ตุ๊กตามาเฟีย(My Doll)

   เสียงออดดังสนั่นหมดเวลาสำหรับการเรียนในวันนี้ นักเรียนหลายชั้นปีกำลังทยอยกลับบ้านรวมไปถึง…

     "ป่ะแก้ว..กลับบ้านด้วยกัน เดี๋ยววันนี้น้ำมนต์ไปส่งแก้วเอง"

     "เดี๋ยวก่อนเลย! น้ำมนต์ยังไม่ได้ตอบคำถามแก้วเลยว่าทำไม..ต้องให้แก้วย้ายมาเรียนที่นี่ด้วย ทั้งๆที่โรงเรียนเก่าก็ดีอยู่แล้ว"

     "แก้วก็รู้ว่าเราสองคนสนิทกันขนาดไหนและที่น้ำมนต์ต้องย้ายมาที่นี่ก็เป็๞เพราะน้ำมนต์ไปช่วยจัดการคนที่จะมาทำร้ายแก้วนะ..แก้วก็ต้องรับผิดชอบสิ..อีกอย่าง..แก้วมาเรียนที่นี่ก็ดีไม่ใช่หรอเราจะได้เล่นด้วยกันไปจนจบม. 6 เลยไง"

     "มันก็ดี..แต่ย้ายกลางเทอมขนาดนี้ แก้วกลัวว่าแก้วจะเรียนไม่ทันเพื่อนน่ะสิ"

     "เ๹ื่๪๫นั้นไม่มีปัญหา เพราะมนต์จะหาคนติวหนังสือให้แก้วเอง"

     "ใครอ่ะ…"

     "เดี๋ยวแก้วก็รู้…แต่ตอนนี้กลับบ้านก่อนดีกว่า…เนาะ"

     "อ้าว..จะกลับแล้วหรอครับน้ำมนต์ ให้บอสไปส่งไหมครับ?" บอสตันเดินคล้องคอปอร์โต้ออกมาจากอาคารเรียน รถหรูที่จอดอยู่ตรงหน้าทำให้น้ำมนต์ตาลุกวาวพร้อมกับปักใจเชื่อในทันทีว่า บอสตันเขามีพื้นฐานที่บ้านรวยจริงๆ ดีไม่ดีอาจจะรวยจนน้ำมนต์คาดไม่ถึงเลยก็ว่าได้..

     "ไม่เป็๞ไร เรากลับเองได้..ป่ะแก้ว"

     "อ้าว!..นั่นเด็กใหม่ที่นั่งข้างฉันนี่นา ชื่ออะไรนะ? ตอนแนะนำตัวไม่ได้ฟัง?"

     "ชื่อช่อแก้ว แก้วเป็๞เพื่อนเราตอนอยู่โรงเรียนเดิมน่ะ อ่อ..ลืมแนะนำ นี่ปอร์โต้เขาเรียนอยู่ห้องเดียวกับเรา ส่วนนี้ก็บอสตันที่นั่งข้างๆแก้วไง"

     "อ่อ..อืม" แก้วพยักหน้าแต่ไม่สบตาใคร ด้วยความที่เธอยังไม่สนิท เธอจึงเอาเเต่ก้มหน้าด้วยความเขินอาย ด้วยความไม่ได้มองจู่ๆบอสตันก็เดินพุ่งเข้าไปหาช่อแก้ว พร้อมกับงัดหน้าของเธอให้เงยขึ้นมาสบตากับเขา

     "เวลาจะพูดกับใคร เธอต้องหัดมีมารยาท อย่างน้อยๆก็ช่วยเงยหน้าขึ้นมามองกันบ้าง แปปนะ.." บอสตันควานหาปากกาที่เขาพึ่งจะซื้อมาใหม่จากในกระเป๋า ยื่นให้กับช่อแก้ว

     "อ่ะนี่..ฉันให้เธอ อ่อ..และก็ใช้มันทุกวันด้วยนะ ปากกาด้ามเดิมนั้นทิ้งไปได้เลย เข้าใจป่ะ?" แก้วพยักหน้าตอบพร้อมกับมองปากกาสลับกับใบหน้าของบอสตัน เขาดูทำหน้านิ่งๆก่อนจะจับมือแก้วขึ้นมาแล้วยัดปากกาใส่มือให้ แก้วถึงกับตัวชา หน้าเเดงที่บอสตันทำแบบนั้นกับเธอ ตั้งเเต่เกิดมาเธอไม่เคยเเตะต้องตัวชายอื่นนอกจากพ่อของเธอเลย หัวใจช่อแก้วมันเต้นรัวเเทบจะหลุดออกมาโชว์คนอื่นอยู่แล้ว

      "ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะน้ำมนต์ บาย..ไปเว้ยโต้!"

      "อะไรกันอ่ะ…แล้ว…ทำไมบอสตันถึงเอาปากกามาให้แก้วล่ะ เค้ายืมแก้วไปหรอ?เอ๊ะ!เเต่ปกติหมอนั่นจะหลับทั้งคาบนี่นา?"

      "ไม่รู้สิ อยู่ดีๆเขาก็เอามายัดใส่มือให้เอง"

      "หรือว่าเขาจะชอบแก้วอ่ะ ว้าย!!แม่เฉิ่มเบ๊อะจะมีเเฟนแล้วหรอเนี้ย..ดีใจด้วยนะคะคุณเพื่อน!!"

      "บ้าน่ะ..แก้วยังไม่รู้จักเค้าเลยด้วยซ้ำนะ"

      "เคยมีคนบอกมนต์ว่า ถ้าใจมันจะรัก ต่อให้ไม่เคยเห็นหน้ากันเลย เขาก็รักอยู่ดี ถึงเเม้ว่าจะเจอกันเเค่ไม่กี่วินาทีก็รักได้ กริ้วๆ..คนมีความรัก งุ้ยๆหน้าแดงเชียว..แบบนี้ต้องเขียน!!"

      "หยุดเลยนะ! น้ำมนต์!..ไม่เอานะ!ถ้ามนต์เอาเ๹ื่๪๫นี้ไปเขียนลงนิยาย แก้วจะงอนละนะ"

      "โอ๋ๆ..มนต์แซวเล่นน่ะ กลับกันเถอะ" คำพูดน้ำมนต์ยิ่งชวนให้แก้วคิดไปไกล คนที่เพิ่งเจอหน้ากันไม่กี่ชั่วโมงจะมาหลงรักกันได้ยังไง เเต่คำที่น้ำมนต์พูดมันก็ติดอยู่ในใจ แก้วยิ้มกรุ้มกริ่มด้วยความเขินอาย เธอหน้าเเดงขึ้นมาเรื่อยๆเวลาที่นึกถึงใบหน้าของบอสตัน แน่นอนว่าคนไม่รู้จักกันอยู่ดีๆมาซื้อของให้ แก้วเป็๲ผู้หญิงย่อมคิดมากเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดา เเต่ทว่าเ๱ื่๵๹ทั้งหมดมันกลับไม่ใช่แบบนั้น วันนี้บอสตันทำหน้าที่ขับรถมาส่งปอโต้ที่บ้าน เพราะวันนี้ปอร์โต้๳ี้เ๠ี๾๽ขับรถกลับ

      "ถึงบ้านแล้วครับคุณชาย…แกนี่มันยังไงวะ เอารถไปแต่๠ี้เ๷ี๶๯ขับกลับ…ประสาท!"

      "ชั่งฉันเถอะหน่า..เอ่อ..ว่าเเต่ แกซื้อปากกาด้ามใหม่ให้ช่อแก้วทำไมวะ แกชอบเธอหรอ?"

      "ใครบอกแกว่าฉันชอบยัยเเว่นนั่น?"

      "ก็ร้อยวันพันปีฉันไม่เคยเห็นแกซื้อของให้ใคร เเต่นี่ช่อแก้วเข้ามาแปปเดียว แกซื้อปากกาให้ใหม่ซะละ แน่ะๆๆอย่าบอกนะว่าเเกจะหยุดฉายาเ๽้าชายคืนเดียวไว้ที่น้องแว่นคนนี้"

      "ฮ้าฮ้าฮ่า..ระดับฉันแล้ว คิดจะหยุดทั้งที สาวสวยคนนั้นมันต้องเด็ดกว่านี้เว้ย!"

      "เออ..แล้วไว้ฉันจะคอยดูว่าคนที่ทำให้คาสโนว่าบ้าผู้หญิงอย่างแกหยุดได้เนี้ย หน้าตาจะสวยขนาดนั้น"

      "สงสัยแกคงต้องรออีกนานว่ะ เพราะมันคงจะไม่มีวันนั้นเร็วๆนี้"

      "คร้าฟๆ..อ้าว! แล้วแกทำแบบนั้นทำไม ไอ้เ๱ื่๵๹ปากกาน่ะ"

      "แกฟังฉันนะ กิจกรรมเวลาว่างในห้องเรียนฉันคือการหลับ"

      "แล้ว?"

      "ตั้งเเต่ยัยนั่นเข้ามานั่งข้างๆฉัน ฉันข่มตาหลับไม่ได้เลย!!"

      "ทำไมวะ?"

      "ก็เพราะเสียงกดปากกาของยัยนั่นไง มันจ่อกเเจ่กๆๆอยู่ข้างๆหูฉันเนี้ย! วันนี้ภาคบ่ายฉันเพลียมากเลย..นี่แกดูตาฉันสิ!รอยคล้ำขึ้นมาแล้วเนี้ย เพราะอะไร เพราะนอนไม่พอไง!! กลับไปต้องไปนอนให้เต็มอิ่มเพื่อออกล่าคืนนี้ด้วยเนี้ย ว่าเเต่แกล่ะ พร้อมไหมคืนนี้? วันนี้ป๊าฉันบอกว่ารับเด็กมาใหม่เพียบเลยนะเว้ย สนป่าว?"

      "ไม่ว่ะ คืนนี้ฉันมีออกงานกับพี่สาว"

      "ตามใจๆ ฉันฉายเดี่ยวก็ได้ บ้านแกอยู่ได้ด้วยคำว่าครอบครัวที่สมบูรณ์แบบนี่เนาะ..ไปๆลงไปได้ละ ฉันจะรีบกลับไปนอน หาว หาวววววว ง่วงละเนี้ย!"

      "สรุปที่แกซื้อปากกาใหม่ให้ช่อแก้ว เพราะอันเดิมมันเสียงดังหนวกหูแกอ่ะนะ เหตุผลเเค่เนี้ย ไม่มีอย่างอื่นเเน่นะ?"

     "ก็ใช่ไง..นี่แกจะสงสัยอะไรนักหนาเนี้ย?"

     "เออ..แปลกคนชะมัด มิน่าล่ะแกกับฉันถึงคบกันยืด!"

     "Stop แล้วรีบเอาตัวของเเกลงไปจากรถฉัน เร็ว!!"

     "เคๆๆ คืนนี้เที่ยวเผื่อฉันด้วยนะ แล้วพรุ่งนี้แปดโมงมารับฉันด้วย อย่าสาย!.."

     "ครับพ่อ!!..ฉันเพิ่งรู้ว่าฉันมีพ่อสองคนวะ หึย!!"

      "เออ..ฉันได้กับแม่แกสองที!!"

      "ไอ้โต้!! ลงไปเลย ไอ้เวร แปปๆล่อแม่ตรูซะละ!!"

      "หยอกๆ..เออๆๆไปละๆ" ปอร์โต้ก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าท่าทางที่อารมณ์ดี เขาเดินดุ่มๆเข้าบ้านเพื่อเตรียมรับฟังคำทักทายจากผู้เป็๲พี่สาว เเต่ทว่าอยู่ดีประตูที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปเปิด มันก็ถูกดันออกมาจากข้างในพอดี พั้ว!! ตึ่ก!ปั่ก!! โอ้ย!!ประตูบ้านบานใหญ่กระทบเข้ากับหน้าหล่อๆของปอร์โต้อย่างจัง ซึ่งคนที่เปิดก็ไม่ใช่ใคร…

      "อะไรของพี่เนี้ย พี่ตี้!!..ผมเจ็บนะ..เกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าตาดูไม่ได้เลยเนี้ย!! เป็๞ไร? อย่าบอกว่านี่คือ การต้อนรับน้องชายกลับบ้านเวอร์ชั่นใหม่นะ!!"

      "ปอร์โต้ แกทำใจดีๆไว้นะ พ่อ..ฮือฮือ..พ่อเค้า…พ่ออยู่โรงพยาบาล!! ฮือฮือ"

      "อะ..ไร..นะ!!..พ่อ!!!" พี่สาวผู้ร่าเริงพูดจากวนประสาท บัดนี้ร้องไห้น้ำตาไหลอาบสองข้างเเก้ม ทำเอาปอร์โต้ถึงกับอึ้งไปตามๆกัน ปาร์ตี้อยู่ใน๰่๭๫สติแตกหลังจากที่รู้ว่าพ่อเข้าโรงพบาบาล เธอโผเข้ากอดปอร์โต้ด้วยความเสียใจ งานปลอบใจพี่สาวก็เริ่มขึ้นทันที เขาต้องดึงสติพี่สาวกลับมาแล้วรีบตามไปดูอาการพ่อที่โรงพยาบาลโดนเร็ว