บทที่ 32 ให้มันผ่านไปเถอะ
เมื่อหนิงหรานฟังคำพูดของตา เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ ที่แท้ตาก็คิดแบบนี้มาตลอดเหรอ? เขาคิดว่าเขากับยายคงอยู่ได้อีกไม่นาน จึงอยากหาคนมาดูแลเธอไว้ก่อนตาย
เพราะแบบนี้ หนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูถึงได้ยอมอ่อนข้อให้หนิงชิงเฟิ่งมาตลอด แถมยังคอยพูดเข้าข้างเธออยู่เรื่อยๆ?
หนิงเฉิงฮุยคงไม่เคยนึกฝันว่าชาติที่แล้วจะเป็เช่นนั้น เป็การพิสูจน์คำพูดของเขาเอง หลังจากที่เขาและสวี่อวี้จูเสียชีวิตอย่างกะทันหัน หนิงหรานถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง ภายใต้การดูแลของหนิงชิงเฟิ่ง และหนิงหรานไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพึ่งพาเธอ
และผลลัพธ์คือ เธอถูกหนิงชิงเฟิ่งกดขี่ข่มเหงนานถึงสองปี ซึ่งสองปีนั้นเป็เหมือนฝันร้ายและเงาแห่งความเ็ปที่ฝังใจเธอไปตลอดชีวิต
ถ้าตอนนั้นไม่มีคนจากองค์กรมารับเธอไป เธออาจจะตายอย่างน่าอนาถยิ่งกว่าตอนอยู่ในองค์กรเสียอีก
คนแบบหนิงชิงเฟิ่ง ต่อให้คนอื่นทำดีกับเธอแค่ไหน เธอก็ไม่เปลี่ยนแปลง
หนิงหรานไม่คิดว่าตาควรมีความหวังลมๆ แล้งๆ กับหนิงชิงเฟิ่ง คาดหวังให้เธอทำดีกับเธอ มันเป็ไปไม่ได้
ถึงแม้ว่าโดยพื้นฐานแล้ว พวกเธอยังคงเป็ญาติพี่น้องกันก็ตาม
ถึงแม้จะไม่เห็นด้วยกับความคิดของตา แต่หนิงหรานก็รู้สึกซาบซึ้งใจ เพราะหนิงเฉิงฮุยหวังดีกับเธอจริงๆ
เธอรู้สึกจุกในอก พยายามฝืนยิ้ม "ขอบคุณค่ะตา หนูเข้าใจแล้ว"
หนิงเฉิงฮุยถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วพูดต่อ "ตารู้ว่าหรานหรานเป็เด็กฉลาด อีกอย่าง หนูก็เป็เด็กที่หน้าตาดี เป็คนมีความรู้ อนาคตต้องไม่ลำบากแน่นอน
พอแต่งงานไป ก็ต้องมีครอบครัวคอยสนับสนุน ถ้าตากับยายไม่อยู่แล้ว ก็คงต้องพึ่งชิงเฟิ่ง
ดังนั้นหรานหรานอย่าโกรธเลย เื่วันนี้ก็ให้มันผ่านไปเถอะ ตาไม่อยากให้หนูคิดมาก"
"ตกลงไหม?"
จะว่าหนิงเฉิงฮุยใจอ่อนก็ถูก แต่ที่จริง เขาก็เข้าใจทุกอย่าง
เขารู้ว่าหลายปีมานี้ ลูกสาวคนเล็กไม่ค่อยพอใจพวกเขา เขารู้ถึงความคิดของเธอ และเห็นท่าทีของเธออย่างชัดเจน เขารู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด รู้ว่าใครรังแกใคร
แต่ในความคิดของเขา เขากับภรรยาแก่แล้ว ไม่มีกำลังพอที่จะให้ชีวิตที่ดีกับหลานสาว ร่างกายก็ไม่แข็งแรง
และที่สำคัญ หนิงชิงเฟิ่งก็คือลูกสาวของพวกเขา
พวกเขาเสียลูกสาวคนโตไปแล้ว รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของคนหัวขาวส่งคนหัวดำ ไม่อยากเ็ปแบบนั้นอีก
สิ่งที่พวกเขาปรารถนามากที่สุดในบั้นปลายชีวิต นอกจากความสุขของครอบครัวแล้ว ก็คือความเป็ห่วงหลานสาวตัวน้อยที่ไม่มีพ่อแม่ พวกเขาวางใจไม่ได้
ถ้าพวกเขาจากไป ใครจะดูแลหนิงหราน?
ถ้าหนิงหรานถูกกลั่นแกล้ง ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก พวกเขาจะมองหน้าลูกสาวคนโตที่ฝากฝังหลานสาวไว้กับพวกเขาได้ยังไง?
ถ้าแข็งข้อกับลูกสาวคนเล็ก จนทำให้เธอไม่พอใจ ทะเลาะกันใหญ่โต คนที่ทุกข์ใจก็คือพวกเขา กลัวว่าสุดท้ายจะกลายเป็การทำร้ายหนิงหราน
เพราะรักมาก จึงกังวลมาก และมีความกลัว
ตอนนี้หนิงหรานเข้าใจความหมายของตาแล้วจริงๆ
หนิงเฉิงฮุยเห็นว่าเธอยังคงนิ่งเงียบ จึงถอนหายใจ "ต่อไปนี้ เราจะใช้ชีวิตให้ดี หนูไม่อยากไปขอโทษน้าเล็ก ตาก็ไม่บังคับ
แต่หรานหราน เื่แบบวันนี้ วันหลังก็อย่าได้ทำอีก จำไว้นะ วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล"
ถ้าหนิงหรานเป็เด็กสาววัยสิบสามจริงๆ ไม่มีประสบการณ์อันเ็ปจากชาติที่แล้ว คำพูดของตาในวันนี้คงทำให้เธอซาบซึ้งใจ และจำใส่ใจ
เพราะคำสอนต่างๆ ที่หนิงหรานได้รับั้แ่เด็ก ล้วนมาจากตาของเธอ หนิงเฉิงฮุย
หนิงหรานตอนเด็กๆ เชื่อในคำพูดของหนิงเฉิงฮุยอย่างสนิทใจ เชื่อว่าสิ่งที่เขาพูดและสิ่งที่เขาให้เธอทำ ล้วนเป็สิ่งที่ดีสำหรับเธอ
ถึงตอนนี้ หนิงหรานก็ยังเชื่อว่าหนิงเฉิงฮุยหวังดีกับเธอ แต่...
ถึงแม้เธอจะยังซาบซึ้งใจ แต่เธอก็ไม่เห็นด้วยกับความคิดของตา
หนิงหรานมองหนิงเฉิงฮุย เธออดกลั้น ไม่ได้บอกเขาว่า มีเธออยู่ ครั้งนี้เธอจะทำให้เขาและยายมีชีวิตที่แข็งแรงและมีความสุข และใช้ชีวิตที่ดีขึ้น
เธอเพียงแค่ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะพูดว่า "ตา วางใจเถอะค่ะ หนูรู้ว่าต้องทำยังไง"
หนิงเฉิงฮุยมองหนิงหรานที่ดวงตาเป็ประกาย เขาเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ในที่สุด เขาก็ยิ้มออกมา และถอนหายใจยาวอยู่ในใจ
ไม่นานสวีอวี้จูก็ทำอาหารเสร็จ เรียกสองตาหลานมากินข้าว
หลังกินข้าวเสร็จก็ดึกมากแล้ว ทั้งสามคนเหนื่อยกันหมด หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็ขึ้นเตียงเข้านอน
หนิงหรานนอนบนเตียงครู่หนึ่ง รอจนหนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูหลับสนิท เธอจึงเริ่มฝังเข็มตัวเอง หยิบสมุนไพรออกมาเคี้ยวๆ แล้วพอกไว้ที่แผลที่ขา
จากนั้น หนิงหรานก็เดินกะเผลกๆ ไปที่เตียงของตายาย เพราะกลัวว่าพวกเขาจะนอนหลับไม่สนิท เธอจึงฝังเข็มที่จุดหลับ เพื่อให้พวกเขาหลับลึก มั่นใจได้ว่าจะไม่ตื่นขึ้นมา จากนั้น เธอก็เริ่มหยิบอุปกรณ์ออกมา เตรียมตรวจร่างกายให้พวกเขาด้วยการฝังเข็ม
เธอใช้ไฟฉายเฉพาะจากโลกอนาคตในมิติของเธอ มีความสว่างสูงมาก
ถ้าคนในโลกอนาคตรู้ถึงการกระทำของหนิงหราน พวกเขาต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน
ใครๆ ก็รู้ว่า หนิงหรานเป็อัจฉริยะทางการแพทย์ มีฝีมือการฝังเข็มที่เหนือชั้น สามารถแย่งชีวิตคนจากยมบาลได้
คนที่เธอรักษา ไม่มีใครไม่หายแม้แต่โรคที่รักษายากที่สุดเธอก็รักษามาแล้ว
คนธรรมดาหาโอกาสให้เธอรักษายากมาก ต่อให้มีเงินก็หาไม่ได้
เพราะใครๆ ก็รู้ว่า หนิงหรานจะรักษาใครหรือไม่ ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเธอ ไม่มีใครบังคับเธอได้
หนิงหรานมองใบหน้าที่แก่ชราของหนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูแล้วก็ถอนหายใจ
"ตา ยาย วางใจเถอะค่ะ มีหนูอยู่ หนูจะไม่ปล่อยให้พวกคุณเป็อะไร"
...
วันนั้น หนิงชิงเฟิ่งต้องให้จางหลิงหลานพยุงไปหาหมอยาในหมู่บ้านระหว่างทางเธอร้องโอดโอยด้วยความเ็ป ราวกับใกล้จะตาย
จางหลิงหลานเห็นแม่เป็แบบนั้น จึงต้องวิ่งไปที่หน้าหมู่บ้าน ขอความช่วยเหลือจากเหวินเฉิงซิ่ว ภรรยาของเลขาธิการหมู่บ้าน*[1]หลี่
หมู่บ้านหนิงสุ่ยไม่มีสถานีอนามัย มีแค่หมอยาพื้นบ้านที่คอยรักษาอาการเจ็บป่วยทั่วไปให้ชาวบ้าน
แต่โชคดีที่ภรรยาของเลขาธิการหมู่บ้านหลี่เป็ปัญญาชน มีความรู้พื้นฐานทางการแพทย์พอสมควร สามารถช่วยจัดการปัญหาบางอย่างได้
ดังนั้น หญิงในหมู่บ้านถ้ามีแผลถลอกหรือเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ ก็จะไปหาเหวินเฉิงซิ่ว
เพราะผู้หญิง ไม่สะดวกที่จะไปหาหมอยาพื้นบ้านที่เป็ผู้ชาย ต้องรักษาชื่อเสียงเอาไว้
ส่วนการซื้อยากิน จะค่อนข้างลำบาก ต้องไปซื้อที่บ้านหมอยาพื้นบ้าน หรือไปโรงพยาบาลในเมือง
แต่ถ้าอยากได้ยาดีและราคาถูก ก็ต้องไปหาหมอยาพื้นบ้าน
หนิงชิงเฟิ่งคิดว่าท้องของเธอต้องเขียวช้ำเป็แน่ อาจจะมีปัญหาอวัยวะภายในด้วย เพราะเธอปวดมากจริงๆ
แต่พอเหวินเฉิงซิ่วมาถึง เปิดเสื้อผ้าของเธอดู กลับไม่พบอะไรเลย
มีแค่รอยฟกช้ำเล็กน้อยบนใบหน้าและหางตา แค่นี้จะเรียกว่าาเ็ได้ยังไง?
แม่ลูกคู่นี้คงไม่ได้มาล้อเล่นกับเธอหรอกนะ?
พอได้ยินสาเหตุที่หนิงชิงเฟิ่งได้รับาเ็ เธอก็ยิ่งพูดไม่ออก
ในฐานะภรรยาของเลขาธิการหมู่บ้าน เหวินเฉิงซิ่วก็ต้องคอยดูแลเื่ราวของผู้หญิงในหมู่บ้าน ที่สามีไม่สะดวกจะเข้าไปยุ่ง
เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย
"เธอเป็แม่คนแล้ว อายุก็ไม่น้อย เป็ผู้ใหญ่แล้ว ทำไมยังชอบทะเลาะกับเด็กอีก? แล้วก็ คุณตาคุณยายหนิงก็เป็พ่อแม่ของเธอ อย่าทำอะไรที่ทำให้พวกเขาเสียใจอีกเลย"
หนิงชิงเฟิ่งแทบจะหัวใจวาย ยิ่งเกลียดหนิงหรานมากขึ้นไปอีก
...
เช้าวันรุ่งขึ้น หนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น พวกเขารู้สึกว่านอนหลับสบายมาก หนิงเฉิงฮุยรู้สึกว่าอาการปวดหลังหายไปแล้ว รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
เมื่อวานหนิงหรานตั้งใจซื้อเมล็ดพันธุ์ผักมาสองซอง
หนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูคิดว่าจะรีบเอาเมล็ดพันธุ์ไปปลูก ปลูกไว้ริมๆ ที่ดินของพวกเขา เผื่อว่าจะได้เก็บเกี่ยวใน่ฤดูหนาว
คิดได้ดังนั้น ทั้งสองจึงปรึกษากัน ไม่ได้ปลุกหนิงหราน ทิ้งอาหารเช้าไว้ให้ แล้วก็ถือจอบออกจากบ้านไปอย่างมีความสุข
ดังนั้น ตอนที่หนิงหรานตื่นขึ้นมา ก็มีเพียงเธออยู่ที่บ้านคนเดียว
เธอนอนอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง จึงค่อยๆ ลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา
เธอเห็นอาหารเช้าที่สวีอวี้จูเตรียมไว้ให้
หนิงหรานขยับตัว ตรวจดูขาของตัวเอง ผลกระทบจากการลงมือเมื่อวานแทบจะหายไปหมดแล้ว ขาของเธอฟื้นตัวได้ดี
ถึงไม่ใช้ไม้เท้า เธอก็เดินได้เล็กน้อยแล้ว
ส่วนใหญ่เป็เพราะสรรพคุณของสมุนไพรในมิติของเธอ มันได้ผลดีจริงๆ
เธอคิดในใจว่า ต้องหาโอกาสแช่ขาในน้ำพุวิเศษ แช่สักสองสามครั้ง เธอก็อาจจะหายเป็ปกติ
หลังจากจัดการตัวเองเสร็จ หนิงหรานก็ไปกินข้าวเช้า ตั้งใจว่ากินเสร็จแล้วจะออกไปหาตายาย
แต่ไม่ทันที่เธอจะได้กินข้าว ก็มีคนมาเคาะประตูบ้าน
*[1] เลขาธิการหมู่บ้าน ตำแหน่งเดียวกับหัวหน้าหมู่บ้าน
3K
