ข้ามีนามว่าจงลั่ว แต่คนในหมู่บ้านมักจะเรียกว่า อาลั่ว
แน่นอน...ชื่อนี้มันไม่สำคัญหรอก ถ้าเพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่ได้ยืนอยู่บนยอดผาของูเาซิลิอุส เขาสูงที่นักผจญภัยยกให้เป็ ูเาศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน สถานที่ซึ่งชุกชุมไปด้วยสัตว์อสูรระดับสูง และที่สำคัญคือที่นี่เคยมีั สัตว์ที่แข็งแกร่งที่สุดบนโลกใบนี้ แม้จะไม่มีคนพบเห็นมันมานานมากแล้วก็ตาม
สองตาข้ามองทอดไปไกลสุดลูกหูลูกตา ลมเย็นพัดโบกผ่านจากหุบผาเบื้องล่างขึ้นมายังปลายยอด สายลมหอบเอากลิ่นอายแห่งความกล้าหาญของเหล่าผู้กล้าในอดีตที่คิดจะมาพิชิตดินแดนแห่งนี้ขึ้นมา ความกล้าหาญที่พัดเข้ามาถึงภายในจิตใจของข้า จงลั่ว บัดนี้ข้าพร้อมแล้วที่จะไปเผชิญหน้า...
"อาลั่วโว้ย!!!"
เพล้ง! เสียงความสุนทรีย์เพียงน้อยนิดที่ถูกทำลายจนป่นปี้
"อาลั่ว! เ้าจะยืนบ่นพึมพำคนเดียวตรงนั้น อีกนานไหม"
"คร้าบ ๆ ท่านผู้กล้าทั้งหลาย อารั่วมาแล้ว"
จงลั่ววิ่งกระหืดกระหอบ ตามหลังเหล่านักผจญภัยที่จ้างเขามา ด้วยความว่องไว แม้จะมีสัมภาระใบใหญ่สะพายอยู่บนหลัง แต่นั่นไม่ได้เป็ปัญหาสำหรับเขา เพราะจงลั่วนั้นเคยเป็ นักรบ โจร นักเวทย์ นักบวช นักธนู มือหอก ทหาร คนขายเกี๊ยว และอื่น ๆ ที่เป็อาชีพพื้นฐานทั้งหมด จงลั่วทดลองเป็มาหมดแล้ว และนั่นทำให้ค่าพลังความแข็งแกร่งของเขา มากกว่าพวกมือใหม่ทั่วไปมาก
จากที่ฟังมาทั้งหมด จงลั่วน่าจะเป็นักผจญภัยที่แข็งแกร่งมาก แต่ติดปัญหาเพียงข้อเดียวของจงลั่ว เพราะ เขาฝึกได้แค่ระดับต้นทั้งหมด ท่านฟังไม่ผิดหรอกเขาฝึกทุกอาชีพได้แค่ระดับสิบ ทุกอาชีพที่ผ่านมาเป็ระดับสิบไม่ขาดไม่เกิน
่แรกในชีวิตผจญภัย ของจงลั่วเขาถูกชวนเข้าทีมในการผจญภัยอยู่บ่อยครั้ง เพราะความสามารถที่หลากหลาย แต่เมื่อเวลาผ่านไป เพื่อน ๆ ต่างก็อายุมากขึ้น และระดับก็สูงขึ้น ทำให้จงลั่วซึ่งไม่สามารถก้าวข้ามระดับสิบได้ไม่เป็ที่้าอีก ผสมกับเด็กรุ่นใหม่ซึ่งเติบโตเข้ามาแทนที่ ทำให้นักผจญภัยรุ่นเก๋าที่ระดับพลังยังไปไม่ถึงไหนอย่างจงลั่ว...ถูกทิ้งไว้กลางทาง
"โห...ใครคิดวะ จ้างลุงแกมา เดี๋ยวเดิน เดี๋ยวหยุดอยู่นั่นละ ทำอย่างกับมาปิคนิค" เสียงกระซิบกระซาบ นินทาของกลุ่มนักผจญภัยก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
"เอาน่าเอริค เ้าก็ใจเย็นหน่อย" เจฟผู้นำกลุ่มพูด พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้เอริค "กูก็ไม่อยากจ้างหรอกนะ แต่มึงอย่าลืมสิ ว่าไอ้ลุงสติไม่ดีเนี่ย มันเป็ลูกหาบคนเดียวที่ยอม มาที่เขาซิลิอุสกับเรานะเว้ย"
"อืมมมม" เอริคครางในลำคอ "แต่มันน่าหงุดหงิดนี่หว่า"
"เอาน่า" เจฟหันไปยิ้มให้กับเอริค "แกลองคิดถึงจุดหมายปลายทางของเราสิ" เจฟหยิบแผนที่เก่าขึ้นมา และชี้ให้ทุกคนดู ตรงเครื่องหมายกากบาทสีแดง "สมบัติไงพวก ยิ่งในเขาเทพเ้าอย่างซิลิอุส ข้าว่าอย่างต่ำ ๆ มันต้องเป็ไอเทมระดับตำนานขึ้นไป เผลอ ๆ เราอาจจะได้ไอเทมระดับเทพเ้าเลยนะเว้ย"
"ก็จริงของ แกวะเจฟ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เอริคชูขวานั์ขึ้นฟ้า พร้ะโกนอย่างสบายอุรา "รีบ ๆ ตามมาละลุง รั้งท้ายยังงั้นถ้าสัตว์อสูรโผล่มา โดนกินไม่รู้ด้วยนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
เสียงหัวเราะของเอริคดังขึ้น ก่อนที่คนอื่น ๆ จะหัวเราะตาม
จงลั่วรับคำด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม "คร้าบ ขอบคุณที่เป็ห่วงครับผม อาลั่วกำลังเร่งฝีเท้าอยู่"
...ไอ้เด็กเวรพวกนี้ ไม่รู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่ แถมนินทากันอีก(ความสามารถเพิ่มประสิทธิภาพการได้ยินของนักธนู สกิลฟังเสียงลมขั้นต้น เมื่อเปิดใช้จะทำให้จงลั่วหูดีกว่าคนทั่วไปมาก และสามารถได้ยินเสียงกระซิบในระยะยี่สิบเมตรได้อย่างชัดเจน) รอก่อนเถอะถ้า ถ้าข้าแข็งแกร่งขึ้นเมื่อไหร่จะไปไล่เตะก้นพวกแกทุกคนแบบเรียงตัวเลยคอยดู
11K
