ราชันเวทเทพองเมียว

        ต้าหมินตัดสินใจคืนชีพสหายวัยเด็ก

        สุนัขพันธุ์บางแก้ว ชื่อไลอ้อน 

        เขานั่งคุกเข่ากับพื้น ตรงหน้าวางหนังสุนัขป่าและกระทงใบไม้เอาไว้ มือขวาถือไม้ปลายแหลม มือซ้ายกำแบ ๆ อยู่หลายครั้ง แถมมือข้างนี้ยังสั่นไม่หยุด จะไม่ให้สั่นได้อย่างไร นอกจากความตื่นเต้นในอกยังมีความกลัวพลาดกับกลัวเจ็บปะปนอยู่

        การทดลองก่อนหน้าเพียงใช้ผงถ่าน ทว่าคราวนี้เพื่อให้ติดทนและเส้นอักษรไม่ขาดกลางคัน จำต้องใช้หมึกที่ติดแน่นทนนาน ไม่มีอะไรเหมาะสมไปกว่าโลหิตอีกแล้ว และปริมาณต้องมากพอด้วย

        เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ทบทวนขั้นตอนในใจอีกครั้งหนึ่ง มีโอกาสแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

        ลำดับขั้นตอนต่างออกไป ไม่ใช่สัมผัสวิญญาณ ปลุกวิญญาณ เชื่อมโยงและสั่งการ แต่เป็นมอบวิญญาณ จินตนาการและให้ความมุ่งหมาย 

ลูกสุนัข ขนสีขาวแซมน้ำตาล หน้าเชิด หูป้องไปข้างหน้าเหมือนสุนัขจิ้งจอก ขี้เล่น ซุกซน... รูปลักษณ์ภายนอกอันเป็นจุดเด่นกับลักษณะนิสัยปรากฏเป็นภาพในสมอง

        จินตนาการให้เป็นภาพเคลื่อนไหว อาศัยความผูกพันก่อเกิดเป็นอารมณ์ดำดิ่ง ยึดทั้งสองให้มั่นถ่ายทอดสู่มือข้างซ้าย ฉับพลันทันใดรู้สึกร้อนวูบวาบผสมกับคันชาเหมือนมีบางสิ่งกำลังชอนไช ต้าหมินไม่รอช้าใช้ไม้ปลายแหลมที่เตรียมมาแทงเข้าฝ่ามือ ปล่อยโลหิตหยาดหยดลงกระทงใบไม้ 

        ขณะจิตใจอยู่ในสภาวะประหลาด เขารีบใช้นิ้วจุ่มเลือดต่างหมึก เขียนอักษร 犬 ลงบนหนังหมาป่า ลายเส้นเชื่อมโยงไม่มีขาดตอน

        อยู่ ๆ แสงสีทองเรืองรองวาบขึ้นที่ตัวอักษร ก่อนจะแผ่ไปยังผืนหนังทั้งผืน ยามนี้หนังสุนัขป่าตรงหน้าเปล่งแสงเจิดจ้าราวกับแสงตะวันทว่านุ่มนวลดั่งแสงจันทร์ ต้าหมินรู้ว่าใกล้แล้ว เหลืออีกนิดเดียวเท่านั้นพิธีนี้จะเสร็จสมบูรณ์ แต่ก้าวสุดท้ายคืออะไรนั้น ดันลืมเสียได้ มันติดอยู่ข้างใน พยายามนึกทบทวน ขณะเวลาค่อย ๆ เลือนลับประกายแสงเริ่มจืดจาง

        ชีวิตก่อเกิดแต่ยังขาดบางอย่าง อะไรวะ คิด ๆ ขาดอะไร หรือต้องสวดมนตร์ขอพรพระ หรือจะเป็นคาถา หรือต้องขอเทพยดาฟ้าดินให้สำเร็จ

สมองปั่นเร็วรี่

        ‘ให้ความมุ่งหมาย’

        ภาพผีไร้หน้าผุดขึ้นในใจ สลับกับภาพชาวบ้านในหมู่บ้านชาวประมงที่ถูกกลุ่มโจรสังหาร นำความเจ็บปวด ความโกรธแค้น ความไม่เป็นธรรม ผสมกับภาพน้องจันทร์เจ้าตกใจกลัว อุเอะโนะพุ่งเข้าหาธนู มิซึกิโอบลูกน้อยแนบอก นำความรู้สึกแห่งการปกป้อง ความกล้าหาญ ความรัก และจิตมุ่งมั่น ใส่เข้าไป

        “ประหารหมู่มารสังหารปีศาจ คือจุดหมายแห่งชีวิตเจ้า”

        “สหายข้า จงตื่น”

        เปรี้ยงงงง!

        ตูมมมม!

        สายฟ้าเป็นสายดิ่งลงจากฟากฟ้าผ่าลงบนผืนสุนัขป่า พลังแห่งธรรมชาติระเบิดพื้นดินเป็นหลุม ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย เศษดินเศษหินกระเด็นกระดอน ต้าหมินถูกกระแทกกระเด็นไปไกล แทบจบชีวิต

        ตึกตัก ๆ

        โนะฮิเมะมองอยู่ไกล ๆ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ เผลออุทานด้วยความตกใจ

        “สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์”

        นี่มันไม่ใช่การสร้างยันต์อัญเชิญชิกิงามิแบบที่เธอรู้จัก แต่มันคืออะไรนั้นเธอก็ไม่รู้คำตอบเหมือนกัน

        ฝุ่นควันค่อย ๆ จางหาย ม่านหมอกสีเทาพลันเข้าแทนที่ เงาร่างใหญ่โตปรากฏอยู่ภายใน แฝงพลังแกร่งกร้าว แผ่พลังสยบทุกสิ่ง ขนาดโนะฮิเมะที่ถือดีในตนเองยังรู้สึกชาหนึบไปทั้งศีรษะ

        “นี่เจ้าสร้างปีศาจอะไรขึ้นมาเนี่ย”

        เด็กหญิงหัวใจเต้นกระหน่ำ เธอกำลังคิดว่าควรพาต้าหมินหนีไปก่อนเมฆหมอกจางหายดี หรือรอดูสถานการณ์ให้แน่ชัดก่อนดี เธอรีบขยับตัวเข้าใกล้เด็กชาย หากเห็นท่าไม่ดีจะได้แปลงร่างแล้วคาบเด็กน้อยเจ้าปัญหาคนนี้ หนีไปให้ไกลแสนไกล

        ด้วยความที่โนะฮิเมะมีความรู้จำกัด จึงไม่ทราบข้อห้ามของการสร้างภูตรับใช้ 

        หนึ่งในนั้นคือ ห้ามใช้ชิ้นส่วนของสิ่งมีชีวิต 

        ไม่ใช่ใช้ไม่ได้เสียทีเดียว เพียงแต่สมัยก่อนเคยใช้หนังสัตว์แล้วเกิดปัญหาหนึ่ง 

        ‘เศษวิญญาณตกค้าง’

        หากไม่ระวังให้ดี ภูตรับใช้จะมีจิตวิญญาณเป็นของตน ไม่อาจสั่งการได้ บางครั้งยังดุร้ายเป็นพิเศษถึงขนาดทำร้ายเจ้านาย กาลต่อมาจึงเปลี่ยนไปใช้กระดาษ วัสดุตามธรรมชาติไร้จิตตกค้าง

        หลังเมฆหมอกจางหาย เงาร่างใหญ่โตนั้นกลับหายไปพร้อมกัน

        หนังสุนัขป่าผืนนั้นวางอยู่บนพื้น สภาพเหมือนก่อนหน้า แต่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นประกายแห่งชีวิตในนั้น เส้นขนสุนัขกลับเป็นเงางามไม่เหมือนกับซากชิ้นส่วน แลดูเหมือนหนังสุนัขป่าจริง ๆ

        ต้าหมินอมยิ้มในหน้า ความรู้สึกบอกกับเขาว่าพิธีการเสร็จสมบูรณ์แล้ว

        “จงออกมาไลอ้อน”

        เขาทำท่ามุทรา ในใจจินตนาการถึงสหายในวัยเยาว์

        ทันใดนั้นผืนหนังพลันแปรสภาพเป็นสุนัขพันธุ์บางแก้วตัวน้อย อายุราวสองเดือน ขนสีขาวแซมน้ำตาล หน้าเชิด วิ่งเข้ามาหาด้วยอาการดีใจ หางแกว่งไปมา

        “หา!”

        นี่มันลูกสุนัข แล้วเงาร่างใหญ่โตไปไหน ตัวแค่นี้แล้วพวกเราจะขี่มันยังไง… ในใจของโนะฮิเมะมีคำถามร้อยแปด เสียเวลาสามวันได้ลูกสุนัขมาหนึ่งตัว แทบไม่อาจใช้ประโยชน์อะไรได้

        ลูกสุนัขวิ่งเข้าหา ย่อตัว วิ่งวน ต้าหมินเข้าไปกอดไปหอม สองนายบ่าวเล่นกันอย่างสนุกสนานประสาคนไม่ได้เจอกันมานาน

        อยู่ ๆ สุนัขคู่ใจพลันพลันดิ้นหลุดจากอ้อมกอด ออกวิ่งไปยังดงไม้แถบหนึ่ง ส่งเสียงเห่าหอนตามประสาลูกสุนัข จากนั้นก็วิ่งหายเข้าไปในป่า

        ภาพ ๆ นี้ยิ่งสร้างความงุนงงให้โนะฮิเมะอย่างยิ่ง 

        อะไรยังไม่ทันทำหน้าที่ชิกิงามิ ดันหนีไปแล้วหรือ

        แต่ต้าหมินไม่คิดเช่นนั้น เขาสัมผัสการคงอยู่และทิศทางที่มันมุ่งไปได้ ทั้งยังรู้สึกอะไรบางอย่างคล้ายกับเวลาที่สัตว์ออกล่า 

เต็มไปด้วยพลังและความเร่าร้อน

        เขารู้แล้วว่าไลอ้อนไปไหน และกำลังทำอะไร

        กลางป่า ห่างจากแม่น้ำโยโดะไม่ไกล

        การเดินทางขึ้นล่องระหว่างเฮอันและนานิวะ*นิยมใช้เรือ ไม่เพียงขนส่งสินค้าบางครั้งยังบรรทุกคนเดินทางด้วย

        เรือขนส่งมีทั้งเรือของทางการและเรือของเอกชน 

        ในส่วนของเอกชนผูกขาดโดยสมาคมการค้า สมาชิกของสมาคมล้วนแต่เป็นร้านค้าใหญ่ พ่อค้าทั่วไปยามขนสินค้ามาลงที่ท่าเรือนานิวะ หากมีจำนวนมาก สมาชิกสมาคมจากหลายร้านจะมาประมูลแข่งขันกัน โชคดีผู้ขายอาจได้กำไรมากหน่อย แต่ส่วนมากมักโชคร้ายเพราะร้านเหล่านี้ล้วนรวมหัวกันกดราคา

        เป็นเช่นนี้ต่อไปพ่อค้าเล็ก ๆ คงไม่อาจอยู่ได้

        ไม่เป็นเช่นนั้น 

        พ่อค้าเล็ก ๆ ไม่ได้รวมกลุ่มเป็นสมาคม แต่นัดหมายกันเดือนละสองครั้ง ว่าจ้างผู้คุ้มกันร่วมเดินทางไปด้วย โดยส่วนใหญ่ไปถึงแค่เฮโจ** หากต้องการไปต่อต้องตกลงกับผู้คุ้มกันและคนเรือเอง

        ชินโนสุเกะ เด็กหนุ่มร่างผอมบาง ผิวคล้ำ เพิ่งเดินทางค้าขายครั้งแรก ความจริงเขาไม่ใช่พ่อค้าด้วยซ้ำ ปกติเป็นคนหาปลา ไม่นานมานี้เขากับเพื่อนในหมู่บ้านเจอซากเรืออับปาง ท้องเรือถูกเจาะเป็นรูใหญ่ สินค้าที่ขนมาจมหายไปในทะเลแทบหมดสิ้น

        เขากับเพื่อนค้นหาอยู่นาน เจอกล่องใส่เข็มเย็บผ้าหลบอยู่มุมหนึ่ง เข็มอย่างดีจากแผ่นดินใหญ่ หากนำไปขายอาจมีรายได้พอใช้ทั้งปี พอนำไปให้สมาคมการค้าตีราคากลับให้แค่ค่าข้าวสารสองถัง นี่มันขูดเลือดกันเกินไปแล้ว

        “ขายหรือไม่ขาย หากไม่ก็อย่ามาเกะกะในร้าน”

        เสียงพนักงานยังดังก้องในหัว

        เขากับเพื่อนรวมเงินกันได้ก้อนหนึ่ง มอบให้ตนเป็นตัวแทนนำไปขายที่เฮโจ ระหว่างเดินทางได้ยินพ่อค้ากลุ่มหนึ่งขอว่าจ้างเรือเดินทางต่อไปเฮอัน แต่ต้องขนถ่ายสินค้าบางส่วนไปขายที่ท่าเรือเฮโจก่อน จากนั้นค่อยขนสินค้าใหม่ขึ้นมาเพิ่ม นี่เป็นเรื่องธรรมดา เขาจึงติดต่อพ่อค้ากลุ่มนี้ขอติดเรือไปเฮอันด้วย

        กว่าเรือออกจากท่าก็ยามต้น ความจริงควรแวะพักคืนหนึ่งค่อยเดินทางแต่เช้า ไม่ทราบว่าด้วยเหตุใดพ่อค้ากลุ่มนี้รีบร้อนต้องเดินทางให้ได้

        ชินโนสุเกะไม่เฉลียวใจจึงติดตามมา

        เกิดเป็นเหตุการณ์ระทึกขวัญที่เขาจะไม่ลืมไปจนวันตาย

        *นานิวะ ชื่อเดิมของเมืองโอซาก้า

        **เฮโจ อีกชื่อหนึ่งของเมืองนารา