บทที่26
คนใหม่ของค่าย
เดย์ออกล่ามอนสเตอร์บริเวณรอบๆอย่างหนักเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการกำจัดพวกหมาป่าเหล่านี้
เหตุผลที่ทำการต่อสู้กับพวกหมาป่าเหล่านี้ทั้งที่ความสามารถของตนเองพัฒนาขึ้นไปจนถึงในระดับที่สามารถสู้กับมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่านี้ได้
เหตุผลมันก็คือถ้าจำเป็หรือว่าอยากจะสู้กับมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่าพวกหมาป่าเหล่านี้จำเป็จะต้องเคลื่อนที่ออกไปจากบริเวณนี้ไกลขึ้น
เดย์กลัวว่ามันจะเป็เป้าสายตาให้กับคนพวกนั้นสังเกตได้
ในตอนนี้การพัฒนาระดับความสามารถของเขาถูกทำขึ้นมาอย่างลับลับ
เพราะแบบนั้นในตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็คือการสังหารพวกมอนสเตอร์ที่อยู่บริเวณรอบๆ
แน่นอนว่ามันก็ไม่เลวแม้ว่ามันจะให้แต้มพอยท์ตัวล่ะเพียงแค่หนึ่งหน่วย
แต่สามารถสังหารพวกมันต่อวันได้วันละประมาณสองร้อยตัวแถมยังใช้กำลังไม่มากนักร่างกายไม่เหนื่อยล้า
เขาสามารถสังหารพวกมันได้มากขึ้นเรื่อยๆตามระดับขีดความสามารถที่เพิ่มขึ้นไป
ใน่เวลากลางวันห่างออกมาจากค่ายประมาณเจ็ดกิโลเมตร
หมาป่าสีดำพุ่งทะยานเข้ามาด้านหน้าเดย์ที่กำลังยืนอยู่ยืนดูด้วยท่าทางที่เรียบเฉย
ร่างกายของเขาเองหลบไปทางด้านขวาเล็กน้อยหมาป่าตัวนั้นพุ่งผ่านร่างกายของเขา
ในขณะที่มันกำลังจะพุ่งผ่านร่างกายของเขาเดย์ใช้ดาบภายในมือของตนเองสะบั้นศีรษะของมันหลุดในครั้งเดียว
“ ฉึบ!!! ”
[ ระบบ : ท่านกำจัดมอนสเตอร์ได้รับ 1 SP ]
เดย์สามารถปิดฉากการต่อสู้และสังหารพวกมันได้ด้วยการโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
เดย์แสดงใบหน้าสงบนิ่งหลังจากที่สังหารหมาป่าตัวสุดท้ายไปได้แล้ว
ดวงตาของเขาหันกลับมามองที่ความสามารถที่ถูกพัฒนาขึ้น
[ ชื่อ เดย์ อายุ 23 ]
[ สกิลหลักผู้ถือครอง สกิลพ่อค้าแห่งโลก ]
[ ค่า SP ที่มีอยู่ 423 หน่วย]
[ สกิลอื่นๆ ของท่าน - ต่อรองราคา LV1 - ซื้อขาย LV1- กระเป๋ามิติ LV1 - ร่างกายแข็งแกร่ง LV3- ปลดลิมิตเตอร์ LV2 - ศัตรูคลุ้มคลั่ง LV3-เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ LV3 - แปลภาษา LV1- วิเคราะห์ LV1 - พันธะสัญญากู้ยืม LVMAX]
เมื่อประมาณสองวันก่อนเค้าใช้พ้อยท์ทั้งหมดในการอัปสกิลทำให้ระดับความสามารถเพิ่มขึ้น
ผ่านไปประมาณสองวันเขาสามารถเก็บรวบรวมโดยการสังหารมอนสเตอร์ทำให้แต้มพอยท์กลับมาอยู่ในระดับเดิมได้แล้ว
เดย์ตาจ้องมองหน้าต่างจากระบบที่ปรากฏขึ้น“ จากที่มองเห็น การอัพสกิลแต่ละสกิลจำเป็จะต้องใช้แต้มพอยท์ไม่เหมือนกัน ”
“ แถมขีดจำกัดของแต่ละสกิลเองก็ไม่เหมือนกันเช่นเดียวกัน ”
“ บางสกิลมันอาจจะมีขีดจำกัดเพียงแค่เลเวล 10 แต่ว่าบางสกิลมันอาจจะมีขีดจำกัดขึ้นไปมากกว่านั้น”
“ แต่มันมีสิ่งที่แตกต่างอยู่สกิลพันธะสัญญากู้ยืมเลเวลของมันที่ได้มามันตันั้แ่ตอนแรกแล้ว ”
“ ซึ่งก็คือมันคือสกิลที่ไม่จำเป็ต้องใช้แต้มพอยท์ในการอัพมันคือสกิลที่ปลดความสามารถสูงสุดมาั้แ่ในตอนแรก ”
“ หลังจากผ่านไปสองวันแล้วก็อัพสกิลทำให้ร่างกายแข็งแกร่งมากขึ้นในตอนนี้ทำให้ร่างกายของเราแข็งแกร่งมากขึ้นหลายเท่าแต่ว่าสกิลสายการต่อสู้อย่างน้อย ”
“ สงสัยตัวของเราจำเป็จะต้องซื้อสกีนที่มันมีคุณสมบัติในการส่งเสริมค่าพื้นฐานของร่างกายสักหน่อย”
เดย์รู้สึกว่าขีดจำกัดของตนเองในการต่อสู้มันมีขีดจำกัดอยู่สกิลส่งเสริมคุณสมบัติเด่นของร่างกายของเขาน้อยเกินไป
ในตอนนี้มีเพียงแค่สกิลที่สามารถทำให้ร่างกายทนทานหรือเรียกง่ายว่าทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น
ยังไม่มีสกิลพวกส่งเสริมความเร็วและก็ไม่มีสกิลพวกส่งเสริมพละกำลัง
เดย์รู้ดีการที่จะเอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าตนเองอย่างโทมัสจำเป็ต้องมีสกิลที่ส่งเสริมคุณสมบัติเด่นทางร่างกายมากกว่านี้
“ จากที่มองเห็นด้วยสายตาพอยท์ของเราในตอนนี้มีอยู่ประมาณสี่ร้อยสกิลที่ปรากฏภายในร้านค้าก็ยังคงเป็สกิลที่เดิมไม่ได้มีอะไรโดดเด่น”
“ รอไปอีกซักหน่อย ”เดย์กำลังแสดงใบหน้าจริงจังคิดในการพัฒนาลำดับถัดไปของตนเอง
แต่ในขณะที่เขากำลังแสดงใบหน้าจริงจังและคิดกับตัวเองอยู่นั้นเสียงของคิวดังขึ้นจากด้านหลัง“ นี่!! เดยค่ายเรียกรวมตัว ”
เดย์หน้าของตนเองเป็จ้องมอง
เขาพยักหน้าในตอนนี้มีสัญญาณเรียกรวมตัวให้กลับไปที่ค่าย
…
ทั้งสองทนเดินทางมุ่งตรงกลับมาที่ค่ายหลังจากที่มีสัญญาการเรียกรวมตัวให้เดินทางกลับมา
เมื่อเดินทางกลับมาถึงสิ่งที่พบเห็นก็คือบริเวณใจกลางค่ายมีผู้คนมากมายมารวมตัวกัน
เดย์และคิวแสดงใบหน้าสงสัยเขามุ่งตรงเข้ามาภายในบริเวณนี้เข้าไปรวมตัวกับกลุ่มคนขนาดใหญ่ที่กำลังรวมตัวกันอยู่
บริเวณด้านหน้ามีโทมัสแล้วก็พวกผู้ติดตามของมันที่ยืนอยู่เป็แถวหน้ากระดาน
บริเวณด้านหลังของพวกโทมัสดูเหมือนว่าจะมีกลุ่มคนปริศนาอีกจำนวนสิบห้าคนยืนอยู่
โทมัสส่งเสียงออกมาแล้วก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว“ นี่คือกลุ่มคนกลุ่มใหม่ที่ตัวของฉันช่วยพวกเขามาได้พวกเขาจะเข้ามาเป็หนึ่งในส่วนสมาชิกของค่ายพวกเรา ”
เดย์ยืนอยู่บริเวณแถวหลังสุดเขายืนกอดอกแล้วก็ใช้ดวงตาจ้องมองไปที่กลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังพวกโทมัส
คนพวกนั้นมีจำนวนประมาณสิบเป็ผู้ชายทั้งหมดเดย์ใช้ดวงตาจ้องมองไปที่พวกมันอย่างไม่ไว้วางใจนัก
เขาััได้ถึงบางอย่างภายในร่างกายของพวกมันมีแววตาบางอย่างที่ซ่อนเล้นเอาไว้คนพวกนั้นกำลังยิ้มคนทั้งสิบคนที่ถูกนำพาเข้ามาภายในค่าย
หลังจากนั้นก็มีการแนะนำตัวกับผู้คนที่เพิ่งเข้ามาใหม่
มันจึงทำให้ได้ล่วงรู้ว่าพวกมันมีสกิลสายต่อสู้ทั้งหมดเพราะแบบนั้นจึงถูกจัดเป็สมาชิกระดับหนึ่งของสถานที่แห่งนี้
ใช้เวลาอยู่สักพักทำการแนะนำตัวแล้วก็ทำความรู้จักกันเสร็จเดย์ได้เดินออกมาจากบริเวณนั้นไปยืนอยู่ใต้ต้นไม้
คิวก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆเดินมาหยุดลงบริเวณข้างเดย์แล้วก็พูดขึ้น“ ฉันไม่ไว้ใจพวกนั้นเลย ”
เดย์จึงพูดกลับไปอย่างรวดเร็ว“ แววตาที่หื่นกระหายพวกมัน้าบางอย่าง ”
“ พวกมัน้าอะไรล่ะ? ”
เดย์ยังคงแสดงใบหน้าสงบนิ่งแล้วก็ตอบกลับ“ นายหนูดันสิพวกมันที่ยืนอยู่กำลังใช้ดวงตามองตรงไปที่ไหนล่ะ ”
คิวมองตรงตามสายตาของเดย์ไป
เมื่อมองตรงไปจึงพบเห็นว่าเ้าพวกกลุ่มคนประมาณสิบคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ภายในค่ายพวกมันกำลังจับกุมและใช้แววตาที่หื่นกระหายมองตรงไปที่เหล่าผู้หญิงที่อยู่ภายในค่ายแห่งนี้“ ผู้หญิง.. ”
“ มองดูจากหน้าตาก็รู้ว่าพวกมันไม่ใช่คนที่ดีนะในโลกที่ล่มสลายแบบนี้ผู้หญิงคงจะเป็สิ่งที่พวกมัน้าหนึ่งอย่าง ”
“ แต่ว่าคงจะไม่เพียงแค่นั้นพวกมันแทรกแซงตัวเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ดูเหมือนว่าจะมีจุดประสงค์บางอย่าง ”
“ ทำไมนายถึงมั่นใจว่าพวกมันแทรกแซงตัวขึ้นมาไม่ใช่คนที่เพิ่งตื่นขึ้นมา ”คิวมาด้วยความสงสัย
เดย์หันไปหาคิวตอบกลับไปอย่างจริงจัง“ เพราะฉันมองเห็นความสามารถของพวกมัน.. ”
“ หมายความว่ายังไงที่บอกว่าเห็นความสามารถ? ”
“ คนพวกนั้นดูเหมือนว่าจะไม่ใช่พวกที่เพิ่งตื่นขึ้นมาทั้งระดับความสามารถของมันสกิลต่างๆล้วนถูกอัพเกรดแล้ววก็มีฝีมือ ”
แม้ว่าคนอื่นจะมองไม่เห็นแต่เดย์ที่มีสกิลวิเคราะห์เขามองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกมันไม่ใช่คนธรรมดา
คนที่เพิ่งฟื้นตื่นขึ้นมาไม่มีขีดความสามารถแบบนั้นอย่างแน่นอน
จบบท