หลังจากพวกเราทานอาหารกลางวันเสร็จ พวกเราก็เก็บของออกเดินทางกันต่อทันที ผมถามทหารที่ทำหน้าที่เป็นผู้นำในการเดินทางครั้งนี้ว่าเราเดินทางมาได้เท่าไรแล้ว ดูเหมือนพวกเรายังเดินทางเข้ามาไม่ถึง 1 ใน 3 ของระยะทางเลย ตอนนี้ผมเดินมาด้านหน้าขบวน
“อ้าวทำไมมาเดินด้านหน้าล่ะคลาวด์” พี่ทหารหัวหน้าขบวนทักผม
“แหะๆ พอดีเบื่อๆครับเลยลองมาเดินข้างหน้าบ้าง” ผมตอบไป
“อ้อพี่ชื่อไรอันนะ เรียกพี่ไรอันก็ได้” พี่ทหารที่เป็นหัวหน้าขบวนบอกผม
“ยินดีที่รู้จักครับพี่ไรอัน” ผมพยักหน้า
“แล้วภารกิจนี้เราจะไปล่าอะไรบ้างครับพี่ไรอัน” ผมถามเค้าเพราะตั้งแต่ออกจากเมืองมาผมรู้เพียงแค่ ภารกิจล่าสัตว์เท่านั้นไม่รู้รายละเอียดเลย
“ก็ออกมาล่าพวกสัตว์ที่เป็นอันตรายกับชาวบ้านเวลาเข้าป่าน่ะ พวกเราล่ารอบนอกของป่าไปหมดแล้ว ภารกิจครั้งนี้พวกเราเลยต้องเข้ามาล่าในป่าลึก” พี่ไรอันอธิบาย
“สัตว์ที่เป็นอันตราย” ผมสงสัย
“ใช่สัตว์อันตราย ก็พวกเสือ หรือหมาป่านั่นล่ะ พรุ่งนี้ล่ะน่าจะเริ่มพบกับพวกมันบ้างเพราะนี่ยังไม่เข้าเขตของพวกมันเลย” พี่ไรอันบอก
“แล้วพวกสัตว์ที่จะเอามาเลี้ยงในฟาร์มล่ะครับ” ผมถาม
“ก็ถ้าโชคดีพวกเราน่าจะเจอ พวกแกะไม่ก็พวกกวางบ้างนะ ถ้าเจอฝูงใหญ่ก็ดีพวกเราจะได้ต้อนมันกลับไปที่เมือง” พี่ไรอันว่าแบบนั้น ผมพยักหน้าเข้าใจ
พวกเราเดินทางกันจนถึงเย็น พระอาทิตย์ใกล้ตกดินพี่ไรอันถึงสั่งหยุดขบวนเพื่อตั้งแคมป์สำหรับคืนนี้ เราตั้งแคมป์กันใกล้กำลำธาร
“เอาล่ะแยกย้ายกันไปหาอาหาร ส่วนตรงนั้นไปหาฟืนมา” พี่ไรอันสั่งพวกลูกน้อง
“คลาวด์มื้อนี้จะทำอะไรทาน” ไวโอเลตเข้ามาถามผม
“ยังไม่รู้เลยไวโอเลต” ผมตอบเธอตอนนี้ผมกับเธอค่อนข้างจะญาติดีกันแล้ว เธอเองก็เป็นเด็กดีเหมือนกันนะเนี่ย ผมก็ไม่เข้าใจทำไมตอนเจอกันแรกๆ ถึงไม่ถูกกันซะงั้น (เพราะเอ็งเรียกไวโอเลตว่าเพื่อนไงล่ะเฟ้ย)
“ในลำธารมีปลาด้วย นายทำปลาเป็นมั้ยคลาวด์” ไวโอเลตชี้ให้ผมดูปลาในลำธาร
“ปลาอะไร” ผมเดินเข้าไปดูใกล้ๆ โอ้ปลานี่มันไม่นึกว่าจะเจอในโลกนี้ด้วย
“โอ้นั่นปลาแซลมอนนี่” พี่ไรอันเดินเข้ามาพอดี
“ปลาแซลมอนหรอครับ” ผมถามเพื่อความแน่ใจ ไม่นึกว่าโลกนี้จะมีพวกปลาแซลมอนด้วย
“ใช่ปลาแซลมอนโชคดีจังเลยนะเนี่ย ปกติมันอยู่แต่ในน้ำเค็มแต่เมื่อถึงฤดูวางไข่ปลาพวกนี้จะเข้ามาในกระแสน้ำจืดเพื่อวางไข่ บนยอดเขาโน่น” พี่ไรอันชี้ให้ผมดูยอดเขาที่ไกลลิบๆให้ผมดู
“แต่ทำไมผมไม่เห็นตัวอื่นๆเลยล่ะครับพี่ไรอัน” ผมถามพี่เค้าเพราะเท่าที่ดูเห็นมันแค่ตัวเดียวเอง
“อ๋อตรงจุดนี้เป็นลำธารสายเล็กน่ะ ไม่ใช่ลำธารสายหลัก เพราะสายหลักมักมีสัตว์ป่าออกมาดื่มน้ำเยอะ พี่กลัวคืนนี้จะไม่ปลอดภัยเลยเลือกมาตั้งแคมป์ที่ลำธารสายเล็กนี่” พี่ไรอันอธิบาย ผมพยักหน้าเข้าใจ
“คลาวด์ทำอาหารจากปลาแซลมอนได้มั้ย” พี่ไรอันถามผมพลางน้ำลายไหล
“คิดว่าน่าจะทำได้ครับ แต่ผมต้องรบกวนพี่ไปจับปลาแซลมอนมาให้นะครับ” ผมจะเข้าป่าไปหาเครื่องปรุงเพิ่มสักหน่อย
“ได้เลยเดี๋ยวพี่จับปลาแซลมอนกับพวกลูกน้องเอง” จากนั้นพี่ไรอันก็ออกไปเรียกลูกน้องหลายคนว่าจะไปจับปลาแซลมอน
“โอ้ ปลาแซลมอนไม่ได้ทานนานแล้วนะเนี่ย”
“ใช่ๆโชคดีจริงๆ อดใจรอไม่ไหวแล้ว” เสียงพวกทหารดีใจกันใหญ่
“งั้นไวโอเลตผมไปหาเครื่องปรุงก่อนนะครับ” ผมบอกไวโอเลต
“ขอเราไปด้วยสิคลาวด์ เราไม่อยากนั่งรอเฉยๆ” ไวโอเลตขอไปด้วย
“ได้สิ” จากนั้นผมก็พาเธอเดินเข้าไปในป่าทันที
ผมเดินไม่นานผมก็เจอพริกป่า สมกับเป็นโลกแฟนตาซีจริงๆ ธรรมชาติสมบูรณ์มาก ไม่เหมือนโลกเก่าผมที่นั่นธรรมชาติถูกทำลายทุกๆวัน ผมเก็บพริกป่ามาหลายกำมือ ตอนนี้ในหัวผมมีเมนูจากปลาแซลมอนไว้ในหัวหมดแล้ว
“นี่ลูกอะไรน่ะคลาวด์” ไวโอเลตถามผมหลังจากเจออะไรบางอย่าง
“อ๋อนั่นลูกมะนาวนี่นา กำลังหาอยู่พอดีเลย เก่งมากเลยไวโอเลต” ผมชมเธอ ดูเหมือนเธอจะดีใจนะ เพราะเธอยิ้มแป้นเลย
จากนั้นผมก็เก็บมะนาวมาหลายสิบลูกใส่ห่อผ้าไว้ ดูเหมือนไวโอเลตเธอจะชอบเธอช่วยผมเก็บใหญ่เลย พวกเราเก็บมันจนลูกแทบจะหมดต้น
ผมยังเดินสำรวจหาสมุนไพรที่ต้องการไปเรื่อยๆ ผมเจอทั้งกระเทียมป่า ตะไคร้ ผมเดินสำรวจอยู่เกือบ 30 นาที เจอเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น ก็นะถึงเครื่องจะไม่ครบก็ถือว่าพอทำอาหารได้อยู่
ตอนนี้ในห่อผ้าผมมี มะนาว กระเทียม ตะไคร้ พริก ผมเห็นว่าออกมานานแล้วจึงชวนไวโอเลตกลับเพราะพระอาทิตย์ตกไปแล้ว เริ่มมองอะไรไม่ค่อยเห็นเท่าไรแล้ว
“กลับกันเถอะ” จากนั้นผมและไวโอเลตก็เดินทางกลับทางเก่าที่เดินกันมา ผมไม่หลงหรอกนะ เพราะตลอดทางผมทำสัญลักษณ์ไว้ด้วยตามทางที่เดินมาไม่นานเราก็มาถึงแคมป์ที่ตั้งไว้
“โอ้ กลับมาแล้วหรอคลาวด์ ดูสิได้มาเพียบเลย” พี่ไรอันทักผม ผมเห็นปลาแซลมอนหลายสิบตัวถูกจับมา ตัวขนาดประมาณ 5-6 กิโล
“แล้วคลาวด์ได้อะไรมาบ้างล่ะ” พี่ไรอันถามผม
“นี่ไงครับผมได้สมุนไพรมาเยอะแยะเลย” ผมวางห่อผ้าที่แบกไว้ลง
“โอ้ ที่พี่รู้จักมีไม่กี่อย่างเอง อย่างอันนี้พี่รู้จักนะพริกใช่มั้ย เห็นพวกพ่อค้านำมาขายบอกว่าใช้เป็นเครื่องปรุงได้ แต่พี่เคยเจอแต่ที่มันแห้งๆนะ” พี่ไรอันพูดให้ฟัง ดูเหมือนเมืองอื่นๆจะเริ่มรู้จักเครื่องปรุงกันบ้างแล้ว
“ใช่ครับพี่ นั่นพริกป่า มันมีรสเผ็ดมาก ส่วนนี่มะนาวมีรสเปรี้ยว และอันนี้เป็นกระเทียมกับตะไคร้ครับเป็นสมุนไพร” ผมชี้ให้ดูแต่ละอันพี่ไรอันและทหารคนอื่นๆที่เข้ามาดูด้วยพยักหน้าเข้าใจ
“เอาล่ะพี่หาคนมาช่วยผมทำปลาหน่อย ถ้าผมทำคนเดียวคงเสียเวลาเยอะ” ผมบอกพี่ไรอัน
“เอ้าๆพวกนายมาช่วยกันหน่อย” จากนั้นก็มีทหาร 3 คนออกมาช่วยผม
“ต้องทำยังไงบ้างคลาวด์บอกพวกเราเลย” ทหารพวกนั้นถามผม
จบ...
ปล.นี่นิยายผมกำลังจะเป็นนิยายเกี่ยวกับอาหารแล้วใช่มั้ย ไม่รู้ทำไมช่วงนี้ผมถึงอยากกินแซลมอนนะ
พิมพ์คำอธิบายที่นี่
64K
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
