บทที่34 เนี่ยฟงและอสูรระดับห้า
เมื่อมาถึงในเมืองพวกเขาทั้งสามตื่นเต้นมากแม้จะเป็เมืองเล็กๆแต่ผู้คนก็คึกคักไม่แพ้เมืองหลวงถึงจะอยู่ติดกับป่าแต่ผู้คนก็จัดว่ามีฐานะพอสมควร ขบวนรถของไห่ถางนำรถเข้าไปจอดภายในเมืองที่นั่นมีร้านที่รับจ้างฝากของมีพื้นที่เก็บรถม้าหลายสิบคัน แต่ขบวนของไห่ถามมีมากเกินไปบางส่วนจึงต้องจอดไว้ด้านนอกซึ่งก็นำไปจอดไว้ด้านหน้าเมืองส่วนของพวกเนี่ยฟงก็ฟากไว้กับโรงเตี๊ยมเพราะมีแค่สองคัน เมื่อทุกคนได้ห้องพักซึ่งเป็โรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในปาจงเช่นเดียวกับไห่ถางนางพักอยู่ชั้นบนของโรงเตี๊ยมนี้หน้าโรงเตี๊ยมเขียนไว้ว่า ป่าดำ นั่นคือชื่อเดียวกับป่าที่ติดอยู่ใกล้ๆเมืองนั่นเอง
“อาจารย์พวกเราขอออกไปเดินดูเมืองจะได้หรือไม่”ฟานเยว่ถามขึ้น”พวกเ้านี่มันชอบเที่ยวจริงๆเลยนะ ตอนนี้ใกล้มืดแล้วอย่าไปนานล่ะ เมื่อพวกเขาทานข้าวเสร็จก็ออกไปเดินเล่นทันที ในเมืองผู้คนดูยิ้มแย้มร่าเริงดี เย่หวิ๋นหยุดที่ร้านพุทราเชื่อมนางชอบกินมากเมื่อไม่ได้กินมานานนางจึงอยากกินเป็สองเท่า “เย่หวิ๋นเ้าชอบงั้นหรือ”เนี่ยฟงถาม”ใช่แล้ว”นางตอบสั่นๆ แล้วเนี่ยหงก็ยื่นให้นาง”นี่ข้าให้เ้า”นางยิ้ม”ขอบใจเ้ามากนะ”
พวกเขาเดินต่อไปดูร้านค้าภายในเมืองเนี่ยฟงเดินไปเห็นร้านแร่ชนิดต่างๆก็สนใจเข้าเดินเขาไปดู”เนี่ยฟงเข้าจะไปไหนน่ะ”ฟานเยว่ถาม”ข้าขอดูร้านแร่สักหน่อย”เมื่อเนี่ยฟงเดินเข้าไปก็พบว่าร้านแห่งนี้มีแร่อยู่จำนวนกว่าร้อยชนิด เขาเดินไปเห็นแร่สีม่วงก้อนหนึ่งข้างในมีแสงอะไรเคลื่อนไหวอยู่ “นายท่านนี่แร่อสูรลมหวนเป็แร่ที่ไม่มีคนรู้จักมากนักหายากมากถ้าเป็ไปได้ท่านควรเก็บไว้”จิติญญาอสูรคุยกับเขา เนี่ยฟงคิด “ท่านพี่ข้าเห็นด้วยท่านควรซื้อมันมา”หว่านเอ๋อก็เห็นด้วย”มันเอาไปทำอะไรได้งั้นหรือ”จิตทั้งสองเงียบสักพัก”นายท่านมันสามารถใช้หลอมเอาไปในกระบี่ท่านได้”เนี่ยฟงขมวดคิ้ว”อาวุธิญญาจะหลอมรวมกับแร่ได้ออย่างไร”จิตทั้งสองเงียบอีกครั้ง”อาวุธิญญาของท่านไม่เมือนของคนอื่นมันกลืนกินแร่เพื่อพัฒนาได้แต่ไม่สามารถใช้หินอสูรพัฒนาได้และมันพัฒนาได้ไม่สินสุดหรือก็คือจิติญญากระบี่นั่นเอง” เมื่อเนี่ยฟงเริ่มคิด เสียงใครบางคนก็ดังขึ้น”เ้าหนุ่มสนใจแร่นั่นหรือมันอยู่กับข้ามาหลายปีมีคนมาหลอกขายข้าบอกเป็แร่หายากแต่ไม่มีผู้ใดรู้จักเลยถ้าเ้าอยากได้ข้าขายให้ถูกๆ”เนี่ยฟงทำหน้าเฉยๆ”งั้นท่านขายเท่าไรล่ะ”200 เหรียญทองเป็ยังไง”เนี่ยฟงทำหน้านิ่งแล้วเดินออกจากร้าน เท่าแก่ใ เด็กจะมีเงินขนาดนั้นได้อย่างไรเขาทำพลาดสะแล้ว”เ้าหนุ่มรอก่อนงั้น50เหรียญทองเ้าสนใจไหม”เมื่อเนี่ยฟงได้ยินก็ยังนิ่งแล้วหยิบเงินออกมาจ่าย”นี่หมดตัวข้าพอดี”แกล้งทำบ่นพึมพำแล้วเขารับหินมาในราคาแสนถูกเขาได้ทักษะการต่อรองมาจากซานหนิง บ้านนางเป็ตระกูลการค้าที่มีชื่อเสียง
ระหว่างทางพวกนางซื้อเครื่องประดับหลายชิ้น เนี่ยฟงเดินตามไม่บ่นอะไร แล้วเขาก็พบ ชายหยิ่งยโสคนนั่นเดินมากับทหารรับจ้างหลายคน เมื่อเขาเห็นสาวงามทั้งสามจึงเข้ามาทัก”แม่นางทั้งสามไม่ทราบว่ามีนามว่าอะไร”ทั้งสามคนงง”แล้วท่านเป็ผู้ใดถึงอยากรู้ชื่อข้า”เขายิ้มตอบ”ข้าจางหยางหัวหน้าทหารรับจ้างที่มากับขบวนใหญ่วันนี้”ทั้งสามมองหน้ากัน” ข้าชื่อฟานเยว่ ส่วนนางคือซานหนิง แล้วนี่ศิษย์น้องข้าเย่หวิ๋นเ้า้าอะไร”เขายิ้มให้นางโดยไม่สนใจเนี่ยฟง”ข้าอยากชวนทั้งสามไปเดินชมเมืองสักหน่อย”ทั้งสามยิ้มขำน้อยๆรู้ว่าชายผู้นี้คิดอะไรแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรถึงจะหน้าตาดีแต่ก็ไม่อาจเทียบเนี่ยฟงได้แม้แต่น้อย”เราเดินกันจนทั่วแล้วที่สำคัญเรามากับเนี่ยฟงเ้าจะให้เราทิ้งเขาไปกับเ้ารึ”เขามองไปที่เนี่ยฟง เขารู้ทันทีว่าเ้านี่เองที่นายหญิงพูดถึง”อ่อเ้านี่เองที่ช่วยจับโจร ถึงเ้าไม่ช่วยถ้าข้ามาถึงพวกมันก็ตายอยู่ดี”เนี่ยฟงไม่ตอบอะไร แต่ทั้งสามคนไม่พอใจ”เหตุใดท่านจึงพูดเช่นนี้”ซานหนิงไม่พอใจ”แม่นางอย่าเข้าใจผิดข้าเพียงแต่พูดหากกรณีที่เขาไม่ช่วยเท่านั้น”พูดจบเขาก็ยิ้ม แต่ทั้งสามก็ไม่พอใจอยู่ดี
“จางหยางท่านอย่าเสียมารยาทกับคนที่ช่วยพวกเรา”เสียงหญิงสาวชุดเขียวมีผ้าปิดจมูกและปากไว้เดินมาพร้อมสาวใช้สองคน เนี่ยฟงรู้ทันทีว่าคือไห่ถาง”นายหญิงข้าขออภัย”เนี่ยฟงมองไปที่นาง”พวกท่านคงเป็ศิษย์ป่าไผ่ดำข้าได้ยินมาจากฮันสือว่าเ้าจะไปประลองข้าขอให้เ้าชนะนะ”เนี่ยฟงยิ้ม”พวกเราไม่หวังชัยชนะหลอกแค่เป็คำสั่งอาจารย์เราเลยต้องมาเท่านั้น”เนี่ยฟงตอบแบบยิ้มๆ นางมองไปที่สาวทั้งสาม”ท่านทั้งสามนี่งามมากท่านก็จะประลองด้วยหรือไม่”ทั้งสามมองหน้ากัน”ถูกแล้วเราก็ต้องประลองด้วยเช่นกัน”ฟานเยว่ตอบ”ในตอนนั้นเอง
โฮ่ง!!!!
หนีเร็วอสูรบุก!!!!!! บ้านร้านค้าพังเป็แถบๆอสูรวิ่งมาทางหลังเมือง ทุกคนจึงออกไปดู
“นี่มันอสูรระดับห้า”จางหยางพูดออกมามาด้วยเสียงที่ตระหนก ไห่ถางเองไม่ไม่ต่างตัวแข็ง ไม่นาน ฮันสือและจ้าวหนานก็มาถึง “พวกท่านเป็อะไรหรือไม่”มีแต่เนี่ยฟงและสามนางเท่านั้นที่ไม่ใ”พวกเราปลอดภัยดีท่านฮันสือ”พวกเราจะพยามไล่มันไปแต่ไม่รู้จะได้ผลหรือไม่”เมื่อทุกคนตั้งสติได้”ข้าจะลองสู้กับมันดูพวกเ้าไปกับข้า”จางหยางพูด แล้วทหารรับจ้าก็ไปกับเขา
แล้วพวกเขาก็พุ่งไปข้างหน้า จางหยางถึงจะหยิ่งยโสแต่เข้ากล้าหารมาก ในขณะที่อสูรกำลังจะไล่ทุบชาวบ้าน จางหยางใช้ดาบิญญาฟาดไปที่ขาของมันแต่ว่าผิวมันแข็มมากแม้จางหยางจะถึงขั้นิญญาแต่งเซียนเทวะขั้น7แต่ว่าอสูรตัวนี้กำลังจะกลายเป็ขั้นหกอยู่แล้วพลังจึงมีมาก รูปร่างมันคลายกับพยัคฆ์สีขาวมีลายสีฟ้าบนตัวมีปีกเหมือนหงส์แต่ว่าปีกมันเหลือข้างเดียว สายฟ้าถูกปล่อยออกมาจากปีกขอมมัน จางหยางหลบทัน ทหารรับจ้างทั้งเจ็ดคนไปช่วยช่วยชาวบ้านจนหมด พยัคฆ์เร็วมากพริบตาเดียวมันมาถึงตัวเขาจางหยางไม่มีเวลาหนีสวนกลับไปทันที ดาบกับกรงเล็บปะทะกันเสียงดังสะท้านไปทั่วมันใช้ปากพุงเข้าไปที่หัวจางหยาง ด้วยความไวที่พอกันเขาเอนตัวไปด้านหลังทหารรับจ้างอีกเจ็ดคนเข้ามาช่วย แต่พยัคฆ์ กลางปีกออก ด้วยความเร็วเกิดลมรุ่นแรงและมีสายฟ้าผ่าลงมาใส่พวกเขากระเด็นไปไกล จางหยางหลับทันจากการกัดของมัน แล้วใช้ดาบฟาดขึ้นจากด้านล่างขึ้นไปที่หัวของมันเกิดเป็ไฟติดขึ้นที่ดาบแต่ว่าพยัคฆ์ปีกเดียวหลบได้ทัน มันะโแล้วกระพือปีกมาด้านหน้าเกินเป็สายฟ้าขนาดใหญ่พุ่งใส่จางหยาง เขาไมรอช้าสร้างม่านไฟขึ้นมาเพื่อป้องกันแต่ว่าสายฟ้ารุนแรงมากม่านสหลายแต่เขาก็หลบได้ทัน
โฮ่งงงง!!!!
เสียงของอสูรดังไปทั่ว จางหยางวิ่งเข้าใส่มันตอนนี้เหลือเขาคนเดียวแล้ว เขาวิ่งไถลไปใต้ท้องมันจากนั้นก็ใช้ดาบแทงไปที่ท้องของมันผิวมันแข็งมากเขาแทงไม่เข้า จางหยางเร่งพลังถึงขีดสุดไฟลุกโชนที่ตัวเขาดาบแทงเข้าไปหนึ่งนิ้วดาบขั้นห้าบวกกับิญญาแห่งเซียนเทวะขั้นเจ็ดของเขาทำได้แค่หนึ่งนิ้ว พยัคฆ์ปีกเดียว เกรี้ยวกราดขั้นหลังจากมันได้แผล มันพยามเหยียบจางหยางขนาดตัวมันสูงถึงหาเมตรหากโดนเหยียบคงรอดยาก ในตอนนั้นเอง ฮันสือ และ จ้าวหนานก็ะโมาช่วย หอกและดาบฟาดใส่พยัคฆ์เพื่อเบนความสนใจ จางหยางหนีออกมาได้อยางยากลำบากฮันสือและจ้าวหนานมีขั้นิญญาอยู่ที่ิญญาแแห่งเซียนขั้นเจ็ด จึงรับมืออย่างยากลำบาก ดาบของฮันสือ มีออร่าขึ้นเกราะก็ปรากฏขึ้นบนตัวเขาพลังธาตุดินนั้นเองเขาพุ่งไปที่พยัคฆ์ฟาดดาบใส่เกิดแรงะเิออก จ้าวหนานไม่รอพุ่งไปพร้อมหอกหวังจะได้ผลแต่ว่า พยัคฆ์ยังคงยืนอยู่เช่นเดิน”มันแข็งอะไรอย่างนี้”จ้าวหนานพูด ในเวลาเดียวกัน”พวกเ้าหลบไป”จางหยางสร้างบอลไฟั์ในอากาศ แล้วะโ ปาบอลใส่มัน ไฟพุ่งไปกำลังจะถึงตัว
พรวด!!!!
พรวด!!!!!
พรวด!!!!!!
พยัคฆ์หายไปจากสายตา พริบตาทั้งสามกระอักเืบอลไฟทำพื้นเป็หลุมแต่พยัคฆ์ยังคงอยู่ดี “มันร้ายกาจเกินไปพวกเรารับมือไม่ไหว “จางหยางพูดอย่างยากลำบาง”ทั้งสองคนก็เห็นด้วย
”แล้วเ้าไม่คิดแสดงฝีมือหน่อยหรือเนี่ยฟง”เหม่ยตู้ซามาตอนไหนไม่มีใครรู้ตัวยกเว้นเนี่ยฟงข้างๆคือจิวจื่อหยา”นี่เขาคิดจะให้เนี่ยฟงสู้ระดับห้าออกจะเกินไปหน่อย”ไห้ถางได้ยินจึงคิดในใจ “พี่เหม่ยล้อข้าเล่นแล้วแค่ท่านตวัดกระบี่ครั้งเดียวเ้านั้นก็หายไปแล้วเหตุใดต้องให้ข้าเหนื่อยด้วย”เนี่ยฟงทำหน้าทะเล้น”ข้าอยากเห็นว่าเ้าเก่งถึงไหนแล้ว”ท่านให้เขาทำเกินตัวไปรึเปล่า”จิวจื่อหยาพูด”ข้าให้เขาไปอยู่ป่าต้องสองปีแค่นี้ทำไม่ได้จะเป็ศิษย์ส่วนตัวข้าได้รึ”นี่ฟงยิ้มน้อยๆ”พี่เหม่ยข้าไม่ได้อยู่ป่าคนเดียวสะเมื่อไรมีศิษย์พี่กะเย่หวิ๋นด้วย”เนี่ยฟงยอกย้อนและทำหน้าทะเล้น จิวจื่อหยาอดขำในความกะล่อนของเนี่ยฟงไม่ได้”เ้าจะไปหรือไม่ไป”เหม่ยตู้ซาหน้าเขียว เนี่ยฟงยิ้มไม่พูดอะไรแล้วะโไป“พวกเ้าสามคนคอยระวังหากเขาพลาดเข้าไปช่วยทันที”ทั้งสามกระชับอาวุธรอ”ศิษย์รับทราบ”จิวจื่อหยามีความกังวลเนี่ยฟงอยู่ขั้นิญญานภาเท่านั้นเขาจะสู้ระดับห้าได้เช่นไร”นี่ท่านอาจารย์คนนั่นให้เขาไปสู้จริงๆรึสู้กับหัวหน้าโจรเมื่อคืนเขาได้รับาเ็ไม่ใช่รึและยังเกือบจะแพ้ด้วย”ไห่ถางกังวลเช่นกันอสูรตัวนี้ร้ายกาจมากทีเดียว
เนี่ยฟงเดินผ่านสามคนไปช้าๆ “น้องชายอันตลายถอยออกมา”จ้าวหนานบอกเขาอย่างห่วงใย เนี่ยฟงหันมายิ้ม “ท่านทั้งสามถอยไปไม่งั้นท่านอาจาเ็ถึงชีวิต”ฮันสือ จ้าวหนาน จางหยาง ใในคำพูดแต่ก็ยอมถอยออกมา
เนี่ยฟงอัดพลังิญญาเข้ากระบี่รวมถึงอัดพลังกายาพิษเข้ากระบี่ด้วยตอนนี้กระบี่เนียฟงเต็มไปด้วยพิษ
เนี่ยฟงตั้งท่าโจมตี
“อย่าบอกนะข้าจะใช้กระบี่นั้น ทุกคนถอยออกมาอีกสิบเมตร “ซานหนิงตระโกน ทุกคนไม่เขาใจแต่ก็ทำตามนางยกเว้น ฟานเยว่และเย่หวิ๋น “กระบี่อะไรรึซานหนิง”จิวจื่อหยาถาม”กระบี่เงาอสูรทั้งเจ็ดขั้นพร้อมกัน”
ร้างของเนี่ยฟงตั้งท่าค้างนิ่งไม่ขยับแต่ว่าร่างของอสูรเกิดแผลขึ้นเต็มตัวไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแม้แต่อสูรก็ทำหน้างงและเ็ปมันร้องลั่น เนื้ออสูรถูกป่นลึกบางส่วนถึงกระดูกอสูรไม่อาจขยับได้เนื่องจากพิษเข้ารางกายไปแล้ว ทุกคนตะลึงพูดไม่ออ เนี่ยฟงยังคงยืนนิ่งท่าเดิม รอบตัวอสูรเหมือนมีลมเคลื่อนไหวบางๆมองแทบไม่เห็น มีเศษอะไรบางปริวเข้าไป ก็สหลายไปทันที. “นี่มันเกินอะไรขึ้นกับอสูรเหตุให้รางกายมันเปื่อยยุ่ยแบบนี้”ไห่ถางตาค้างสายตานางมองเห็นการเคลื่อนไหวลางๆของเนี่ยฟง”ภาพติดตา...เขาเร็วจนเหมือนไม่ขยับ”ทุกคนทะลึงแต่เหม่ยตู้ซา และสามนางยิ้มน้อยๆ จิวจื่อหยาก็พอมองเห็นแต่ไม่แน่ใจ “ไม่อยากเชื่อว่าจะเก่งถึงเพียงนี่”จิวจื่อหยาพูดโดยไม่รู้ตัวชาวบ้าบมุงดูด้วยความตะลึงผ่านไปไม่กี่อึดใจ เสียงลมก็สงบเนี่ยฟงเดินกลับมา”ข้าว่ามันคงตายแล้วล่ะปลอดภัยแล้ว ข้าสหลายพิษในร่างมันไปแล้วเอาเนื้อมันกินได้แต่ข้าขอหินแล้วกันมันเป็สีดำข้า้าอยู่พอดี”ชาวบ้านดีใจนำร่างอสูรไปต้มแจกจายกันกิน เนื้ออสูรระดับห้าถือเป็ของหายากมันบำรุงรางกายเป็อย่างดี “น้องชายเ้าเก่งถึงเพียงนี้ได้เช่นไร”เนี่ยฟงยิ้มไม่ตอบ”ไม่ใช่เขาเก่งกว่านี้”ฟานเยว่ตอบแทน “เ้าทำให้ข้าใแค่ิญญานภาเหตุใด้จึงฆ่าอสูรระดับห้าได้ล่ะ”จิวจื่อหยาถามด้วยรอยยิ้ม”ท่านอาจารย์ไม่ว่าจะพลังเยอะแค่ให้ก็แพ้ได้หากรู้จักวิธี อีกอย่างข้ามีกายาพิษ”นางยิ้ม เด็กคนนี้ต่อไปต้องเป็ใหญ่เป็โตแน่ๆ
ไม่กี่ชั่วยามข่าวของเนี่ยฟงก็ดังออกไปทั่วอาณาจักรซุยซานและได้ยินไปถึงหูของอาณาจัก ซินหยวนโดยใครบางคนส่งไปที่พระราชวัง “อะไรนะมีเด็กอายุสิบหกเก่งขนาดนั้นเลย”าาแห่งซินหยวนตะลึง รวมไปถึงาาแห่งซุยซาน
274
