แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านม่านบังตาเข้ามาในห้องนอนเล็กๆ ของมีน หญิงสาววัย 30 ที่ใช้ชีวิตอยู่ในกรุงกัวลาลัมเปอร์มานานกว่า 3 ปี เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างน่ารำคาญ เธอขยี้ตาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่เต็มใจ นี่คืออีกหนึ่งวันที่ต้องเผชิญหน้ากับชีวิตที่ดูเหมือนจะวนลูปซ้ำไปซ้ำมา
มีนเลื่อนสายตาไปมองหน้าต่าง บรรยากาศของเมืองใหญ่ที่มองเห็นจากห้องพักไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อน ทุกอย่างดูคุ้นเคยและน่าเบื่อหน่าย จุดเริ่มต้นของการมาใช้ชีวิตที่นี่ก็เพราะเพื่อนสนิทชวนมาทำงานด้วยกันในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งในกัวลาลัมเปอร์ หลังจากเรียนจบและทำงานในกรุงเทพฯ มาได้ระยะหนึ่ง เธออยากลองเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง จึงตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่นี่
แต่หลังจากนั้น 1 ปี เพื่อนสนิทของเธอก็พบรักกับหนุ่มต่างชาติ และได้แต่งงานย้ายตามสามีไปอยู่ต่างประเทศ มีนจึงต้องอยู่ที่นี่คนเดียว
ชีวิตในมาเลเซียของมีนค่อนข้างน่าเบื่อ งานของเธอเป็งานประจำที่ค่อนข้างจุกจิก เธอจึงไม่ค่อยมีกะจิตกะใจจะไปเที่ยวไหนในวันหยุด เธอมักจะชอบนอนดูซีรี่ย์เกาหลีอยู่ที่บ้าน และจินตนาการว่าวันนึงเธอคงได้พบกับพระเอกตัวจริงของเธอแบบในซีรี่ย์บ้าง มีนชอบทำหัดทำอาหาร เพราะเธอคิดถึงอาหารไทย ในวันหยุดของมีนจึงหมดไปกับการดูซีรี่ย์และทำอาหารกิน
คอนโดยูนิตที่มีนเช่ามี 4 ห้อง แบ่งเป็ห้องมาสเตอร์ที่มีห้องน้ำในตัว 2 ห้อง ห้องกลางอีก 2 ห้อง พื้นที่ครัว ห้องรับแขก และระเบียงที่มีเครื่องซักผ้าและเครื่องอบผ้า คือส่วนกลางที่ต้องใช้ร่วมกัน
มีนเลือกที่จะเช่าห้องมาสเตอร์รูมที่มีห้องน้ำในตัว เพื่อที่จะได้มีความเป็ส่วนตัวมากที่สุด เธอไม่ค่อยได้พูดคุยกับเพื่อนร่วมบ้านคนอื่นๆ นอกจากจะทักทายกันตามปกติเมื่อเจอกันเท่านั้น
ทุกวันของมีนเป็ไปอย่างเรียบง่าย เธอตื่นนอน อาบน้ำ แต่งตัว แล้วก็ไปทำงาน หลังเลิกงานก็กลับมาที่คอนโด ทำอาหารกินเอง หรือไม่ก็สั่งอาหารมาทานที่ห้อง แล้วก็เข้านอน ทำซ้ำๆ แบบนี้ทุกวัน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็หุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ทำตามกิจวัตรประจำวันเข้าไปทุกที
ความรู้สึกเหงาและว่างเปล่าค่อยๆ กัดกินจิตใจของเธอทีละน้อย มีนเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตประจำวันแบบนี้ เธออยากจะทำอะไรที่แตกต่างออกไปบ้าง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหนดี
1K
