เมื่อพวกเยี่ยหลงมาถึงร้านบอสกุ้งเผา พวกคนก็เข้าเล่นดนตรีตามปกติ
จนกระทั่งเล่นมาถึงสี่ทุ่ม เยี่ยหลงที่ร้องเพลงอยู่ก็สังเกตปฏิกิริยาของลูกค้าไม่ได้ทุกโต๊ะ จึงทำให้คนไม่รู้ว่าหญิงสาวที่ตนอยากเจอตัวเป็ๆอีกครั้งเข้ามาในร้านบอสกุ้งเผา และนั่งที่โต๊ะแล้ว
เมื่อเล่นเพลงจบ ฟีนิกซ์ที่เห็นสาวที่เยี่ยหลงจีบอยู่ที่โต๊ะเจ็ดของร้าน คนก็กล่าวเรียกเยี่ยหลงด้วยระดับเสียงพอให้คนได้ยิน " เยี่ยหลง เยี่ยหลง เยี่ยหลง "
เยี่ยหลงที่ถูกเรียกถึงสามครั้งถึงได้ยิน เมื่อคนได้ยิน คนก็เอาไมโครโฟนที่ใช้ร้องเพลงออกห่างจากปากและกล่าวถามฟีนิกซ์ " มีอะไรหรอครับ คุณฟีนิกซ์ "
" โต๊ะเจ็ด โต๊ะเจ็ด " ฟีนิกซ์กล่าวบอก
พอฟีนิกซ์กล่าวบอกเสร็จ เยี่ยหลงก็หันหน้าใช้สายตามองไปยังโต๊ะเจ็ด
ทันทีที่สายตาของเยี่ยหลงเจอหญิงสาวที่โต๊ะเจ็ด คนก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเคลิบเคลิ้มเรียกชื่อคนออกมา " คุณดาวหาง "
เยี่ยหลงเคลิบเคลิ้มยืนยิ้มอยู่คนเดียวอยู่นานสองนานบนเวที
" น้องพี่ขอเพลงหน่อย " ลูกค้าชายเดินมาหยุดขอเพลงที่เบื้องหน้าเยี่ยหลง
เยี่ยหลงยืนยิ้มไม่ตอบรับ
" น้องพี่ขอเพลงหน่อย " ลูกค้าชายที่เดินมาอยู่เบื้องหน้าเยี่ยหลงกล่าวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เสียงดังกว่าเดิม
ฟีนิกซ์ที่เห็นเยี่ยหลงไม่มีสติอยู่กับตัว เห็นคนกำลังเพ้อไป คนก็เดินออกมาจากจุดเล่นเครื่องดนตรีของตน เข้ามาจับแขนเยี่ยหลงและกล่าว " เฮ้ย เยี่ยหลง ลูกค้าขอเพลง "
เยี่ยหลงที่โดนจับแขนและโดนกล่าวเรียก คนก็หลุดออกจากอาการเคลิบเคลิ้มและกล่าวถาม " ครับ ครับ มีอะไรครับ คุณฟีนิกซ์ "
ฟีนิกซ์กล่าวซ้ำ " ลูกค้าของเพลง "
" อ๋อครับ " เยี่ยหลงตอบรับ ก่อนจะหันไปถามลูกค้า " เอาเพลงอะไรหรอครับ "
ลูกค้าชายบอกชื่อเพลงมาแก่เยี่ยหลง ครั้นเยี่ยหลงได้ชื่อเพลงมาแล้ว คนก็ไม่รอช้า รีบเล่นเพลงเลย
พอเพลงจบ เยี่ยหลงที่เอาแต่มองสาวดาวหางั้แ่ฟีนิกซ์บอกให้มอง คนก็ไม่ละสายตาเลยแม้กระทั่งตอนร้องเพลงและต้องใช้สมาธิร้องเพลงก็ตาม
เยี่ยหลงเอาไมโครโฟนออกห่างปาก และหันมากล่าวถามพวกฟีนิกซ์ " เอาไงดีครับพี่ฝัด คุณฟีนิกซ์ ผมอยากคุยกับดาวหาง แต่ผมไม่รู้จะเริ่มยังไงและผมก็ไม่กล้าด้วย ผมเขิน "
" แล้วตอนมึงคุยกับเขาในแชท ทำไมมึงไม่เขินวะ " ฟีนิกซ์ถาม
เยี่ยหลงตอบ " ก็ผมไม่ได้อยู่ต่อหน้าไงครับ เลยไม่เขิน "
" อยากคุยกับเขาต่อหน้า แต่ไม่กล้า มีทางออกเดียวเว้ย " ฟีนิกซ์กล่าว
" ทางไหนครับ " เยี่ยหลงถาม
" ก็ต้องกล้าๆไง ไม่งั้นหมาคาบไปแดกไม่รู้ด้วยนะเว้ย " ฟีนิกซ์กล่าว
" พูดถึงหมา หมาของมึงก็มาพอดีเลย นู้น " ฟีนิกซ์กล่าวพลางใช้ปากแทนมือในการชี้ให้เยี่ยหลงดู
เยี่ยหลงก็หันไปดูยังโต๊ะของสาวดาวหางตามสัญญาณคำบอกของฟีนิกซ์
เมื่อคนหันไปดูตามสัญญาณคำบอกของฟีนิกซ์ คนก็พบชายคนหนึ่งเดินมาชนแก้วแล้วมาหยุดยืนพูดคุยด้วยกับสาวดาวหาง
เยี่ยหลงที่เห็นดังนั้นก็อึ้งไปสักสิบห้าวิ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็ไม่สบอารมณ์ไม่พอใจ และกล่าวถามพวกฟีนิกซ์ " คุณฟีนิกซ์ พี่ฝัดครับ ตอนนี้ผม้าแผนที่จะกำจัดผู้ชายคนที่คุยกับดาวหางอยู่ตอนนี้ด่วนเลยครับ "
ฟีนิกซ์กล่าวบอก " แผนช่วยน่ะมี แต่มันมีความเสี่ยงนะ "
" ความเสี่ยงแบบไหนครับ " เยี่ยหลงกล่าวถาม
" ความเสี่ยงชนิดที่ว่า หากดาวหางรู้ความจริง เขาเกลียดขี้หน้ามึงแน่ร้อยเปอร์เซ็นต์ รู้งี้มึงจะลองใช้แผนกูมั้ย " ฟีนิกซ์กล่าว
เยี่ยหลงคิดสักพัก ก่อนจะกล่าวบอก " เอาครับ ลองเสี่ยงดูก็ได้ ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย แล้วเสียไป "
" เฮ้ย เฮ้ย เยี่ยหลง กูว่ามึงคิดให้ดีอีกหน่อยก่อนดีกว่านะที่จะใช้แผนที่มีความเสี่ยงแบบนี้อะ กูว่านะมึงไม่จำเป็ต้องใช้แผนอะไรหรอก มึงแค่กล้าๆ แล้วเดินไปทำความรู้จักตัวเป็ๆของเขาซึ่งๆหน้าเลยดีกว่า วิธีนี้สำหรับกูคือเซฟสุดแล้วเว้ย " ฝัดบอก
ฟีนิกซ์ที่ได้ฟังคำบอกของฝัด คนก็กล่าว " ใช่วิธีมึงเซฟสุดก็จริง แต่มึงดูความพร้อมของไอ้เยี่ยหลงด้วย ถ้ามันเข้าไปจีบด้วยท่าทีเขินอายแบบนี้ กูรับประกันเลยแห้วแน่นอน เพราะมันคุยตะกุกตะกักไม่รู้เื่ มึงเข้าใจด้วยไอ้ฝัด "
" ใช่อย่างที่คุณฟีนิกซ์พูดเลย ถ้าผมเข้าไปแบบนี้ผมแห้วแน่ " เยี่ยหลงกล่าว
" งั้นก็แล้วแต่มึงก็แล้วกันเยี่ยหลง " ฝัดกล่าว
" สรุปมึงเอาแผนนี้ใช่มั้ย " ฟีนิกซ์ถาม
" ครับ " เยี่ยหลงตอบรับ
" งั้นมึงเอาเงินมา แบงค์หนึ่งร้อยห้าใบ เดี๋ยวกูจัดการให้ " ฟีนิกซ์บอก
" ทำไมต้อง แบงค์หนึ่งร้อยห้าใบด้วยวะพี่ " ฝัดกล่าวถาม
" เพราะกูต้องแยกเงินค่าแผนที่คิดกับเงินที่ใช้ในการดำเนินแผนไง " ฟีนิกซ์บอก
หลังฟีนิกซ์บอกเหตุว่าทำไมต้องใช้แบงค์ร้อยห้าใบแทนที่แบงค์ห้าร้อยใบเดียว ก็เป็เวลาเดียวกันกับที่เยี่บหลงควักล้วงเงินจากในกระเป๋ากางเกงมาให้
เยี่ยหลงที่ถูกเรียกเงินมา คนก็ไม่ยึกยักไม่ลังเลสงสัยยื่นเงินไปเพราะมั่นใจในตัวของฟีนิกซ์ เนื่องจากแผนต่างๆที่คนใช้ตอนก่อน สำเร็จเสมอ
เมื่อเยี่ยหลงยื่นเงินให้ฟีนิกซ์แล้ว ฟีนิกซ์ก็กล่าวบอก " มึงใช้ไมโครโฟนประกาศบอกไปว่าขอเวลาพักสักครู่ ตามนี้นะ "
เยี่ยหลงตอบรับ " ครับ ครับ ครับ "
หลังเยี่ยหลงตอบรับเสร็จ เยี่ยหลงก็ใช้ไมโครโฟนประกาศขึ้นตามที่ฟีนิกซ์บอกให้ทำ
ในขณะเดียวกันที่เยี่ยหลงเริ่มประกาศ ฟีนิกซ์ก็ทำการเดินออกจากเวทีและเดินไปหาสาวที่โต๊ะหนึ่งซึ่งห่างกับโต๊ะเจ๊ดมาก
เมื่อฟีนิกซ์เดินมาถึงโต๊ะหนึ่ง ฟีนิกซ์ก็เริ่มพูดธุระที่ตนมาหาหญิงสาวกับหญิงสาวในทันที " เออ น้องครับ พี่มีเื่ให้น้องช่วยหน่อยอะครับ "
" เื่อะไรคะ " หญิงสาวถาม
" น้องเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ที่โต๊ะเจ็ดรึเปล่าครับ " ฟีนิกซ์กล่าวพลางชี้นิ้วให้ดู
" อ๋อ เห็นค่ะ "
" คือยังงี้นะน้อง น้องเดินเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นและทักไปว่า นายจำเราได้มั้ย เมื่อวันก่อนที่นายเคยจีบเราไง ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่ ว่าแต่นายชื่ออะไร นายยังไม่ได้บอกเราเลย บอกแต่ว่าถ้าเจอกันครั้งหน้าจะเลี้ยงข้าว พอมันบอกชื่อปุ๊บน้องทวนชื่อมันดังๆเลยนะ ประมาณนี้เข้าใจจำได้มั้ย "
หญิงสาวโต๊ะหนึ่งตอบรับ " พอจำได้ค่ะ "
" ว่าแต่ให้ทำไปทำไมคะ " หญิงสาวโต๊ะหนึ่งถาม
" เื่นั้นน้องไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าพี่มีเงินให้สองร้อย เอามั้ย " ฟีนิกซ์กล่าว
หญิงสาวโต๊ะหนึ่งตอบรับ " โอเคค่ะ "
" อ้อ ถ้ามันทำท่าว่าจำน้องไม่ได้ ให้น้องโวยวายเลยนะ เข้าใจมั้ย " ฟีนิกซ์บอก
" โอเคค่ะ แล้วให้หนูเริ่มตอนไหนคะ " หญิงสาวโต๊ะหนึ่งถาม
" สังเกตพี่เอาไว้นะ ถ้าพี่มองมายังโต๊ะน้องและชูสองนิ้วให้ ให้เริ่มลงมือทันที เข้าใจนะ "
" โอเคค่ะ "
หลังฟีนิกซ์เตี้ยมกับหญิงสาวโต๊ะหนึ่งเสร็จ คนก็ขอตัวลาจากโต๊ะหนึ่ง มาหาหญิงสาวโต๊ะสาม
เมื่อมาถึง ฟีนิกซ์กล่าวทักทาย ก่อนจะเริ่มธุระที่มาตรงนี้ของตน " น้องครับ คือพี่มีเื่อยากให้ช่วยหน่อยอะครับ พอสะดวกมั้ยเอ่ย "
" สะดวกค่ะ ถ้าไม่ยากเกินไป " หญิงสาวโต๊ะสามบอก
" คืองี้ครับน้อง น้องเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่โต๊ะเจ็ดรึเปล่าครับ " ฟีนิกซ์กล่าวพลางชี้ให้ดู
" อ๋อ เห็นค่ะ ทำไมคะ " หญิงสาวโต๊ะสามถาม
" คือพี่มีงานให้ทำ เมื่อใดก็ตามที่น้องเห็นว่าโต๊ะนั้นกำลังมีปัญหาเสียงดังใส่กัน ให้น้องจำชื่อผู้ชายเอาไว้และแสดงท่าทีเป็เมียมาตามผัวกลับบ้าน เอาแบบโวยวายเลยนะยิ่งดี "
" ถ้าหนูทำแล้ว หนูจะได้อะไรหรอคะ " หญิงสาวโต๊ะสามถาม
" พี่ให้สองร้อยบาท "
" โอเคค่ะ " หลังหญิงสาวโต๊ะสามตอบรับ ฟีนิกซ์ก็หันไปมองยังโต๊ะหนึ่งและส่งสัญญาณ
ครั้นสัญญาณเริ่มขึ้น สาวโต๊ะหนึ่งก็เดินไปหาชายที่อยู่โต๊ะเจ็ดตามการว่าจ้าง และกล่าวทัก " เธอๆ เธอจำเราได้มั้ย "
ชายหนุ่มหันมามองคนทัก ก่อนจะถามกลับไปเพราะได้ยินไม่ชัด " ตะกี้ว่าอะไรนะครับ "
" เราถามว่า จำเราได้มั้ย " หญิงสาวโต๊ะหนึ่งถาม
" อ๋อ จำไม่ได้อะครับ เรารู้จักกันตอนไหนอะครับ " ชายหนุ่มถาม
" ก็เมื่อวานไง ที่เธอเข้ามาจีบเราอะ เราจำหน้าเธอได้ดีเลยและจำได้อีกว่าเธอยังบอกเราว่า ถ้าเจอกันครั้งหน้าจะเลี้ยงข้าวเราอะ ตอนนี้เจอแล้วนะเลี้ยงข้าวเราด้วย " หญิงสาวโต๊ะหนึ่งกล่าว
" เออจริงสิ ครั้งก่อน จากกันก่อนเลยไม่รู้เลยว่าเธอชื่ออะไร เราชื่อครีมนะ " หญิงสาวโต๊ะหนึ่งกล่าวพลางถาม
" เราชื่อแทน " ชายหนุ่มบอก
" อ๋อ แทน หรอ " สาวครีมกล่าวด้วยเสียงดังมากจนคนอื่นหันมามอง
แทน ที่ไม่รู้จักครีมแน่ๆ ด้วยความมั่นใจจึงกล่าวบอก " เออ ขอโทษนะ แต่เราว่าเราไม่เคยรู้จักเธอแน่ๆอะ เราว่าเธอจำคนผิดแล้วล่ะ " แทนกล่าวบอก
เมื่อแทนกล่าวบอกว่าจำไม่ได้ ครีมก็เริ่มทำท่าทางไม่พอใจและกล่าวด้วยเสียงดังโวยวายตามแผนที่วางไว้ " หมายความว่ายังไง ที่พูดมาแบบนี้ คือจะชิ่งใช่ปะ "
เมื่อเสียงดังอย่างไม่พอใจดังขึ้นบริเวณโต๊ะเจ็ด จนคนหันมามองกัน สาวดาวหางที่นั่งอยู่โต๊ะนั้น ก็รู้สึกอึดอัดและกล่าว " พี่แทนคะ ดาวหางว่าพี่แทนไปคุยกับพี่ครีมเขาให้ได้ข้อสรุปก่อนดีกว่ามั้ยคะ คือ มาเสียงดังกันตรงนี้และมีบทสนทนาแบบนี้ คือดาวหางไม่อยากถูกมองว่าเป็มือที่สามอะค่ะ "
แทน ที่ได้ยินดาวหางบอกมาแบบนั้น คนก็รีบพูดบอกยืนยันแก่สาวดาวหางในทันทีว่าตนไม่รู้จัก " ดาวหางครับ พี่ไม่รู้จักเขาจริงๆนะ "
หลังจากกล่าวกับดาวหางเสร็จ คนก็หันมากล่าวกับครีมด้วยเสียงดังพอกัน " ครีม เราไม่รู้จักเธอจริงๆนะ เราว่าเธอจำคนผิดแล้วล่ะ " แทน กล่าวยืนยันอย่างหนักแน่นแบบเดิม
ครีมที่เห็นแทน กล่าวยืนยันอย่างหนักแน่นด้วยเสียงดังมาดังนั้น คนก็กล่าวยืนยันหนักแน่นด้วยเสียงดังกลับเช่นกัน " เรายืนยันเลยนะ ว่าเราจำไม่ผิดแน่นอน "
พอครีมกล่าวยืนยันหนักแน่นว่าจำไม่ผิดเสร็จ ครีมก็ชะโงกมองไปยังคนด้านหลังของแทนซึ่งคือดาวหาง และกล่าวต่อด้วยเสียงดังต่ออีก " อ๋อ ที่แท้ก็มีคนอื่นอยู่เลยทำเป็ไม่รู้จักเราใช่ปะ "
แทนตอบกลับในทันควัน " ไม่ใช่ เราไม่รู้จักเธอจริงๆ "
ทันทีที่โต๊ะเจ็ดเกิดเสียงดังดุจคนทะเลาะกันจนคนโต๊ะอื่นๆหันมาสนใจ
หญิงสาวโต๊ะสามที่ได้ชื่อของชายหนุ่มแล้ว และเห็นว่าโต๊ะเจ็ดกำลังมีปัญหาเสียงดังใส่กันตามคำบอก ซึ่งเป็สัญญาณบอกให้เริ่มลงมือได้
สาวโต๊ะสามจึงไม่รีรอช้า เริ่มเดินไปยังโต๊ะเจ็ด พอถึงโต๊ะเจ็ด หญิงสาวโต๊ะสามก็เริ่มบทพูดการแสดงถามชายหนุ่มด้วยเสียงดัง " แทน ไหนบอกกับเอมว่าจะรีบกลับบ้านไง ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ถ้าเอมไม่เปิดจีพีเอสดู ก็คงไม่รู้ว่าแทนอยู่ที่นี่หรอก "
" ใครหรอคะ พี่แทน " ดาวหางที่เห็นหญิงสาวเดินเข้ามาหาและกล่าวเรียกชื่อชายหนุ่มแทนด้วยเสียงดังและเหมือนจะรู้จักกันดั่งครีม คนจึงกล่าวถาม
แต่ แทน ยังไม่ทันได้ตอบ สาวเอมก็บอกขึ้นมาก่อน " ชื่อเอมค่ะ เป็เมียพี่แทน "
" ฮะ อะไรนะ เมีย นี่แทนมีเมียอยู่แล้วหรอ " ครีมกล่าวถาม
แต่ แทน ยังไม่ทันได้ตอบ ครีมก็กล่าวขึ้นก่อน " เมียมีแล้ว แล้วมาจีบกูทำไม ไอ้ผู้ชายสันดานหมา "
พอครีมกล่าวจบ คนก็ทำท่าสะบัดหน้าใส่และเดินออกมาจากจุดโต๊ะเจ็ด ออกมาได้ไม่ไกลคนก็หันหน้ามามองฟีนิกซ์
ฟีนิกซ์ที่เห็นคนหันมามอง คนก็ใช้มือทำท่าโอเคบอกคน ว่าดีเยี่ยม เล่นได้ดีแล้ว
ทางด้านของชายแทน หลังครีมเดินจากไป ห่างไปได้ไม่ไกล คนก็กล่าวบอกกับดาวหางขึ้น " ดาวหางครับ พี่ไม่รู้จักผู้หญิงสองคนนี้จริงๆนะครับ "
ดาวหางกล่าวบอก " ถ้าเขาไม่รู้จักพี่ แล้วพวกเขาจะเข้ามาหาพี่ด้วยเหตุผลอะไรหรอคะ อยากให้เลี้ยงข้าวหรอ ถ้าเป็พี่ครีม ดาวหางว่ามีโอกาสพอเป็ไปได้นะคะ แต่โอกาสที่บอกว่าเป็ไปได้ คงต้องตัดทิ้งไป เพราะพี่ครีมสะบัดหน้าใส่พี่แทนและเดินกลับไปที่โต๊ะแล้ว โดยไม่ร้องขออะไร "
" ส่วนพี่ " ดาวหางที่จำชื่อหญิงสาวที่มาหา แทน เป็คนที่สองไม่ได้ก็เอ่ยมาแค่นี้ แต่คนไม่ได้ทำเพียงแค่นั้น คนทำการใช้สายตาชี้ถามชื่อคนไปด้วยในขณะเดียวกัน
" พี่ชื่อเอมค่ะ " หญิงสาวโต๊ะสามกล่าวบอก
" ส่วนพี่เอมนี่ก็ยิ่งไม่มีเหตุผลเลย " ดาวหางกล่าว " เพราะจากที่พี่เอมพูด ฟังดูเหมือนมาตามพี่แทนกลับบ้านมากกว่ามาขอให้เลี้ยงข้าวอีกนะคะ "
" เื่นั้นพี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ดาวหาง ว่าหญิงสองคนนี้ทำไปเพื่ออะไร แต่พี่ยืนยันนะว่าไม่เคยรู้จักพวกเขาเลย พี่แน่ใจ " แทนกล่าว
เอมที่ได้ฟังดังนั้น ก็ทำตามคำบอกของชายผู้ว่าจ้างที่ว่าเอาแบบโวยวายเลยนะยิ่งดี คนจึงกล่าวขึ้นด้วยเสียงดังใส่แทน " ที่แทนพูดแบบนี้ คือจะทิ้งเอมใช่มั้ย "
" เราจะทิ้งเธอได้ไง ในเมื่อเราไม่รู้จักเธอเลย " แทนกล่าวบอกทันควัน
" ถ้าไม่รู้จักกัน แล้วเราจะรู้ชื่อเธอได้ยัง แทน " เอมกล่าวด้วยเสียงดัง
" เราจะไปรู้ได้ไงว่าเธอรู้ชื่อเราได้ยังไงอะ แต่ที่เรารู้ก็คือเราไม่รู้จักเธอจริงๆนะ " แทนกล่าวบอกแก่เอม
หลังจากนั้นก็หันมากล่าวกับดาวหาง " พี่ไม่รู้จักเขาจริงๆนะดาวหาง "
" ถ้างั้นก็อธิบายมาสิ ว่าเรารู้ชื่อเธอได้ยังไง " เอมกล่าวด้วยเสียงดังเช่นเคย
แทนที่ได้ยินก็กำลังจะกล่าวบอกว่าไม่รู้เช่นกัน แต่ก็ต้องชะงักก่อน เพราะคนขุกคิดขึ้นมาได้ ' ชื่อหรอ นึกออกแล้ว วิธีที่จะพิสูจน์ว่าเราและผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ผัวเมียกัน '
พอแทนคิดเสร็จ คนก็เริ่มกล่าวกับสาวเอมในทันที " เอม ในเมื่อเธอยืนยันว่าเป็เมียเรา งั้นเธอก็ต้องรู้ชื่อจริงเราน่ะสิ ไหนลองบอกชื่อจริงตามบัตรประชาชนเรามาหน่อยซิ "
เมื่อแทนกล่าวถามสาวเอมมาดังนั้น สาวเอมที่ไม่รู้จักชื่อคนชะงักพลันเพราะไม่รู้ชื่อจริงของคนจริงๆ
ส่วนฟีนิกซ์นั้นที่ได้ยินดังนั้น ก็ถึงกับกล่าว " ชิบหายแหละ กูลืมคิดถึงข้อนี้ "
เมื่อฟีนิกซ์ตระหนักรู้ถึงข้อที่ตนลืมคิดได้แล้ว คนก็ไม่รีรอช้าหาทางแก้ ไม่นานก็ได้ ฟีนิกซ์ที่ได้ทางออกแล้ว คนก็ลงมือทำในทันที
คนเดินไปหาแทนและกล่าว " เฮ้ย ไอ้น้อง พี่ยืนฟังเอ็งอยู่นานแล้ว พี่ก็ไม่ได้อยากจะเสือกหรอกนะ แต่พี่ว่าเอ็งเลิกยืนกระต่ายขาเดียวและยอมรับเถอะว่า น้องคนนี้อะเป็เมียเอ็งจริงๆ "
แทนกำลังจะง้างปากกล่าวบอกว่าไม่จริงที่ตนกำลังยืนกระต่ายขาเดียว แต่ก็ไม่ทันพูดเพราะฟีนิกซ์พูดขึ้นต่ออย่างรวดเร็ว " ตะกี้เอ็งถามชื่อจริงเอ็งกับผู้หญิงใช่มั้ย พี่ว่าเื่ชื่อจริงเอ็งคงยืนยันอะไรไม่ได้หรอก เพราะต่อให้น้องผู้หญิงที่อ้างว่าเป็เมียบอกถูก แต่เอ็งที่เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุลไปแล้ว มันจะได้อะไรล่ะ จริงมั้ย "
เมื่อฟีนิกซ์กล่าวมาแบบนั้น สาวเอมที่ได้ฟังก็เออออตามกัน " ใช่ ใช่ ถ้าเธอเพิ่งเปลี่ยนชื่อมา โดยที่เราไม่รู้ เราบอกไป ยังไงก็ผิดอยู่ดีแหละ "
เอมกล่าวต่อ " ดูจากท่าทีแทนแล้ว ที่มั่นใจ คงจะไปเปลี่ยนชื่อมาแล้วสินะ "
" เปลี่ยนปงเปลี่ยนชื่ออะไร นี่ไปกันใหญ่แล้ว " แทนกล่าวพลางส่ายหน้า
ก่อนที่แทนจะกล่าวและในขณะที่แทนกล่าว ฟีนิกซ์ก็หยิบมือถือขึ้นมาและพิมพ์แชทหาเยี่ยหลงด้วยความเร็ว โดยคนพิมพ์ไปบอกว่า " เยี่ยหลง ถ้ากูทำท่าบิดี้เีและชูสองนิ้วขึ้น มึงเดินมาหากูเลยนะ และพูดกับผู้ชายว่า คุณลูกค้าครับ ถ้าจะทะเลาะเสียงดังกัน ขออนุญาตเชิญไปทะเลาะกันนอกร้านครับ เพราะรบกวนลูกค้าท่านอื่น จากนั้นก็หันไปถามดาวหางว่า ดาวหาง โอเคมั้ย อยากเปลี่ยนโต๊ะรึเปล่า และก็ชวนเขาคุยอะไรก็ได้สั้นๆ และขอตัวกลับมาร้องเพลงต่อ อ้อ อย่าลืมถามเขาด้วยว่าจะกลับตอนไหน "
เมื่อฟีนิกซ์พิมพ์เสร็จและส่งข้อความ เสียง ติ๊ง เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ของเยี่ยหลงก็ดัง คนจึงหยิบขึ้นมาดู
พอเยี่ยหลงหยิบขึ้นมาดูและอ่านข้อความจนเข้าใจชัดแจ้งแล้ว คนก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง
หลังแทนกล่าวว่า ไปเปลี่ยนชื่ออะไร ไปกันใหญ่แล้ว เอมก็กล่าวต่อจากนั้นทันควันด้วยเสียงดัง " แทน แทนเลิกแถเถอะ แล้วกลับบ้านกับเอม "
พอเอมกล่าวเสร็จ ฟีนิกซ์ก็ทำการส่งสัญญาณทำท่าบิดี้เีและชูสองนิ้วบอกเยี่ยหลง
ทันทีที่เยี่ยหลงได้รับสัญญาณ คนก็รีบวิ่งมาที่โต๊ะเจ็ด ก่อนที่แทนจะได้พูดอะไร เมื่อคนมาถึง คนก็กล่าวก่อนที่แทนจะพูด " ขอโทษนะครับ คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง ถ้าจะมีปัญหาอะไรกัน ถ้าจะเคลียร์กันตรงนี้ โปรดเบาเสียงด้วยครับ ไม่งั้นก็ไปคุยกันนอกร้าน เพราะตอนนี้มันรบกวนลูกค้าท่านอื่นอยู่ครับ "
เมื่อเยี่ยหลงบอกเสร็จ แทนก็ทำการมองไปยังโต๊ะอื่นๆเพื่อตรวจสอบคำพูดของเยี่ยหลงว่าจริงมั้ย พอทราบว่าจริง แทนก็บังเกิดความอับอายขึ้น
เยี่ยหลงที่เห็นแทนยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอายังไง ระหว่างคุยตรงนี้แต่เสียงเบา กับ ไปคุยกันนอกร้านแต่เสียงดัง ก่อนที่คนจะถามสาวเอมว่าจะเอายังไง
เยี่ยหลงก็ถามดาวหางขึ้น " ดาวหาง เธอโอเคมั้ย อยากเปลี่ยนโต๊ะรึเปล่า "
ดาวหางตอบ " เราโอเค ไม่ต้องเปลี่ยนโต๊ะหรอก "
แทนที่ได้ฟังบทสนทนา ระหว่างเยี่ยหลงกับดาวหางที่ดูห่วงใยกัน ด้วยความสงสัยจึงกล่าวถามขึ้น " นี่ดาวหางรู้จัก นักร้องร้านนี้ด้วยหรอครับ "
" อ๋อ รู้จักค่ะ เขาเป็คนคุยของดาวหางเอง " ดาวหางกล่าว
เยี่ยหลงที่ได้ยินดาวหางบอกกับคนอื่นว่า ตนคือคนคุยมาดังนั้น มันก็ทำให้คนอมยิ้มเคลิ้มไม่หยุด
ฟีนิกซ์ที่ยืนอยู่ด้านข้างเยี่ยหลง พอเห็นคนอมยิ้มเคลิ้ม ก็ทำการใช้แขนสะกิดให้คนหลุดออกจากอาการเคลิ้มและกล่าวบอกเบาๆพอให้คนได้ยินเพียงคนเดียว " อย่าเคลิ้ม อย่าเคลิ้ม ยืนเก๊กเก๊ก คูลคูล เหมือนพระเอกละครเอาไว้ "
พอแทนที่ได้รับฟังคำบอกของดาวหางมา คนก็ส่ายหน้าด้วยอาการเซ็งๆ ก่อนจะกล่าว " ในเมื่อน้องดาวหาง มีคนคุยอยู่แล้ว พี่ก็ขอตัวก่อนนะครับ และขอโทษด้วยนะครับที่นำเื่วุ่นวายมาให้ แต่พี่ยืนยันจริงๆนะครับว่าพี่ไม่รู้จักผู้หญิงสองคนนี้จริงๆ "
แทนกล่าวต่อ " งั้นพี่ไปแล้วนะครับ "
พอแทนกล่าวจบ คนก็เดินจากลาโต๊ะเจ็ดไป และมุ่งเดินออกไปจากร้าน
เมื่อแทนออกไปจากร้านเสร็จ ฟีนิกซ์ที่เห็นว่าสาวเอมยืนนิ่งๆงงๆไม่รู้ว่าตนจะต้องทำอะไรต่อ คนก็กล่าวถามขึ้น " น้อง ผัวน้องกลับไปแล้ว น้องไม่ตามไปหรอ เห็นมาตามกลับบ้าน "
สาวเอมที่เห็นฟีนิกซ์พูดถามตนมาแบบนั้น คนก็ทำหน้าส่งสายตาถามว่า แค่ค่าจ้างสองร้อยถึงขนาดต้องให้ตนกลับบ้านเลยหรอ
ฟีนิกซ์ที่เห็นคนส่งสัญญาณถามด้วยสีหน้าแววตามาดังนั้น คนที่รู้ทราบว่ามันหมายความว่าอะไร คนก็นำมือเอาไว้ที่เอวและใช้ภาษามือแบบให้คนเข้าใจง่ายๆได้บอกไปว่า ไม่ต้องกลับ และพลางใช้การขยับปากแต่ไม่ออกเสียงบอกข้ออ้างให้แก่สาวเอมไปว่าให้บอกว่า เบื่อผัว
" อ๋อ ไม่กลับค่ะ กลับไปก็ไปทะเลาะกับมัน เบื่อ สู้นั่งกินเหล้าที่นี่ดีกว่า " สาวเอมกล่าว พอกล่าวเสร็จคนก็เดินกลับไปที่โต๊ะตนเอง
เมื่อความวุ่นวายหายไปจากโต๊ะเจ็ดแล้ว ดาวหางที่เห็นเยี่ยหลงยังอยู่ไม่กลับไปร้องเพลง ก็กล่าวถาม " มายืนยิ้มอยู่ตรงนี้ โอมไม่ไปทำงานหรอ "
" อ๋อ ก็อย่างที่เราประกาศไปบนเวทีแหละ คือเราพักชั่วคราวน่ะ ในระหว่างพักไม่รู้จะทำอะไร ก็นึกถึงตอนที่เธอแชทบอกเราว่า ถ้าเจอกันตัวเป็ๆครั้งหน้า ก็ลองเสี่ยงเข้ามาหาดู เผื่อเราจะคลิกกัน และจะไม่ได้หายไปดั่งความฝันดั่งที่กลัว เราเลยมายืนอยู่ตรงนี้ แต่เราก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับเธอดี คือเราเขิลน่ะ เธอไม่อึดอัดใช่มั้ยที่เรามายืนทำท่าทำทางเหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูดน่ะ "
" เราไม่อึดอัดหรอก " ดาวหางบอก
" เออว่าแต่ โอม ยังเรียนอยู่รึเปล่า ดูจากหน้าตาอายุพวกเราน่าจะประมาณกัน ถ้าเรียนอยู่แล้ว มาทำงานกลางคืนแบบนี้ เอาเวลาไหนพักผ่อนเนี่ย " ดาวหางกล่าวถาม
เยี่ยหลงไม่ทันตอบ ฟีนิกซ์ที่อยู่ข้างๆก็ตอบแทน " คือน้องพี่มันเรียนจบม.หกแล้วครับ แม้มันจะอายุสิบหกย่างสิบเจ็ดก็ตาม "
" อ้าว โอมเพิ่งจะสิบหกย่างสิบเจ็ดเองหรอ งั้นเราก็เป็พี่เป็เธอน่ะสิ เราอายุสิบแปด " ดาวหางบอก
" งั้นหรอครับ แล้วรู้ยังงี้แล้ว ดาวหางยังจะคุยต่อกับเราอยู่รึเปล่า " เยี่ยหลงถาม
" แล้วมีเหตุผลอะไรที่จะไม่ให้ดาวหางคุยกับโอมต่อล่ะ " ดาวหางถามกลับ
" ก็เื่อายุของเราที่ห่างกันไงครับ ส่วนมากที่ผมเคยได้ยินมีแต่ว่าผู้ชายอายุมากกว่าผู้หญิง ที่คบหรือคุยกันผมเลยถามไปแบบนั้น เพราะคิดว่าดาวหางจะมีปัญหาตรงนี้ " เยี่ยหลงกล่าวบอก
" เื่อายุ เราไม่ซีเรียสหรอก ขอแค่คุยกันรู้เื่และจริงใจต่อกันก็พอ แค่นี้ดาวหางก็ให้ผ่านแล้ว " ดาวหางบอก
" งั้นหรอครับ เื่ที่เรามีความจริงใจต่อดาวหางมั้ย คงต้องให้ดาวหางพิสูจน์ดูไปเรื่อยๆแล้วล่ะ " เยี่ยหลงบอก
" ส่วนเื่คุยกันรู้เื่มั้ย แล้วเราคุยรู้เื่มั้ยครับ ดาวหาง " เยี่ยหลงกล่าวถาม
ดาวหางกล่าวตอบ " ก็รู้เื่นะ "
" เยส " เยี่ยหลงกล่าวออกมาพร้อมออกท่าทาง
" เยส อะไร เราบอกก็รู้เื่ แต่ไม่ได้บอกว่าผ่านนะ " ดาวหางบอก
" อ้าว " เยี่ยหลงอุทานออกมาพลางมีท่าทีหน้าเสียเล็กน้อย
ดาวหางที่เห็นเยี่ยหลงมีอาการหน้าเสียหลังคนกล่าวบอก คนก็ยิ้ม หัวร่อเล็กน้อยและกล่าว " เราหยอกเล่น การคุยของโอมจากที่เราคุยกัน เราให้ผ่าน "
เยี่ยหลงที่ได้ฟังดังนั้น คนก็ถอนหายใจและกล่าว " เฮ้อ ใจหายหมดเลย อย่าล้อเล่นแบบนี้อีกนะครับ คนที่ชอบ ใจจะหาย "
เมื่อเยี่ยหลงกล่าวจบ ฟีนิกซ์ที่เห็นว่าทั้งสองคุยกันมานานพอสมควรและไม่เห็นว่าเยี่ยหลงจะเริ่มมีท่าทีที่จะกล่าวถามดาวหางว่าจะกลับตอนไหน เพราะคนทิ้งงานร้องเพลงมานานแล้ว คนจึงกล่าวถามแทน " เออ ว่าแต่น้องดาวหางครับ น้องดาวหางจะกลับกี่โมงหรอครับ " ฟีนิกซ์ถาม
ดาวหางถามกลับ " ถามทำไมหรอคะ "
" อ๋อ ไม่มีอะไรมากหรอครับ คือน้องพี่มันอยากรู้อะครับ ว่าจะมีโอกาสได้คุยกับดาวหางซึ่งๆหน้าอีกมั้ยในวันนี้ พี่ก็เลยถามแทน เพราะมันไม่กล้าถาม " ฟีนิกซ์กล่าวบอก
เยี่ยหลงที่ได้ยินฟีนิกซ์กล่าวบอกมาแบบนั้น คนที่ไม่ได้คิดเช่นนั้น ก็หันมามองฟีนิกซ์ด้วยสายตาที่ถามว่า ผมไปคิดแบบนั้นตอนไหนครับ
ดาวหางที่ได้รับคำตอบจากคำถามแล้ว คนก็กล่าวบอก " ประมาณห้าทุ่มครึ่ง ดาวหางก็น่าจะกลับบ้านแล้วค่ะ "
ทันทีที่เยี่ยหลงได้ฟังคำบอกของดาวหาง คนก็กล่าวถามขึ้นทันควัน " แล้วดาวหางจะมาที่นี่อีกวันไหนหรอครับ "
" เื่นั้น เราก็ยังไม่รู้หรอก ว่าแต่ถามทำไมหรอ " ดาวหางกล่าวบอกพลางกล่าวถาม
" อ๋อ ไม่มีอะไรพิเศษหรอก คือเราก็แค่อยากจะเลี้ยงข้าวดาวหางอีกครั้งน่ะ " เยี่ยหลงบอก
" อีกครั้งหรอ ? " ดาวหางกล่าวถามด้วยความไม่เข้าใจ
เยี่ยหลงกล่าวบอก " ก็ครั้งนี้วันนี้ คือครั้งแรก ที่เราจะเลี้ยงข้าวดาวหางไง เราถึงได้บอกว่าอีกครั้ง "
" อ๋อ เข้าใจล่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะ โอม น่ารักที่สุด " ดาวหางกล่าวเสร็จ คนก็ลุกขึ้นและใช้มือหยิกแก้มคน พอทำเสร็จ คนก็กลับมานั่งดังเดิม
เยี่ยหลงที่โดนดังนั้น ก็แก้มแดง หูแดง ยืนนิ่งไปเพราะเขิลและไม่รู้จะแสดงออกแบบใดกับสถานการณ์นี้
ฟีนิกซ์ที่เห็นเยี่ยหลงยืนนิ่งเป็ไก่ไม้ คนก็ใช้แขนคนสะกิดแขนของเยี่ยหลง จนคนได้สติกลับมา
พอเยี่ยหลงได้สติกลับมา คนก็หันมามองตาฟีนิกซ์ด้วยสายตาที่ถามว่ามีอะไร
ฟีนิกซ์ที่เห็นสายตาของเยี่ยหลงดุจคนมีคำถามแก่ตน ว่ามีอะไร คนก็ดึงร่างของเยี่ยหลงให้หูมาใกล้ๆปากและกล่าว " บอกลาแล้วดาวหางและกลับไปร้องเพลงได้แล้ว พักมานานแล้ว หากใช้เวลามากกว่านี้ เดี๋ยวเจ๊เพ็ญกับลูกค้า ก็ด่าพ่อมึงให้หรอก "
เยี่ยหลงที่ได้ยินฟีนิกซ์บอกมาแบบนั้น คนก็พยักหน้าเข้าใจ จากนั้นก็หันไปกล่าวกับดาวหาง " ดาวหาง เราต้องกลับไปทำงานแล้ว เอาไว้คุยกันในแชทนะคืนนี้ "
" อืม ไว้คุยกันนะ ถ้าเราไม่หลับเสียก่อนนะคืนนี้ " ดาวหางบอก
" งั้นตอนไหนที่ดางหางว่าง ก็ตอบแชทเรามาก็ได้ เพราะเราจะทักดาวหางไปทุกวันเลย " เยี่ยหลงบอก
" โอม พูดแล้วนะ ว่าจะทักดาวหางมาทุกวันอะ ถ้าวันไหนไม่ทักมา ดาวหางโกรธจริงๆนะ "
" แน่ใจได้เลย ว่าไม่มีวันที่ดาวหางจะโกรธเราเื่นี้ได้หรอก " เยี่ยหลงกล่าวยืนยันอย่างหนักแน่น
ก่อนที่จะกล่าวอำลากับดาวหาง " งั้น เราขอตัวก่อนนะ "
" อืม " ดาวหางตอบรับ
แต่ก่อนที่เยี่ยหลงจะได้เดินจากโต๊ะเจ็ดของดาวหางไป คนก็กวักมือพลางกล่าวเรียกเด็กเสิร์ฟมาหาตน " พี่ครับ พี่ "
เมื่อเด็กเสิร์ฟเห็นเยี่ยหลงเรียก คนก็เดินมาหาตามคำเรียก และกล่าวถาม " มีอะไรรึเปล่าครับ น้องโอม "
" พี่ครับ บิลโต๊ะนี้ ไม่ต้องเก็บเงินที่ผู้หญิงคนนี้นะพี่ ให้ลงบัญชีผมเอาไว้ได้เลย ผมจ่ายเอง " เยี่ยหลงกล่าวบอกกับเด็กเสิร์ฟ
" โอเคครับ " เด็กเสิร์ฟตอบรับเข้าใจ
" งั้นเราไปจริงๆแล้วนะ ดาวหาง " เยี่ยหลงกล่าว
" อืม " ดาวหางตอบรับ
พอดาวหางตอบรับเสร็จ เยี่ยหลงก็เดินกลับไปบนเวทีอย่างไม่รีบไม่ช้า เมื่อมาถึง คนก็ประกาศใส่ไมโครโฟนถามลูกค้าไปว่า ้าให้เล่นเพลงอะไร จนได้เพลงที่จะให้เล่นมา คนจึงเล่น พอเล่นจบ คนก็เล่นเพลงถัดๆไป จนร้านปิดและกลับไปนอนที่ห้องฝัด
และแล้ววันเวลาก็ผ่านไปจนถึงวันที่ สามสิบเอ็ด ธันวา ่เวลา หก โมง เย็น
เยี่ยหลงที่ทำงานที่ร้านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัดเสร็จแล้ว ก็เตรียมตัวจะไปฝึกเวทมนต์แบ่งร่างที่มหาพงไพรร้อยอสูร
แต่ก่อนที่จะได้เริ่มเดินออกจากสถานบริการเครื่องดื่มภายในบ้าน อัลเบียนก็ปรากฏตัวมาจากทางด้านทางไปมหาพงไพรร้อยอสูรให้คนได้เห็นเสียก่อน
เมื่ออัลเบียนปรากฏตัวมาให้เห็น ทันควันนั้นเยี่ยหลงก็บังเกิดความคิดที่อยากจะได้คำแนะนำเื่เวทมนต์แบ่งร่างจากอัลเบียนขึ้น จึงกล่าวถามว่าสะดวกที่จะให้คำแนะนำมั้ย " คุณอัลเบียนครับ ผมมีเื่อยากจะขอคำแนะนำคุณอัลเบียนหน่อยอะครับ สะดวกรึเปล่าครับ"
" เื่เวทมนต์แบ่งร่างสินะครับ " อัลเบียนถามกลับ
" ใช่ครับ คุณอัลเบียนนี่รู้ก่อนตลอดเลยนะครับ คุณอัลเบียนคงจะเป็พวกที่ใส่ใจคนรอบข้างมากๆเลยสินะครับ ถึงไม่มีใครพูดก็รู้ได้ " เยี่ยหลงกล่าว
" การใส่ใจก็เื่หนึ่งครับ แต่ที่ผมรู้ได้ ว่าเธอจะถามเื่เวทมนต์แบ่งร่างกับผม เพราะผมใช้พลังการมองเห็นอนาคตรับรู้เอาน่ะครับ ไม่ได้ใช้การใส่ใจเพียงอย่างเดียว " อัลเบียนกล่าวพลางยิ้ม
" คุณอัลเบียนนี่ชอบพูดเล่นจังเลยนะครับ ใส่ใจคนอื่นมากๆก็บอกมาเถอะ ไม่ต้องเขิลและอ้างว่าเห็นอนาคตหรอกครับ คนกันเอง " เยี่ยหลงกล่าว
" เื่เวทมนต์แบ่งร่าง เธอพลาดพลั้งตรงไหนหรอครับ ลองบอกผมมาซิ " อัลเบียนกล่าวถาม
" อ๋อ เื่นั้น คือ ผมพลาดตรงขั้นที่สามน่ะครับ ผมใช้เวลาพยายามแบ่งแมนน่าเป็สองสายอยู่นานประมาณสิบห้านาที แต่ก็ยังไม่สามารถแบ่งเป็สองสายได้ แต่สิ่งที่ผมทำได้ก็คือทำให้แมนน่าหมุนวน แม้จะไม่ได้หมุนวนแบบหยินหยางก็ตาม คือ หมุนวนเป็วังวนแบบหลุมดำน่ะครับ เมื่อถึงจุดนี้ ผมจึงเร่งความเร็วในการหมุนวนของแมนน่าที่ท้องน้อยและอัดเพิ่มใส่แมนน่าเพิ่มเข้าไปอีก ทำแบบนั้นอยู่ได้ประมาณสิบเก้านาที ก่อนที่จะแมนน่าที่สะสมภายในท้องน้อยและไม่ได้ปล่อยออก จะะเิขึ้นภายในท้องน้อย จนทำให้ผมกระอักเืออกมาคำใหญ่และาเ็ภายในน่ะครับ " เยี่ยหลงกล่าวสาธยาย
" เป็แบบนี้นี่เอง สิ่งที่เธอพลาด ผมรู้แล้วล่ะว่าคืออะไร " อัลเบียนกล่าว
" คืออะไรหรอครับ " เยี่ยหลงถาม
" การเร่งความเร็วการหมุนวนแมนน่าที่ท้องน้อยกับการอัดพลังแมนน่าเพิ่มเข้าไปที่ท้องน้อยเพิ่มเข้าไปอีก ในขณะที่ยังแบ่งแมนน่าเป็สองสายหยินหยางไม่ได้ไงครับ คือสิ่งที่เธอพลาด สิ่งที่เธอต้องทำก็คือ ใจเย็นๆและค่อยๆแบ่งแมนน่าเป็สองสายหยินหยางเสียก่อน จากนั้นจึงค่อยๆอัดพลังแมนน่าครึ่งหนึ่งของร่างใส่ไปในสายธารพลังแมนน่าทั้งสองสาย จนกลายเป็ดั่งเหมือนเธอมีสองร่างในคนเดียว จากนั้นจึงค่อยทำการเร่งการหมุนวนของแมนน่าทั้งสองสาย ถ้าเธอทำตามนี้ผมรับประกันได้ว่า เธอสำเร็จแน่ "
เมื่ออัลเบียนกล่าวบอกจุดผิดพลาดกับแนวทางการฝึกฝนอย่างถูกต้องกับเยี่ยหลงเสร็จ เยี่ยหลงที่ได้ฟังก็ทำการพูดทวนสิ่งที่อัลเบียนบอกมาอย่างไม่ออกเสียง จนแน่ใจว่าจำได้แล้ว คนจึงกล่าวกับอัลเบียน " ขอบคุณนะครับ งั้นผมขอตัวไปฝึกก่อนนะครับ เดี๋ยวจะไม่มีเวลาฝึกเอา "
พอเยี่ยหลงกล่าวเสร็จ คนก็เดินออกมาจากสถานบริการเครื่องดื่มภายในบ้าน แต่ก่อนที่เยี่ยหลงจะได้ไป อัลเบียนก็จับแขนรั้งคนเอาไว้ก่อน และกล่าว " เดี๋ยวก่อนครับ เธอลืมว่าจะต้องทำอะไรอย่างหนึ่งในวันนี้ไปรึเปล่าครับ "
" ผมลืมอะไรหรอครับ คุณอัลเบียน " เยี่ยหลงกล่าวถาม
" ก็ลืมจ่ายเงินค่า พิธีสักยันต์กับเอนชานท์ไงล่ะครับ " อัลเบียนกล่าวบอก
" เออใช่ ผมต้องจ่ายเงินวันนี้หนิ " พอเยี่ยหลงรับรู้เสร็จ ว่าตนจะต้องจ่ายเงินค่าสักยันต์กับเอนชานท์วันนี้ คนที่ไม่อยากเสียเวลาอันมีค่าที่จะฝึกเวทมนต์แบ่งร่าง คนก็ล้วงเงินในกระเป๋ากางเกงหมื่นสองให้กับอัลเบียนและบอก " ฝากคุณอัลเบียน นำเงินที่ต้องให้ไปให้ คุณแคน คุณซีค คุณกิลด์ แคนอาท คุณฟีนิกซ์ ทีนะครับ ไปก่อนล่ะครับ "
เมื่อเยี่ยหลงกล่าวเสร็จ คนก็วิ่งไปยังประตูมิติสู่มหาพงไพรร้อยอสูรในทันที พอเข้ามาด้านในมหาพงไพรร้อยอสูรได้ คนก็เริ่มฝึกในทันควัน
ใช้เวลาไม่นานพอๆกับเมื่อวันที่ห้า พฤศจิกา หรือครั้งแรกที่ฝึก คนก็เข้าสู่ขั้นสาม ทันทีที่เข้าสู่ขั้นสาม
1K
![[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592837_46326998.webp)
