เมื่อยามรัตติกาล

เมื่องานประมูลที่ตึกไห่เทียนจบลงอย่างเป็นทางการ แม้จะยังมีการประมูลลับในห้องปิดตามมา แต่ทีมวีแลน เลือกที่จะถอนตัวออกมาพักผ่อน

…เช้าวันถัดมา ฉานเฟิง เรียกเชนขึ้นไปคุยบนดาดฟ้าสำนักงาน สายลมแรงพัดผ่านร่างของคนทั้งสอง

ร่างชายวัยกลางคนลู่สายลม เส้นผมสีขาวแซมดำโบกสะบัด เขาจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ยอมรับความจริงบางอย่าง... เริ่มรู้สึกว่าปีกของเชน นั้นแข็งแรง เกินกว่าที่กรง เล็ก ๆ แห่งนี้ จะรั้งตัวเขาไว้ได้อีกต่อไป

"สกิลนี้ถือว่าเป็นของขวัญจากข้าแล้วกัน" ฉานเฟิงยื่นสมุดสกิลเล่มหนึ่ง ออกหา เชน เมื่อกล่าว "แม้จะเป็นสกิลโจมตีราคาไม่สูงมาก แต่ทักษะ [ผ่าทะลวงเกราะ] จะช่วยส่งเสริมการโจมตีของเจ้าให้เฉียบคมขึ้นอย่างแน่นอน"

เชนพยักหน้ารับไว้ด้วยความซาบซึ้ง จากใจจริง "ขอบคุณครับหัวหน้า แต่ผมยังไม่มีความคิด จะแยกตัวออกจากทีมในตอนนี้"

ฉานเฟิงส่ายหัว ยิ้มๆ ไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะนำทีมเข้าสู่โรงยิม เพื่อฝึกซ้อมร่างกายตามกิจวัตรประจำวัน

เชนยังรู้สึกว่า ร่างกายของเขา ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง แต่ไม่ใช่ในเชิงกายภาพด้านนอก เหมือนคนอื่นๆ ที่เนื้อตัวหนา มีมัดกล้ามเพิ่มขึ้น

แต่ร่างผอม สมส่วน ดูลู่ลมไปบ้างของเชน กลับยกน้ำหนัก ทำอันดับด้านพละกำลัง ไปอยู่ที่3ของกลุ่มแล้ว

แบฮัน กับ ยูมิ ที่มาฝึกร่างกายข้างๆ ยังมองคะแนนการยกน้ำหนักของรุ่นน้อง ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ กับพัฒนาการ ความสามารถของเชนที่พุ่งพรวดพราด สูงขึ้นมามากกว่าปกติ ในยามเขาเลเวล30

ซึ่งเชนแทบไม่ได้สังเกตตนเอง สแตทค่าสถานะพื้นฐานของเขา สูงกว่าฮันเตอร์เลเวล30เหมือนกัน ไปมากแค่ไหน

ก่อนเชน หักนิ้วเล็กๆ ที่ร่างสมส่วน เข้าไปภายในเครื่องจำลองสภาพแรงกดดัน กระตุ้นร่างกายให้อยู่ในสภาวะ ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา ซึ่งมันจะมีประโยชน์ กับเชนที่ต่อสู้ แนวหน้าไม่น้อย

เมื่อภาพรอบตัวในสภาพแรงกดดันสูง ทำให้ทุกอย่างรอบตัวเชน ดูเชื่องช้าลงอย่างมาก ซึ่งมันกินพลังการรับรู้เขาไม่น้อย…เล่นเอาเหงื่อเปียกท่วม ร่าง ขณะหอบหายใจขึ้นมาหนักถี่ ที่รูม่านตาเบิกขยาย ก่อนกลับมาในสภาพปกติอีกครั้ง

นิโคลัส คอยตรวจสอบจอมอนิเตอร์อยู่ไม่ห่าง พลางหันมองเชนฝึก ยังยิ้มออกมาน้อยๆ

ด้านของหัวหน้าฉานเฟิง เนื้อตัวหน้าอกแน่น เต็มไปด้วยสายชีพจร ตรวจสอบ ระโยงระยาง เขาฝึกการเคลื่อนที่สภาพเลวร้ายมีอากาศเบาบาง พร้อมการกระตุ้น ของปราณในตัวขับพลังออกมาใช้

ก่อนร่างเชนที่เหงื่อชุ่มโชก ออกมาจากเครื่องฝึก เช็ดผ้าขนหนูซับเหงื่อเย็นออกจากใบหน้า พลางส่ายหัวออกมาน้อยๆ เมื่อฝึกเสร็จ

คล้ายว่ายังไม่เป็นที่พอใจของเชนเท่าใดนัก ก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องน้ำรวม ปิดม่าน ถอดเสื้อผ้าออกแล้วเปิดฝักบัวให้น้ำเย็นจัด ชะล้างความล้า ควันจางๆ ลอยออกจากร่างกายที่ร้อนจัด ราวกับเครื่องยนต์ที่เพิ่งหยุดทำงาน

ทว่าในขณะที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับสายน้ำเย็น เสียงแปลกๆ จากห้องอาบน้ำข้างๆ ที่มีเพียงผ้าม่านกั้น ก็ทำให้เชนต้องหรี่ตาลงจนเล็กแคบ สัญชาตญาณฮันเตอร์ ของเขาทำงาน เผยความระแวงออกทันที

เมื่อเชนเอื้อมมือ ไปดึงผ้าม่านกั้นห้องข้างๆ ออก ช้า ๆ ก่อนจะเบิกตากว้าง จนแทบหลุดออกจากเบ้า!

ภาพเบื้องหน้าคือ ยูมิ และ แบฮัน ที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน ในสภาพที่พูดได้คำเดียวว่า "ลึกซึ้ง" ทั้งคู่หันมาเห็นเชนจ้องเขม็ง แบฮันไม่ได้ตกใจแต่กลับส่งยิ้มกวนๆ มาให้

ส่วนยูมิ นางหน้าแดงก่ำ แบบสุดๆ

พรึ่บ! เชนรีบปิดม่านกลับทันที หัวใจเต้นรัว กว่าตอนสู้กับบอสเสียอีก เขาเร่งสลัดหัวอาบน้ำ ให้เสร็จพลางสบถ เบาๆ "บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย!" คล้ายเห็นความลับของคนอื่น

ช่วงเย็นที่พวกเขากำลังประชุมลงเกตปิด ยื่นข้อเสนอมาให้บริษัทวีแลน สายโทรศัพท์จะโทรเข้ามาขัด

แม้แต่หัวหน้าฉานเฟิงปิดไปแล้ว ปลายสายนั้นก็ยังโทรมาอีก…ทำให้อีกฝ่ายต้องกดรับอย่างไม่เต็มใจ

ซึ่งพวกเชน จะนั่งพิงหลังที่เก้าอี้สุดตัว คล้ายเป็นการพักผ่อนไปพลาง แต่สายตาที่กวาดมองกันของเชน ไปหยุดอยู่ที่รุ่นพี่ยูมิ กับแบฮันเล็กน้อย

ขณะกระแอมไอเบาๆ ซึ่งกฎบริษัท มีอยู่ว่าห้ามสานสัมพันธ์ มีความรักกันภายในงาน

แบฮัน จุ ปากขึ้นมาน้อยๆ ส่วนยูมิ อายหน้าแดงไปแล้ว ที่หลบหน้าเฉื่อยชาหนุ่มน้อย ที่กุมความลับพวกเขาไว้

ฉานเฟิง ได้ยินเสียงจากปลายสาย ลุกออกจากที่นั่ง เปิดม่านกระจกทึบ แววตาแหลมคมมองไปที่ป้ายกระดานอันดับ ‘อัพเดจใหม่’ โชว์หรา จอมอนิเตอร์กลางเมืองใกล้สำนักงานฮันเตอร์เมืองเขต40 (ชิงเต่า)

ฉานเฟิงที่ดูไม่ใช่อันดับของตัวเขา ที่ทำดาเมจสูงสุดบอส ขึ้นไปที่10

แต่มองไปที่ จอมอนิเตอร์ คลาสอาชีพ สนับสนุนทำดาเมจ บอสสูงสุด มันคือเชนที่ขึ้นเป็นอันดับ3 ของเขตชิงเต่า

และเป็นอันดับ48ของประเทศจีน ที่ติดอยู่ในท็อป50ฮันเตอร์ทหารรับจ้าง เขตชิงเต่า มีติดอยู่แค่5คนเท่านั้น จากการประเมินของระบบ

"เป็นไปได้ยังไง..." ยูมิอุทาน แผ่นดินจีนกว้างใหญ่ มีฮันเตอร์ทหารรับจ้างนับล้าน แต่เชนกลับติด Top 50 ของประเทศในคลาส สายสนับสนุน แถมดาเมจที่เขาทำได้ยังสูงกว่า 'สายดาเมจ' อันดับต้นๆ ของเขตหลายคนเสียอีก!

ทางด้าน เวยป๋อ ที่เพิ่งได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวจากลูกพี่ลูกน้องถึงกับทำแก้วน้ำร่วงหลุดมือ "เจ้าว่ายังไงนะ? ไอ้เด็กสายซัพพอร์ตคนนั้นน่ะนะ ติดอันดับ 3 ของเขต?!"

เวยป๋อรีบเปิดดูสถิติย้อนหลัง ดาเมจที่เชนทำได้ในเกตปิดล่าสุด มันสูงจนน่าขนลุก "มันเป็นไปได้ยังไง... ตอนประลองกับข้า มันยังแพ้ง่ายๆ อยู่เลยนี่!"

ฉานเฟิงหันกลับมามองเชนด้วยดวงตา ที่กลับมาลุกโชน ด้วยไฟแห่งการต่อสู้ เหมือนตอน หนุ่มๆ อีกครั้ง ที่เสียงจากปลายสายของ เจียงเฉิน ยังคงดังแว่วออกมา

"ฉานเฟิง บริษัทข้าประมูลเกตเลเวล 55 (Rank A) มาได้ สนใจมา หาร ความเสี่ยงกันไหม? ถ้าได้เจ้าหนูในทีมเจ้ามาช่วยเป็น 'โล่ป้องกัน' น่าจะช่วยพวกเราได้เยอะเลยล่ะ!"

ฉานเฟิงปิดโทรศัพท์ ลงแล้วมองหน้าลูกทีมทุกคน แววตาเขายังคงคาดหวัง กับการทะลวงระดับปราณพลัง เดินไปในเส้นทางฮันเตอร์ต่อ "เราจะไปลงเกต Rank A กับทีมเจียงเฉิน นี่คือภารกิจที่อันตรายเกินกว่ากฎปกติของบริษัทเรา ใครอยากถอนตัว ให้บอกตอนนี้เลย"

ความเงียบปกคลุมห้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่แบฮันจะฉีกยิ้มกว้าง "นานๆ ทีได้ลองเสี่ยงตายบ้างก็น่าจะดีนะหัวหน้า อีกอย่าง... เรามี 'อันดับ 3 สายสนับสนุนของเขต' อยู่ในมือ กลัวอะไรล่ะ?"

เชนได้ยินพลางขำ แห้งๆ แก้เขิน แม้แต่นิโคลัส คนอื่นๆ ยังกลั้นหัวเราะขำเอาไว้ไม่อยู่ ที่แซวอีกฝ่ายเล่น พร้อมกำชับคำอย่างจริงจังจากหัวหน้าในตอนท้าย “ทุกคนระวังตัวกันด้วย”