยับตามองตอบ