ตอนที่ 119 ครอบงำสมบูรณ์
หลิงเหม่ย ตงฮวา ซีซวง รั่วเฟย และจิ้งฉาง
เหล่าอัจฉริยะทั้งห้าจากสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงไม่ธรรมดาและเหนือกว่าสาวกคนอื่น
ตอนนี้เขาเห็นทั้งห้าคนที่ต่อสู้กันได้นำศิลปะการต่อสู้ที่ดีที่สุดของพวกเขาออกมา
พวกเขามีพลังมากกว่าอัจฉริยะทั่วไป
ทั้งห้าความสามารถระดับเซียนยุทธ
เซียนยุทธทั้งห้าจากสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงต่อสู้กับราชันยุทธเพียงคนเดียว
บรรดาอัจฉริยะทั่วไปแล้วเหล่านั้นมีความสามารถตื่นตาตื่นใจกว่าคนอื่นเล็กน้อย
แต่กลับหกคนนี้แตกต่างกันอย่างชัดเจน
หกคนนี้มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
ตัวตนไม่ธรรมดาจากสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไม่สามารถดูถูกดูแคลนได้เลย
เขายังมีช่องว่างระหว่างพวกเขาอีกมาก
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้และเขาต้องแข่งกับเวลา
ก่อนอื่นต้องเอาชนะรั่วเฟยให้ได้
เวลาบีบรัดและกดดันแล้วตื่นเต้น
เลือดในกายเริ่มเดือด
ยิ่งเขามีแรงกดดันมากเท่าไหร่และยิ่งตื่นเต้นมากเท่านั้น
ในขณะที่ติดอยู่ในความคิดและเวลาการต่อสู้ทั้งหกได้ผ่านไปมากแล้ว
มารเย่อหยิ่งยังคงแข็งแกร่งและไม่มีทีท่าว่าจะพ่ายแพ้ดูเหมือนว่าอยู่ยงคงกระพัน
แม้ว่าทั้งห้าคนจะล้อมเขา แต่เขาไม่ล้มลง
ห้าคนปิดล้อมและเล่นงานต่อเนื่องตลอดเวลาแล้วพวกเขากลับเหนื่อยล้าลงเรื่อยๆ
ความเร็วมารเย่อหยิ่งเร็วเกินไปและยังมีแรงเหลือเฟือพอจะต่อสู้ต่อไปได้อีกนาน
ห้าคนจากห้าสำนักใหญ่กรีดร้องและโกรธ
มารเย่อหยิ่งเย้ยหยันและร่างเขากระพริบ
เหมือนกับเดินเล่นในสวนดอกไม้
พวกเขาโกรธและโกรธมากแล้วกรีดร้องรุนแรง แต่ยังคงไม่สามารถทำอะไรได้
เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ
สองร้อยกระบวนท่า
สามร้อยกระบวนท่า
สี่ร้อยและห้าร้อยกระบวนท่า
แปดร้อย... เก้าร้อย...หลายพันกระบวนท่า
มารเย่อหยิ่งยังคงไม่เพลี่ยงพล้ำและตบหน้าแล้วตอกหน้าพวกเขาต่อไปหลายครั้ง
อย่างไรก็ตามเมื่อสองพันกระบวนท่าผ่านไปและมารเย่อหยิ่งเริ่มช้าและช้าลงเรื่อยๆ
ใบหน้ามีความเหนื่อยล้าและเหงื่อออก
เลือดสีแดงสดปรากฏบนร่างเขา
มารเย่อหยิ่งได้รับบาดเจ็บครั้งแรก!
แม้ว่าตัวตนของห้าสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงจะเหนื่อยล้า แต่ดวงตาของพวกเขาสดใสและสว่างขึ้น
พวกเขาดูเหมือนว่าจะเห็นรุ่งอรุณแห่งชัยชนะแล้ว
ใบหน้าของมารเย่อหยิ่งไม่เปลี่ยนแปลงและเย้ยหยันตอกใส่พวกเขา
ทันใดนั้นร่างกายเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง
ไม่มีความเหนื่อยล้าอีกและบาดแผลหายไปในพริบตา
ทุกคนตกใจและตกตะลึงแล้วอุทาน
"อย่าบอกนะว่ามันมีวิชาฟื้นฟู"
ทุกคนอยู่ในความผิดหวังอย่างที่สุด
แม้แต่ซูเวยได้ฟังแล้วใบหน้าไม่อยากเชื่อ
ชัดเจนมากว่าวิชาฟื้นฟูนับเป็นวิชาที่ยากจะฝึกฝนมากและหายากมากอันดับต้น
เขาขมวดคิ้วและสงสัยแล้วอยากรู้
หากมีวิชานี้ไม่ใช่ว่าใกล้เคียงอมตะหรือไม่
มารเย่อหยิ่งแห่งลัทธิจันทรามีวิชาแบบนี้และใครจะเอาชนะเขาได้กัน
ไม่น่าแปลกใจเลยว่าลัทธิจันทราก่อสงครามใหญ่กับสำนักใหญ่อย่างไม่เกรงกลัวและกลัวการแก้แค้นกลับได้อย่างไร
ความวุ่นวายและโกลาหลต้องรุนแรงแน่
มารเย่อหยิ่งที่แสนภาคภูมิใจและท้าทายตัวตนไม่ธรรมดาห้าสำนักใหญ่พร้อมกัน
นอกจากความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดาดั้งเดิมและเขามีวิชาฟื้นฟูตัวเองอีกด้วย
เขาเย่อหยิ่งและไม่เกรงกลัวใครได้เต็มที่
ในขณะนี้ทั้งห้าแห่งสำนักใหญ่กำลังใกล้หมดลงแล้ว แต่มารเย่อหยิ่งยังเต็มเปี่ยม
ผลลัพธ์ใกล้ตัดสิน!
มารเย่อหยิ่งมองใบหน้าพวกเขาและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "มันเป็นเวลานานมากแล้วที่ข้าเล่นสนุกกับพวกเจ้า... "
ใบหน้าห้าคนเปลี่ยนไปและแยกย้ายออก
พวกเขาใช้วิชาตัวเบาที่ยอดเยี่ยมที่สุด
เห็นฉากนี้และมารเย่อหยิ่งเคลื่อนตัว
ตงฮวาถูกฝ่ามือกระแทกและปลิวออกไปสี่ห้าเมตรแล้วเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส
พ่ายหนึ่ง
ธิดาหงส์ขาวโดนกำปั้นทุบและเลือดพุ่งออกปากแล้วกระแทกกับพื้นอย่างแรง
พ่ายสอง
ซีซวงถูกกรงเล็บเจาะและหน้าอกเปิดแล้วเลือดสาด
พ่ายสาม
รั่วเฟยโดนเตะอย่างหนักหน่วงและรุนแรง
พ่ายสี่
เซียนนักพรตใช้วิชากรงเล็บป้องฝ่ามือไว้ได้ แต่ไม่นานถูกทำลายและกระแทกแรง
พ่ายห้า
ในพริบตาเดียวตัวตนทั้งห้าคนจากสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงถูกเล่นงานหมดเรียบร้อย
ผู้คนทั้งหมดอยู่ในความหวาดกลัวและใบหน้าไม่น่าเชื่อแล้วกรีดร้อง
"มารเย่อหยิ่งตนนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ"
ดวงตาหยูไท่สั่นและหวาดกลัว
แม้แต่รั่วเฟยที่มีความสามารถสูงส่งที่สุดในบรรดาศิษย์อาญาสวรรค์ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้
เขากลัวมารเย่อหยิ่งอย่างสมบูรณ์
"มันยังเป็นมนุษย์หรือไม่?"
เหล่าสี่คนแห่งกลุ่มพันธมิตรดาบปราบมารตกใจและหวาดกลัวแล้วหนาวสั่น
โชคดีที่พวกเขาฟังคำเตือนของซูเวย
ไม่เช่นนั้นคงตายและเป็นศพไปเรียบร้อย
มารเย่อหยิ่งครอบงำจิตใจผู้คนสมบูรณ์