Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 56 MK

สุซาคุ : เอาล่ะงั้นไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว

หลังจากพูดสุซาคุก็จับดาบที่เอวของเขา และเตรียมที่จะพุ่งเข้าจู่โจมริวจิ

แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงดังขึ้น

" หยุดดเดี๋ยวนี้น่ะคุณสุซาคุ "

หลังจากเสียงนั้นได้จบลงก็มีร่างเด็กสาวผมสีดำและมีดาบ 1 เล่มคาดไว้ที่เอวของเธอ ใบหน้าของเธอขาวและเนียนเป็นอย่างมาก ทำให้ผู้คนที่อยู่ในลานประลองนั้นตกใจเป็นอย่างมาก

" หัวหน้าา "

หญิงสาวผมดำ : นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างงั้นหรอค่ะ คุณสุซาคุ

สุซาคุ : ก็คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้เข้ามาสร้างความวุ่นวายภายในค่าย และเดิมพันเป็นอาหารจำนวนมาก ทำให้เกิดการขาดดุลขึ้น แถมเขายังจัดการจอร์นได้ แถมเขายังไม่บริสุทธิ์ใจที่จะแสดงใบหน้าของเขา ว่าเป็นคนของค่ายเราหรือไม่อีกด้วย

จากนั้นผู้คนก็หลีกทางให้กับหญิงสาวชุดดำ ทำให้ริวจิสังเกตเห็นใบหน้าของเธอ เมื่อริวจิได้เห็นใบหน้าของเธอนั้น ทำให้เขาอุทานขึ้นมาเสียงดัง และเดินเข้าไปหาเธอ

" มิโกะ นั่นมิโกะจริง ๆ ใช่มั้ย "

และน้ำตาของริวจิก็เริ่มไหลออกมาแต่เนื่องจากผ้าคลุมที่ปกปิดอยู่ทำให้พวกสุซาคุไม่สามารถรู้ได้ว่าริวจิพูดอะไร

สุซาคุ : นั่นเขากำลังจะทำอะไร ทำไมเขาถึงเดินไปหาหัวหน้า เค้าสามารถล้มจอร์นได้ หัวหน้าระวังด้วย !!

เมื่อเธอได้ยินแบบนั้นแล้ว หญิงสาวผมดำก็ได้เตรียมจับดาบของเธอออกมาแต่ทันใดนั้นเอง

ฟิ้วววววว

ลมได้พัดเข้ามาในลานประลองและทำให้ฮูดที่คลุมอยู่ที่หัวของริวจิได้เปิดออก ทำให้หญิงสาวชุดดำได้เห็นใบหน้าของริวจิ แต่เมื่อเธอเห็นใบหน้าของริวจินั้น ท่าทางของเธอก็แข็งค้างและดาบของเธอก็หลุดออกจากมือพร้อมกับพูดขึ้น

" พี่ "

หญิงสาววิ่งเข้าไปหาริวจิอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อสุซาคุเห็นหัวหน้าของเขาแข็งค้างและไร้ทางต่อสู้ ทำให้เขานั้นตกใจเป็นอย่างมาก และได้โมโหขึ้นมา

สุซาคุ : นี่แกทำอะไรหัวหน้าของพวกเราอย่างงั้นหรอ? ริเอะบอกให้พวกคนที่อยู่ลานประลองให้ออกไปให้หมด ดูเหมือนจะเกิดการต่อสู้ขึ้นเร็วๆ นี้

จากนั้นริเอะก็ไล่ต้อนผู้คนออกไปอย่างรวดเร็ว มีหลายคนไม่พอใจเพราะพวกเขาอยากได้อาหารที่พวกเขาเสียพนันคืนถ้าการต่อสู้กลายเป็นโมฆะ แต่พวกเขาก็ต้องจำใจออกไปเพราะว่าพวกเขานั้นไม่สามารถต่อสู้กับริเอะได้

เหตุผลที่สุซาคุไล่พวกผู้คนออกไปไม่ใช่เพราะว่าจะเกิดการต่อสู้อย่างเดียวเพราะเขาไม่อยากให้ผู้คนได้เห็นหัวหน้าของเขา พ่ายแพ้ด้วยนั่นเอง

แต่เสียงที่สุซาคุพูดนั้นก็ไม่มีการตอบกลับมาแต่อย่างใด

หญิงสาวผมดำยืนอยู่ต่อหน้าริวจิ และเธอได้มองไปที่ริวจิชัดๆ เพื่อความมั่นใจ

" พี่ นี่พี่จริง ๆ อย่างงั้นหรอ นี่ฉันไม่ได้ฝันไปรึเปล่า " เธอจะพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างท้วมท้น

แต่ริวจินั้นเขาพยายามจะตอบกลับไป แต่เขาก็พูดไม่ออก ริวจิตื้นตันเป็นอย่างมากที่น้องของเขาไม่เป็นอะไร และเธอปลอดภัยดี

สุซาคุ : นี่แกทำอะไรเธออย่างงั้นหรอ ?

สุซาคุไม่ทนอีกต่อไปเค้าชักดาบออกมาแล้วพร้อมจะพุ่งเข้าไปฟันที่ริวจิ

ย๊าาาาา

" หยุด!! เดี๋ยวนี้ คุณสุซาคุ " หญิงสาวได้ตะโกนเสียงดังลั่น เมื่อสุซาคุได้ยินเสียงนั้นทำให้เขาสะดุ้งขึ้นทันที

สุซาคุ : หัวหน้าห้ามผมทำไม เค้าพยายามทำร้ายคุณอยู่ คุณกำลังถูกควบคุมอยู่

มิโกะ : ฉันไม่ได้ถูกควบคุมอะไรทั้งนั้นแหละคะ นี่คือพี่ของฉัน ที่ฉันตามหามาตลอด เหตุผลที่เป้าหมายต่อไปของพวกเราคือซัปโปโร ก็เพราะฉันจะไปตามหาเค้านี่แหละ

สุซาคุ : นี่ นี่คือพี่ชายของหัวหน้าอย่างงั้นหรอ ?

เขาพูดออกมาด้วยเสียงที่ไม่น่าเชื่อ จากนั้นเขาก็รีบขอโทษริวจิทันที

เมื่อเธอมั่นใจแล้วว่านี่คือพี่ชายของเธอ เธอได้พุ่งเข้ากอดริวจิอย่างรวดเร็ว พร้อมกับน้ำตาที่ไหลนองออกราวกับสายน้ำ

" พี่ พี่ พี่ยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย ฮื้อ ฮื้อ ฉันเชื่อมาตลอด ฉันเชื่อว่าพี่ยังมีชีวิตอยู่ตลอด ดีจริง ๆ ดีจริง ๆ " เธอได้ร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตัน

ริเอะ : คุณสุซาคุ เราไปกันได้แล้วค่ะ ให้พวกเขาทั้ง 2 อยู่ด้วยกันเถอะ

จากนั้นทั้งคู่ก็ได้เดินออกจากลานประลองไปและทิ้งให้ 2 พี่น้องอยู่ด้วยกันสองคนเพียงลำพัง

เมื่อริวจิเห็นน้ำตาของน้องสาวของเขาได้ไหลออกมา เค้าเองก็ไม่สามารถหยุดให้น้ำตาของเขาให้หยุดไหลได้ ความรู้สึกทั้งหลายได้ถาโถมเข้าใส่เขา ทำให้เขานั้นพูดไม่ออกและได้แต่ลูบหัวของน้องสาว จากนั้นสักพัก พวกเขาก็ได้สติและได้เริ่มพูดคุยกัน

มิโกะ : พี่คะ หรือว่าคนที่หนูช่วยไว้ตอนนั้นก็คือพี่อย่างงั้นหรือ

ริวจิ : อ่าว นั่นคือเธออย่างงั้นหรอกเหรอ ฉันมองไม่เห็นหน้าฉันเลยไม่รู้

มิโกะ : โถ้ว นี่หนูน้อยใจนะคะ จำน้องสาวคนนี่ไม่ได้แบบนี้ได้ยังไงกัน

ริวจิ : ก็เธอเล่นหันหลังให้พี่ขนาดนั้น พี่จะไปรู้ได้ยังไงเล่า เออว่าแต่แม่ล่ะ แม่อยู่ทีนี้ด้วยรึเปล่า

มิโกะ : แม่สบายดี หนูให้คนของหนูดูแลอยู่ที่โอซาก้า

เมื่อริวจิได้ยินสิ่งที่เธอพูดเค้าตงิดใจเล็กน้อย

ริวจิ : ไว้ใจได้อย่างงั้นหรอ น้องอย่าไว้ใจใครง่ายๆ แบบนี้น่ะ มันไม่ใช่เรื่องดีเลย

มิโกะ : หนูเข้าใจค่ะพี่ แต่ว่าคนที่ดูแลก็คือน้องของคุณสุซาคุ ไม่มีปัญหาอะไรแน่นอนค่ะ

ริวจิ : หรือว่า Code name MK ก็คือย่อมาจาก มิโกะงั้นหรอ

มิโกะ : ถูกต้องนะคะ !!

ริวจิ : เอาล่ะเรามีเรื่องสำคัญต้องคุยกัน พี่ต้องออกไปรับพวกพ้องของพี่ก่อน

มิโกะ : พี่ไม่ได้มาทีนี้คนเดียวหรอกหรอคะ ตอนหนูเห็นพี่ พี่อยู่คนเดียวหนิคะ

ริวจิ : เอาไว้ค่อยคุยกันหลังจากพวกเขาเข้ามาในค่าย น้องช่วยหาที่พักให้พวกเราได้รึเปล่า

มิโกะ : ไม่มีปัญหาอยู่แล้วค่ะ

จากนั้นริวจิก็ได้แยกออกจากมิโกะเพื่อไปพาโทชิโอะเข้ามาในค่าย และเขายังต้องตามหาอายูอีกต่างหาก แต่เมื่อเขาได้เดินออกไปจากลานประลองซักพัก เขาก็ได้พบกับทั้งสอง

โทชิโอะ : คุณริวจิเราตามหาคุณแทบแย่แหนะครับ

เขาพูดและหายใจถี่รัวเป็นอย่างมากเนื่องจากอาการหอบ

ริวจิ : ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ฉันหิวจะแย่ละ น้องของฉันได้เตรียมห้องพักไว้ให้แล้ว

เมื่ออายูได้ยินประโยคหลังทำให้เธอนั้นสตั้นขึ้นมา เธอตกใจเป็นอย่างมาก

อายู : น้อง ! น้องอย่างงั้นหรอ นี่นายเจอน้องสาวแล้วอย่างงั้นหรอ

ริวจิยิ้มพร้อมกับพูด " ใช่ รวมถึงแม่ของฉันด้วย "

อายู : ฉันดีใจด้วยนะ ในที่สุดนายก็หาพวกเขาเจอ ดีจริง ๆ

ริวจิ : มันดีจริง ๆ นั่นแหละ

จากนั้นพวกเขาทั้ง 3 คนก็ได้เข้าไปในที่พักและรับประทานอาหารกัน 5 คน ซึ่งรวมริเอะและมิโกะด้วยนั่นเอง

ริวจิ : มิโกะ น้องเป็นหัวหน้าของพวกเขาใช่มั้ย

" ใช่แล้วค่ะ "

ริวจิ : แสดงว่าน้องก็เป็น Hunter งั้นสินะ

ริวจิเขาสามารถรู้ได้ตั้งแต่แรกเนื่องจากสกิลประเมินของเขา เขาแค่ถามออกไปอย่างงั้น และเขาจะไปถามเรื่องราวความเป็นมากับเธอทีหลังจากที่จบสงครามกับซอมบี้แล้ว

" ใช่แล้วค่ะ ว่าแต่พี่ก็เป็น Hunter ใช่มั้ย พี่เก่งมากที่สามารถเอาชนะจอร์นได้ แต่ทำไมหนูไม่เคยเห็นชื่อของพี่เลยในอันดับ Red Tower "

เมื่อได้ยินคำถามของน้องสาวของเขาทำให้เขานั้นอึ้งไปเล็กน้อย เขาไม่นึกว่าเธอจะยิงคำถามมาแบบนี้ และเขาพยายามบ่ายเบี่ยงและเปลี่ยนเรื่อง

ริวจิ : เรื่องนั้นเอาไว้คุยกันทีหลัง แต่มีเรื่องที่ใหญ่กว่านั้น อีก 2 อาทิตย์จากการคาดการของพี่ ซอมบี้ทุกตัวในญี่ปุ่นจะเข้าโจมตีโตเกียว

เมื่อสิ้นสุดเสียงของริวจิ บรรยากาศทั้งห้องก็เงียบสงัด

ริเอะ : คุณพี่ชายรู้ได้ยังไงหรอคะ ว่าซอมบี้จะโจมตีโตเกียวในอีก 2 อาทิตย์

ริวจิไม่อยากบอกริเอะว่าเขามีเฮลิคอปเตอร์ แม้ว่าริเอะจะเป็นพรรคพวกของน้องสาวของเขาก็ตาม ริวจิก็ไม่ไว้ใจเด็ดขาด

ริวจิ : ตอนฉันเดินทางมา ฉันเห็นมันหนะ

ริเอะ : ฉันคิดว่าข้อมูลแค่นั้นคงไม่เพียงพอกับการที่จะบอกว่าซอมบี้ทุกตัวในญี่ปุ่นจะโจมตีโตเกียวนะคะ

ริวจิ : มันก็เป็นแค่ข้อสันนิษฐาน

มิโกะ : หนูเชื่อพี่ค่ะ เราจะเตรียมตัวให้พร้อมในอีก 2 อาทิตย์

ริเอะ : หัวหน้าคะ ฉันรู้นะคะว่าหัวหน้าเชื่อใจพี่ชาย แต่จะเอาเรื่องส่วนตัวมาตัดสินเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะคะ

มิโกะ : คุณริเอะ เหตุผลที่ฉันเชื่อพี่ของฉันหมดหัวใจ ก็เพราะว่าทุกอย่างที่เขาพูดมามันไม่เคยผิดเลยสักครั้งยังไงล่ะคะ

เมื่อได้ยินที่มิโกะพูดริเอะก็ไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องยอมรับ จากนั้นพวกเขาก็กินข้าวเย็นกันเสร็จ และก็แยกย้ายไปทำไปอาบน้ำและทำธุระก่อนตัวของตัวเอง

ณ ด่านฟ้าตึกสูง หนุ่มสาวกำลังยืนมองดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่เต็มท้องฟ้า

" พรุ่งนี้น้องว่างมั้ย "

" ทำไมอย่างงั้นหรอคะ ถ้ากับพี่ล่ะก็หนูว่างเสมอนั่นแหละค่ะ "

" งั้นพรุ่งนี้เราไปขับฮอเล่นกัน "

" หะพี่มีฮออย่างงั้นหรอ งั้นแสดงว่าที่พี่บอกว่าเห็นฝูงซอมบี้ก็ไม่ได้โกหกสินะคะ "

" น้องต้องเข้าใจพี่ด้วยนะว่า พี่พึ่งรู้จักพรรคพวกของน้อง พี่ยังไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นแหละ "

" อื้มหนูเข้าใจ "

หลังจากคุยกันจบทั้ง 2 ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

ฝากกดติดตามกดหัวใจเป็นกำลังให้ผมด้วยนะครับ