"ปิดประตูออก!" เสียงข้างนอกดังขึ้นพร้อมเงาของคนจำนวนหนึ่งหยุดยืนอยู่หน้าประตู
พรึ่บ!
หลิวหยางคว้าผ้าห่มที่ตกอยู่บนพื้นข้างตัวขึ้นมาคลุมตัวของเขาและหญิงสาวเอาไว้
"โอ๊ย!" มู่หนิงฮวาร้องด้วยความเจ็บ เมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มก็หันมาใช้ปากขบเม้มลงบนคอขาวของเธอ
"ไอ้คนบ้า! กัดฉันทำไม เป็หมาหรือไง!" หญิงสาวด่าเขาด้วยความโกรธพลางจ้องมองเขาอย่างจะกินเืกินเนื้อ
"ครางออกมาทำเหมือนว่าเรากำลังมีอะไรกัน"
"ท่านจะบ้าเหรอ!" หญิงสาวทำตาโต หันขวับมองหน้าเขาด้วยความใ
"เร็วสิ! หากเ้าไม่ทำตามที่ข้าบอก ข้าจะร่วมรักกับเ้าจริงๆ"
"ไอ้โรคจิต!" หญิงสาวตะคอกใส่หน้าชายหนุ่มอย่างเหลืออด
"ได้! จะไม่ทำใช่ไหม งั้นข้าจะเอาจริงแล้วนะ" มือหนาถลกกระโปรงยาวของนางขึ้นมากองไว้เหนือเข่า พลางส่งมือเข้ามาแตะที่โคนขาด้านใน
มู่หนิงฮวาร้องโวยวายด้วยความใ น้ำตาไหลพรากรินรดแก้มขาวด้วยความหวาดกลัว
"ก็ได้ๆ ยอมแล้ว"
มือหนาที่แตะลงบนผิวกายนุ่มหยุดชะงัก
"ร้องสิ"
"อ้าาาาา" หญิงสาวส่งเสียงออกมาอย่างไม่เต็มใจ
"ร้องให้มันเหมือนจริงหน่อย" เขากระซิบบอกเสียงเครียด
ปึง!
ประตูไม้ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงพร้อมชายร่างใหญ่เดินเข้ามาในห้อง
"อ๊า! ซี้ดส์ ท่านเ้าขา อูยอย่างนั้นเ้าค่ะ"
หญิงสาวกัดฟันแสร้งร้องครวญครางน่าเกลียด ถึงเธอจะเป็นักแสดงอันดับหนึ่งของประเทศ แต่เธอไม่เคยรับเล่นละครอีโรติก เมื่อพอได้มาลองทำจึงรู้สึกกระดากอายไม่น้อย
ชายฉกรรจ์แต่งกายเยี่ยงโจร ในมือถือดาบของ้าวมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เมื่อได้ยินเสียงครางชวนให้ซ่านสยิวจนขนกายลุกชัน
"ร้องอีก!" เขาพึมพำแ่เบาข้างหู แต่เสียงของเขาในครั้งนี้ให้ความรู้สึกแปลกไปกว่าเดิม
"โอ้ว! ดีเหลือเกินเ้าค่ะ ซี้ดส์"
"เอาอย่างไรกันดีขอรับ" ชายผู้หนึ่งเอ่ยถามขึ้น
"รีบออกไปกันเถอะ ก่อนที่ข้าจะทนไม่ไหว" ชายอีกคนตอบก่อนจะรีบหุนหันเดินออกไปจากห้องพร้อมเอื้อมคว้าประตูปิดเสียงดัง
"ร้องอีกสิ" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมปลายจมูกที่กดลงมาบนพวงแก้มนุ่มนิ่ม เสียงของนางทำให้เขารู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ฟอด!
ชายหนุ่มสูดความหอมของแก้มสาวเข้าไปเต็มปอด คราแรกเพียงแค่จะใช้นางเป็เครื่องมือกันไม่ให้คนของเผ่ายูซานจับได้ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกอยากนางขึ้นมาแล้วจริงๆ
"ข้าอยากนอนกับเ้า" เขาพูดเสียงแ่ราวกับละเมอ ทว่าเป็คำพูดที่ออกมาจากใจ
มู่หนิงฮวาตะลึงงัน ไอ้โรคจิตนี่มันเพิ่งพูดว่าอยากนอนกับเธองั้นหรือ!
"ปล่อยข้านะ ข้าไม่อยากนอนกับท่าน" เธอพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการแ่า
"หญิงนางโลมอย่างเ้าเลือกลูกค้าได้ด้วยงั้นเหรอ หรือเ้าเพียงแค่เล่นตัวอยากให้ข้าจ่ายอัฐเพิ่ม" เป็ครั้งแรกที่เขาต่อปากต่อคำกับสตรี เพราะหากเป็หญิงสาวอื่น นางคงยอมทอดกายให้เขาเชยชมั้แ่แรกเห็นหน้าเหมือนที่ผ่านๆ มา
ตัวเขาเองก็ไม่ได้มีความอดทนถึงเพียงนั้น ยามที่ความ้าพุ่งสูงแค่ จับ กด กระแทก และจ่ายอัฐให้ยามเสร็จกิจ
"ปากของท่านคงเลี้ยงสุนัขไว้หลายตัวสินะ ยามที่พูดออกมาแต่ละคำ นึกว่าเห่าเสียอีก"
ดวงตาคมเบิกกว้าง อ้าปากค้าง ั้แ่เกิดมาจนถึงตอนนี้ทุกคนล้วนกลัวเกรงและให้เกียรติ ไม่เคยมีใครกล้าเอ่ยปากด่าเขาเช่นนี้ โดยเฉพาะสตรีโคมเขียว!
"เ้ากล้าด่าข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ!"
"ก็เออน่ะสิ ด่าขนาดนี้แล้วเพิ่งรู้ตัวเหรอ"
ในใจของชายหนุ่มเดือดพล่านเริ่มรู้สึกโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว
"คนปากดีเช่นเ้าต้องโดนสั่งสอน!"
คนบนร่างกดใบหน้าลงมาหา มู่หนิงฮวามองอย่างตื่นตระหนก ปากอิ่มถูกประกบปากจูบดูดดื่ม มือหนาสอดมือลูบไล้หัวไหล่เนียนใต้ผ้าแพรผืนบาง คำรามกระหึ่มกับรสจูบแสนหวาน
"อื้อ!"
หัวใจสาวเต้นโครมครามหวามไหวไปกับจุมพิตร้อนแรงที่ได้รับ ดวงตากลมโตกะพริบถี่ หัวสมองอื้ออึง ความคิดตีรวนกันไปหมด
"อ๊ะ!"
หญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อเขาใช้ฟันกัดลงบนริมฝีปากล่างของเธอ ในตอนนั้นเองสติที่กระเจิดกระเจิงหายไปก็กลับคืนมา
ผลั่ก! ตึง!
ด้วยความเผลอไผลไปชั่วขณะทำให้ไม่ได้ระวังตัว ร่างกำยำแข็งแรงของหลิวหยางหล่นลงจากเตียงพร้อมผ้าห่มผืนใหญ่ที่คลุมกายไว้ในตอนแรกเผยให้เห็นมู่หนิงฮวาที่กำลังยกเท้าขึ้น
"สมน้ำหน้าไอ้โรคจิต!" หญิงสาวะโลงจากเตียงก่อนจะวิ่งไปที่ประตูและวิ่งหนีจากไปทันที
หลิวหยางมองตามร่างบางที่วิ่งหายไป ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เขาใช้มือปัดยอดอกที่เปื้อนฝุ่นจากรองเท้าของนางก่อนจะหยัดกายยืนขึ้นเต็มความสูง ก้าวเดินตรงไปยังเตียงกว้าง มือหนาหยิบจี้รูปหัวใจเส้นเล็กขึ้นมา ก่อนจะคลี่ยิ้มที่มุมปาก
"เราต้องได้เจอกันอีกแน่แม่นางคนงาม"
เพี้ยะ!
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
"โอ๊ย!" มู่หนิงฮวาร้องออกมาพร้อมจ้องหน้าหลี่เฝิงอี้ด้วยความโกรธ
มู่หนิงฮวาคิดว่าชีวิตของตนนั้นกำลังดวงตกอย่างขีดสุด หลังจากวิ่งหนีชายโรคจิตออกมาจากหอนางโลมได้เพียงไม่กี่ก้าวก็โดนทหารของจวนสกุลติงจับตัวได้ หนำซ้ำจี้รูปหัวใจที่บิดาทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้ายังหายไปอีกด้วย
'อะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้!'
"เ้ากล้ามากนะที่วางแผนลักลอบหนีออกจากเรือน" แววตาของฮูหยินของเรือนเต็มไปด้วยความเยือกเย็น
"ใช่ และข้ากล้ามากกว่าที่ป้าคิดด้วยซ้ำ"
"ปากดีนักนะ!"
เพี้ยะ!
เอ่ยจบหลี่เฝิงอี้ก็ฟาดมือลงบนใบหน้าขาวอีกครั้ง
"โอ๊ย!"
"เ้าจะร้องอะไรนักหนา ข้าไม่ได้ตบหน้าเ้าเสียหน่อย ขนาดคนโดนตบยังไม่ร้องเลย" หลี่เฝิงอี้กล่าวด้วยความรำคาญพลางจ้องมู่หนิงฮวาตาเขียวปั๊ด
มู่หนิงฮวามองแก้มอวบอิ่มของอาจูที่มีรอยฝ่ามือประทับอยู่ด้วยความสงสาร หญิงสาวรับรู้ได้ว่าั้แ่เข้ามาอยู่ในจวนสกุลติงแห่งนี้มีเพียงอาจูคนเดียวเท่านั้นที่ดูแลและเห็นใจเธอด้วยความจริงใจ
"หากข้าทำผิดท่านก็ลงโทษข้าสิจะไปทำร้ายอาจูทำไมกัน"
"อ๋อ เ้าอยากโดนตบใช่หรือไม่ ได้สิ! ข้าจะจัดให้ตามคำขอ" หลี่ฮูหยินเดินเข้าไปหาหญิงสาวพร้อมยกมือขึ้น
"พอได้แล้ว!" ติงไห่เอ่ยเสียงดังและรีบปรี่เข้ามาคว้าข้อมือผู้เป็ภรรยาเอาไว้
"ท่านพี่อย่าห้ามข้า ข้าจะสั่งสอนนางผู้หญิงชั้นต่ำปากดีคนนี้"
"ไม่ได้! เ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าสั่งไว้ว่าห้ามแตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บ"
"ท่านพี่ให้ท้ายมันหรือเ้าคะ อย่าบอกนะว่าหลงเสน่ห์สตรีรุ่นลูกนี่อีกคนแล้ว" หลี่เฝิงอี้เบิกตากว้าง หันขวับไปมองสามีพร้อมยกมือขึ้นทุบตีไปบนต้นแขนของเขาด้วยความหึงหวง
"จะบ้ารึ! ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น" เขาเอ่ยพลางรีบยกแขนขึ้นบัง "เ้าลองตรองดูสิว่าถ้าหากนางมีรอยขีดข่วนทางฝั่งตระกูลหลิวคงเกิดความสงสัยเป็แน่ เ้าอยากทำให้ครอบครัวเราเดือดร้อนหรือ"
หลี่เฝิงอี้หยุดชะงักมือที่กำลังเงื้อมขึ้นหลังจากได้ยินวาจาของติงไห่
"ถ้าเช่นนั้นก็แล้วไป... พวกเ้าจำไว้ให้ดีต่อไปนี้จงจัดเวรเฝ้ายามเรือนเล็กให้แ่าขึ้น อาจูเ้าจงไปนอนเฝ้านางที่เรือนเล็กและต้องนอนห้องเดียวกันกับนาง ไม่ว่านางจะไปที่ไหนก็ต้องตามไปทุกที่ ห้ามคลาดสายตาเด็ดขาด หากนางหนีไปได้อีกข้าจะสั่งเฆี่ยนเ้าให้ตายคาหวายไปเลย!" หลี่ฮูหยินพูดจบก็หันกลับมามองมู่หนิงฮวาแวบหนึ่งพร้อมยกมุมปากขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเชิดหน้าเดินจากไป
"อย่าคิดหนีล่ะ ไม่เช่นนั้นท่านลุงของเ้าจะเดือดร้อนได้" ติงไห่รู้จากปากมู่ซือเฉิงว่ามู่หนิงฮวาผู้เป็หลานสาวนั้นเป็คนกตัญญู เขาจึงแกล้งยกเื่นี้ขึ้นมาขู่
มู่หนิงฮวาร้อง "ชิ" ออกมาเบาๆ เธอไม่ได้กลัวคำขู่ของติงไห่เลยสักนิด อันที่จริงเขาอยากทำอะไรลุงของเธอ เธอก็ไม่คิดจะสนใจอยู่แล้ว ถึงแม้ไม่เคยเจอหน้ามู่ซือเฉิงแต่ก็รู้ว่าคงเป็คนไม่ดีอย่างแน่นอน เพราะหากเขารักเธอผู้เป็หลานจริงคงไม่ตัดหางปล่อยวัดขายเธอทิ้งให้ผู้อื่นหรอก แต่เธอสงสารอาจูมากกว่าที่ต้องมารับบทลงโทษแทน
มู่หนิงฮวาหันมองบ่าวรับใช้ตัวกลมที่นั่งคุดคู้อยู่บนพื้น มืออวบยกขึ้นลูบแก้มพลางสูดปากด้วยความแสบ
"ขอโทษนะอาจู" หญิงสาวเอ่ยพึมพำเบาๆ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเพราะนี่เป็ครั้งแรกที่เธอรู้จักเอ่ยคำว่า 'ขอโทษ'
______________________________
เจอกันครั้งแรกอิพี่ก็จะเอาเลยเหรอ ????????
15K
